Posada sin Sol
Dinsdag 24 juli 2013. Samaipata, Bolivia.

De Boliviaanse kou bereikt ons eerder dan verwacht. Op 1600 meter hoogte zoeken wij nog naar een onderkomen met zwembad. Na vier reisdagen hebben onze meiden dat wel verdiend. Samaipata heeft een aangenaam klimaat, vertelt de Lonely Planet. Minder heet dan Santa Cruz. Hier hopen we een beetje bij te kunnen komen en de rust terug te vinden. Omdat we op zaterdag aankomen zijn we nog even bang dat het moeilijk gaat worden accommodatie te vinden.

Een dag eerder zijn we heel gemakkelijk de grens over geraakt. Een taxi vanuit Corumba, uitchecken aan de Braziliaanse kant en met de hulp van een attente beambte binnen vijf minuten de Boliviaanse zijde gepasseerd. Geen vragen over de verplichte gele koorts prik. We waren gewaarschuwd voor drukte en lange wachttijden bij deze grens, maar we hebben het zelden gemakkelijker gehad. En terwijl wij de formaliteiten afhandelen, vermaken de meiden zich met wat voor handen is: stokken en stenen. Zo leuk om te zien hoe ze steeds meer in de reismodus raken en hun eigen spel verzinnen als we ergens moeten wachten. Overigens zijn we ook nog steeds blij met de meegenoemen iPods hoor. We wisselen wat dollars aan de grens en delen een taxi naar het treinstation met een toevallig passerende Duitse medereiziger. Helaas blijken de treintickets naar Santa Cruz tot na het weekend uitverkocht en zullen we gebruik moeten maken van de nachtbussen.

P1000451 (320x241)P1000456 (320x240)

Maar we zijn er. In Bolivia. En wat een groot verschil met Brazilië, een totaal andere wereld. Het doet ons gelijk denken aan de grensovergang tussen China en Laos. Goed geasfalteerde wegen met nette auto's aan de ene kant, stoffige hobbelwegen met gedeukte oude auto's aan de andere.

De ATM's in het grensstadje Puerto Quijarro willen ons geen geld geven. We proberen al onze passen, maar zonder resultaat. Met zijn Visa kaart heeft onze Duitse medereiziger geen enkel probleem. Onze Master/MaestroCards worden echter niet geaccepteerd. Met onze beperkte voorraad cash dollars kunnen we tot in Santa Cruz komen maar daar zullen we toch echt moeten pinnen.

Omdat we al vroeg de grens zijn gepasseerd moeten we nog veel tijd zoet brengen in de omgeving van het busstation voor onze nachtbus naar Santa Cruz vertrekt. We struinen de markt diverse keren af, eten eens wat, doen wat inkopen en worden op de valreep vlak voor instaptijd ineens lek geprikt door hordes vliegen die van het ene op het andere moment bij het invallen van de nacht tevoorschijn komen. Een attente Boliviaan die ons ziet springen biedt ons spontaan zijn flesje antimuggenmelk aan waarmee het leed is geleden.

P1000455 (320x240)

De nachtbus is helemaal goed. Een gloednieuwe dubbeldekker met airco en chemisch toilet, brede stoelen die bijna tot ligstand versteld kunnen worden en rijdend over rechte goed onderhouden wegen. Veel beter kan het niet worden met nachttransport per bus. Els doet desondanks 's nachts nauwelijks een oog dicht en ook Imme worstelt met de niet volledig horizontale positie waarin ze deze nacht moet doorbrengen. Fit zijn die beiden dan ook niet te noemen als we om vijf uur 's ochtends in Santa Cruz aankomen.

We nemen een taxi naar het centrale plein. Daar zitten de internationale banken en tot onze opluchting blijkt de ATM die we daar proberen ons gunstiger gestemd. We pinnen voldoende Bolivianos om ons de eerste dagen door te helpen. Veel leven is er nog niet op dit tijdstip in de ochtend. Een ontbijtplekje vinden we er niet en voor we de juiste plek vinden voor het vervolgtransport naar Samaipata zijn we uren verder. Gelukkig hebben we de tijd.

Bij de standplaats voor de minibusjes naar het stadje vinden we een geschikte ontbijtplek en medereizigers om de rit goedkoop te houden. De twee Nieuw Zeelandse medereizigers zijn prima maar de Oostenrijkse backpacker die zich aan hen heeft vastgeklampt levert al wel snel problemen op. Na een uur vraagt hij om een stop en gaat plat op de grond. Een embolie vreest hij. Nadat wij op het centrale plein van Samaipata zijn uitgestapt gaat het busje linea recta naar het ziekenhuis van het stadje. Later horen we dat zijn toestand zo ernstig was, dat hij per ambulance teruggekeerd is naar Santa Cruz.

Wij regelen ondertussen een taxi naar het Traudi Hostel, een prachtig gelegen resort op een kilometer van het stadje. Het is een geweldige plek, veel ruimte om te spelen, een mooi onderkomen, en beesten waar Jente en Imme gelijk aan hechten. Maar het zwembad is half leeg en vies, het restaurant en het winkeltje gesloten en de eigenaars afwezig. Hoe mooi ook, het is voelbaar vergane glorie. Jammer. Hier gaan we niet blijven. De Oostenrijkse uitbaatster zien we pas laat in de avond en de volgende ochtend. Ze maakt geen contact met ons en laat de administratie over aan het Boliviaanse personeel. Wij trekken snel onze conclusie, hier willen we niet zijn.

La Posada del Sol, waar we de volgende dag naartoe gaan, weet wel waar reizigers behoefte aan hebben. De Texaans-Boliviaans eigenaars zijn op de zondagochtend dat wij arriveren niet aanwezig, maar zijn de dagen erna wel heel beschikbaar. Al de informatie die we nodig hebben krijgen we binnen no time. De kamer die we bij ze huren is oké, het eten verrukkelijk en de service top. We herkennen hier weer de sleutel tot succes voor een geslaagd guesthouse: goede omgang met het personeel. En dat is er.

IMG 5382 (320x239)

Zondagmiddag betrekt de lucht al. De twee dagen erna krijgen we de zon niet te zien. Met een snijdende wind wordt het bitter koud. Vijf graden volgens de thermometer maar door de vochtigheid ligt de gevoelsthemperatuur nog veel lager. We diepen al onze kleding uit de rugzakken en kleden ons in vele lagen. De open haardvuren in de Posada geven nog wat verlichting. Maar activiteiten buiten ondernemen zit er nauwelijks in. Niet erg vinden Imme en Jente. Ze zijn wel toe aan een knutseldag. In het plaatselijke supermarktje vinden we gekleurd karton, glitters, een schaar en lijm waarmee ze zich een groot deel van de dag zoet houden. Hoewel de kou ook in de kamer voelbaar is lijkt het hen niet te deren. Zij hebben het prima naar hun zin. Wij duiken vroeg onder de (extra) dekens en met de warmte van elkaar en wat cuba libres wordt het toch nog aangenaam.

IMG 5365 (320x241)

Als de kou de tweede dag even lijkt op te lossen ondernemen we de trip naar El Fuerte, een Inca ruïne, zeven kilometer buiten het stadje. Een mooie wandeling boven op de berg met prachtige uitzichten, leuke loopbruggetjes en zelfs een echopunt die we luidkeels uitproberen. De ruïne vinden we niet erg indrukwekkend. Wellicht dat de gids die zich bij de ingang van het park aanbood er nog een spannend verhaal van had weten te maken. Maar ja, gidsen en kinderen vinden wij over het algemeen geen goed combinatie, dus van zijn diensten maken we geen gebruik.

P1000581 (320x240)P1000595 (320x240)

Als we tegen vieren terugkeren in het dorpje is ook de kou er weer. Brrr. Snel terug naar de posada waar we wederom een heerlijke maaltijd geserveerd krijgen. Dat maakt veel goed maar echt naar ons zin krijgen we het niet in Samaipata. We winnen informatie in over de bus naar Sucre. Die blijkt alleen 's nachts te rijden en doet er minstens twaalf uur over. Na enig speurwerk op het internet ontdekken we dat we ook goedkoop kunnen vliegen naar Sucre. We gaan snel voor de bijl en boeken de tickets online voor de volgende dag. Hopelijk wordt het in ieder geval overdag wat warmer in die stad.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!