De driedaagse van Uyuni
Vrijdag 2 augustus 2013. Uyuni, Bolivia.

De bus die ons van Potosi naar Uyuni brengt rijdt een stuk langzamer dan de taxi de dag ervoor. Toch komen we twee uur eerder dan gedacht aan in de stad. Onze Lonely Planet van drie jaar oud was blijkbaar nog niet geïnformeerd over de nieuwe weg die door wederom een prachtig landschap voert. Ruig is het hier. Vlak voor aankomst zien we vanuit de bergen de stad liggen, midden in een desolate, boomloze en uitgestrekte vlakte. Op de achtergrond al een eerste glimp van de zoutvlakte en de besneeuwde Tunupa Vulkaan. Wouh. We kunnen ons gelijk voorstellen hoe koud het hier kan zijn. De wind heeft hier vrij spel. Het voelt ook alsof we aan de grens van de beschaving zijn aangeland. Bij binnenkomst in de stad is al het asfalt stuk gereden. Stoffig en armoedig is onze eerste indruk. Maar dat valt bij nader inzien reuze mee.

 P1000850 (320x240)P1000879 (320x240)

Voor we de reis naar Uyuni ondernemen is het nog even crisis in Potosi. Els heeft 's nachts heel slecht geslapen. De zeurende hoofdpijn van de avond ervoor is 's nachts alleen maar erger geworden en laat zich niet bestrijden met paracetamol. Ook Jente klaagt onderweg naar Potosi over misselijkheid maar die klachten lijken na een nacht goed slapen opgelost. Els' klachten lijken fundamenteler. De hoogte lijkt z'n tol te eisen. We overwegen om terug te keren naar Sucre maar een combinatie van Ibuprofen en Edemox die we in de plaatselijke apotheek scoren brengt voldoende verlichting om door te reizen naar Uyuni. Dat die plaats vijfhonderd meter lager ligt lijkt ook bij te dragen aan een snel herstel.

Vanaf het busstation in Uyuni lopen we naar Tambo Amayra, het hotel waar Kelly en Philip een positief verhaal over schreven. En inderdaad het is een prachtig hotel, tot in de details afgewerkt met behoud van zoveel mogelijk originele elementen. Wij moeten echter wel even slikken als we de krappe triple room te zien krijgen. De net (?) geopende family suite is daarentegen prachtig, ruim en voorzien van een keukenblokje. Die willen we wel maar de tachtig Euro die er voor gevraagd worden vinden we wel aan de hoge kant voor Boliviaanse begrippen. Omdat we moe zijn zwichten we voor de schijnbare luxe en gaan akkoord. Teleurstellend is daarna wel dat er 's avonds alleen na vragen een uurtje warm water geleverd kan worden en na tienen de router voor het internet uit gaat. Klagen helpt niet, dit zijn de regels voor het hotel, zo maakt het Boliviaanse personeel duidelijk. De Belgische eigenaar waar Kelly en Philip gewag van maken zien wij tijdens ons verblijf niet.

Als we de volgende dag op zoek gaan naar een ander onderkomen komen we bij de luxere hotels in de stad een zelfde wat hautaine houding van het personeel tegen. Niet onvriendelijk, eerder wat onverschillig maar zeker in schril contrast met de warme en uitnodigende houding van de Boliviaanse uitbaters van het Inti Hotel waar we voor de helft van het geld de family room betrekken. Niet luxe, maar het echtpaar zorgt er wel voor de we ons welkomer voelen dan op de vorige plek.

P1000886 (320x240)

Voor het hotel ligt een speeltuin met een prachtige glijbaan. Daar maken Jente en Imme gelijk flink gebruik van. Vanuit onze kamer kunnen we ze zien en een oogje in het zeil houden als wij de route voorbereiden voor onze driedaagse tocht. Het wemelt in Uyuni van de bureautjes waar je één-, twee-, drie- of vierdaagse tourtjes kunt boeken. Wij zijn een groot deel van de dag kwijt met het uitzoeken van een geschikte organisatie en het in detail vastleggen van onze eigen privétoer. Na de teleurstellende ervaring vorig jaar in China zijn we misschien te argwanend. Maar we zijn tevreden dat we deze keer niet het hele bedrag vooruit hebben betaald maar bedongen hebben een deel pas na afloop te betalen. We zijn heel benieuwd.

's Avonds gebruiken we onze laatste paracetamol zetpillen om de lichamelijke klachten van de meiden te bestrijden. Jente klaagt over hoofdpijn en wederom misselijkheid. Imme stort na zessen in en krijgt bij het zien van de ophaalpizza die we op de kamer nuttigen gelijk spuugneigingen. We houden het erop dat ze 's ochtend bij het spelen in de speeltuin te hard van stapel zijn gelopen. De verhitte hoofden en extreme dorst wezen daar wel op. Hopelijk zijn de klachten na een nacht rust weer verdwenen.

De volgende dag worden we om negen uur opgehaald door Alex, onze gids voor de komende dagen. Uit de plus minus tachtig reisorganisatie die tripjes aanbieden rond de Salar hebben wij gekozen voor Manuel Tours, vernoemd naar de zoon van de uitbaatster. De concurrentie zorgt ervoor dat er gouden bergen beloofd worden om reizigers over de streep te trekken. Om de beloofde diensten ook daadwerkelijk geleverd te krijgen moet je wel op je qui vive blijven. In ons geval blijken de toegezegde thermoslaapzakken niet in de auto aanwezig. We rijden een extra rondje door de stad om deze alsnog op te halen.

Wij hebben voor onze privé trip bedongen dat we de standaardronde omgekeerd gaan doen en een aantal onderdelen laten vervallen. De wandelingen op de vulkanen en zonsopgang bij de geysers en zonsondergang bij de zoutvlakte houden wij voor gezien. Het programma blijkt de dagen daarop voldoende druk zodat we zeker geen spijt krijgen.

P1010145 (320x240) (2)

De eerste plus minus honderd kilometer van de trip gaan nog over een (onverharde) weg. Imme is teleurgesteld. Zitten we daarvoor nu in zo'n stoere jeep. De eerste teleurstelling ebt snel weg als we al na een half uur rijden twee condors spotten. Prachtig wat een indrukwekkende beesten. Even later pauzeren we in een dorp waar alle voorzieningen nog aanwezig lijken. De bewoning die we daarna tegenkomen wordt al een stuk rudimentairder, gericht op mijnbouw. De electriciteitspalen verdwijnen, de telefoonverbindingen vallen uit. Het landschap wordt ruiger. We klimmen naar de vierduizend meter en maken een stop bij een indrukwekkende canyon. Onderweg zien we de gedomesticeerde lama's plaatsmaken voor de wilde en veel schuwere vicuña's. Jente en Imme willen ze graag aaien maar zijn wel wat bang ondergespuugd te worden.

P1010213 (320x240)P1010196 (320x240)

De paar besneeuwde toppen die we vanuit Uyuni zagen blijken onderdeel te zijn van hele bergketens bedekt met sneeuw. Van een weg is allang geen sprake meer. Er lopen tracks, dwars door riviertjes, steil de berg op dan weer kilometers door zandwoestijnen die de dalen tussen hoge toppen van de bergen opvullen. Prachtig en... steeds kouder. Imme klaagt inmiddels al lang niet meer over de stoerheid van de trip, zeker niet als ze bij Valle de Rocas haar klimmen en klauteren passie kan uitleven. Wel blijft ze aandringen dat ze ook op het dak van de jeep wil klimmen.

P1000916 (320x240) (2)P1000951 (180x240)

De slaapplek voor de nacht heeft onze reisagent via de radio geboekt. Het blijkt te liggen aan de rode laguna waar flamingo's leven. Onvoorstelbaar dat die beesten hier op 4200 meter hoogte in de barre kou en de snijdende wind kunnen overleven. Op het moment dat wij er, na zes uur rijden, aankomen zijn de omstandigheden gelukkig nog niet zo extreem. Het is koud en het waait stevig. De meegebrachte warme kleding komt van pas, maar we kunnen nog goed buiten vertoeven. Als even later de zon achter de bergen verdwijnt merken we echter hoe snel de temperatuur zakt. De nachtvorst is daar vanaf het moment dat de zon verdwijnt. 's Nachts zal de temperatuur nog veel verder dalen. De thermoslaapzakken blijken 's nachts zeker geen overbodige luxe.

P1010039 (320x240)P1010138 (320x240)

Om de groene lagune die we op ons wensenlijstje hebben gezet te bereiken moeten we de volgende dag eerst een bergrug passeren op vijfduizend meter hoogte. Ook deze keer blijkt het niet om een top te gaan maar om een uitgestrekte vlakte waar we kilometers lang tussen de sneeuw door rijden. Het lijkt erop dat een sneeuwschuiver de track weer begaanbaar heeft gemaakt. Een week eerder was het complete National Park afgesloten vanwege de sneeuwval.

P1010048 (320x240)P1010077 (320x240)

De groene lagune ligt aan de voet van de zesduizend meter hoge Liancabur Vulkaan. Voor we die bereiken passeren we het thermale bad, waar we op de terugweg gebruik van maken en de Dali woestijn, zo genoemd door de rotsblokken die inderdaad zo uit de schilderijen van de meester lijken weggelopen. De blik op de inderdaad felgroene lagune die wij krijgen duurt vijf minuten. Het is het meest zuidelijke punt dat we zullen bereiken. Verder hoeft ook niet. Dit voelt als het einde van de wereld. Wat een plek. Dan kruipen we verkleumd weer in de auto. Imme en Jente geloven het wel, die blijven lekker binnen.

P1010081 (650x128)

Bij het thermale bad zijn ze echter wel weer van de partij. Bizar is het dat hier in de kou alle truien, jassen en handschoenen uitgaan voor een verkwikkend bad bij ruim dertig graden. Badpakken en zwembroeken in plaats van mutsen en sjaals. Hoewel een enkeling wel haar muts ophoud voor ze in bikini te water gaat. Imme vindt in de Belgische Ziggo al snel een partner in crime. Gezamenlijk klauteren ze over het watervalletje en door het warmwaterstroompje richting lagune. Als het stroompje te blubberig wordt en ze aan de oever door ijsschotsen lopen vindt Ziggo's vader het genoeg en roept ze terug. De paar Franse diehards die hen gevolgd zijn bereiken wel de lagune en laten zich trots een paar keer in het ijskoude ondiepe water vallen. Maar die hadden dan ook vooraf in het warme water de nodige biertjes genuttigd.

 P1010091 (320x240)P1010106 (320x240)

We dalen vanaf daar weer tot onder de vierduizend meter en passeren nog vier kleine lagunes, bevolkt door flamingo's. We hebben dan nog een heel eind te gaan voor we in het donker San Juan, onze tweede slaapplek bereiken. Jammer dat de beloofde luxere voorzieningen niet geleverd worden. Het hostel waar we gedropt worden is vervallen en vies, de kamer piepklein en zonder de beloofde verwarming of warme douche. Gelukkig blijkt onze gids na het zien van onze teleurstelling nog een ander onderkomen te kunnen regelen. Om negen uur 's avonds verhuizen we en slapen heerlijk in een verwarmde, schone en ruime kamer.

P1010161 (320x240) (2)P1010179 (320x240)

De Salar de Uyuni, dé toeristische trekpleister voor de regio hebben we voor de laatste dag bewaard. En wat een fenomeen. Tweeduizend vierkante kilometer zout, dertig meter diep. Onze gids laat ons onze ogen sluiten voor we de vlakte oprijden. Als we vijf minuten later onze ogen weer openen zijn we ondergedompeld in een witte wereld. Overweldigend, oneindig lijkt het, overal wit glinsterend zout. We rijden zo'n vijftig kilometer om het cactuseiland te bereiken. Eiland? Ja eiland, want zo voelt het als we na een pittige klim de top ervan bereiken. Overal om ons heen wit helder zout, zover het oog reikt. Wat een fascinerende wereld.

P1010249 (320x240)P1010292 (320x240)

Bij het zestig kilometer verder gelegen Zouthotel komen we twee Duitse fietsers tegen. Ze fietsen in een jaar van Zuid naar Noord Amerika. De afgelopen twee dagtochten zijn ze alleen nog maar over zout gefietst. Vandaag viel het mee want was het zout vlak. De dag ervoor hadden ribbels in het zout hun tocht bitter zwaar gemaakt. We overleggen met onze gids dat we ons avontuur vandaag wat vroeger willen beëindigen. We zitten boordevol indrukken en zijn na drie dagen rijden in de jeep allemaal bekaf. De warme douche in het Inti Hotel lokt.

P1010321 (320x240)P1010348 (320x240)

's Avonds gaan we voor het eerst serieus rekenen hoe lang we nog in Bolivia kunnen blijven en komen er zo achter dat we tempo moeten maken om op tijd terug in Brazilië te zijn voor onze vlucht van Campo Grande naar Rio. De trein van hier naar Oruro en het busvervolg naar La Paz of Cochabamba zit er niet meer in. De snelste route terug is hoe we gekomen zijn. Dus geen rondje Bolivia maar linea recta terug naar de grens. Hoe spijtig ook.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!