Back in town
Zondag 4 augustus 2013. Sucre, Bolivia.

Om half elf vertrekt de bus naar Potosi, weet onze hoteleigenaar in Uyuni. We zijn zo mooi op tijd aanwezig dat we zelfs de bus van tien uur kunnen nemen. Voor we er zelf erg in hebben zijn de tickets naar Sucre al gekocht. Pas dan kijken we eens goed naar de maatschappij op ons biljet en op de bus. Oh nee, een floata, een minibus. Het busje rijdt pittig door, maar de extra stops zorgen er wel voor dat we halverwege gepasseerd worden door de bus van half elf die we eigenlijk hadden willen nemen. Het ticket naar Sucre betekent niet dat we een directe bus hebben. In Potosi moet de bagage van het dak en worden we naar een andere plek in de stad gebracht waar we moeten overstappen. Gelukkig dit keer in een grote bus. Om zes uur 's avonds, uren later dan nodig maar na een rit door prachtig landschap, zijn we weer terug in Sucre.

P1010365 (320x240)P1010368 (320x240)

Het Real Audiencia Hotel dat we geboekt hebben blijkt, ondanks onze reservering via booking.com, vol. Het nationale voetbalteam blijkt er voor een nacht te zijn neergestreken. Wíj zijn best teleurgesteld maar onze meiden zijn ronduit verbolgen. 'Maar dat is toch gemeen, dat kunnen ze toch niet zo maar doen'. Voor het eerst merken we dat hun boosheid en teleurstelling zich niet tegen ons keert. Hun voldoening als we even later een alternatieve slaapplek in het Hostal Colonial gratis aangeboden krijgen, is minstens zo groot als de onze. Dat dit hostal geen zwembad heeft lijkt ook voor hen even minder belangrijk. Rechtvaardigheid is voor nu even wat telt. Als de nieuwe kamer vier bedden en twee badkamers telt is voor ons allemaal het leed weer geleden. Heerlijk weer zoveel ruimte en een raam met uitzicht op Plaza de 25 Mayo.

P1010389 (320x241)P1010380 (320x240)

Het is feest in Sucre. Vanaf het dak van ons hotel kijken we uit over de optocht ter ere van de onafhankelijkheid. Op zondag paraderen de 'pre juvantiles', de vijfjargen. De volgende dag paraderen de lagere school kinderen en op de echte onafhankelijksheidsdag zijn de middelbare school en de universiteit aan de beurt. Een staartje hiervan krijgen we de volgende dag aan de grens gepresenteerd.

De goedbedoelde compensatie voor de gemiste reservering pakt uiteindelijk minder positief dan gedacht. We krijgen de nacht in hostal Colonial inderdaad gratis aangeboden maar de 'upgrade' naar de family suite in het Real Audiencia Hotel de volgende dag wordt ons maandagmorgen volledig in rekening gebracht. Ook de taxi diensten van de chauffeur van het hotel blijken niet 'aangeboden'. Zijn ongevraagde 'servicios' blijken uiteindelijk een prijskaartje te hebben. Leuk is het niet, maar voor de tien Euro die hij uiteindelijk voor zijn service vraagt willen wij niet moeilijk doen, daar hebben we ook geen tijd voor. Maar helemaal koosjer voelt het niet. Imme en Jente krijgen van het gesteggel met geld weinig mee. Zij zijn nog in de volle overtuiging dat we door de fout van het hotel als koning en koninginnen behandeld worden en nemen een plons in het ijskoude zwembad.

P1010391 (320x240)

In Sucre slaan we de cadeautjes voor het thuisfront in. Nog meer warme kleding voor de Hollandse winter. Inmiddels verlangen wij erg naar de warmte van het laagland. Santa Cruz, Corumba en Campo Grande beloven tropische temperaturen overdag en zwoele nachten.

 

Dierentuin
Dinsdag 6 augustus 2013. Corumba, Brazilië.

De vlucht met Aerocon van Sucre naar Santa Cruz verloopt nog op rolletjes. In een piepklein propellor vliegtuigje met negentien zitplaatsen komen we aan.

P1010400 (320x240)P1010405 (320x240)

We hebben nog een dag te gaan voor we verder kunnen reizen met de nachtbus naar de grens. In onze traditie kiezen we voor de dierentuin om deze dag zoet te brengen. Het voelt altijd een beetje 'unheimisch' als we geen hotel hebben van waaruit we dingen ondernemen.

P1010407 (320x241)P1010410 (320x240)

De bus naar de grens laat op zich wachten. We hebben 's ochtends kaartjes gekocht bij Idi Suarez. Op de heenweg beviel deze onderneming prima. Nu laat de service te wensen over. Als om half tien 's avonds alle bussen naar Santa Cruz vertrokken zijn staan wij met alle andere Suarez gangers nog te wachten. Tot grote teleurstelling van Imme blijkt de bus die dan verschijnt alleen de mensen met groene kaartjes te bedienen. Onze blauwe kaartjes zijn voor de bus erna. En dat blijkt een ouderwetse floata. Geen wc, geen drie maar vier stoelen op een rij, stops bij alle stadjes onderweg. Nog even is het paniek als bij de eerste stop Els en Jente op de wc zijn als de bus alweer dreigt te vertrekken. De buschauffeur heeft haast, na alle eerdere oponthoud. Met moeite laat hij zich bewegen tot een langere stop. Jente heeft diarree. Dat duurt wat langer.

Een paar uur later dan gepland komen we aan. Els weet nog een deel van de transport fee terug te claimen. De grensovergang naar Brazilië vraagt veel tijd. Deze keer duurt het bijna drie uur voor we deze gepasseerd zijn. Dan naar Hotel Nacional waar we een triple room hebben gereserveerd. We zijn terug in Brazilië. 

 

Vroege vogels
Vrijdag 8 augustus 2013. Campo Grande, Brazilië.

We horen de wekker die we gezet hebben voor de heel vroege vlucht naar Rio niet. Gelukkig hebben we in het hotel doorgegeven dat we om vier uur een taxi nodig hebben. Als de nachtwaker om die tijd op onze deur klopt is het even paniek. Binnen een kwartier staan we bepakt en bezakt bij de receptie. Een record! Een snelle taxi brengt ons in tien minuten naar het vliegveld. We hebben het gered. We zijn op tijd. Ruim op tijd blijkt aan de balie. Nog vijfentwintig uur te gaan voor onze vlucht vertrekt. We zijn een dag te vroeg!

Onverrichterzake keren we terug naar Hostal Ecological waar we de avond ervoor voor het eerst in Brazilië een vierpersoonskamer hebben gevonden voor Aziatische prijzen. Schoon, vriendelijk en zelfs de wifi werkt op topsnelheid. Ook het buffet restaurant om de hoek is betaalbaar. De clientèle van wat verlopen oudere alleenstaande mannen doet vrezen voor de kwaliteit van het eten. Maar dat valt alleszins mee. Geen haute cuisine maar zeker goed te eten, en op het late tijdstip dat we arriveren is de snelheid waarmee we aan tafel kunnen heel welkom.

Overdag blijkt de bus van Corumba naar Campo Grande van elf uur uitverkocht. Voor de bus die twee uur later vertrekt kunnen we alleen vier stoelen achter elkaar reserveren. Dat moet dan maar. Imme legt al snel contact met haar buurvrouw die ze een kauwgommetje aanbiedt van de net zelf gekochte strip op het busstation. Als wederdienst helpt deze haar met het in slaapstand zetten van haar stoel. Mooi hoe ze dat doet. Els is al snel in gesprek met een backpacker die al twee jaar de wereld rond aan het reizen is.

We reizen te snel merken we aan de meiden. De extra dag Campo Grande doen we daarom vooral rustig aan. Zwemmen in het koude zwembadje van het buurresort, filmpje kijken op de laptop. En als laatste kinderuitje eten bij de McDonalds. We zijn op deze reis nog geen vestigingen tegengekomen en anders dan in China hebben we ook weinig behoefte gevoeld ernaar op zoek te gaan. Maar uit het verhaal over restaurants dat de uitbaatster de avond ervoor in het Portugees deed hebben de meiden het magische woord feilloos opgevangen. Oké maar dan moeten er overdag wel Mcdonalds punten verdiend worden. Nou dat doet wonderen voor de stemming. Al beklaagt Jente zich per abuis wel even dat ze vandaag niet zichzelf kan zijn nu ze niet meer mag mopperen. Een kleine eh-eh voldoet om haar snel weer liedjes zingend mee te laten huppelen. Waren ze altijd maar zo gemakkelijk om te kopen.

Straks, na hopelijk nog een paar uur slaap gaan we voor de herkansing naar de luchthaven. Vanaf het vliegveld van Rio willen we direct doorreizen naar Ilha Grande, een eilandje voor de kust bij de stad. Een paar dagen luieren aan het strand als afsluiting van onze reis hebben we voor ogen. Hopen dat het weer ook een beetje wil meewerken.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!