Het komt nu echt dichtbij
Dinsdag 11 juni 2013. Nederland.

De weken vliegen voorbij lijkt het wel. Voor mijn gevoel hebben we nog maar pas geleden de tickets geboekt en nu kunnen we de dagen zelfs al aftellen. In de tussentijd zijn we vooral bezig geweest met nog wat nauwgezetter plannen wat we allemaal willen. Op de kaart heb ik grofweg onze geplande route uitgestippeld. Het is alleen altijd weer een verrassing hoe lang we op schema blijven... Zoals in onze nieuwsbrief al aangegeven hebben we namelijk genoeg plannen voor het dubbele aantal weken. Wat het dus precies gaat worden weten we nog niet en dat is nu juist hetgeen waar we zo naar uitkijken. Eén ding is namelijk in ieder geval al wel zeker. Het zal sowieso weer een reis worden die we met z'n vieren gaan beleven en ze ons nooit meer af zullen kunnen pakken. We hebben er zin in! Vanaf 1 juli is het zover!

 

Een kleine typfout met grote gevolgen
Zondag 31 juni 2013. Zaventem, België.

Het is nu zondagmiddag en we zitten in het vliegtuig. Op zich niks bijzonders zou je denken want we zijn toch op reis. Klopt, alleen hadden we op zaterdag moeten vliegen en zouden we nu in New York moeten rondlopen. Dus niet, sterker nog, dat gaat deze reis ook niet meer gebeuren en dat alles vanwege één typefout!
Zoals veel mensen wel weten heb je voor een vlucht naar de Verenigde Staten een ESTA nodig, een soort inreis visum. Die van ons was al bijna twee maanden voor vertrek via de website aangevraagd en hadden we dus ruim op tijd in orde. Bij het inchecken bleek echter dat Wendy in plaats van een cijfer 0 de letter o had ingevuld op mijn aanvraag. De Amerikanen zijn nogal strikt in dat soort zaken tegenwoordig. Een foutje wordt niet verbeterd, je moet ter plaatse een nieuwe aanvragen op een van de twee terminals die er op de luchthaven aanwezig zijn. Shit, nou, rennen dan.

De bagage weer van de band af, de meiden wachten bij de check in, Wendy en ik vliegen door de gang om een nieuwe ESTA te gaan regelen. Aangekomen bij de terminals blijkt één defect en de ander bezet. Eindelijk zijn mijn voorgangers klaar en met zweet in de handen doorloop ik snel de aanvraag. Terwijl ik mijn creditcard gegevens als laatste stap invul rent Wendy alvast naar de meiden. Kathy ziet mama aan komen rennen en zegt nóg tegen de medewerker achter de incheck balie: 'Wacht daar komt mijn moeder al', maar te laat. Hij doet het lichtje uit, staat op en loopt weg. Te laat.

Terwijl ik aan kom rennen lopen de meiden me net tegemoet. We mogen ons gaan melden bij de balie van Delta Airlines om te kijken hoe we één en ander kunnen gaan oplossen. De dame van Delta begrijpt onze frustratie en zeker als de meiden hun tranen van teleurstelling laten vloeien voelt ze helemaal met ons mee. Het is alleen vakantie periode en alle vluchten zitten bomvol, op zijn vroegst maandag verwacht ze een vlucht naar New York te kunnen vinden voor ons. Maar dan ziet ze dat we in New York alleen een stopover hebben en woensdag weer door zouden vliegen naar Mexico.

Zoeken, zoeken, bellen en dan heeft ze een mogelijke oplossing. Zondag vliegen op Atlanta, dan meteen door naar Mexico. Eigenlijk mogen dat soort omboekingen met de 'cheap internet tickets' die wij hebben niet maar de tranen van de meiden en het feit dat het gewoon een stom foutje en geen opzet of nalatigheid was doen haar besluiten toch een oplossing te vinden voor ons. Gevolg is alleen dat we New York moeten overslaan... Kathy's grote wens! Ze moet een paar keer slikken maar zegt dan zelf dat aankomen in New York op maandagavond en woensdagmorgen weer vertrekken eigenlijk niet de moeite waard is. Wat een meid!

Na heel wat telefoontjes en geregel om hotels te cancelen of om te boeken hebben we er dan toch nog maar een leuke middag van gemaakt in 'het altijd bruisende Zaventem'. We zijn zelfs 's avonds bij de Mexicaan gaan eten om straks een vergelijkend warenonderzoek te kunnen doen. Het was wel even heel snel omschakelen maar alles gaat goed komen, we gaan er sowieso een mooie reis van maken. Het eerste avontuur hebben we al achter de rug nog voor we vertrokken zijn.

1372602481095

 

Ciudad de Mexico, een aanrader
Woensdag 3 juli 2013, Mexico City, Mexico.

Oké, de reis was best lang om er te komen, maar het is de moeite waard geweest. Vanaf Brussel tot in Mexico City (Ciudad de Mexico) was het 41 uur reizen, wachten, verder vliegen en in de taxi rijden. Niet zo gek dat Floortje bij aankomst bijna meteen instortte en naar bed wilde. Wij hebben op het dak van ons hostel nog even getroost op de aankomst en de start van MaWeKaFlo 2013.

 

Ons hostel (Amigo Suites) ligt midden in het historisch centrum en een paar honderd meter van het Zocalo plein. Een prima uitvalsbasis om de stad de volgende dag te gaan verkennen. Nog even terugkomend op het hostel, dat is een echt backpackers domein. Wij hebben privé kamers met eigen douche, de rest van het gebouw bestaat vooral uit slaapzaaltjes met gedeeld sanitair. Ontbijt en diner (vaak een bak rijst of macaroni met een lauw prutje erbij) zit bij de prijs inbegrepen. Dat diner laten wij aan ons voorbij gaan maar als je een paar maanden Midden en Zuid Amerika te doen hebt met een klein budget kan je beter hier eten en je pesos voor het café gebruiken.

De eerste dag in Mexico City hebben we vooral de omgeving van het hostel verkend en zijn 's avonds op een plein in de buurt gaan eten waar de Mariachi bands om de gunsten van de dinerende gasten dingen. Iedere avond verzamelen ze zich op het Plaza Garibaldi om het daar tegen elkaar op te nemen. Ik had verwacht dat het er wel zou wemelen van de toeristen, maar vooral lokale Mexicanen zaten er te eten. Erg leuk om zo geanimeerd te worden met een koud Mexicaanse biertje en tequila. De dag erna was onze laatste dag in Mexico City want hierna willen we het lokale vervoer maar eens gaan testen terwijl we op de bonnefooi richting Oaxaca gaan trekken.

20130701 204818

Deze laatste dag besluiten we om met de hop-on-hop off bus de hoogtepunten rondom het centrum te gaan bezoeken. Het is dan misschien wel toeristisch, het werk echter prima. Je koopt een kaart voor de dag en in een open dubbeldekker rijd je van de hele stad alle highlights af. Je hopt-off als je ergens iets wil gaan bekijken en je hopt-weer-on als je klaar bent om verder te gaan. Zo hebben we de omgeving van het onafhankelijkheidsplein bekeken en hebben de (gratis) dierentuin bezocht. Uiteraard het geregeld een stop om van het Mexicaanse eten te genieten.

shot 1372797695759

De klapper hadden we voor de avond bewaard. Omdat de 'dance capital off the world' - New York - niet meer was gelukt hadden we een goed alternatief gevonden voor de meiden. De eerste dag waren we het paleis van de schone kunsten tegengekomen. Behalve dat het een mooi gebouw was, bleken ze er ook nog tickets te verkopen voor een optreden voor een moderne dans voorstelling. Nou, die hebben we dan maar genomen en vanavond zaten de meiden dan ook helemaal opgedirkt in hun jurk en make up klaar om in de hoofdzaal van het Palacio de Bella Artes te gaan genieten van een professioneel dansoptreden. Soms waren het wat te experimentele bewegingskunsten naar mijn smaak maar de meiden hebben genoten en het was hoe dan ook knap wat ze konden. Een welbestede avond dus. Nu op tijd naar bed want morgen hebben we weer een lange reisdag voor de boeg. Wel erg veel zin in om weer eens 'echt' te gaan reizen!

PS Weten jullie dat ook de gemeente Goes aandacht geeft aan onze reis? Dit jaar is het Latijns Amerika jaar dus wilden ze wel graag een gezin uit Goes volgen die in die contreien gaat rondtrekken. 

 

Oh, oh, Oaxaca
Vrijdag 5 juli 2013. Oaxaca, Mexico.

De reis naar Oaxaca verliep zoals verwacht prima. Zes uur in de bus hebben we vaker meegemaakt en de bussen waren zeer luxe met verstelbare stoelen en tv aan boord. Wel was de bus in vergelijking met onze Aziatische ervaringen wat duur. Iets meer dan 25 Euro per persoon. Maar goed, in Nederland krijg je het niet zo snel voor elkaar om voor dat bedrag naar Parijs te gaan.

Aangekomen op het busstation krijgen we een tip om naar Luz de Luna Guesthouse te gaan, weer midden in het centrum en een echt backpackers hostel met mensen uit alle windstreken. Met z'n vieren nemen we een zespersoons dorm (slaapzaal) voor dertig Euro per nacht met eigen douche en toilet. Een tweepersoons bed voor Wendy en mij en de meiden ieder een eigen stapelbed! Wat wil je nog meer? Vanwege het watertekort kunnen we de wc pas beter doorspoelen als we alle vier zijn geweest en de warm douchewater is een kwestie van geluk hebben maar ach, je kan niet alles hebben.

Als we het centrum bezoeken vallen we midden in een groot feest. Binnenkort zijn er blijkbaar weer presidentsverkiezingen en laat nu net een van de kandidaten uit Oaxaca vandaag zijn provinciegenoten op het centrale plein toespreken. Een enorm festival met muziek, folklore en ballonnen komt aan ons voorbij terwijl we op het terras genieten van een hapje en drankje. Paco Reys for president!

Kathy-Mexico

Na een goede nacht slaap verkennen we de oude stad eens op ons gemak en ik moet zeggen die bevalt ons wel. Kleurrijke en geurige lokale marktjes waar ze alles verkopen van kleding tot verse stukken vlees. Verschillende straatstalletjes met enchiladas uit het vuistje die we opeten terwijl we door oude straatjes lopen die vol staan met felgekleurde huizen. Mooie kerken die blinken van het goud. Ja hoor, Oaxaca komt op de lijst met 'places to visit' op ons aanraders lijstje te staan.

's Middags gaan we nog met een busje de Monte Alban op. Daar staan nog de resten van een Maya tempel uit honderd na Christus en laat het bezoeken van een echte Maya tempel nou op het wensenlijstje van Floortje staan... Bijna drie uur hebben we er rondlopen en geklauterd, zonder dat er iemand van de trappen gevallen is! Die Maya's waren leuke mensen hoor maar een beetje ergonomische treden op hun tempels maken dat moesten ze nog leren. Hoge stappen maar met een klein oppervlakte voor je voeten en dat terwijl het zelf van die kleine mensen waren.

2013-07-0420130704 112447

Tijdens zo'n bezoek aan een Maya tempel wil je natuurlijk je kinderen wel wat bij brengen. Wanneer kom je nou in een Maya tempel tenslotte. In de Lonely Planet en bij de tempels staat genoeg interessante informatie om een pedagogisch verantwoorde uitleg te geven. Ik heb Floortje dan ook op de resten van een altaar ceremonieel geofferd aan de zonnegod door haar keel door te snijden om met haar maagdenbloed een goede oogst af te dwingen. Ook vonden de Maya's het nodig om van hun overwonnen vijanden de geslachtsdelen af te snijden om ze zo te laten doodbloeden. De reactie van Floortje: 'Nou dat zal wel zeer hebben gedaan aan hun pieliewielie'...

De avond hebben we afgesloten met wéér een dansvoorstelling. Zo kom je bijna nooit in een theater en nu op reis twee keer in een week. Het provinciaal dansgezelschap bleek dertig jaar te bestaan en je kon gratis naar de voorstelling. Hmm, dat hadden Kathy en Floortje snel door. Experimenteel bewegingstheater ofzo maar op den duur werd het wel wat. In ieder geval weet ik één ding zeker. Deze reis geen dansvoorstellingen meer! (denk ik...)

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!