Eiland in de regen
Zondag 14 juli 2013. Phu Quoc, Vietnam.

Na een vlucht van een half uurtje vanuit Rach Gia komen om acht uur ´s morgens aan op Phu Quoc. En wat denk je? Regen! Weg was het gewenste eilandgevoel. De eerste indruk van onze cabin in het Viet Thanh Resort is ook niet bijster positief. Aan de ingang wordt 'hard' gewerkt, dus banen we ons een weg door de puinhoop en de regen. Onze hut heeft deels zeezicht maar zelfs dat maakt ons niet vrolijk. Triestig kijken we vanaf onze veranda naar de liters water die de tuin op de helling doen veranderen in een stroomversnelling.

Aangezien onze honger het wint van de weerstand om nat te worden, banen we ons toch een weg over het strand naar een ontbijtplaatsje. Zelfs de frietjes bij de sandwiches kunnen ons humeur niet echt verbeteren. Alhoewel... De kids lijken zich er niet zoveel van aan te trekken. Die maken al volop plannen voor de strandparken en burchten die ze gaan bouwen zodra het ophoudt met regenen. En wat blijkt... Rond de middag stopt het met regenen en breekt zelfs een beetje de zon door. Onze bungalow ziet er meteen een stuk leuker uit, de hangmat op de veranda krijgt weer een functie, de tuin verandert in een exotische oase en het strand wordt zelfs aantrekkelijk! Dus trekken we maar meteen de zwembroeken aan.

Phu Quoc (62) (320x240)

Ook al blijft het voornamelijk bewolkt en winderig, de kids spelen de hele middag in het zand en in de golven. De Splizer, pocket surfer van de Decathlon is een geweldig succes. Tijn surft met de golven mee tot op het strand en kan er geen genoeg van krijgen. Helaas hadden we de kracht van zon wat onderschat want als we enkele uurtjes later terug naar huis wandelen zien we twee kreeftjes achter ons aanlopen.

's Avonds pakken we een taxi naar Dong Duong, de hoofdplaats van Phu Quoc. We zijn wat vroeg, dus zijn ze nog druk bezig met het opbouwen van de avondmarkt. Daarom wandelen we door naar de haven en eten als voorgerechtje loempiaatjes terwijl we de binnenkomende vissersboten gade slaan. Daarna vergapen we ons op de markt aan de zeebanketten met kreeften, krabben, vissen in alle maten en kleuren, haaien, octopussen, zeeslakken, zee-egels, en nog een hoop ondefinieerbaar zeegespuis. Tijd voor een avondmaal!

 

Meer regen
Maandag 15 juli 2013. Phu Quoc, Vietnam.

Vol goede moed staan we onze tweede dag op het eiland op. Maar diezelfde moed zakt ons al snel in de slippers. Het regent weer pijpenstelen. Tot vier uur 's middags houden we onszelf voor dat het ooit wel zal stoppen met regenen en kijken we Cartoon Network, lezen we boeken, doden we de uurtjes met luieren en spelen we pikvogel bij de Australische buren van Rory´s Bar.

Daarna geven we de moed op en trekken we in de regen naar het strand. Of je nu zwemt of in de regen speelt, nat wordt je toch! Chris en ik blijven veilig onder een gammel strandhutje zitten, maar de kids zijn na twee uur nog ontgoocheld dat ze maar 'zo kort' in de regen mochten spelen! We halen een snelle hap bij een restaurantje, snellen naar onze hut en zetten voor het eerst de airco uit.

Phu Quoc (22) (320x240)

 

Aroma Spa
Dinsdag 16 juli 2013. Phu Quoc, Vietnam.

Na weer een natte nacht is het vandaag eindelijk bij periodes droog. We wandelen over Longbeach richting Dong Duong. Halverwege willen de kids even zwemmen, maar de felle wind maakt de zee erg wild en het strand niet aangenaam. Bij toeval ontdekt Chris het zwembad van hotel Blue Lagoon, waar we van harte welkom zijn. Ook al ligt het zwembad nog geen vijftig meter van het strand, er is bijna geen wind en ook bijna geen gasten! Zo beleven we toch nog het nodige waterplezier!

In Duong Dong bezoeken we de vissausfabrieken. Voor diegenen die dit typisch Aziatisch ingrediënt niet kennen: Ga nooit eerst de fabriek bezoeken alvorens de saus te proeven, want de kans is groot dat je 'm nooit meer wilt proeven! De saus wordt (hoe kan het ook anders) gemaakt van visjes, dus de amoniakachtige, penetrante geur in de (niet HACCAP-gekeurde) fabriek is niet te harden! De kids hebben het hele bezoek met de neus dicht gelopen en gezworen die saus nooit meer te eten. Gelukkig waren ze die belofte al snel weer vergeten.

In de namiddag doe ik mezelf een massage cadeau bij de buurvrouwen van Aroma Spa. Doe je ogen dicht en stel je voor: Een strandhut met een heerlijk bed, een zacht, verfrissende zeebries, een stel gouden handen met de kracht van een tijger, en een massage waar je na een uur nog geen genoeg van hebt... En dat alles voor nog geen vijf Euro!

's Avonds besluiten we opnieuw te gaan voor de 'easy-way', en boeken we via internet vliegtickets naar Dalat, met een tussenlanding in Saigon. We gokken op toch minstens één zonnige dag, dus boeken we de tickets pas voor de 18e juli.

 

Eilandtour
Woensdag 17 juli 2013. Phu Quoc, Vietnam.

Alhoewel het geen goede gok was (het weer bleef ook onze laatste dag slecht) hadden we vandaag toch een hele leuke dag. We boekten een groepstour bij Sunny Tours (!) voor een verkenning van het zuidelijk deel van het eiland. Aangezien we de enige gasten zijn, wordt het een privétour in een luxe jeep, met privéchauffeur en privégids!

We hebben een druk programma. De eerste eerste stop is bij de plek waar de typische Sim-wijn van Sim-fruit geteeld wordt. Zelfs ik proef deze zoete likeurachtige drank en krijg er warempel niet eens rillingen van! We moeten Tijn ervan weerhouden niet ook de glaasjes leeg te drinken van de mensen die het hebben laten staan. Vervolgens bezoeken we twee verschillende parelkwekerijen. We krijgen de uitleg over het tijdrovende proces van het parelkweken, en het resultaat is dat ik met echte pareloorbellen vertrek.

De volgende stop is van iets serieuzer van aard. In de tijd van de Franse bezetting werd hier op Phu Quoc namelijk een gevangenis opgericht, Coconut Prison genaamd. Delen van de gevangenis zijn nu nagebouwd met poppen om het beeld compleet te maken. Erg indrukwekkend. De kids liepen vooruit en kwamen zonder ons medeweten terecht in de martelkamer. De met bloed bedekte en vertrokken gezichten van de poppen logen er niet om. Het maakte indruk, want daarna bleven de kids braaf aan onze hand lopen.

Volgende stop: Sao Beach. Dit witte zandstrand zal er waarschijnlijk prachtig uitzien met een blauwe hemel en zonneschijn, maar vanonder de parasols om te schuilen voor de regen maakte het niet zo heel veel indruk. Of zijn we gewoon verwend door alle prachtige stranden die we al ooit bezochten? De kinderen vonden de zee hier maar 'sáái' aangezien er geen golven waren, maar het bouwen van kastelen ging daardoor des te beter. We hadden een heerlijke lunch bij een strandtentje die blijkbaar geen gasten verwachtten op een regenachtige dag als deze, en daarna vervolgden we onze weg.

De een na laatste stop was in An Thoi, een klein vissersdorp tegen de Cambodjaanse grens, met zeer veel bedrijvigheid. Onze gids geeft tekst en uitleg bij alle koopwaar. Het meeste indruk maakten de zeepaardjes. Zo schattig en zo kwetsbaar. Zodra ze sterven in de overvolle teiltjes worden ze aan bijgelovige 'Vietnammers' (zoals Tijn ze blijft noemen) verkocht in een fles likeur of sterke drank. Zou goed zijn voor de vruchtbaarheid, en als dat niet zo is is het vast wel ergens anders goed voor. Nou, in ieder geval niet voor de zeepaardjes zelf. Op weg terug naar ons hotel stoppen we nog even bij een peperplantage, en kopen we wat peper. De tour zou tot drie uur duren, maar om vijf uur ploffen we moe maar voldaan neer op onze bedjes.

´s Avonds eten we nogmaals bij de bistro waar de kids zich amuseren met de pooltafel en de jonge katjes. Als we weggaan huilt Tijn tranen met tuiten omdat hij de poesjes en het eiland zal missen. Hij heeft blijkbaar het meest van ons vier behoefte aan vastigheid, en steeds moeite met afscheid nemen. Gelukkig is dat verdriet altijd maar van korte duur.

 

Terug naar het vaste land
Donderdag 18 juli 2013. Dalat, Vietnam.

We vliegen terug naar het vaste land. De kids plonsen nog een laatste maal in de wilde zee en dan vertrekken we naar het vliegveld. Phu Quoc is een mooi eiland, maar dan moet het weer wel een beetje meewerken. Het wegennet was er erg slecht; het leek of er overal tegelijk aan de weg gewerkt werd, al zagen we nooit echt iemand werken! Gevolg was dat er overal ongeasfalteerde, rode zandwegen zijn, en met de vele regen stonden die op veel plaatsen blank. Op het eiland lopen allemaal Tanno´s, in verschillende versies: klein, groot, zwart, bruin, blond, gevlekt, met drie poten, zonder staart (voor degene die Tanno niet gekend hebben, dat was onze hond!).

Na een uur vliegen hebben we een tussenstop in Saigon, om vervolgens na weer een uur aan te komen in Dalat. Omdat Dalat hoger ligt, is het er wat koeler. We kloppen op de bonnefooi aan bij hotel Dreams. Het hotel zit vol, maar de eigenaresse heeft een paar maanden geleden haar derde Dreams Hotel geopend, dus enkele tellen later hebben we de beschikking over een vijfpersoonskamer! Een extra troef zijn de jacuzzi, en de Turkse en de Finse sauna. Daar zijn we dan ook maar meteen ingedoken! Maar het allergrootste pluspunt van dit hotel bleek pas de volgende morgen: Een ontbijttafel waar je U tegen zegt! Daar kan menig Europees hotel nog wat van leren! Voor Tijn is er zelfs pindakaas! We likken er onze vingers bij af.

In Dalat is niet zo heel veel te doen. Toch vinden wij het een aangename plek. Op straat moet je alleen even weten om te gaan met de 'Easy-riders-attack'. Er is ooit een originele motorfanaat begonnen met het aanbieden van motortochten door de omgeving van Dalat en de nabijgelegen hooglanden. Door de vele vragen startte hij het Easy Rider kantoor op. Nu stikt het in Dalat van de Easy Rider-offices, die allemaal de titel 'original' claimen en je proberen over te halen je tour bij hun te boeken. Wij willen niet achterblijven en boeken bij de enige echte originals (?) een tour voor twee dagen naar Buon Ma Thout!

 

Crazy House en Dtanla
Vrijdag 19 juli 2013.

We ontdekken een zeer atypisch Vietnam. We bevaren het Xuon Huong meer per waterfiets en lopen verloren in het Crazy House. Dit huis in ontworpen door de surrealistische architecte Dang Viet Nga en is een kruising tussen de stijl van de Efteling en die van Gaudi. Je waant je in de takkenstructuur van een boom en ontdekt achter elke bocht weer nieuwe deurtjes en kamers. Erg bizar.

Nog een staaltje van Vietnamees vertier ontdekken we bij Datanla. Een soort van Watervallen van Coo waar later een Plopsaland omheen is gebouwd. We suizen naar beneden met de bobsleebaan om daar met honderden Vietnamezen te dringen voor een blik op de waterval.

 

The Valley of Love
Zaterdag 20 juli 2013. Dalat, Vietnam.

Onze laatste dag in Dalat laten we ons verleiden tot 'The Valley of Love'. Nog zo'n bizar Aziatisch fenomeen. Het is een soort park, waar je om de tien meter een romantische foto kunt maken. In het park ligt een groot meer, maar voor de rest stelt het niets voor. De kids verbruiken wat energie op het springkussen en dan gaan we snel weer naar huis. Op de terugweg scoren we nog een nieuw tekenblok en twee regenjassen voor Jaan en mezelf en eenmaal in het hotel genieten we de laatste keer van jacuzzi en sauna.

 

Easy Riders
Zondag 21 juli 2013. Lak Lake, Vietnam.

Zondagochtend klokslag half negen stoppen voor ons hotel twee motoren met twee Vietnamese motormuizen: Lan en Tri. Hoe easy ze echt zijn weten we op dat moment nog niet maar daar komen we al snel achter. Al onze bagage wordt op de motoren gebonden, helmen worden opgezet, Tijn wordt nog even overtuigd van het feit dat 'Hello Kitty' op je helm echt niet kinderachtig is en weg zijn we!

Easy Riders (102) (320x240)

Voor we Dalat verlaten maken we nog een stop bij de Linh Quan Pagoda. Een prachtig exemplaar met draken en een slang van maar liefst honderd meter. Onze chauffeurs spreken prima Engels en geven uitleg, al is het wel even wennen aan hun accent en hun gevoel voor humor. De kids zitten tussen ons in op de motor, en we stoppen bijna elk half uur. Soms is het om een bloemenkwekerij te bezoeken, of een mooi uitzichtpunt, een dorpje of marktje, maar soms ook om ons een stukje te laten wandelen zodat onze billen niet te stijf worden. Onderweg bezoeken we ook een zijdefabriek. We krijgen zicht op het hele proces, van cocon tot kledingstuk. Erg boeiend, en helemaal leuk was dat de kids een cocon meekregen die over een dag of tien zou moeten resulteren in een mot.

De volgende stap was bij de Elephant Waterval. Tri nam de kids mee naar de achterkant van de waterval en als verzopen katjes vervolgden we onze weg!
De eerste motordag was echt een succes, al waren we soms meer Rainy Riders dan Easy Riders. Gelukkig waren onze riders hierop voorzien en deden de regenpakken goed hun werk. We komen 's avonds laat aan bij Lak Lake en vallen tevreden in slaap...

 

Een soort van meditatie
Maandag 22 juli 2013. Buon Ma Thuot, Vietnam.

Onze tweede dag starten we met een blik op het in wolken gehulde Lak Lake. Vervolgens bewonderen we het prachtige landschap en slingeren we ons een weg door de hooglanden. Het motorrijden heeft een rustgevende werking. Alhoewel we wel met de kids konden praten tijdens het rijden, ben je het grootste gedeelte toch in gedachten verzonken en mijmer je weg in je eigen droomwereld. Een soort van meditatie! (Jaja Kaj, ik begin je passie te begrijpen!).

's Middags bezoeken we de Linh An tempel; een prachtig exemplaar met enorme Boeddhabeelden. Zeer indrukwekkend. De stop bij de olifanten in een H'mong dorp viel (letterlijk) een beetje in het water. Gelukkig zagen de kids het zelf ook niet zitten om in de regen op de rug van deze reuzen te kruipen, dus hadden we meer tijd over voor een wandeling door het dorp. De op palen gebouwde huizen zijn zeer primitief, maar wel praktisch ingericht. De palen voorkomen dat de huizen bij hevige regenval onderwater lopen en omdat het laddertje los zit, kan het 's nachts worden opgetrokken zodat er geen ongewenste dieren op bezoek kunnen komen. Onder de huizen wonen immers vaak varkens of ander vee. Tijdens het vervolg van onze trip zien we veel waterbuffels, suffend langs de weg, of werkend op het land, en bezoeken we nog een steenfabriekje en een trommelwerkplaats. En ook vandaag kon een waterval niet ontbreken. De Dray Nur Waterfalls deze keer. Laat in de middag komen we aan in het Eden-hotel in Buon Ma Thuot. Hier eindigt onze motor-trip, en omdat het Chris verjaardag is trakteren we als afscheid onze drivers op een heuse Vietnamese maaltijd!

De tour was zeer de moeite waard. Ondanks de regen hebben vinden we deze tocht echt een aanrader! Tijn vond het ook geweldig, en was uiteraard weer zeer ontroerd bij het afscheid. Hij verwoordt de tocht als volgt:
'Toen we vertrokken met de brommer-rijders toen gingen we eerst naar de tempel en toen gingen we verder. En ik vond het heel leuk op de motor. Ik mocht ook voor op de brommer zitten. En toen we een keer stopten toen mocht ik gas geven. En dat ging heel hard. En Tri was heel leuk. Hij maakte altijd grapjes en hij lachte om alles. En ook was er een keer een vleermuis tegen de brommer aangevlogen. En toen we bij ons hotel waren toen zag ik een baby-gekko. En toen was het 's morgens en toen zagen Jaan en ik een poesje die op het dak was aan het lopen. En toen gingen we naar het restaurant en toen kregen we pannenkoeken met chocolade! En toen moesten we afscheid nemen van ons hotel. En toen gingen we weer op de brommers. En toen stopten we bij de steenfabriek en bij een trommelfabriek en gingen we heel lang rijden. En toen waren we weer bij het hotel en gingen we eten en moesten we afscheid nemen van onze vrienden. En het regende toen zo hard dat de straat een rivier was!'.

 

Zwemmen bij de buren
Dinsdag 23 juli 2013. Buon Ma Thuot, Vietnam.

In Buon Ma Thuot hebben we nog een dag rondgehangen. Er is niet veel te doen hier, dus hebben de kids nog effe gezwommen in het zwembad van het buur-hotel en had ik tijd om de blog bij te werken. Morgen nemen we de bus naar Nha Trang aan de oostkust. Een rit van vijf uur dus de nintendo ligt al op te laden.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!