Regenjassen zijn voor watjes
Vrijdag 12 juli 2013. Igacu, Brazilië.

Een vlucht van nog geen twee uur brengt ons van Rio naar Foz do Iguaçu. We hebben het Canzi Hotel geboekt, flink buiten de stad maar vlakbij het vliegveld. Hoe vlakbij dat weten we niet maar we besluiten toch te gaan lopen. Geen goed idee blijkt al snel. Onze meiden vinden lopen over de weg niet leuk en al helemaal niet als onduidelijk is hoe lang het duurt. Onderweg worden we bovendien geplaagd door muggen en we lopen de eerste steken op. De twee kilometer overbruggen we uiteindelijk in een uur. Gelukkig blijkt het hotel wel een goede keuze. Onze triple room wordt zonder vragen en zonder meerprijs omgezet in een ruime schone kamer voor vier. De zwembadjes lokken en de toezegging van de receptionist dat er gratis paardgereden mag worden wordt door de meiden met enthousiasme onthaald. Na de drukte van Rio is de rust en het groen om ons heen weldadig.

Het streekvervoer is rond Foz do Iguaçu is extreem goed georganiseerd. Alle bussen zijn bijvoorbeeld toegankelijk voor rolstoelers. Voor een klein bedrag kun je de stad en omgeving doorkruisen, inclusief overstaps. Het lukt ons niet om dat omvangrijke netwerk onder de knie te krijgen, want een goed overzicht ontbreekt. Met als gevolg dat wij de drie dagen van ons verblijf voor een belangrijk deel doorbrengen met wachten op bussen of rijden met bussen naar bestemmingen die we niet bedoelen.

Gelukkig hebben we geen bus nodig om naar de ingang van het park te komen. Die ligt namelijk echt op loopafstand van ons hotel. De watervallen zijn prachtig, spectaculair maar kunnen Imme maar matig boeien. Pas nadat we haar toelichten dat we nu kijken naar de 'droge' watervallen en we straks bij de 'natte' watervallen zullen komen is haar interesse gewekt. Ieder moment waarop we vervolgens stilstaan om een foto te nemen is volgens haar daarna 'tijdverspilling'.

P1000134 (320x240)P1000162 (320x243)

Gelukkig voldoet de 'natte' waterval wel aan haar verwachting. Kleddernat door het stuifwater komen we terug van twee uitzichtpunten dichtbij de waterval. De groep in regenkleding gestoken Chinezen die beter voorbereid is op dit deel van de wandeling doet Imme vervolgens snuivend af met: 'Regenjassen zijn voor watjes'.

P1000210 (800x201)

Jente is daarentegen wél onder de indruk van de neerstortende massa's water. En dat niet alleen. Zij haalt haar hart op bij het zien van de vele mooie felgekleurde vlinders die overal rondfladderen. En er wacht nog een verrassing. In het park lopen veel coati's rond die met hun lange neuzen in de vochtige aarde wroeten of zich tegoed doen aan de lunchresten van toeristen. En als het zo uitkomt, halen ze als brutale apen gewoon uit naar de plastic tas van de toerist op zoek naar voedsel. Vermaak genoeg dus.

P1000222 (320x240)P1000225 (180x240)

Na een picknicklunch in het park is er daarna nog volop tijd om bij het hotel paard te rijden en te zwemmen. Een heerlijke dag, zeker ook omdat we mazzel hebben met het weer.

P1000232 (320x240)

De Argentijnse kant van de waterval bereiken we de volgende dag niet. We missen te veel bussen en zijn te veel tijd kwijt met het regelen van vervoer naar Bonito. Als alternatief besluiten we de Itaipu stuwdam te bezoeken. Uiteraard brengt de bus die we ervoor uitkiezen ons naar de wijk met de dezelfde naam in plaats van naar de dam. Maar uiteindelijk bereiken we ons doel. De grootste stuwdam ter wereld is inderdaad indrukwekkend maar het (propaganda) circus er omheen boeit ons maar matig en de kinderen al in het geheel niet. Niet echt een kinderuitstapje.

P1000260 (320x240)P1000264 (320x240)

Morgen reizen we verder met de bus. Het nachtvervoer naar Bonito bleek volgeboekt. Daarom splitsen we de trip in tweeën en reizen we overdag, met een overnachting in Dourados. Lekker om weer op de grond verder te trekken.

 

Braziliaans bussen
Zaterdag 13 juli 2013. Dorados, Brazilië.

De meiden hebben zin in reizen met de bus. Nou voor vandaag kunnen ze hun lol op. We hebben een rit van ruim twee uur naar Cascavel en daarna een rit van negen uur naar Dourados voor de boeg. Het busvervoer blijkt niet heel snel. De bus doet vele stations aan waarvoor van de doorgaande weg moet worden afgeweken. De verkeersdrempels halen vervolgens alle snelheid uit het vervoer. Meer dan vijftig kilometer per uur leggen we daardoor niet af. Het landschap is licht heuvelachtig. Grote uitgestrekte graslanden worden afgewisseld door suikerrietvelden. Niet heel boeiend voor de meiden. Gelukkig geven de iPodjes voldoende vermaak en ontdekken we dat we ze bij kunnen laden met de batterij van de laptop. Als we 's avonds in het donker arriveren hebben we nauwelijks een wanklank kunnen registreren. Het is prima trekken met onze meiden.

P1000293 (180x240)P1000297 (320x240)

Op het busstation komen we er achter dat de bus naar Bonito voor de volgende dag niet als verteld om zes uur 's ochtends rijdt. Op zondag rijdt er maar één bus en wel om drie uur 's middags. Dat betekent dat we de volgende dag weer 's avonds laat zullen aankomen. Niet ideaal, maar het alternatief om nog een nacht langer in Dourados te blijven vinden we ook niet erg aantrekkelijk. Dan maar even het incasseringsvermogen van onze meiden testen. In Bonito hebben we wel weer de tijd om bij te komen.

De Lonely Planet geeft geen info over Dourados. Gelukkig biedt het internet uitkomst. Het Ibis Hotel ligt vlakbij het busstation weten we zo. Hier worden ons twee tweepersoons kamers aangeboden voor anderhalf keer de prijs. Helemaal prima voor een nacht.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!