Plons in Lake Michigan
Maandag 8 juli 2013. Chicago, Verenigde Staten.

Het eerste deel van de reis om in Panama te komen zit er op. Een vlucht van Amsterdam naar Chicago waar we gisteren zijn aangekomen. De douane deed moeilijk, ik was vergeten dat we broodjes met vlees bij ons hadden, de hond van de douane dame niet, die rook het. Weggooien en klaar is Jan. Maar goed toen moesten we wel weer door de scanner met de koffers, al met al liepen we zo exit A uit. Niets mis mee, maar Jon stond er niet. Tijd voor professionele paniek, niets laten merken maar wel toenemende zorgen. Op den duur naar Exit B gelopen, waar niemand uit kwam en waar het ook helemaal niet druk was. Daar stond één persoon te wachten op ons, gevonden!

Jon en Denise hebben een nieuw huis gekocht, een groot huis vlakbij Lake Michigan waar we ook zijn ingedoken, Silke wou heel graag zwemmen. 'We' is in dit geval de kinderen, het was mij veel te koud. Lekker gegeten en daarna relatief op tijd naar bed. Goed geslapen, alleen was Silke op de normale Nederlandse tijd wakker en als Silke wakker is worden er meer wakker. Samen met Fardau kwamen ze naar onze kamer en kneep Silke in mijn teen, net zolang tot ik wakker werd. 'Hoi pappa, ben je wakker?'. Daarna wel weer geslapen, ik met Fardau en Susan met Silke. De jongens hebben goed geslapen. Straks naar Miday voor de vervolgvlucht naar Panama stad.

lake-michigan

 

Eerste dagen Panama
Woensdag 10 juli 2013. Bejuco, Panama.

We zijn al weer een paar dagen in Panama, Bejuco om precies te zijn. De start van deze vakantie is een stuk rustiger dan de twee vorige jaren. We zitten alle zes in de relax mode en het lijkt er nog niet op dat we daar uit gaan komen. Er staan nog geen trips op het programma. Met het strand op twee kilometer en een zwembad in de achtertuin is er genoeg te doen voor de kinderen, vooral Silke en Fardau zijn niet uit het water te slaan.

De vlucht van Chicago naar Panama City met een tussenstop in Atlanta verliep redelijk voorspoedig. We vertrokken wat later dan gepland vanuit Chicago en het werd dus hard rennen in Atlanta om de vlucht naar Panama te halen. Dat is uiteindelijk ruim gelukt omdat die laatste ook wat vertraging had. Toch landden we al met al rond negen uur 's avonds op het afgesproken tijdstip in Panama. Bij de douane stond een lange rij, gelukkig mochten wij met kleine kinderen naar de rij voor Panamezen, die een stuk korter was. Gelukkig maar want nu kwamen we net voor middernacht aan in Bejuco. Daar waren we niet tot veel meer in staat dan de deur open te doen, koffers in huis zetten en bed opzoeken.

Gisteren een dagje strand. Zo vond ik mijzelf voor de tweede keer in mijn leven in de Pacific. Het water was lekker warm en het was eb dus geen vuiltje aan de lucht. De branding is een stuk heftiger dan de kalme Noordzee, daar hebben we dan ook veel in gespeeld. Naast ons op het strand zat een Panamees gezin waarvan de vader met de zoons aan het voetballen waren. Jesse en Folkert mochten ook mee doen. De oudste twee zoons tegen Jesse en Folkert, op het strand in warm weer. Jesse en Folkert konden het hoge tempo in het warme weer niet volhouden en hadden het moeilijk. Ze kwamen snakkend naar adem en smekend naar ons toe met de vraag of we niet al weg gingen. Susan kwam tijdens een strandwandeling aan de praat met een Ier, die toevallig ook met zijn gezin een huis geruild hadden. Ze ruilden al twaalf jaar en hadden de hele wereld gezien.

bejuco-strand (320x240)

Thuis gekomen was het tijd voor de familieplons in het zwembad. Er na de barbecue weer aan, hamburgers deze keer, natuurlijk ook weer maiskolven en groenten. Heerlijk! Na de koffie was het weer tijd voor een familieplons. We zwemmen wat af hier. We zijn al redelijk goed in het nieuwe ritme.

 

Dagje Panama stad
Donderdag 11 juli 2013. Bejuco, Panama.

Na dagen van rust en zwemplezier zijn we dan vandaag rustig begonnen aan vakantievieren zoals het hoort, in dit geval een dagje Panama stad. In één dag alle bezienswaardigheden zien en weer weg. Dat was het plan, de uitvoering was iets anders. Op weg met de JanJan en zonder TomTom of Garmin, altijd garant voor een leuke puzzeltocht.

De stad in was geen probleem en nadat we zeezicht kregen de auto geparkeerd bij een parkje waar de kinderen zich konden uitleven en wij ons bezoek van daar konden plannen. We waren vlakbij de oude stad (twintig minuten lopen) en dat was nu net waar we heen wilden. Het lopen was iets meer dan twintig minuten, zeg maar anderhalf uur inclusief even spelen, foto's maken en een stop voor een home made slurpie.

In de oude stad een terrasje opgezocht voor cappuccino en fris. We zaten echt op een super plek, aan de rand van de oude stad, boven aan het water waar je een prachtig uitzicht had over het water en de skylines. Erna rond geslenterd in de oude stad, de meningen over de oude stad (en het rondslenteren) waren verdeeld. Daardoor moesten Jan en Susan eerder vertrekken en had met name Jesse al veel langer rond gelopen dan hem lief was. Na het bezoek aan de oude stad een taxi genomen naar het park waar de auto stond. De taxi chauffeur was super aardig, sprak rustig Spaans zodat het te volgen was voor Susan en Jesse.

In de auto begon het gebrek aan de Garmin zich al rap op te spelen. De Panamese ANWB is niet zo gretig met het plaatsen van borden dus is het maar een beetje in het wilde weg gokken en rijden met de Pacific links. Zo op zoek naar één van de twee bruggen over het Panama kanaal. Toen ik ergens op een stuk weg belandde met alleen taxi's en stadbussen brak het klamme angstzweet me uit, ik zat toch niet nietsvermoedend op een busbaan of iets dergelijks. Ik was blij na een paar kilometer weer 'gewoon' verkeer te zien.

panama-stad (320x239)panama-stad-brug (320x239)

Susan was inmiddels bij het kookpunt en het leek mij verstandig om even te stoppen bij een McDonald voor eten (wilden de kinderen heel graag) en het vragen naar de weg. Daar stonden twee agenten met de woorden Policia Turismo op de mouw gespeld. Leken mij twee man die de weg wel wisten voor een verdwaalde toerist. Helaas was hun Engels nauwelijks beter dan mijn Spaans dus echt veel wijzer werden we niet van elkaar. De agenten dachten dat ik naar het Panama kanaal wou voor een bezoek, maar daar was het te laat voor, dat was al gesloten. Ik was gewoon op zoek was naar een brug over het kanaal. Op den duur begrepen we elkaar, maar het uitleggen van de juiste weg was een volgende uitdaging. Gelukkig wisten de agenten wel raad: Follow us. En dat deden we, zo kwamen we aan bij de oprit naar de brug na een paar keer muchos gracias en bueons dias reden we de file over het Panamakanaal in. Daarna in een ruk zonder problemen naar Bejuco gereden, mooi op tijd voor de dagelijkse familieplons.

We zijn het over één ding wel eens, Panamezen zijn super aardige mensen. Niet alleen de taxichauffeur en de politie, maar ook in de oude stad kon je rustig over de markt lopen zonder constant van alles en nog wat aangeboden te krijgen. Na alle hectiek van vandaag nemen we morgen een dag rust, daarna gaan we een paar dagen 'los'.

 

Panamees ritme
Zondag 14 juli 2013. Bejuco, Panama.

Gisteren zijn we weer op een uitje geweest. We zitten vlakbij een Nationaal Park en tegen dat park aan heeft een Canadees een klein resort gebouwd met een zwembad. Daar zijn we vandaag geweest en hebben daar geluncht. Aan de bar bij het zwembad gezellig gekletst met de eigenaar en zijn Amerikaanse vriendin. Ze wisten ons van alles te vertellen over Panama en hebben ons tips gegeven over waar heen te gaan. Zo schijnen de sluizen aan de Atlantische oceaan mooier te zijn vanuit een toeristisch oogpunt om te bezoeken. We hebben veel ideeën opgedaan en gaan daar mee aan de slag volgende week.

Vandaag vertrekken we naar Azuero, eerst naar Heliconia B&B en van daar vertrekken we maandag naar Isla de Coiba voor een driedaagse excursie met een Nederlands stel.

Het dagelijkse ritme in Bejuco ziet er ongeveer als volgt uit: Na het wakker worden duiken we al snel het zwembad in, ik neem zo af en toe een blik op nu.nl en volg zo de tour. Daarna ontbijten, met gebakken ei (door de jongens) en mango uit de tuin (de kinderen 'lusten' geen mango). Dan afwassen, dat wil Silke doen en ze wordt boos als iemand haar voor is. De rest helpt in en rond het huis. Daarna zijn we klaar om voor een volgende duik of we gaan de baan op, zoals vandaag. Maar nu eerst de beklimming van de Mont Ventoux.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!