Rivierplezier
Dinsdag 16 juli 2013. Bonito, Brazilië.

Bonito is een heerlijk relaxt stadje. Als we er op zondagavond 21.00 uur aankomen lijkt het echter wel uitgestorven. Onze pousada ligt twee blokken verwijderd van het echte centrum, maar dat ontdekken we pas de volgende dag. De route vanaf het busstation leidt door stille huizenblokken waar alleen honden achter hekken aanslaan als wij voorbij lopen. Ook in Pousada Girasol waar we drie nachten een kamer hebben geboekt is het stil. Naast een paar gasten die tv kijken in de ontbijtruimte is er alleen de nachtwaker die ons hartelijk ontvangt. De sleutel die klaarligt voor onze triple kamer wordt wederom zonder vragen spontaan gewisseld. De kamer die hij ons vervolgens aanbiedt heeft weer een dubbel- en twee enkele bedden. Yes. Onze strategie om drie persoonskamers te reserveren werkt. Tot nu toe hebben we het luchtbedje voor Imme nog niet hoeven gebruiken.

De kamer is helemaal prima. Vooral het grote balkon met uitzicht over de mooi onderhouden tuin valt bij ons in de smaak. Imme wil gelijk de hangmat ophangen, die tot de standaard uitrusting van alle kamers behoort. Het kleine zwembadje lonkt op zondagavond nog niet, maar wordt de dagen erna intensief door de meiden gebruikt. Het is een heerlijke plek waar ze zelfstandig kunnen rondbanjeren.

girasolgirasol-hangmat

Als we de volgende ochtend opstaan vrezen we even dat we ons geluk met het weer hebben opgesoupeerd. Het is zwaar bewolkt en voor de gang naar de ontbijtzaal maken we gebruik van twee van de overvloedig aanwezige paraplu's in de pousada. De regen heeft ons eindelijk ingehaald, lijkt het. Gelukkig blijkt een uurtje later ons geluk nog niet uitgeput. De zon breekt weer door en al snel kijken we weer naar een stralend blauwe lucht aan een vrijwel wolkeloze hemel. Wij vinden die Braziliaanse winter tot nu toe helemaal top. Temperaturen rond de vijfentwintig graden en heel veel zon.

Voor het eerste uitstapje zoeken we in de middag een taxi die ons naar de Balneáreo Municipal brengt. Het is een mooie picknickplek aan de rivier waar we tussen de scholen vis kunnen zwemmen in inderdaad kristalhelder water. Onze taxichauffeur loopt met ons mee en koopt voor de meiden een zak visvoer. Leuk om de beesten te voeren al is al het gekronkel in het water in het begin wel wat afschrikwekkend voor zwempartijen. De meeste aanwezige Brazilianen beperken het badderen dan ook tot pootjebaden. Wij gaan uiteraard (uiteindelijk) wel volledig te water.

's Avonds ontdekken we Bonito's centrum en strijken we voor de maaltijd neer bij het Taboa Restaurant. Naast lekker eten (met kidsmaaltijden), en een gezellig live optreden kent het restaurant nog een attractie waar Imme snel lucht van krijgt. Alle tafels, stoelen, muren en deuren zijn vergeven van de teksten en tekeningen. Eén van de aanwezige kinderen is op het moment met een stift bezig zijn eigen teksten toe te voegen. Als Imme even later via een barman ook haar eigen stift te pakken heeft zijn de meiden de rest van de avond zoet met hun sporen in het restaurant achter te laten. Trots laten ze na het afrekenen de teksten en tekeningen zien die ze op servethouders, wc deuren, tafels en muren hebben achtergelaten. Als wij later de rekening beter bestuderen zien we dat er twee stiften in rekening zijn gebracht. Anarchie moet wel betaald worden natuurlijk.

Taboa

Wij zijn op Bonito afgekomen vanwege het riviersnorkelen. Als we de tweede dag van ons verblijf de menukaart met uitstapjes onder ogen krijgen besluiten we echter snel daar van af te zien. Excursies in Bonito zijn geregeld in een kartel. Overal worden dezelfde (exorbitant) hoge prijzen gehanteerd. Brazilië is niet een goedkoop vakantieland. Ons dagbudget ligt op het dubbele van wat we in Zuidoost Azië gewend zijn. Maar in Bonito klagen ook de Brazilianen over de hoogte van de prijzen. Tweehonderdvijftig Euro voor een dagje snorkelen vinden we echt teveel. Voor minder dan de helft gaan we wel een middag raften en dat blijkt bij onze meiden een schot in de roos.

We worden vanuit onze pousada in een klein uur naar Ilha do Padre gebracht. Een prachtige plek vergeven van de watervallen en stroomversnellingen. Vandaaruit worden we per minibus naar een hoger gelegen zone gebracht waarna we een raft van zes kilometer met vijf watervallen zullen doen. Op de weg er na toe ontmoeten we een Braziliaanse met haar zoontje van zeven en puberdochter, die goed Engels spreken. Met hen samen en een Indiaas koppel uit Bangalore vormen wij de internationale rubberboot. De andere vier boten worden bemensd door Braziliaanse toeristen.

raften2raften

Imme en Jente zijn allebei op hun eigen manier wel wat nerveus voor deze trip. We hebben nog nooit geraft en ze weten ondanks het zien van foto's niet goed wat te verwachten. We krijgen instructie over de positie in de boot bij het nemen van watervallen. Er zijn opmerkingen over waterslangen en kaaimannen die het extra spannend maken. De opluchting bij beide is groot na het nemen van de eerste waterval. Een meter naar beneden, de boot in een hoek van 45 graden. 'Ik ben eigenlijk helemaal niet bang meer', zegt Imme meteen er na. En ook Jente wil niet meer extra vastgehouden worden. 'Ik houd mezelf wel vast, mama'.

De twee rubberboten die voor ons de waterval hebben genomen zijn ondertussen verwikkeld in een heftig watergevecht. De meegenomen emmer in onze boot kan gebruikt worden om water te hozen, legt de stuurman uit, maar natuurlijk ook om water naar de andere boten te gooien. Vijf minuten later zijn we allen doorweekt. Jente en Imme vinden het geweldig. Al die volwassen mensen die elkaar met emmers en peddels nat spetteren. Ze doen even later volop mee, Jente in aanslag met een emmer water en Imme die geniet van zoveel kinderlijk plezier. Dat we met de herrie die we zo produceren de kans op een ontmoeting met jungledieren tot bijna nul reduceren, deert ze in het geheel niet.

Als we koud en doorweekt terug zijn op Ilha do Padre spot Imme toch nog een jungle dier. Een fel gekleurde papegaai doet zich tegoed aan chipjes en patatjes die ze aangereikt krijgt. 's Avonds vertelt Jente voor het naar bed gaan vol trots aan haar handpop papegaai dat ze hem vandaag gezien heeft bij de waterval. Morgen gaan we op zoek naar bustickets voor Miranda. Daar willen we nog een nachtje slapen voor we de oversteek naar Bolivia gaan maken.

papegaai

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!