Racing on top of the world
Zondag 28 juli 2013. Potosi, Bolivia.

Wij reizen niet low budget in Bolivia. De privétaxirit van ruim twee uur van Sucre naar Potosi kan nog goedkoper dan de tweehonderd Bolivianos die wij er voor betalen. Vlak voor het instappen zien we de chauffeur een biljetje van twintig overhandigen aan de aardige receptionist van ons hotel. Zonder provisie kan het waarschijnlijk allemaal nog goedkoper. Maar het is ook heerlijk om het niet te doen, het uitzoekwerk achterwege te laten en gewoon het hotel je vervolgtransport te laten regelen.

Vandaag gaan we honderdvijftig kilometer verder en 1600 meter hoger de lucht in. Dat laatste verontrust ons. Veel klimmen betekent over het algemeen een bochtig parcours, lage snelheden en slechte wegen, is onze ervaring. Zo niet het traject Sucre-Potosi. De stijging gaat heel geleidelijk, de (tol)weg is in prima conditie en voor de meeste bochten laat de chauffeur zijn snelheid niet verder zakken dan tachtig kilometer per uur. Onze voorzorgsmaatregelen, Imme voorin de taxi en spuugzakjes paraat, blijken overbodig.

We racen regelmatig met een snelheid van 120 kilometer per uur door één van de meest fantastische landschappen die we tijdens onze reizen hebben meegemaakt. Een woestijn op vier kilometer hoogte. 'Kijk cactussen zoals in de tekenfilms', roept Jente enthousiast vanaf de achterbank. Het is geen desolate vlakte. Onderweg passeren we met regelmaat dorpjes en kleine nederzettingen. Onze chauffeur ziet in de snelheidslimiet die bij deze bewoningen horen geen reden om de rem te gebruiken, wel om meer te claxonneren. We komen eraan!

P1000790 (180x240)P1000781 (320x240)

In Potosi worden we afgezet bij het Hostal Tukos La Casa Real waar we een triple room hebben gereserveerd via Booking.com. Die kamer voldoet maar voor een klein extra bedrag kunnen we 'upgraden' naar de family suite. Twee slaapkamers met verwarming en een gang/woonkamer met aansluitend de ruime badkamer. Geen luxe maar wel zeeën van ruimte. Heerlijk. Als de manager om negen uur 's avonds aanklopt om nog een andere/mooiere family suite aan te bieden hoeven we niet lang na te denken. Deze voldoet prima, beter hoeft niet. De snelle stijging in hoogte heeft minder impact dan we vreesden. Wel merken we alle vier dat we sneller buiten adem zijn. Jente klaagt over misselijkheid en Els voelt al 's middags een hoofdpijn opkomen. Maar het blijft goed hanteerbaar.

In de delen van Potosi die nog in de zon liggen is het om drie uur 's middags goed toeven. Op het centrale plein scoren we zelfs nog een ijsje voor de meiden. En duivenvoer. Dat kan ook op de Dam in onze eigen woonplaats maar hier is het natuurlijk veel leuker. Op zondagmiddag zijn de meeste winkels gesloten en is het rustig in de stad. De straatjes waar we doorheen lopen zijn poppig. Kleine huisjes, het lijkt bijna Madurodam. Zo niet de Centrale Bank, de kerken en de gouden beelden. Die verraden de rijkdom die de stad ooit heeft voortgebracht met de zilvermijnen. Wij eten nog een prima pizza en trekken voor de wandeling terug onze fleecejassen aan over de alpaca wollen vesten die we in Sucre hebben gescoord. Superkoud is het voor Potosiaanse begrippen niet, maar de temperatuur zakt wel snel tot onder het vriespunt.

P1000808 (320x240)P1000813 (320x240)

Morgen gaan we door naar Uyuni. Ook deze keer kopen we de uitzoekstress voor de vervolgreis af. De manager biedt aan de bustickets te regelen. Zijn commissie nemen we graag op de koop toe.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!