Mexico bij nacht
Zondag 7 juli 2013. San Christobal de las Casas, Mexico.

De dagen in Oaxaca hebben we verder gevuld met genieten van de mensen en het eten op straat, gewoon het normale leven om ons heen. Natuurlijk zijn we ook de omgeving nog verder gaan verkennen, deze keer met een georganiseerd tourtje. Leuk voor een dag omdat je dan veel verschillende dingen ziet en bezoekt, maar wel toeristisch. Alles word voor je bepaald. Hoe lang je ergens mag zijn (you have twenty minutes for this site, make sure you are on time back at the van!) en natuurlijk altijd met een boel andere mensen tegelijk. Maar goed, zo zagen we wel een boom van tweeduizend jaar oud en een weverij, hebben we geleerd hoe je mescal moet maken, uiteraard met proeverij, bezochten we een oude tempel en konden we op het einde zwemmen in een natuurlijk meer (Hierve el Agua). De hele dag was het heet en benauwd, maar toen we bij het meer kwamen... Precies, koud en zelfs regen. Maar Floortje was de bikkel. Hup in haar bikini en zwemmen. Wij hebben vooral pootje gebaad en foto's gemaakt.

Toen was het tijd om verder te trekken dus hebben we weer een bus geboekt om ons naar San Christobal de las Casas te brengen, de nachtbus. Dat blijft toch een aparte manier van reizen, vind ik. Aan de ene kant ideaal omdat je 's nachts reist en zo dus zowel schaarse tijd als een hotelovernachting bespaard, aan de andere kant waarom doen mensen zich zelf dit aan?

Voor degenen die het verschijnsel niet kennen: Om negen uur 's avonds stap je samen met zo'n vijftig lotgenoten in de bus om je fijn tien uur door de Mexicaanse nacht te laten rijden. Ondanks dat de stoelen verder naar achteren kunnen dan in het vliegtuig blijft het meer je rug verknallen dan dat je lekker ligt. Het reistabletje dat je in nam is na een paar uur uitgewerkt maar de bochten en het gebrek aan schakelcapaciteiten van de chauffeur niet. Maar goed na een paar uur draaien en keren val je toch op den duur van pure vermoeidheid in een sluimertoestand. Tot om drie uur 's nachts alle lichten aangaan en de chauffeur op standje tien, onvriendelijk en in het plat Mexicaans door de bus galmt: 'Iedereen eruit, plaspauze, over tien minuten vertrekken we weer!'

Voor de zekerheid ga je maar naar de wc want je moet straks nog vier uur in de bus. Een goor stinkend hokje waar ze vier Peso voor een plasje vragen (niet betaald trouwens, gewoon als een zombie doorlopen wat sowieso niet zo moeilijk was om te doen). Terug in de bus voor het laatste stuk ruik je na zes uur op een kluitje nu goed hoe het op een veetransport toe moet gaan. Uiteindelijk kom je dan rond zeven uur op zondagmorgen aan op een koud en tochtig busstation. De rugzakken worden op een stapel gegooid. Daar liggen je spullen. Bonnetje inleveren om je rugzak terug te krijgen. Welkom in San Christobal de las Casas! En toch... het is een ideale manier van goedkoop en snel grote afstanden afleggen. In iedere reiziger schuilt een masochist. Wendy en Floortje hadden trouwens prima geslapen zeiden ze. Verschil moet er zijn.

 20130707 091951 (320x241)

De eerste dag San Christobal is goed bevallen, een mooi en gezellig centrum met genoeg gelegenheden om lekker op een terrasjes bij te komen van de nacht. Het guesthouse waar we terecht gekomen zijn is ook weer een typisch Mexicaans gebouw met een centrale open patio omringd door eenvoudige maar prima kamers. Morgen weer op pad om hier de lokale bijzonderheden te ontdekken!

20130705 171253 (320x239)20130707 180941 (320x239)

 

Te paard en een ontmoeting met krokodillen
Dinsdag 9 juli 2013. San Christobal de las Casas, Mexico.

Een tripje zonder verrassing is uiteraard niks voor MaWeKaFlo. Zo hadden we gepland om naar een canyon te gaan (Canon del Sumidero) om daar met een boot doorheen te varen. Netjes afgesproken dat we om negen uur zouden worden opgehaald. De avond van tevoren hadden we alles al klaar gelegd dus om acht uur opstaan, ontbijten en wegwezen. Zou moeten lukken. Hmm, dat bleek toch tegen te vallen dus op het laatst nog haasten en rond tien over negen stonden we dan toch op de stoep voor ons guesthouse (Puerto Vieja) klaar voor vertrek. Alleen nog geen pick up te bekennen.

Nou ja, het komt wel vaker voor dat je wat later word opgehaald dus nog geen stress. Maar het word later en later. Rond half tien nog niemand te bekennen. Wendy gaat even bellen en jawel... we zijn vergeten! Maar geen probleem, ze zullen de bus laten stoppen, een mannetje sturen om ons op te halen en daar gaan we. Met grote snelheid in een personenauto door de stad, links en rechts inhalen, flink toeteren en jawel, ergens halverwege een berg komen we bij de bus aan. Overstappen en weg waren we weer. De rest van de mensen in de bus had dus bijna een half uur langs de kant van de weg moeten wachten op ons.

20130708 115637 (320x240)20130708 132125 (320x240)

De canyon zelf was prachtig. Varend over de rivier langs hoog oprijzende wanden van soms wel bijna een kilometer hoog voel je jezelf toch wel nietig zeker als er enorme watervallen naar beneden komen. Onderweg ook verschillende dieren gezien zoals aalscholvers, gieren, pelikanen en ibissen maar het meeste indruk maakten wel de krokodillen, vooral de baby's vonden de meiden fantastisch. Later zagen we ook nog spinaapjes in de bomen, het was alleen jammer dat Floortjes  eerste reactie was: 'Kijk pappa, allemaal familie van jou...' Zo had ze trouwens nog een lieve opmerking vandaag: 'Papa, jouw billen zijn zo groot als een boterham, niet een sneetje maar zo'n heel groot brood'. De avond hebben we bijzonder afgesloten met een kampvuur bij ons guesthouse, erg gezellig om zo met een fles tequila erbij met andere reizigers rond het vuur te zitten en verhalen uit te wisselen.

Vandaag stond een volgende belevenis op het programma, namelijk met z'n vieren paardrijden. Kathy was in Oaxaca al in haar eentje een hele dag gaan rijden maar nu hadden ze in San Cristobal een tocht waar ook 'minder ervaren' mensen mee kunnen. Ik dus ook op zo'n knol geklauterd en een dik uur op weg naar een klein dorpje in de buurt. Het begin viel nog niet tegen, voor mij dan. Mijn paard was namelijk niet zulke goede vriendjes met Kathy's paard dus toen ik heel stoer dravend naast haar kwam rijden (lees stuiterend in mijn zadel) beet mijn paard Kathy in haar been. Nu heeft ze dus een dikke blauwe plek in de vorm van een paardenbek, sorry paardenmond, op haar bovenbeen.

2013-07-09 12.45.40 (320x239)20130709 100711 (320x240)

In het dorp (Chamula) bezochten we een bijzondere kerk. De mensen hier hebben een animistisch geloof dat de natuurgoden met het Katholieke geloof verenigd. In de kerk lag over de hele vloer alleen stro en er brandden letterlijk wel duizend kaarsen. De wanden waren volledig bedekt met glazen kasten waar heiligen beelden in stonden. Iedereen zat gewoon op de grond in volle devotie met het hele gezin de goden te aanbidden, ondertussen drank en cola tussen de kaarsen op de vloer uit te sprenkelen. Eén gezin had een zieke opa meegenomen en draaide, als offer om de goden gunstig te stemmen, voor zijn genezing, een meegenomen haan ter plaatse in de kerk de nek om. Het hele tafereel deed me denken aan wat ik wel eens over het Santeria geloof op Cuba heb gelezen. Bijzonder om een keer met eigen ogen te bekijken.

Nu van de laatste uren San Cristobal genieten, morgen is de bedoeling dat we in Guatemala terecht gaan komen. Het tweede land op onze reis in Midden Amerika.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!