De witte stad
Zaterdag, 27 juli 2013. Sucre, Bolivia.

Een vluchtje van dertig minuten brengt ons naar Sucre. Voor we daar zijn moeten we de afdaling naar Santa Cruz weer doen. Een kleine drie uur in een privé taxi voor omgerekend twintig Euro. Auto's zijn niet onze favoriete vervoermiddelen. De bochtige weg uit de bergen zorgt al snel voor misselijke kindjes. Imme begint na een uurtje al met spugen. Ook Jente voelt zich niet lekker. Het zakje dat we aan haar geven blijft leeg, maar die van Imme vult zich in hoog tempo. Veel ontbijt gehad suggereert onze taxichauffeur. De stops die we afdwingen doen zijn wenkbrauwen fronzen. Wij negeren zijn lichaamstaal en lassen verplichte pauzes in. Even buitenlucht doet de meiden steeds goed.

Sucre doet ook wat met onze meiden. Als we na het inchecken in Hotel Villa de Antigua de stad nog even ingaan knijpt Jente voortdurend in onze handen ten teken dat ze weer iets heeft gezien dat haar hart sneller doet kloppen. Ons hotel is prachtig. Een patio, een tuin, een upgrade naar een kamer van vijftig vierkante meter met heet water, verwarming en balkon. Op het terras is een wenteltrap die je naar een nog hoger gelegen level brengt. Vandaar heb je een magnifiek uitzicht over de stad. Jammer dat de aangekondigde verhoging van de hotelprijs met kinderen ook daadwerkelijk uitgevoerd wordt. We moeten voor de meiden tien USD pp bijbetalen, maar daarvoor krijgen we wel een extra bed bijgeplaatst.

P1000626 (320x240)P1000629 (320x240)

De stad nodigt uit tot slenteren. En dat doen we ook veelvuldig. Alle straatjes lijken even prachtig. Witte kerkjes afgewisseld met imposante universiteitsgebouwen, het gerechtshof en alle (regerings)gebouwen voorzien van patio's. We zien twee grote flats maar verder is er alleen laagbouw te vinden. We begrijpen wel waarom zoveel Nederlanders merkbaar hun sporen nagelaten hebben hier. De warme dagen en koude nachten, zonder ongedierte. De bitterballen en stroopwafels die dat op menig menukaart oplevert doen bij ons wel een beetje de wenkbrauwen fronsen. Ontdekkingsreizigers zijn we hier bepaald niet.

P1000771 (180x240)P1000708 (180x240)

Natuurlijk bezoeken we het Dinomuseum waarvoor we de Dinobus vanaf het centrale plein benutten. Heel veel indruk maken de sporen op de door botsende aardkorsten verticaal geduwde sedimenten niet op ons. Het ritje door de stad in een gammele dubbeldekkerbus is leuker dan het museum zelf. Ook onze meiden zijn niet onder de indruk. Tijdens de rondleiding vervelen ze zich snel en willen ze eigenlijk alleen maar spelen in de bijbehorende Dinospeeltuin waar aangegeven is dat de toegang verboden is voor mensen ouder dan twaalf jaar. Groot is hun verbolgenheid dan ook als de melige jongelui die met ons in de bus zaten ook gebruik maken van de wip en de glijbaan. Dat mag toch helemaal niet?

P1000673 (320x240)P1000650 (180x240)

We slaan flink warme kleding in voor onze tocht naar Salar de Uyuni die we later deze reis willen maken. Winkelen in Nederland met Jente en Imme is nooit een succes. Maar hier in Sucre blijven ze enthousiast ook in het tiende shopje dat we bezoeken. De truien, beenwarmers, handschoenen en petten die we op onze strooptocht verzamelen kunnen hun goedkeuring wegdragen. Imme scoort handschoenen zonder vingertoppen die ze altijd al wilde hebben en een pet met klep, het regenboog vest en de bijbehorende muts voor Jente zijn helemaal op maat. Tussen de bedrijven door voegen wij ook voor onszelf het nodige toe aan warmte materiaal. Maar gek voelt het wel, winterkleding inslaan bij temperaturen flink boven de twintig graden. Want dat is het in Sucre inmiddels gelukkig wel geworden.

P1000727 (320x240)

De laatste dag van ons verblijf gaan we naar het Park Bolivar. Jente en Imme zijn verveeld als we er naar toegaan. Een park... dat is saai. De stemming slaat snel om als ze de elektrische wagentjes en de luchtkussen glijbanen ontdekken. De nabijgelegen speeltuin biedt naast Dino glijbanen, draaimolens en ouderwetse schommels nog een attractie die vooral Imme's hart sneller doet kloppen. Een podium waar luid muziek wordt gedraaid. Er kan gedanst worden, lijkt de boodschap, maar twee uur 's middags lijkt ons niet zo'n geschikte tijd voor een disco.

Imme echter herkent het ritme van haar streetdance cursus en begint spontaan te bewegen. Een viertal jongens benut het podium even later voor wat breakdance kunsten. Als deze klaar zijn durft Imme ook haar kunstje voor het aanwezige publiek op het podium te vertonen. Wow, wat een lef en applaus is haar beloning. De oudere jeugd die later op het podium en het echte werk laten zien hebben haar intense belangstelling. Het sfeertje er omheen, de begroetingsrituelen, de kleding. Imme voelt zich er danig door aangetrokken. Wie is beter papa, mama, zij of ik, vraagt ze vol overtuiging van haar eigen danskunsten. Zij, antwoorden wij echter waarheidsgetrouw in koor. Ja dat moet ze dan toch wel met ons eens zijn, bevestigt ze berustend.

imme-danst (320x239)P1000756 (320x240)

Bij de op afstand bestuurbare rodeo stier komt onze andere held tevoorschijn. Imme kruipt achter de rug van haar grote zus weg en duwt haar naar voren. Jente overwint haar schroom en berijdt het steeds wilder wordende beest met verve. Imme volgt maar laat zich na een paar keer bokken snel van het beest afvallen. Jente klimt daarna vol bravoure voor een tweede ronde op het beest. Imme laat die beurt met liefde aan zich voorbij gaan. Ieder z'n ding.

P1000765 (320x239)

Bij de Chinees waar we 's avonds eten worden we voor het eerst geconfronteerd met echt schrijnende armoe. Op straat zien we veel oude mensen bedelen, soms ook kinderen maar dan wel onder de hoede van een ouder. Het bedelende meisje dat in het restaurant langs de tafels komt is hooguit negen. Geen ouder te bekennen alleen een jonger broertje van drie, die ze na haar ronde naar binnen stuurt. Als wij van tafel opstaan storten zij zich beide op de resten die wij achter laten. Ja dat is ook Bolivia.

Na vier dagen gaan wij Sucre weer verlaten. We reizen morgen door naar Potosi waar we een nacht zullen overnachten om de dag erop door te reizen naar Uyuni. Door de reis in twee delen te splitsen kunnen we de nachtbus vermijden en nog wat meekrijgen van de indrukwekkende omgeving waarin beide steden liggen, hopen we. We zien wel een beetje op tegen de hoogte. In Sucre op 2500 meter hebben we al last van kortademigheid. Morgen klimmen we door naar de hoogste stad ter wereld op 4100 meter. Spannend.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!