Bijna klaar voor vertrek
Dinsdag 23 juli 2013. Nederland.

Het duurt nog héél even voor we weg gaan. Dit weekeinde de verjaardag van Pepijn (volgende week vrijdag is hij echt jarig) gevierd met de familie en de eerste dingen zitten al in de rugzak. Verbazingwekkend wat je elke keer weer meesleept aan 'ander spul' dan je kleding. Met name het aandeel elektronica wordt steeds groter. Maar we zijn erg benieuwd of we boven de twintig kilo met z'n drieën uitkomen. De reis is wel goeddeels gepland, zoals we eigenlijk elk jaar wel weer doen. Het moeilijkste is altijd om je aan je plan te houden. Toch zullen we daar meer aan moeten houden omdat we o.a. op Gili al hebben geboekt en ook voor de laatste twee nachten op Bali hebben we al een keuze gemaakt.

Dit jaar vliegen we via Antwerpen, nou ja vliegen... We moeten naar Antwerpen, daar met de Thalys naar Amsterdam en dan vliegen we gewoon met KLM. Alleen via deze omweg is het toch weer fors goedkoper. Zouden de Belgen nou echt minder geld hebben of is dit zo'n actie dat ze willen testen of Nederlanders wel goed opletten.

768 640x480

Nou ja, vanaf woensdag gaat het dus echt gebeuren en we hopen uiteindelijk donderdag om een uur of twaalf 's nachts (wel lokale tijd hoor) over te zijn en afgehaald te worden om naar het hotel gebracht te worden. Voor de zekerheid wel ons reservering meenemen, mochten ze ons vergeten. Volgend verslag zal dus nog heel even op zich laten wachten, maar over zeven dagen hopen we de eerste dagen in verslag te kunnen delen.

 

Aankomst op Sulawesi
Vrijdag 26 juli 2013. Makassar, Indonesië.

Zo, de eerste dag zit er op. We zijn donderdag/vrijdag midden in de nacht aangekomen na dertig uurtjes onderweg te zijn geweest. Tijdens de vlucht gelukkig geen gekke dingen gehad, wel af en toe een beetje turbulentie, maar dan doe je toch je gordel dicht. Pepijn heeft nog een paar uurtjes lekker geslapen en wij ook een beetje. Het was weer een heel avontuur, met stops in Kuala Lumpur, Jakarta en uiteindelijk Makassar. Na ingecheckt te hebben zijn we eerst maar eens gaan slapen. Op naar de verjaardag van Pepijn, acht jaar alweer. Vanmorgen was het dan zover, maar meneer was het bijna vergeten. Toen we de vlaggetjes ophingen en hij bij het ontbijt zijn cadeau kreeg, ging er een lampje branden.

Pepijn had het programma voor vandaag bepaald. We zijn naar Fort Rotterdam geweest waar Pepijn nog een tekening van de verdedigingsmuur heeft gemaakt, hij heeft samen met Christien een voetenmassage gehad (de visjes zoals in Bangkok kennen ze hier niet) en we hebben gezwommen. Hij heeft zelfs ontdekt hoe een sauna er uit ziet en hoe deze werkt. Uiteindelijk was dat zijn programma en toen was de dag ook al weer voorbij. We hebben ergens iets gegeten vlakbij de haven en dat was ook nog wel een belevenis. Christien en Erik hadden een visje besteld, maar die bestel je hier normaal gesproken voor je gezin. We hadden dus dubbel eten, nou ja we hadden ook wel trek na die vreemde dagen. Pepijn ligt nu in bed en we zijn bezig om de trip naar Bira te plannen, na de drukte van de stad willen we nu de rust van het strand vinden. Eerst maar eens een nachtje slapen.

 

Reisdag
Zaterdag 27 juli 2013. Bira, Indonesië.

Vandaag zijn we vertrokken uit Makassar naar Bira. Gisteren in de lobby kwam er nog een konijn uit de hoge hoed van één van de dames en daardoor hebben we alsnog onze eigen auto plus chauffeur kunnen regelen. Je moet even blijven zoeken, maar dan komt het uiteindelijk toch wel goed. Konden we alsnog rustig slapen gaan. Voor zaterdag hadden we de wekker op zeven uur gezet, maar dat was toch te enthousiast. Verzet naar half acht en ook toen nog niet het meest supere gevoel. Zou dat dan de jetlag zijn? Nou ja, als dat alles is. Ik ben er ondertussen achter gekomen dat het gelukt is een aantal programma's van de computer te verwijderen waardoor er diskruimte vrij komt. Eén van die programma's was Word, dus ik zit nu te schrijven in het kladblok. Mis je dus ook de spellingscontrole. Sorry voor eventuele fouten!

Nadat we opgestaan zijn, de tassen zo goed als gepakt hadden hebben we Pepijn ook maar wakker gemaakt. Die slaapt dus gewoon door ook al maak je lawaai! Samen een heerlijk ontbijt gehad, zal wel de laatste van dit kaliber zijn voor de komende weken. We hopen dat we verder goedkopere hotels kunnen vinden. Daarna was het nog even tijd om te zwemmen voor Christien en Pepijn, ik moest nog even geld pinnen en drinken voor onderweg halen en, oh ja, lunchen in de auto, dus ook biscuitjes mee. Ik snap ook weer waar het afvallen door veroorzaakt wordt.

Na een rit van vijf uur, waarvan bijna twee uur om Makassar uit te komen, kwamen we uiteindelijk in Bira aan. We waren er nog even bang voor, maar het is goed gekomen. De chauffeur had haast en wilde daarvoor aan het eind ook nog een fooi hebben. Bijna bovenop de helling inhalen is alleen niet zo goed voor mijn hart. Maar goed, we waren wel op een mooie tijd (drie uur 's middags) in ons hotel en konden zelfs nog even naar het strand om te zwemmen. Dat hebben we dus ook maar gedaan en zo lekker rustig genietend van het goede leven ons afgevraagd waarom er toch zoveel mensen en ook Nederlanders zijn aan het einde van de wereld.

De duikschool zou dicht zijn, maar er waren wel mensen. Reden om eens even binnen te wippen en te kijken of er nog een duikje mogelijk was. Triest verhaal over de eigenaar die vorige week overleden was door het drinken van foute drank, maar ze wilden toch weer gaan duiken. En ik mocht mee.

Na een lekkere douche op weg naar een goede maaltijd die we dicht bij ons hotel gevonden hebben in een warung, Indonesisch voor restaurant. Ik had geluk, want ze hadden zelfs bier. Daar kun je trouwens ook twee maaltijden voor eten (van de prijs van zo'n biertje dan), want het eten kost hier ongeveer 20.000 Rupia's (ongeveer één Euro veertig) en het biertje kostte 35.000 Rupia's (ongeveer tweeëneenhalve Euro voor een halve liter). Dan ben je voor de hele maaltijd inclusief drinken maar zo een tientje kwijt hoor!

De dag overdenkende vinden we het nog steeds bijzonder dat je vooraf leest over plaatsen en je plan trekt en dat je vervolgens ook op die plaatsen uitkomt. Vannacht een nacht goede slaap en dan morgen eens kijken hoe het duiken hier is. Ik ga twee duiken maken en ben erg benieuwd. De refresher pak ik op Gili wel weer, dus ik ga er voor.

 

Duiken en snorkelen
Zondag 28 juli 2013. Bira, Indonesië.

Vandaag dus de dag van het duiken en het snorkelen voor Christien en Erik. Na een lekker ontbijt met pannenkoek met banaan voor ons allen op weg naar de duikschool. Het water zou koud zijn, achtentwintig graden of zo, dus ik moest een lang wetsuit aan. Mijn eerste duik overigens met mijn nieuwe duikcomputer, cóól. De eerste duik was bij Shark's Point, dus dat beloofde wat. Op de stroming naar negenentwintig meter diepte en dan lekker laten meegaan. Ik heb nog nooit zoveel (ik heb zelfs nog nooit) haaien gezien tijdens mijn duiken, helemaal geweldig. Toen we ook nog een stuk of wat schildpadden zagen was mijn dag helemaal goed. Bij het snorkelen hadden Christien en Pepijn een begeleider die hen meenam. Ook zij hebben haaien en schildpadden gezien, niet zoveel, maar genoeg om een mooie snorkeltocht te hebben.

244 640x480 (320x240)

Ik zelf had een beetje last van de zee, dus ik heb de vissen nog even gevoerd. Dat vonden de snorkelaars die rond de boot zwommen niet erg, er was ineens veel vis. De tweede duik was minder spectaculair, nog wel een haai gehaaid en één op twee meter afstand voorbij zien zwemmen, maar verder was het nu ook rustig meedeinen met de stroming. Wordt je ook niet moe van.

 

Lekke band
Maandag 29 juli 2013. Bira, Indonesië.

Al bijna een week onderweg, en helemaal los van Nederland. Vandaag een brommer gehuurd om zelf een beetje in de omgeving rond te rijden. We hebben een shipyard bezocht waar ze met de hand grote zeeschepen bouwen. We mochten er zelfs bovenop klimmen en dat hebben Pepijn en ik dan ook gedaan. Doorgereden naar een andere plaats en daar nog een grotere scheepswerf bezocht. Leuk op de brommer toeren, ijsje eten en genieten. Toen nog op weg naar een bron en waterval. We vonden de bron, die viel tegen en toen... hadden we een lekke band. In een gebied zonder stroom en met minimale bewoning maakte ik mij al dik zorgen. Maar er was iemand met een compressor en die heeft geholpen de band te plakken. Toen we weer terug waren moesten we het vervolg van de reis gaan plannen en dat was moeilijker dan gedacht. Uiteindelijk niet met privé vervoer verder maar terug naar Makassar en van daaruit met de nachtbus naar Rantepao.

788 640x480

 

Nachtbus
Dinsdag 30 juli 2013. Onderweg naar Rantepao, Indonesië.

Een reisdag, eerst met Kyang naar Makassar, daarna met een taxi naar het busstation en daar zes uur wachten tot de bus vertrekt. Een gezellige tijd met Navid en Michaele uit Oostenrijk, die ook bij het duiken mee waren geweest. De tijd vloog voorbij. Om tien uur met de bus en na het typen van de dagverslagen was het tijd om de oogjes dicht te doen.

 

Geen geluk
Woensdag 31 juli 2013. Rantepao, Indonesië.

Vanmorgen werden we dus wakker in de bus en waren we al bijna in Rantepao. Internet is hier sporadisch beschikbaar en met een langzame verbinding, dus uploaden zal niet altijd lukken. Maar goed, om zes uur 's morgens kwamen we dus aan en dan moet je op zoek naar een hotel. Eén tip; doe dit niet als je erg moe bent, want dan zijn alle hotels niet goed. Het hotel waar we naar toe wilden zat vol en het eerste het beste luxe hotel dat we tegenkwamen werd geboekt door Christien. Het is net als met eten; als je honger hebt moet je geen boodschappen doen! Maar we hadden wel even een lekker en luxe hotel, met onverwarmd zwembad.

Eerst nog maar een paar uurtjes lekker uitslapen en daarna de stad verkennen. Net zo chaotisch als alle steden in Indonesië met weer een ander soort bemo, beckap en wat niet meer zij. Maar alles wel redelijk op loopafstand. Op zoek naar informatie voor de komende dagen, Tourist Office dicht, kaart niet gevonden, gids niet gevonden en dus geen geluk. Wel gehoord dat morgen een markt is (een keer per zes dagen) dus ons plan voor morgen al wel gemaakt. Markt bezoeken en dan verder nog maar een beetje rond rijden. Ook hebben we voor de volgende dag een ander hotel uitgezocht en een kamer kunnen reserveren.

Het laatste deel van de dag gerelaxt en ik moest een beetje bijkomen, was moe en voelde me een beetje 'torderig'. En het kwam niet eens van de drank. 's Middags heeft Pepijn het zwembad nog even getest en hebben we het kaartspel van de kolonisten gespeeld. Christien twee keer gewonnen, dus ook niet leuk meer. Gegeten in een druk restaurant, waar we voor het eten Yatzee hebben gespeeld. Daar zijn we allemaal wel/niet goed in, zodat door de spelletjes heen telkens iemand anders wint, dat is dus wél leuk!

 

Markt
Donderdag 1 augustus 2013. Rantepao, Indonesië.

Na een heerlijk ontbijt (kleine pannenkoeken) alle spullen in een motorbeckap en op weg naar het nieuwe hotel. Ik had alvast een motorbike gehuurd, dus ik reed achter Christien en Pepijn aan. Wel grappig om te doen! Aangekomen bij ons nieuwe hotel hebben we ingecheckt en toen dat klaar was op weg naar de markt. Daar kwamen we de gids tegen die ons gisteren geholpen had bij het zoeken naar een hotel, hij had nu een ander Nederlands stel onder zijn hoede. Hij was om tien uur bij het hotel geweest waar wij wilden slapen, maar waar we dus niet naar toe waren gegaan. Gelukkig had hij nu toeristen, zodat we ons niet schuldig hoefden te voelen.

De markt was enorm. Heel groot, erg veel groente, fruit, pannen, kleding, koffie en buffels en varkens waren hier te koop. Een dag van honderdvijftig foto's, dus dat is best wel wat. Vooral de markt met de dieren was erg imponerend. De biggetjes worden gewoon in zakken meegenomen, de varkens gaan op een soort brancard. De buffels worden met vrachtwagens aangevoerd, ben wel benieuwd hoe dat gaat in de dorpen, want hier staan de vrachtwagens achter een bult en kan de buffel zo de vrachtwagen in geleid worden. Al met al waren we hier wel een paar uur onder de pannen en nadat we wat gegeten hadden op weg naar de tourist office om voor de volgende dag een gids te bespreken. Wat je hier namelijk moet doen is een ceremonie bezoeken en dat kun je volgens iedereen het beste doen met een gids, omdat die de gewoontes kent.

Daarna zijn we zelf nog naar een plek geweest waar normaal gesproken wel eens een ceremonie plaats wil vinden en toen begon het te regenen. Dat hield in dat we moesten schuilen, 'langsam langsam' aan doen en wachten tot het droog werd. Dat werd het gelukkig ook en toen hebben we de site bezocht. Er was niet zo veel te zien, dus we hopen maar dat morgen meer zal vertellen over dit soort plekken. We waren lekker op tijd terug en hebben nog even gerelaxt voordat we gingen eten. Christien kreeg last van de darmen, dus dat was even een domper.

 

Ceremonies en rotsgraven
Vrijdag 2 augustus 2013. Rantepao, Indonesië.

Na een onrustige nacht (hoewel; Pepijn heeft de hele nacht gewoon doorgeslapen) ging de wekker weer op tijd af (hoewel; zeven uur is in dit land niet vroeg). Na een ontbijt van toast met gebakken ei op weg naar het tourist office om onze gids te ontmoeten. Het eerste wat we moesten doen was een cadeau kopen voor de familie van de overledene, dat werd dus een slof sigaretten (tegen alle principes van Christien in). En toen op weg op de brommers naar de plek waar de ceremonie zou zijn. Volgens ons zou het vandaag niet zo'n bloederige dag worden met offers en zo, maar dat bleek niet helemaal waar. Er zijn zes buffels geslacht en ook de nodige varkens werden van hun vel ontdaan.

En dat gaat er in dit soort landen niet zachtzinnig aan toe. De buffels werd de strot doorgesneden waarna ze ter aarde stortten, hoewel; één buffel dreigde het publiek in te stormen. Je moet je voorstellen dat er op een open plek van tien bij tien allerlei slachtrituelen plaats vinden waarom heen allerlei overdekte zitplekken zijn gemaakt. Wij werden in een 'vak' neergezet waar later ook nog een aantal belangrijke mensen neer gezet werden en we zagen dat er wel meer toeristen waren. Sommige tot in het irritante toe telkens maar weer dat veld oplopen om foto's te maken.

Na een rondleiding door de keuken, waar koffie en thee gezet werd, maar waar ook al de eerste gerechten met vlees bereid werden en een bezoekje aan de dode (was al een tijdje dood, de kist stond er met een foto er op) nog de laatste foto's van het slachten gemaakt (van vijf buffels lag alleen de kop en de inhoud van de magen er nog), op pad naar een traditioneel dorp.

Dat was een toeristische attractie van hier tot Tokyo (dat is overigens niet zo ver van hier) en alles was gericht op toeristen. Souvenirstallen overal en weinig mensen die er nog wonen. Hier was ook een begraafplaats bij, waar graven op balken aan de rotsen waren vastgemaakt. Veel balken waren al verrot, zodat de kisten naar beneden waren gevallen en alle botten een beetje bij elkaar gelegd waren. Pepijn zijn reactie was dan ook dat hij nog nooit zo dicht bij een skelet was geweest. Benieuwd wat er in dat koppie allemaal omgaat na zo'n dag... Erg indrukwekkend om te zien en goed om te laten zien en te delen.

Na de lunch in een warong (traditionele Indonesische eetgelegenheid) naar een site verder weg waar nog mooie rotsgraven waren. Een mooie weg ernaar toe, alleen jammer dat het weer begon te regenen, en een indrukwekkend overzicht van allerlei in de rotsen uitgehouwen graven. Daarna weer terug naar het hotel via een andere route en toen even relaxen en bijkomen van de dag.

De route voor morgen belooft ook weer veel mooie dingen, die we dan wel zonder gids zullen gaan doen, want zijn toegevoegde waarde was voor ons niet zo groot. Met name het door blijven vertellen terwijl Pepijn vraagt om vertalingen geeft aan dat niet iedere gids geschikt is om een gezin met kind te begeleiden en hoewel we het een paar keer hebben geprobeerd snapte hij het niet. Ook het feit dat hij achteraf nog meer geld wilde dan was afgesproken helpt natuurlijk niet mee.

 


Op eigen houtje
Zaterdag 3 augustus 2013. Rantepao, Indonesië.

Vandaag een dagje voor onszelf, dus lekker met een brommertje naar een aantal traditionele dorpjes en grafsites toe om in alle rust rond te lopen en te kijken. We hadden een 'logische' route uitgezet en vonden de eerste site al snel. Een grotgrafplek (mooi woord voor scrabble) waar je met een gids en een lamp in kon. Erg mooie site waar we ook leuke dingen gezien hebben. Moeten nog steeds wel wennen aan de grote hoeveelheden beenderen die hier liggen, maar dit is al niet meer zo vreemd als voorheen. Een paar mooie kiekjes gemaakt en interessante uitleg van de gids gehad.

Op weg naar de tweede site nog maar eens duidelijk gekregen dat je, zodra je een bord ziet, meteen moet afslaan, want we waren al een beetje te ver door gereden. Maar goed, ook hier kwamen we via een interessante route. De gaten in de weg zijn overigens nog wel groot, vooral als je van de hoofdweg afgaat, dus dat is altijd goed opletten. Bij de ingang, waar je 20.000 Rupiah moet betalen, kwamen we een stel tegen die we gisteren op de laatste site ook al tegenkwamen. Leuk stel en ook even leuk contact gehad. Hier ook weer interessante rotsgraven met boeiende poppen voor de rijkste families. Na een klimmetje vonden we nog meer (verstopte) rotsgraven en na een rondje terug door de rijstvelden kwamen we weer bij onze brommer aan. Hier waren overigens wel veel stalletjes met souvenirs, meer dan we tot nu toe gezien hadden.

De weg naar de derde site was een wat langere weg en onderweg kwamen we nog een site met babygraven tegen. Dit was een enerverende tocht over een steil, stenig paadje maar ook hier weer zonder kleerscheuren naar boven gereden. De graven vielen tegen, een aantal waren in een boom gemaakt en onder die boom was een grot waar de kistjes ingeschoven waren (denken we, de uitleg was niet zo heel sterk). Toen was het tijd om te eten dus op zoek naar een warong. Door onze vrienden die we bij de tweede site tegen waren gekomen kwamen we in een echte lokale tent uit, waar we voor 20.000 Rupiah (een Euro zestig) een gadogado en een noodlesoup hadden. Goeie tip van de Tsjechen!

Na een kleine omweg vonden we uiteindelijk de derde site voor die dag en toen begon het te regenen. We hebben een tijdje geschuild onder een rijstopslag en toen het weer wat droger werd zijn we de grot ingegaan. Ook hier weer diverse kisten van overledenen en poppen die de overledenen moesten voorstellen. Veel mooie foto's gemaakt en uiteindelijk hier besloten om niet meer naar de hotsprings (heetwaterbronnen) te gaan. We waren te nat en te koud. In hoog tempo terug naar het hotel, waar we uiteindelijk nog op tijd waren voor de massage van Christien. Die schijnt erg goed te zijn geweest en Pepijn heeft zelfs nog een half uurtje een rugmassage gehad. De voetmassage van zijn verjaardag was blijkbaar niet helemaal super geweest, want eerst wilde hij niet. Hij was uiteindelijk wel blij dat hij deze massage nog had gedaan.

 

Trekking
Zondag 4 augustus 2013. Rantepao, Indonesië.

Het heeft de hele nacht geregend en vanmorgen wisten we even niet wat te doen. Het werd droog en onze Nederlandse buren, Frans en Carla, nodigden ons uit om met hun mee te gaan voor een dag trekking. Dat zag er goed uit en Pepijn en ik met spoed wakker worden, aankleden en ontbijten. Dat lukte zo maar binnen een half uur; we kunnen het dus wel...

Op weg met een Kijang (Toyota grote auto) naar de startplaats van onze trekking. Daar hebben we eerst door de rijstvelden gezworven waardoor we de nodige vieze plekken al weer te pakken hadden (o.a. misstappen in de blubber, naast het paadje stappen, door de regen veel modder en waterplassen). Erg mooie foto's gemaakt van mooie uitzichten en bijzondere mensen. Na de rijstvelden op weg naar de lunchplaats, waar we om twee uur aankwamen. Lekker gegeten en toen weer verder. We moesten nog zo'n twee uur wandelen, dus we hoopten voor donker thuis te zijn.

Langs dorpjes en mooie vergezichten afdalen naar de plek waar de auto ons weer op moest pikken toen het begon te regenen. De wereld van Christien is dan altijd meteen een stuk minder leuk (ik vind het wel wat hebben dat gekletter op je regencape) maar met goede moed doorgelopen. Uiteindelijk waren we rond vijf uur bij de auto en na een korte tocht om half zes weer in het hotel. Toen ging het weer regenen, maar we konden gelukkig wel douchen dus dat hebben we eerst maar gedaan. Na een lekkere maaltijd en een biertje is het dan maar zo weer tien uur en dus dik tijd om te gaan slapen.

 

Afronden in Toroja land
Maandag 5 augustus 2013. Rantepao, Indonesië.

Vandaag nog één dag in Toroja Land om af te kicken. Maar eerst wilden we nog wat proberen te regelen met de vlucht naar Lombok (vervroegen) of anders de route op Sulawesi nog wat aanpassen. Het omboeken van de vlucht kon wel, maar kostte in totaal drie miljoen Rupia's (tweehonderdtien Euro) en dat was ons toch iets te gek. Dus op zoek naar vervoer naar Sengkang. En dat is nog lastiger dan gedacht. 's Morgens wat vragen uitgezet in de hoop dat we 's middags een oplossing hebben. Maar even afwachten.

Er was een buffalo gevecht, maar in eerste instantie gaf Pepijn aan dit te eng te vinden. Dus wij naar het noorden, naar een dorpje waar ze weven en onderweg nog één ander dorpje kijken. Het was een beetje meer van hetzelfde en dat was wel even een kleine (maar eigenlijk wel te voorziene) domper op de laatste dag in dit bijzondere en mooie gebied. Blijkt uiteindelijk dat Pepijn toch de buffalo fight wil zien; we zijn op de terugweg nog een heel eind die richting op gereden, maar omdat er een dreigende bui aan zat te komen besloten we om te draaien en het te laten voor wat het was. Hij bedacht dat hij misschien bij Frans en Carla op de film kon zien hoe het was geweest.

Terug in het hotel proberen te regelen dat we de volgende dag naar Sengkang kunnen. Na veel gedoe vinden we dat het toch maar met een private Kijang (soort Toyota auto) moeten doen. Na veel 'gehassel' hebben we die voor één mijoen IDR. De volgende morgen om half negen kunnen we weg. Tijdens al die onderhandelingen blijkt er nog een ander Nederlands gezin met twee kinderen in het hotel gekomen te zijn. Pepijn heeft snel contact met Bjarne en Robine en ze kaarten en verstoppen er wat van af. We zijn samen met dit gezin wezen eten en dat was erg gezellig. Voor het eerst een biertje bij het eten genomen, gedeeld omdat die flessen groot genoeg zijn.

 

Boeiende boottocht
Dinsdag 6 augustus 2013. Sengkang, Indonesië.

Vandaag vijf uurtjes met de auto op weg om dan toch maar in Sengkang uit te komen. Die chauffeurs beginnen altijd heel erg netjes, voor elke hobbel wordt in het begin gestopt. Maar ben je bijna op de bestemming dan jakkeren ze als idioten en halen in op de meest onlogische plekken. Onderweg wel veel mooie foto's gemaakt van het leven op Sulawesi, hopelijk zijn ze ook een beetje scherp zodat jullie in Nederland wat meer van het land kunnen zien.

In Sengkang kwamen we na zes uurtjes inderdaad aan bij ons hotel met zwembad. Maar omdat zowel Pepijn als Erik niet erg lekker waren moest dat bad maar even blijven wat het was. Christien heeft ondertussen een boottocht geregeld en het vervoer voor de volgende dag vastgelegd. Kanjer! De kamer was nieuw (boven de andere kamers gewoon opgebouwd), maar de badkamerdeur was een ramp. Erik had na een bezoekje de klink al in de handen, later werd het nog erger toen Christien de deur niet eens open kon krijgen omdat hij op slot zat. Toen later op de avond nog een keer de klink er af was, besloten we de paraplu tussen de deur te leggen.

Tijd voor een tochtje over het meer. Het meer was erg hoog door de vele regen van de afgelopen tijd, dat was goed te zien. Alle huizen stonden met hun voeten in het water en brommers waren geparkeerd op de brug. Wel heel veel mooie foto's gemaakt en halverwege tijd gehad om lekker gebakken bananen met thee te eten/drinken. In een drijvend huis, zoals Pepijn terecht vaststelde. Hier wonen dus gewoon mensen en dat is dan weer moeilijk voor te stellen. Het stelt allemaal namelijk niet zoveel voor. Op de terugweg nog een paar mooie vogels gespot en op de foto vastgelegd. Al met al, ondanks de toestand van de mannen, toch een leuke en boeiende tocht.

Na een heerlijke maaltijd in een typisch Indonesisch restaurant was het al weer tijd om te gaan slapen, want de volgende dag zouden we om negen uur vertrekken, terug naar Makassar. Eerst nog wel even proberen een hotel vooraf te boeken, en dat was nog wel lastig omdat Internet er niet goed bij lag. Van alles geprobeerd en ineens begon de tablet te piepen dat hij allerlei berichten binnen kreeg. Toen konden we gauw boeken en ook nog even Theo bellen om te feliciteren. En wonder boven wonder; hij was thuis en dus hebben we hem ook nog kunnen spreken. Helemaal goed.

 

Becak gasten
Woensdag 7 augustus 2013. Makassar, Indonesië.

Na een simpel maar goed ontbijt stonden we om negen uur klaar om te vertrekken en stipt op tijd werden we opgehaald. Dat is wel opvallend; men is hier redelijk stipt als je tijden hebt afgesproken, dat is eigenlijk wel prettig (beter dan op mijn werk soms). Na een enerverende rit (alweer) en een stop omdat er nog twee mensen mee moesten (kostte een half uur) kwamen we aan in Makassar om ongeveer twee uur 's middags. Toen vanuit het busstation met een bemo het eerste stuk de stad in en op het laatst nog met een becak tot aan het hotel. Normale gasten komen met een taxi, wij dus met een becak tegen het heil in. Iedereen lachen natuurlijk en wij ook dikke pret. Maar we waren er weer!

Een mooi hotel en tijd voor een verfrissende duik in het zwembad (dat was het enige selectiecriterium dat we hadden toegepast). En dan houdt het voor vandaag al weer op, behalve dan dat we bij de KFC hebben gegeten omdat we vonden dat Pepijn dat wel een keer had verdiend. En, oh ja, het is het einde van de Ramadan. Dat houdt in dat er feest gevierd wordt en dat hebben we gemerkt. Versierde auto's, toeterende brommers, extreem veel verkeer en lawaai tot laat in de nacht. Maar goed, na zoveel dagen vasten is het verdiend.

 

Zwemshow
Donderdag 8 augustus 2013. Makassar, Indonesië.

Vndaag niet veel op de planning. Na het ontbijt, dat hier weer super uitgebreid was, wilden we nog wel even op zoek naar de vishaven. En dat was nog een hele tour. We hadden nog wel een keer een brommertaxi, maar die bleek de weg helemaal niet te kennen. En toen reden we ook nog ineens op de tolweg en dat mag, ook in Indonesië, dus niet. Na een reprimande en een boete van 10.000 IDR kwamen we na nog een aantal omwegen toch in de haven aan. Maar door het begin van het Suikerfeest was hier helaas niets te doen. Wel veel boten gezien en op de foto gezet, dat was wel weer leuk, maar de echte actie hebben we dus gemist. Nog iets om dan een volgende keer (als die er komt) te gaan doen.

Na het bezoekje weer terug naar het hotel waar we lekker gezwommen hebben. Maar eerst hebben we een gebakje gekocht voor de verjaardag van Opa Theo. Dat hadden we wel verdiend, vonden we. Opvallend trouwens dat het 'errug' rustig is in de stad vandaag. Bijna geen brommers en auto's gezien, je kon zo de straat oversteken. Het zwemmen was nog een heel spektakel. Lokale mensen kunnen namelijk ook gebruik maken van het zwembad van het hotel, en die waren er ook vanmiddag. En dan zijn we natuurlijk wel erg interessant. Vooral toen Christien met Pepijn ging duikringen gooien. Christien gooien, Pepijn opduiken. Op een gegeven moment stond er wel twintig man achter Christien om Pepijn aan te moedigen. En toen Erik ook nog ging meedoen (na zijn schoonheidsslaapje) was het helemaal feest. Maar toen werd het ook de badmeester te gortig en stuurde hij een grote groep weg (die niet wilde zwemmen). Toen was het weer een beetje rustiger op de groep jongens na die er al de hele dag waren.

Toen we uitgezwommen waren op weg naar de bekende eetstrook in Makassar, waar 's avonds de foodstall's opgesteld worden. Daar waren allerlei activiteiten die ook voor Pepijn heel leuk waren. Hij heeft op zo'n step rondgereden waar je met twee voeten moet peddelen (ik weet de naam even niet meer) en ook nog op elektrische step. Op die elektrische step reed hij in het begin iets te hard, dat ging later gelukkig wel beter.

Het eten hebben we daar ook opgezocht; eerst een paar gebakken bananen met één of andere lekkere saus en toen nog bakso (soep met hele grote ballen). En nu klaar maken voor vertrek. Morgenochtend om zeven uur vertrekken we al weer, dus om half vijf opstaan en om vijf uur naar het vliegveld. En ik ben al geen ochtendmens. Gelukkig wel even tijd om de blog weer bij te werken, want ik was natuurlijk wel een paar dagen achter. Op naar de Gili's en op naar het duiken.

 

Huiswerk
Vrijdag 9 augustus 2013. Gili Air, Indonesië.

Vandaag begon extreem vroeg, kwart over vier werden we wakker gemaakt om naar het vliegveld te kunnen worden gebracht. Onze vlucht, die in eerste instantie om tien uur stond, was namelijk naar zeven uur gerescheduled. Dat hebben wij dus weer. Maar goed, de reis was goed en om twaalf uur waren we op de Gili's.
Na een middag relaxen en een bezoek aan de duikschool was Pepijn weer helemaal happy. Zondag gaat hij in het zwembad! En Erik gaat op voor zijn Open Water Advanced, dus vijf duiken maken en dan hopsakee. Dat hield wel in dat er meteen huiswerk was, dat moest 's avonds nog even gedaan worden. Op tijd naar bed na zo'n dag en de volgende morgen weer fris op.

 

Scheepswrak
Zaterdag 10 augustus 2013. Gili Air, Indonesië.

Na een goede nacht rust begon voor mij om zeven uur de dag en na een lekker ontbijt was ik om kwart voor acht op de duikschool. Na het uitzoeken van mijn uitrusting en de instructie vooraf op voor de eerste duik voor mijn volgende brevet; diepwater duiken. We zijn naar negenentwintig meter geweest en er was een flinke stroming. Soms handig, nu echter niet zo omdat ik dieper ging dan de groep en dus al snel een beetje afdreef. Een mooie duik waar we uiteindelijk ook nog een schildpad hebben gezien, dat blijft toch altijd bijzonder!

Christien zou de tweede duik doen, dus ben ik met Pepijn gaan snorkelen. De dive site was bij een scheepswrak en daar konden wij vanaf het oppervlakte ook op kijken dus dat was wel leuk. Ook een paar grote vissen gezien en al met al een leuke snorkeltocht. Daarna zat er voor mij nog een duik in, een navigatieduik waarin je leert hoe je de route moet herkennen en hoe je eventuele herkenningspunten kunt gebruiken om weer uit te komen waar mogelijk ook je boot ligt. Dat is wel handig, want anders moet je af en toe ver zwemmen. Ook hier nog een tweetal schildpadden gezien en een aantal mooie grote vissen. Op voor de avond met lekker eten en studeren, moet nog drie lessen afwerken anders krijg ik straks mijn brevet niet.

 

Bubbelen en nachtduik
Zondag 11 augustus 2013. Gili Air, Indonesië.

Een grote dag voor Pepijn; hij mag gaan bubbelen! Maar eerst mocht ik om zeven uur opstaan om op tijd op de duikschool te zijn. Ik zou een duik gaan doen om mijn duikcomputer verder te leren kennen. Altijd handig om te weten wat je nou eigenlijk om je pols hebt, toch? Weer een mooie duik gehad, waarbij een schildpad en een aantal mooie (en grote) vissen te zien zijn geweest. Ik heb zelfs nog een schildpad gemist, letterlijk, want niet gezien en figuurlijk, want op tien centimeter van mijn vinnen af. Dat heb ik dan weer. Na alle administratie van de duik verwerkt hebbende (je logboek invullen en zo) was het aftellen naar twaalf uur. En toen was het dan zover; Pepijn mocht met Siebren (ook onze instructeur en niet toevallig Nederlander) op les.

256 640x480 (320x240)

Na een uitgebreide briefing, waarbij Pepijn verklapte al heel veel trucjes te kennen, in het zwembad naar beneden. Een hele belevenis, vooral omdat Siebren nog een paar muntjes op de bodem neergooide die Pepijn allemaal mocht houden. Na een uurtje zat het er al weer op, je moet natuurlijk vooral bij kinderen de decompressietijd in de gaten houden (tijd die je onder water mag zijn), dus dit was genoeg nitrogen in zijn bloed. De middag hebben we gebruikt voor iets wat je op Gili heel goed kunt doen; relaxen! Christien heeft een heerlijke massage gehad en ik heb een beetje liggen snurken en lezen. Pepijn heeft gezwommen en de Donald Duck voor de zesentwintigste keer gelezen.

Die avond was het tijd voor mijn vierde adventure dive; de nachtduik. Je maakt in het licht nog je uitrusting klaar, krijgt een briefing en in de laatste zonnestralen vertrek je dan. De zon gaat onder en vlak voor het echt donker wordt ga je in het water. En dan is het onder water dus echt donker. Gelukkig hadden we allemaal een zaklamp bij ons en dan komt dus het vreemde verschijnsel dat je door je licht onder water kleuren anders ziet dan overdag. Dat komt door de breking van het licht; bij vier meter onder water verdwijnt rood, iets dieper verdwijnt oranje, nog weer iets dieper verdwijnen andere kleuren. Maar met je zaklamp heb je die breking niet en zie je dus de 'echte' kleuren. Ik heb nog nooit zoveel rode visjes gezien. Tijdens de duik een aantal bijzondere vissen zien slapen (die liggen dan 'gewoon' op de bodem) en de dieren die 's nachts wakker worden gezien. O.a. krabben zie je bijvoorbeeld overdag niet. Een hele bijzondere ervaring. Alweer een hele geslaagde dag van een leuke vakantie!

 

Strandliggen en zandkastelen
Maandag 12 augustus 2013. Gili Air, Indonesië.

Ik ben ondertussen de dagen goed kwijt en het is maar goed dat ik af en toe de blog mag bijschrijven. Christien wil al de hele vakantie ook bijschrijven maar komt daar, gelukkig, niet aan toe. Vandaag hebben we samen gedoken en Juni, de vriendin van Siebren heeft samen met Pepijn gesnorkeld. Om dan om acht uur op de duikschool te zijn moet je dus om zeven uur opstaan. Christien heeft zich aangekleed en ontbijt besteld. Dat is hier nogal een tijdrovend karwei dus toen Erik klaar was ging hij naar het restaurant en kon Christien tanden poetsen en zo. Uiteindelijk kregen we om twintig voor acht ons ontbijt en toen waren we precies op tijd op de duikschool. Gelukkig waren er geen andere gasten om te ontbijten, anders hadden we het nooit op tijd gehaald.

Voor Christien was het vandaag de Adventure Deep Dive, voor mij de Adventure Drift Dive. Voor Christien dus de eerste diepe duik (we zijn op 29,3 meter geweest) en voor mij de duik om in de stroming mee te drijven. Nou zijn alle duiken hier met stroming, dus dat was niet zo bijzonder, maar laat nou net deze met 'weinig' stroming zijn. Maar dat maakt niet uit, de examenantwoorden nog inleveren en dan krijg ik mijn Advanced Open Water brevet en mag ik legitiem naar dertig meter duiken. Ik deed dit al een beetje illegaal, vorig jaar bij de wreck dive op Tioman was ik al zo diep geweest. Een enerverende duik, waarbij een schildpad om een paar meter boven ons zwom, naar de oppervlakte ging en weer doorzwom. De locatie heette Shark Point, maar helaas geen haaien gezien. Misschien een goede reden om nog één keer een duik te gaan maken?

De middag hebben we eens over het eiland gelopen, dat hadden we de afgelopen dagen nog niet gedaan. Na het eten aan het strand liggen (ook dat hadden we hier nog niet echt gedaan) en Pepijn heeft zijn zandkasteel eindelijk gemaakt (ook dat had hij nog niet gedaan deze vakantie). Het diner bestond uit een tonijnplak die op de BBQ klaar gemaakt was, met rijst en friet. Heerlijk eten en een goed gevulde buik. Morgen een dag zonder duik en dus met uitslapen. Ik kan er nu al naar uitzien!

 

Pepijns zeeduik
Dinsdag 13 augustus 2013. Gili Air, Indonesië.

Vandaag een relaxdag, uitslapen en naar het zwembad van de duikschool toe om te kijken of het mogelijk was voor Pepijn om zijn zeeduik te toen. Samen met Siebren vastgesteld dat de zee rustig genoeg was voor Pepijn om zijn duikervaring in de zee op te doen. Al met al was dat nog een hele stap, het eerste stuk moest hij snorkelen (want nog geen halve meter diep) en op het punt waar de wall van Gili Air is (daar wordt de zee ineens tien tot dertig meter diep) mocht hij drie meter diep onder water. Hij hoort er nu ook bij!

240 640x480 (320x240)

Christien heeft 's middags een fiets gehuurd en heeft een rondje over het eiland gefietst. Na zo'n tochtje is het natuurlijk heerlijk om je te laten masseren, dus dat heeft ze ook gedaan. Pepijn heeft op de tablet nog maar weer een filmpje gekeken (Miranda Hooglugt; nog bedankt!). De middag verder gebruikt om bij het hotel nog een beetje te relaxen in het zwembad en na een maaltijd op ons favoriete plekje weer lekker slapen. Erik heeft nog gekeken of er gepind kon worden, maar dat lukte niet met de Rabocard (wel met credit, maar dan krijg je weer zo'n bult kosten er over). Tijd voor nog een lekker biertje en dan slapen.

 

Toch nog snorkelen
Woensdag 14 augustus 2013. Gili Air, Indonesië.

Toch nog een onverwachte wending want vandaag was het toch vroeg opstaan om mee te gaan snorkelen met de duikboot. Het ontbijt net als de maandag geregeld en mooi op tijd was Christien op de duikschool. Pepijn en ik kwamen iets later en nadat wij ook weer croqs en vinnen hadden geregeld mee de boot op. De croqs heb je nodig om het eerste stuk strand te kunnen nemen tot aan de boot, daar ligt namelijk erg veel afgestorven koraal en dat is best hard en scherp. De vinnen gebruik je natuurlijk in het water om snel en ver vooruit te kunnen komen tijdens het snorkelen.

Na een beetje een onrustige tocht (maar gelukkig niet zeeziek geworden) een snorkeltocht gemaakt waar ik weer bijzondere vissen en een schildpad heb gezien. Blijft erg indrukwekkend. Pepijn had geen zin en is lekker op de boot gebleven. Toen we terug waren nog even de foto's van Juni gekopieerd die ze tijdens onze duiken heeft gemaakt, zodat we ook hierin voorzien zijn. Ook weer erg mooie foto's! Christien heeft 's middags nog een rondje gefietst en wij hebben in het zwembad van het hotel gezwommen en ik heb mijn boek bijna uit!

 

Terug naar Bali
Donderdag 15 augustus 2013. Ubud, Indonesië.

De dag dat we weer terug gaan naar Bali, voor de zoveelste keer in ons leven. De boot van tien uur was vol, dus hadden we de boot van twaalf uur. Toen we echter kwamen om in te checken bleek de boot van tien uur een uur te laat en nog wel plek te hebben. Om kwart over elf voeren we dus al weg richting Sengigi op Lombok om van daaruit met de snelle boot naar Bali te gaan. We waren rond één uur in Padang Bai op Bali en nadat we in de bus gebonjourd waren bleek maar weer eens de waarde van een kinderkaartje; namelijk kind op schoot!

Maakt ook niet uit; wij op weg naar Ubud. En natuurlijk stopt de bus dan op een plek waar je niet wilt zijn. De afspraak was ook in het centrum afgezet te worden (dan was het voor ons nog te lopen), dus Christien vasthoudend als ze is regelt dat we vijfhonderd meter verderop afgezet zouden worden. In Ubud is in de zomer veel verkeer en daarom zijn een aantal wegen eenrichtingsweg in die periode. We snapten nu ook waarom de buschauffeur geen zin had om helemaal daar doorheen te rijden. Het kostte ons zeker vijftien minuten voordat we op de plek waren. Maar goed, nu was het te lopen naar het hotel. Toen we daar aankwamen was het een feest van herkenning met dat verschil dat de tuin nu volgroeid was. Tijd om te relaxen en na het avondeten op tijd naar bed.

 

Downhill én uphill
Vrijdag 16 augustus 2013. Ubud, Indonesië.

De ECO-fietstocht hadden we vooraf al via internet geboekt en ze kwamen ons 's ochtends ophalen om te ontbijten bij het meer dicht bij de vulkaan. Het was alleen bewolkt en regenachtig, dus geen uitzicht! Mocht de pret niet drukken en na een bezoek aan de koffieplantage (voor ons een bron van herkenning, voor Pepijn een openbaring) eindelijk op de fiets. Pepijn had dit keer zijn eigen fiets, nadat hij in 2010 achterop had gezeten. Helemaal goed en groot feest.
Na een tijdje fietsen, een stop in een kampong en halverwege het bekende bezoek bij de boom die omlaag en dan weer omhoog groeit gingen de groepen uit elkaar. Ik zat in de groep die na de afdaling ook nog uphill ging naar de lunch, Christien en Pepijn zijn alleen downhill gegaan. Op vijftig meter voor het einde ging Pepijn nog onderuit, hevig ontdaan kwam hij op de lunch aan en hij had een lelijke wond op zijn knie. Gelukkig pas op het laatst, want anders was het nog lastig geworden.I k heb uphill gedaan, maar was even vergeten dat de training dit jaar marginaal is geweest. En weer erg veel last van de hitte natuurlijk waardoor ik nog wel op zoek moest naar een schoon T-shirt voor de terugreis. Maar wel erg leuk om te doen.

Terug in Ubud hebben we ons laten afzetten bij de markt om alvast een paar souvenirs te kopen. Dit is natuurlijk Christien haar feestje, maar ook Erik en Pepijn moesten nog nieuwe slippers en souvenirs voor Pepijn kopen. Dat is allemaal gelukt en gelukkig hebben we ook nog voldoende ruimte in onze koffers om zaterdag nog een rondje te maken.

 

Weer thuis
Zaterdag 17 augustus 2013. Nederland.

De laatste dag van onze vakantie, maar gelukkig kunnen we de hele dag nog gebruiken. Onze vlucht gaat pas om half negen 's avonds en dus hoeven we pas om vijf uur uit Ubud weg. Na een relaxte start naar de markt gelopen en daar nog een paar souvenirs gekocht. Onder andere een ukelele voor Pepijn en nog een tafelkleed (of twee of zo) voor Christien. Afgesproken dat we de volgende keer op Bali tafels gaan kopen voor al die tafelkleden.

Na een lunch waren we rond half twee terug in het hotel om onze kamer uit te ruimen en ons klaar te maken voor de massage van half drie. Pepijn en ik een Balinese massage, Christien één of andere scrub. De massages waren heerlijk en na een goede douche (om alle olie een beetje van je lijf te spoelen) gingen Pepijn en ik terug naar het hotel. De bedoeling was om te zwemmen, maar dat vond Pepijn met zijn wond niet zo'n goed idee. Dus lekker op een ligbedje spelletje doen op de tablet en een paar sudoku's gemaakt.

Om vijf uur zou er een taxi staan, maar omdat het vandaag Bevrijdingsdag is in Indonesië was onze chauffeur een beetje laat. Het was bijna half zes voor we weg reden en we waren wel een beetje nerveus over het halen van onze vlucht. Onterecht bleek achteraf, want iets na half zeven waren we op het vliegveld en we konden nog gewoon inchecken. Wel ging onze Mc Donalds maaltijd bijna niet door, want na het inchecken mag je officieel niet meer naar buiten. Stiekem gedaan en take-away McDonalds meegenomen richting de gate. Voor de douane de burgers opgegeten en toen op weg naar het vliegtuig. Voordeel als je zo laat bent; je hoeft niet overal uren te wachten. Nadeel; altijd maar weer dat gedoe met je handbagage om dat in die bakken een beetje in de buurt te krijgen.

We vertrokken op tijd voor onze vlucht naar Nederland en na een stop-over in Singapore van ongeveer een uur, tijd om te slapen. We kregen eerst nog ons tweede diner voor die dag in het vliegtuig en na diverse voorbereidingen proberen te slapen. Dat lukte uiteindelijk voor iedereen een beetje en zo kwamen we moe maar voldaan zondagmorgen om kwart over zeven aan op Schiphol. We hadden de bagage ook nog redelijk op tijd te pakken zodat we zelfs de trein van 8.07 naar Amersfoort konden pakken. En zo stonden we uiteindelijk om 9.59 in Rijssen op het station waar we door alle ouders opgehaald werden. Het enige nadeel was; regen en maar vijftien graden en dat is best wel koud...

Na een kop koffie/thee thuis en het delen van de eerste verhalen de hele middag voor onszelf. Het begon zelfs lekker weer te worden, zodat we nog even buiten hebben gezeten. De vakantie zit er weer op en aan het eind van de zondag hadden we zelfs de wasjes alweer gedraaid. Hopen dat de jetlag ons morgen niet te veel gaat opbreken.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!