Bijna de hoofdprijs
Vrijdag 28 juni 2013. Schiphol, Nederland.

Eindelijk, het is zover, vandaag vertrekken we dus naar Azië. De rugzakken zijn gepakt, alles staat klaar voor vertrek. We nemen afscheid van Sander, Iris en Danny. Tot over een paar weken! Inderdaad, over precies drie weken zien we Iris & Danny weer in Bangkok. Sander gaat deze zomer met een paar vrienden in Nederland vakantie vieren.

Opa en Oma Tops brengen ons naar Schiphol. De rit verloopt gesmeerd, alleen voor Den Bosch een piepklein stukje file. En omdat je maar nooit weet of je in zo'n file terecht zult komen, het is immers ook vrijdagavondspits, zijn we op tijd vertrokken. We moeten zelf inchecken omdat online inchecken bij Etihad op dit moment nog niet mogelijk is. We nemen afscheid van opa en oma, die daarna door zullen rijden naar mijn tante in Leiden.

De rij voor de incheckbalie is lang, maar we staan redelijk vooraan. Toch schiet de wachtrij niet erg op. Als we eindelijk aan de beurt zijn, zal blijken waarom. Er zijn veel dubbele boekingen, ook door de samenwerking met de KLM. Ze zoeken vrijwilligers om met de volgende vlucht te gaan, die pas morgen zal vertrekken. Daar tegenover staat een fantastische compensatie, die de prijs van onze tickets zeer dicht benadert. Ook de hotelovernachting en de omboeking zullen worden vergoed. Aangezien wij pas zondagavond doorvliegen naar Myanmar hoeven wij hier niet lang over na te denken. Wij stellen ons beschikbaar samen met een stuk of wat andere mensen. We gaan koffie drinken in de aankomsthal, en rond negen uur moeten we ons weer melden bij Etihad. De vlucht is om tien uur 's avonds. Er wordt druk overlegd en het lijkt één grote puinhoop. De incheck is reeds gesloten en nu gaan ze kijken en tellen. Er zijn no shows (mensen die niet zijn op komen dagen) en er zijn mensen op business class gezet. Na veel getel en gebel, komt het verlossende woord; we moeten/kunnen toch nog mee met deze vlucht. Da's nou jammer zeg! Het was een mooi begin van de reis geweest. We voelen ons net of we de hoofdprijs van de loterij aan onze neus voorbij zien gaan. Nou ja, het was toch het proberen waard. De rugzakken worden snel ingechecked en dan is het rennen naar de gate. Het vliegtuig vertrekt om tien over tien. We krijgen om half twaalf nog een warme maaltijd en gaan dan onderzeil.

 

Proosten met Chang
Zaterdag 29 juni 2013. Bangkok, Thailand.

Na zes uur vliegen komen we aan in Abu Dhabi, de hoofdstad van de Verenigde Arabische Emiraten. Als we uitstappen om half zeven in de ochtend komt de hitte ons tegemoet. Het is dan al 29 graden, en de verwachtingen voor vandaag lopen tegen de 42 graden. Tja, je zit dan ook midden in de woestijn.

Met de bus naar het luchthavengebouw, en dan meteen maar door naar de incheck voor de vlucht naar Bangkok. Onze vlucht blijkt vertraagd, maar dat weten we dan nog niet. Hij lijkt namelijk op tijd te gaan vertrekken maar er zijn onduidelijke problemen met de bagage, waardoor we anderhalf uur later pas op de startbaan staan. Die bagage problemen zullen ons later nog parten gaan spelen, maar op dat moment weten we daar nog niets van.

De vlucht naar Bangkok duurt ook zes uur, net als van Amsterdam naar Abu Dhabi. Als ontbijt krijgen we warme noodles met beef of een ander Arabisch gerecht. We zijn er moe van, en dutten gedurende deze vlucht heel wat af. We hebben ook een kussentje en een warm fleecedekentje van Etihad, lekker! Pas om zeven uur in de avond komen we aan op Suvarnabhumi International Airport in Bangkok. We hebben al snel twee rugzakken van de bagageband, maar waar blijft nou die derde. Eerst denken we nog dat iemand anders die dan per ongeluk heeft meegenomen. Maar als op het bord 'last bag from Abu Dhabi' verschijnt en de rugzak van Ruben er nog steeds niet bij is, beginnen we ons ongerust te maken. Op een bord met cijfercombinaties staan twee mannen, en wat blijkt nu, de rugzak van Ruben is niet meegekomen en zal met een andere vlucht vanuit Abu Dhabi nagestuurd gaan worden. Bij de 'lost and found' balie laten we onze gegevens achter. De bagage wordt in de loop van de nacht verwacht en zal dan worden nagebracht naar ons hotel. Nou, oké dan.

Dan maar op zoek naar de bus. Vanaf floor twee is er een free shuttlebus naar het Don Muang Airport waar ons hotel is. We vinden hem gemakkelijk tegenover uitgang twee. Het zit ons mee, amper zitten we er in of hij vertrekt al. Het is een rit van nog drie kwartier, de chauffeur trapt 'm stevig op z'n staart. Pal tegenover de terminal ligt ons hotel; Amari Don Muang airport hotel. Het hotel blijkt een goede keuze, op loopafstand van de terminal. We blijven hier een nacht alvorens morgen verder te vliegen naar Birma. Onze triple room heeft maar twee bedden maar dat wordt snel opgelost door housekeeping. We gaan nog een hapje eten in een no-name restaurantje tegenover het hotel. Er zitten veel locals, altijd een goed teken! De stir-fried vegetables met kip/garnalen smaken dan ook als vanouds. Michel luidt Thailand in met zijn eerste Thaise biertje, een Chang!

 

Mingalabar
Zondag 30 juni 2013. Yangon, Birma.

Heerlijk uitgeslapen na een gebroken nacht in het vliegtuig, daar wordt je weer mens van. Een strakblauwe lucht en een zon die je toelachen. Eerst maar eens even informeren of de rugzak van Ruben al terecht is. De conciërge weet van niets en laat me alle koffers zien die er in bewaring staan. Jammer, dan maar even bellen met Etihad, maar die nemen niet op. Na het ontbijt nog maar eens proberen.

Het ontbijt is in buffetvorm en zoals je bij een vier sterren hotel kan verwachten. Overdreven uitgebreid met alles er op en er aan. We laten het ons dan ook goed smaken. Net voor we de deur uit willen gaan, wordt er geklopt. De rugzak is toch gearriveerd en ze komen 'm even afgeven. Die is gelukkig terecht, want het is toch fijn als je weer een schone onderbroek aan kunt trekken.

Vanuit onze kamer kijken we uit op een tempel en die gaan we bekijken. De Wat Don Muang is heel groots, met veel blingbling en redelijk recent gebouwd. We kunnen er alleen omheen, maar niet in. Dan het buurtje maar eens verkennen. Het is inmiddels bloedheet, het zonnetje steekt. Vergeten in te smeren. Via een kanaaltje in een wat minder buurtje komen we op een overdekte markt. Een feest voor al je zintuigen. Stapels verse rode rambutans, stekelige doerians, en groente in overvloed.

bangkok-airport-040 (320x240)bangkok-airport-047 (181x240)

Voor de lunch strijken we neer in een ander no-name restaurant langs de grote weg. We bestellen hier twee noodle-soepjes met kip en macaroni voor Ruben. Mevrouw snapt eerst niet wat we bedoelen, maar met wat handen en voeten werk wijs ik de zak macaroni aan, en ze fabriceert hier een fijn maaltje van met tomatensaus en geroerbakt ei. De schade voor deze lunch is 140 Bath, zo'n 3,50 Euro voor ons drieën!

Na de middag lopen we via de overdekte brug naar het Don Muang Airport. Hier checken we in en dan begint het lange wachten, want de vlucht blijkt anderhalf uur vertraging te hebben. Nee he, niet weer! Uiteindelijk stijgen we op iets na zessen, om een uurtje later te landen in een schemerig Yangon. Welkom in Myanmar, Mingalabar zeggen ze hier.

We sluiten aan in de lange rij voor immigration. Aangezien er veel ijverige ambtenaren zitten vallen de wachttijden toch mee. Wel valt er nog een keer de stroom uit, en wachten we verder in het pikkedonker. Na de douane gaan we cash dollars omwisselen bij een bank. We krijgen een goede koers denken we, 969 Birmese Kyatts voor een USD. Met een hele stapel Kyatts begeven we ons richting de taxi's. Binnen zijn de prijzen hoger dan buiten, en na onderhandelen komen we uit op 6000 Kyatt voor de rit naar het hotel. Wat onderweg opvalt is dat het hier moderner lijkt dan we dachten. Veel Engelse opschriften, het stuur van de auto zit rechts, maar ze rijden hier ook gewoon rechts, niet heel handig dus. Verder best veel 'dikke auto's', hoe kan dat? En mannen in rokken, de nationale dracht. Ook vangen we nog een glimp op van de Schwedagon Paya, de gouden pagoda die we morgen zullen bezoeken. Bij de Mayflower Inn hebben we gereserveerd, via Elles, maanden geleden. En hoewel ze nauwelijks op mijn mails reageerden wisten ze van onze komst. We worden verwelkomt met een citroendrankje van het huis. Mingalaba!

De kamer is prima in orde, deze keer wel met een extra bed. In het donker verkennen we de buurt waar we zitten. Er is nog veel open, en we drinken een koffie in een best wel hippe tent, de Innwa. Hier verkopen ze ook heerlijke gebakjes (nou ja ze zien er in elk geval heerlijk uit maar nog niet geprobeerd) en ook Europees en Birmees eten. Misschien is dit wel een optie voor morgen. Ook de milkshake van Ruben is een aanrader.

 

Een gouden sprookje
Maandag 1 juli 2013. Yangon, Birma.

Het eerste wat we checken deze ochtend is het weer: en het valt nog niet tegen, lekker zonnig en heet. Het ontbijt is in de dining room, een hok zonder ramen. Er staan drie man zeer vriendelijk lachend personeel klaar om ons te voorzien van toast, jam en een eitje. De thee is veel te sterk, gezet met een zakje waar je makkelijk een hele pot van kan zetten. Gewoon vriendelijk teruglachen maar.

Na het ontbijt komen de dames van het reisbureau Seven Diamonds Travel naar ons hotel om de vouchers en tickets af te geven en de dollars in ontvangst te nemen. De vliegtickets worden ter plekke met de hand uitgeschreven, heel nostalgisch. We gaan op pad, we willen de walking tour uit de Lonely Planet gaan doen. Omdat we dichter bij het eindpunt dan bij het begin zitten lopen we de route omgekeerd. We komen langs allerlei koloniale gebouwen, door de Indiase wijk en langs pagoda's. In Little India bezoeken we de kleurrijke Hindu tempel Sri Kali, en iets verderop een de Moseah Yeshua Synagoge. De heren krijgen hier een keppeltje op. Ook schuilen we voor de eerste bui van vandaag in deze synagoge.

Bij Schwe Bali drinken we een lassi, een verfrissende joghurtdrank uit India. De gouden Sule Paya glittert ons al van verre tegemoet. In het koloniale Strand Hotel nemen we een kijkje en zouden we wat willen drinken, maar aangezien alles in USD is geprijsd zien we hier van af. We lunchen in een hip tentje, Café KSS. Modern interieur, en een fusion menukaart. Ruben eet zijn allereerste kipschnitzel in Birma (en hoopt dat er nog vele zullen volgen) wij eten local/Thai. Het smaakt hier allemaal supergoed!

's Middags gaan we weer op pad, met de taxi naar de Chaukhtatgyi Paya, een tempel bij de meren met een supergrote liggende Boeddha. Nou, het is inderdaad een  joekel van een ding. Met een wit gezicht, serene blik en een mantel bezet met glimmende edelstenen neemt hij een hele hal in beslag. Je moet op een trapje op een uitzichtplatformpje om het hele ding te kunnen overzien zo groot dat 'ie' is. Opmerkelijk detail; er is hier buiten ons geen buitenlander te bekennen terwijl dit echt een hele bijzondere tempel is! Weer terug beneden horen we het in de verte rommelen en behoorlijk donker worden. Er is iets in de maak!

Met de taxi gaan we naar de must-see van Yangon, de Schwedagon Paya, de gouden pagoda. Ondertussen is er een nieuwe heftige moessonbui losgebasten en kunnen we schuilen in de overdekte opgang naar de pagoda. Ook Barack Obama heeft deze tempel bezocht toen hij hier onlangs op bezoek was. Deze tempel overtreft alle verwachtingen die we hadden. Zo groots, zo mooi, zo overweldigend en zó góud! Het is echt in de categorie goud-gouder-goudst! We blijven hier een aantal uren rondkijken en ons vergapen aan alle pracht en praal. Een monnik knoopt een praatje met ons aan, hij wil zijn Engels oefenen. En we ontmoeten een jong nederlands stel die een wereldreis maken van een jaar. Wow!

yangon-178 (320x240)yangon-201 (320x240)

De Schwedagon Paya is een supergrote hoge gouden pagoda, met daaromheen nog talloze andere kleine en grotere tempeltjes. Er staan alles bij elkaar wel duizenden Boedhha's in allerlei maten. Veel van de Boeddha's zijn verlicht met hele kitscherige aura's om hun hoofd die aan- en uitknipperen in heftige felle ledkleurtjes. Overal zitten mensen te bidden of ze zijn rond de grote pagoda aan het lopen. Veel monniken, zowel mannelijke in het oranje, als nonnen die je kunt herkennen aan de roze kledij. Alle monniken hebben het hoofd kaal. Dan wordt het langzaam donker, en de pagoda wordt aan alle kanten verlicht. Er worden kaarsen aangestoken, en de sfeer wordt nog specialer. Dit is een uniek moment. Nog eenmaal lopen we een ronde rondom de Schwedagon, maar dan begint een nieuwe moessonbui, ditmaal nog ongenadiger dan de vorige. De regencapes zijn niet voor niets mee op reis genomen deze keer. We besluiten om direct terug te gaan naar het hotel met de taxi en daar ergens te gaan eten. Bij de Innwa besteld Ruben een pizza, en wij lokale gerechten. De twee lokale gerechten kosten samen even veel als de pizza. We krijgen ook nog allemaal een kopje soep van het huis en thee aangeboden. Het smaakt allemaal heerlijk!

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!