De reis naar het B&B van Loes en Kees
Dinsdag 16 juli 2013. Isla de Coiba, Panama.

Een lange rit met de auto met veel stops maar zonder Garmin en TomTom. Die laatste twee hebben hier totaal geen zin, de Garmin kent de weg minder goed dan ik en de TomTom heeft Midden Amerika er niet op staan. Google Maps daarentegen is de redding van het vaderland, die doet het wel en ook heel goed, alleen het vereist wel een verbinding met internet en dat is tijdens het rijden lastig. Vertrouwen op de bewegwijzering helpt ook niet, het ontbreekt er zo goed aan en als er al een bord staat dan staat het bíj de afslag en niet tweehonderd meter er voor.

Ook op weg naar Coiba zag ik het 'ANWB' bord wel, maar te laat: Ah, hier had ik dus links af gemoeten. Gelukkig kun je op de vierbaans weg de auto met een zekere regelmaat keren en dat heb ik ook gedaan. Goed uitkijken want voor je het weet mis je de afslag weer, uitvoegstroken zijn hier een onbekend verschijnsel. Daarna dus richting Loes en Kees over een weg bestrooid met 'slaggate' (putholes). Voorzichtig rijden en zo veel mogelijk langs de gaten slalommen. Al met al duurde dat stuk een keer zo lang als op de website staat. Onderweg dus veel tussenstops, om de weg te vragen (vooral om te kijken of we nog goed gingen), tanken, boodschappen doen, lunchen en handelen (Susan probeerde een hangmat te kopen met korting).

Bij Loes en Kees stond het avondeten al klaar en konden we mooi aanschuiven. Tijdens het eten kregen we uitgelegd wat ons allemaal te doen en te wachten zou staan op Isla de Coiba. Nog een wanhopige poging gedaan om foto's te laden. Dat ging niet met het veel te zwakke signaal.

 

 

Snorkelen en meer snorkelen
Woensdag 17 juli 2013. Isla de Coiba, Panama.

Vroeg uit de veren omdat we met hoog water moesten vertrekken. Vroeg is in dit geval zeven uur zodat we om acht uur in konden stappen op de boot. We hadden een privé boot met kapitein Marco en zijn neef Isaac als gids. Om van het vaste land naar Coiba te komen is een boottocht van ruim twee uur nodig. Grotendeels langs de kust van Panama. Vanaf die kustlijn is er op één plek een haven van waaruit je ook naar Coiba kunt varen. Dan ben je er iets sneller. Aangekomen op het eiland eerst inschrijven (Isla de Coiba is een nationaal park en het grootse eiland van Panama in de Pacific), koffers uitladen en zwemkleren aan trekken.

149047 1374322504 500 (320x240)149047 1374322932 500 (320x239)

We vertrokken al snel naar een snorkelparadijs, met de veelzeggende naam 'gouden rots'. Daar ben ik met Jesse en gidsen Marco en Issaac rond het eiland gezwommen. Die twee weten alles te vinden. We hebben een inktvis gezien, die ving Marco. Een paar haaien wakker gemaakt, die slapen verstopt tussen stenen en zijn zo niet te zien. Alleen de gidsen weten waar ze slapen en vinden ze zo. We zagen nog een paar schildpadden voorbij zwemmen, Isaac heeft er één gevangen en weer los gelaten. Susan en Folkert zijn zelf op avontuur gegaan en Silke en Fardau hebben op het strand gespeeld met Loes als oppas. Ze waren eerst bang voor de hermiet kreeften, die waren in grote getale op het strand aanwezig. Die angst ging gelukkig vrij snel over en de dames hebben met de kreeften gespeeld. Later toen wij terugkwamen van onze zwemtocht hebben Marco en Isaac de meiden mee op zee genomen om ze een schildpad te laten zien. Dat is gelukt en ze waren erg blij. Fardau vond de kleine blauwe visjes erg mooi, ze lag verder de hele middag in zee.

148923 1374239601 500 (320x239)149047 1374322352 500 (320x239)

We gingen mooi op tijd terug zodat we vanuit het basiskamp een wandeltocht naar een uitzichtpunt konden maken. Dat plan werd wreed verstoord door een langs zwemmende bultrug walvis die onze aandacht trok en kreeg. We hebben dik een uur achter de moeder met haar kalf aangevaren. Het was meer rondjes varen, want de walvis zwom niet in een rechte lijn, zij dook steeds weer ergens anders op. Soms wel op plekken waar we naar haar keken maar soms ook een heel eind verder. Na een uur volgens zijn we toch terug gevaren, het liep al aardig tegen vijf en dat is wel een mooi moment om weer op het basis kamp te zijn. Daar in de buurt zwemt Tito de krokodil rond en het is dan wel zo handig dat er tegen de avond geen mensen meer in de zee zijn. Veiligheid gaat boven alles.

 

Op zoek naar krokodillen en snorkelen
Donderdag 18 juli 2013. Isla de Coiba, Panama.

De volgende dag er weer op tijd uit. We sliepen ook vroeg om de doodeenvoudige reden dat het licht uit gaat een uur na zonsondergang. Zo veel stroom is er niet en men spring er zuinig mee om.

Een drukke dag op het programma. We hebben een bezoek aan de gevangenis geschrapt zodat er meer tijd is voor snorkelen. In het verleden was Coiba een eiland voor gevangen, raar maar waar, ook hier een gevangenis op een eiland. Van die gevangenis is alleen een ruïne over. Omdat Jesse en ik de PI Bijlmer al hebben gezien en gevangenissen niet als topattractie op ons lijstje staan, hebben we dat over geslagen.

Wel dus de rivier op gevaren met een mangrovebos. Wat vogels gezien en gehoord, verder geen krokodil te bekennen. Een eindje verder aan land gegaan om te kijken of er rode papegaaien waren te vinden, die we uiteindelijk niet vonden. Wel kokosnoten die met een paar slagen door Isaac werden gekliefd en door ons geproefd. Jesse wou het ook proberen, het zag er zo makkelijk uit. Bleek toch een hele kunst te zijn, uiteindelijk wel gelukt.

149047 1374323230 500 (180x240)149047 1374323549 500 (180x240)

Daarna ergens aan land gegaan om een wandeling in de jungle te maken die uitkwam bij een waterval. Watervalletje in dit geval. Ondanks het regenseizoen is het vrij droog en stoomt er niet zo veel water door de waterval. Aan het einde van de waterval lag de boot op ons te wachten en zijn we voor de lunch naar het kamp gevaren.

149047 1374323537 500 (180x240)149047 1374322948 500 (320x240)

Eten en gauw de zwemkleren aan, klaar voor een snorkelmiddag. We hebben weer rond en in de buurt van eilanden gesnorkeld. Coiba bestaat uit een groot hoofdeiland met in de buurt van het kamp een aantal kleinere eilanden. Veel vis en de gidsen doken weer van alles op. Hele grote schelpen die van boven nauwelijks te herkennen zijn als schelp omdat ze lijken op stenen. Ook weer een haai wakker gemaakt uit zijn slaap en tentakels van een inktvis gezien. De rest van de vis zat verstopt tussen stenen en spelonken.

Fardau en Silke werden mee gesleept door Marco en Isaac en die hebben ook veel gezien. Marco zag ook een dikke gele vis, een opblaasvis. Die had zich opgepompt om groot en gevaarlijk te lijken. Daar was Marco niet van onder de indruk en hij ving de vis, die zich nog wat meer opblies. Het leek nu wel een voetbal met kraaloogjes. De vis weer onder water geduwd waar hij wat lucht liet ontsnappen en snel weg zwom. Al met al erg mooi en leerzaam om met de gidsen op pad te gaan. Zo zie je nog eens wat en krijg ik ook een beter gevoel bij snorkelen. Niet alleen je ogen uit kijken naar al die gekleurde vissen maar ook eens naar de bodem duiken en ergens onder of in kijken.

 

Weg van Coiba
Vrijdag 19 juli 2013. Bejuco, Panama.

De laatste dag. Weer op tijd er uit, op tijd de boot in. Hoe eerder we weg gaan hoe meer tijd er is op de laatste snorkelstop. Voor het vertrek krijgen we groene kokosnoten, die zijn een stuk lekkerder dan de bruine die we de vorige dag hadden geproefd. Bij de snorkelstop hebben we bijna twee uur kunnen snorkelen. Daarna de terugvaart van dik twee uur. Silke en Fardau in de zwemvesten. Silke zat al rap te dommelen. Ik heb toen van rugzakken een bed voor haar gemaakt. Daar is ze op gaan liggen en verder zo ongeveer de hele vaart geslapen. Zo rond lunchtijd waren we over.

Na de lunch, bestaande uit een hartige taart en sandwiches, via de 'gatenkaas' route naar huis. Deze keer in één keer goed gereden. Nog even gestopt voor de boodschappen voor het avondeten. Kip met zelfgemaakte milkshake als toetje. De wasmachine staat te stampen om al het zeewater en zweet uit de kleren te wassen. Een mooie en leerzame vierdaagse.

 

Vamos a la playa
Zaterdag 20 juli 2013. Bejuco, Panama.

Vandaag een dagje strand. Naar het strand waar we sinds we hier zijn naar op zoek zijn geweest. Nu gevonden, we hebben de weg gevraagd aan de eigenaresse van het resort bij het nationaal park waar we vorige week waren. Zij weet de weg vrij aardig. Zij heeft ook een lijstje met restaurants gemaakt. Naar één daarvan zijn we gisteren geweest. Dat was lekker Mexicaans eten. Grappig was dat zij er later die avond ook heeft gegeten. We hebben nog mailcontact omdat we via haar aan een adres in San Blas zijn gekomen.

Het strand dus. Geen goudgeel gebeuren, maar gitzwart zand en wárm, zeg maar heet. Het was een surfstrand. We hadden ook surfplanken mee genomen, die liggen hier om mee te spelen. Het lijk zo eenvoudig. Je roeit jezelf de zee in, wacht op een goede golf, gaat op de plank staan en surft zo over de golfen naar het strand. Het is net als met kokosnoten open slaan, het ziet er allemaal kinderlijk eenvoudig uit. De harde werkelijkheid is in dit geval ook anders. De kunst van het surfen heb ik nog niet onder de knie. De volgende keer eerst maar wat oefenen op het droge vooraleer het ruime sop te kiezen.

Op het strand was ook een Nederlands gezin, met twee dochters. Die waren in een hotel aan de kust en vonden Panama ook mooi maar net als wij, toch ook wel duur. Wat dat aan gaat is Azië een betere bestemming. Zij waren ook al een paar keer aangehouden door de gendarmerie, paspoort laten zien en dan mag je weer verder. Gelukkig hebben wij altijd ons paspoort bij ons.

149146 1374373420 500 (320x240)

 

Regen, rain, lluvia
Zondag 21 juli 2013. David, Panama.

Regen, regen en nog eens regen en oh ja, zo af en toe droog en even de zon zowaar. Dit vat in één zin de rit van Bejuco naar David vrij aardig samen. We zitten in het regenseizoen en dan regent het zo af en toe. Ook gisteren toen we naar de Vallee Anton gingen. Aan de kust was alles oké, veel zonneschijn. Maar verder landinwaarts was het minder en in de Vallee Anton regen. We hebben er met de auto wat rondgekeken en lekker gegeten. Boodschappen gedaan op de markt. Na veel wikken en wegen een hangmat gekocht. Er valt hier niet te onderhandelen en dat vindt Susan héél vervelend, er gaat nog geen dollarcent van de prijs af.

Vandaag alles in vijf rugzakken gepakt, in de auto en op weg naar David een stad in de buurt van de grens met Costa Rica. We zijn aan ons rondreis deel van de vakantie begonnen en trekken de komende twee weken door Costa Rica. We zitten nu in een hotel met zwembad waar we straks een duik in nemen, als het droog is want er trekt een onweersbui over. In de tussentijd kijken we tv, voor het eerst. Toevallig voetbal, de kwartfinale van de Noord Amerika Cup, een soort van Europees kampioenschap voor Midden en Noord Amerika. Panama zit in de halve finale, ben benieuwd of we in Costa Rica iets merken van de Oro Cup. Waarschijnlijk wel, die spelen vanavond de laatste kwartfinale.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!