Singaporese draken en lang leve Legoland
Zondag 5 mei 2013. Singapore.

Singapore blijft een verblijf van uitersten. Kaya en Liz zijn met regelmaat jetlag-draken, maar kijken ook hun ogen uit. We gaan de eerste echte dag naar Sentosa Island. De laatste keer dat wij daar waren was zo'n zeventien jaar geleden, en buiten de grote Merlion herkennen we niet veel. We gaan met de grote kabelbaan er naartoe en dat vinden Los Dos helemaal prima, zelfs Kaya die meestal wat moeite heeft met hoogte. Sentosa Island is een soort mini pretpark geworden en je mag overal voor betalen. We maken dus maar wat keuzes. Universal slaan we over, we gaan de volgende dag naar Legoland, dus dat is genoeg themapark. Maar wel in de kart-karretjes naar beneden scheuren en naar de piraten-waterspeeltuin. Die valt zeer in de smaak! Dan weer in de minikabelbaan naar de grote kabelbaan en terug naar het hotel.

Oorspronkelijk wilden we nog een night safari doen bij Singapore Zoo, maar het wordt te laat en de kids hebben genoeg input gehad. We eten in het foodcourt tegenover Strand Hotel waar genoeg keuze is. Dit keer wat rijst, groenten en kip voor de kids. Kaya eet redelijk, maar Liz heeft het er moeilijk mee. Gelukkig gaat het fruit weer goed naar binnen, nog net voordat ze transformeren in Al Kaya en VandaLizme. Wat een attitude! In het hotel leven we nog zo'n twee uur in jetlag-hel. Rijk-Jan moet zelfs Kaya nog even mee nemen naar buiten zodat ik Liz in slaap kan laten vallen en daarna proberen we hem knock out te krijgen.

De dag erna gaat de wekker vroeg, we gaan een dagje naar Maleisië, naar Legoland! Ontbijtje in het hotel proberen en dat vinden de kids wel leuk, ze hebben American pancakes! Die Liz uiteindelijk toch weer niet eet. Kaya eet pannenkoek, toast, worstje, spek en fruit! Snel tandenpoetsen en op weg. We nemen als echte backpackers de 'normale' route: stukje metro, bus naar causeway, douane, bus naar overkant, bus naar Legoland. Misschien niet de beste keuze met de jetlag-draken, want natuurlijk wacht die bus niet bij de douane. Ik snap niet dat het na al die jaren nog niet aansluit. We moeten weer een half uur wachten op een bus als we door de douane zijn omdat 'onze' bus echt voor mijn neus wegrijdt. Nou ja...

Bij Gelang Pata nog een tijdje wachten op een bus, met veel bekijks. Iedereen vind het mega interessant die twee blanke kinderen, met mooie ogen en als ze horen dat het een 'kumbar' (tweeling) is worden ze helemaal enthousiast. We hebben ze wat basisdingen geleerd in het Maleisisch: 'Nama saya Kaya/Liz', 'terima kasih', 'sama sama' en dat scoort natuurlijk als een tierelier.

Dan Legoland. Het is er heerlijk rustig, dus we kunnen overal met gemak en zonder te wachten in. Helaas begint het bij ons (Liz en ik) eerste achtbaantje flink te regenen en zelfs te onweren, dus we moeten schuilen. De hele dag blijft het met regelmaat een beetje regenen, maar gelukkig niet heel hard. Toch jammer, maar het mag de pret niet drukken, dit is echt een heel leuk park! Precies goed voor onze kids: paar leuke attracties, leuke lego-bouw plekken (had nog wel wat meer gemogen), een 4D film en veel 'doe-dingen'. Natuurlijk nog afsluiten met wat kleine aankopen (Lego-starwars sleutelringen en speel-ridder-knotsen) en dan wachten op de bus. Die niet komt. Wat? Over een uur zei u? De informatie die we hadden opgezocht klopt dus weer eens niet.

416 640x480420 640x480

Nadat Liz nog even een goede bloedneus bij Kaya heeft veroorzaakt pakken we toch maar een taxi naar de douane. Dan weer met de bus over de brug, weer douane, weer een bus, metro en na drie uur zijn we eindelijk in het hotel. Tijdens de terugreis waren ze allebei erg moe en Kaya heeft ook geslapen, maar in de hotelkamer gaan ze weer 'aan' en is het keten. We worden er een beetje wanhopig van... dit gaat toch wel een keer over? Uiteindelijk slapen ze pas na elf uur en we maken ons zorgen. Als het zo doorgaat wordt de vakantie niet zo grappig. De kids hebben vandaag ook beiden aangegeven dat ze wel naar Utrecht willen. Liz: 'nu hebben we toch Singapore én Maleisië gezien? Dan kunnen we naar huis'. Oké.

Laten we wel wezen, we zijn pas twee dagen onderweg en we vragen tot nu toe erg veel van ze. Nieuwe indrukken, warm klimaat, anders eten en veel gereis. Tijd voor een strandje!

 

Relax-lah
Dinsdag 7 mei 2013. Perhentians, Maleisië.

We staan relaxt maar bijtijds op, tassen worden gepakt, we halen croissants bij de seveneleven voor Kaya en Liz en dan nog wat fruit bij het ontbijt van het hotel. Jalan jalan! We vliegen met Firefly naar Kota Bahru, het is uiteraard een kleiner vliegtuig en we mogen dus gewoon naar het vliegtuig lopen in plaats van door een slurf. Dat is natuurlijk erg cool! Ik heb de volgende cadeautjes paraat voor de (korte) vlucht: een stickerset. Liz vraag waarom ze niet twee cadeautjes krijgt en Kaya is onrustig. Maar verder gaat het wel oké en de vlucht is kort genoeg om het niet vervelend te maken.

Aangekomen in Kota Bahru moeten we even wachten bij de douane en daarna trekken we de pinautomaten leeg en pakken een taxi naar Kuala Besut. Kaya, Liz en ik vallen lekker in slaap op de achterbank. We worden afgezet bij een ticketoffice waar we al na een kwartiertje wachten opgeroepen worden om naar het haventje te gaan. Het gaat heel soepel allemaal, fijn!

In de speedboot passen natuurlijk heel wat mensen dus lekker knus vertrekken we naar de Perhentians. Kaya had in Nederland al aangekondigd dat hij de boot niet zo leuk zou vinden, maar dat was een understatement. Hij begint keihard te huilen. Hij wil niet aan de buitenkant zitten bij Rijk-Jan, maar in het midden omdat hij bang is om van de boot te vallen. Maar in het midden vangt hij alle wind. Met de zonnebril van Rijk-Jan op en een stevige hand redt hij het wel en kan hij zelfs op het einde een beetje relaxen. Liz vindt het geweldig op de boot!

We worden op de pier bij Abdul's afgezet en gaan inchecken. We hebben een garden view family chalet, helaas was sea view niet meer beschikbaar bij het boeken. En het valt ook wat tegen, want er blijken niet twee tweepersoons bedden te staan, maar één tweepersoons en een twijfelaar die verdacht veel op een single bed lijkt. We zijn eigenlijk te moe om te klagen en gaan snel op zoek naar korte broeken. Meteen naar het strandje en spelen!

445 640x480446 640x480

Kaya en Liz vinden het geweldig en gaan meteen een groot zandkasteel bouwen met koraal en kokosnoten. Als het wat donker wordt gaan we snel het zand afspoelen en op zoek naar eten. We lopen naar Tuna Bay en hebben een goede plek in de buurt van de uitgang en zicht op het strandje. Kaya en Liz eten spaghetti zonder saus en gaan daarna meteen op het strandje spelen. Zo eten wij relaxt en kunnen we zelfs nog een biertje drinken. Langzaam kunnen we ontspannen.

Als we weer terug zijn bij onze hut begint echter weer het avonddrama, de brutaliteit en weerstand loopt de spuigaten uit. Welcome to paradise.
'Wie voor tien uur wakker is, is gek!', zei Rijk-Jan gisteren. Dat hebben we net niet gered, dus allemaal een beetje gek. Het bedden-arrangement is wat behelpen en tijdens de nacht zijn er wat wisselingen. Kaya is namelijk een wat wilde slaper, daar kun je moeilijk naast liggen. Maar goed, we hebben het overleefd, kleren aan en hop naar het strand! Kaya en Liz gaan lekker spelen, wij bestellen ontbijt. Als er een pannenkoek op tafel komt worden ze toch nieuwsgierig en schuiven ze allebei een helft met gemak naar binnen. Nog eentje dus maar. Ook de limejuice vinden ze lekker, zo komen we telkens een stapje verder.

Na het ontbijt even de was wegbrengen, duiken van RijkJan voor morgen regelen, ijsje eten en lunchen. We bestellen nasi goreng vegetables en die gaat er ook bij Liz goed in. Het helpt dat ik zeg dat Meine dat ook heel lekker vindt. 'O ja?" Daarna willen ze even voetballen, maar het is veel te heet dus we gaan snel naar onze hut om de snorkelspullen te pakken. Even een drama als we een verbindingsstukje van de snorkelset van Liz kwijt zijn die ik uiteindelijk in de vuilniszak terugvind. Niemand weet natuurlijk hoe die daar komt (en niemand begrijpt dat ik daar ook gezocht heb, maar ik heb geleerd om ook op alle onlogische plekken te zoeken: iets is pas kwijt als mama het niet kan vinden!). Dan de eerste snorkelles! Ze vinden het interessant en leuk. Liz vindt zwemmen gewoon heel leuk en Kaya doet erg zijn best om goed te leren snorkelen.

Er is weer her en der wat geklier en we moeten vaak waarschuwen. Rijk-Jan gaat dus eerst apart met Kaya douchen. Ik heb met Kaya en Liz vandaag gesprekken gehad over het slapen gaan wat tot nu toe elke avond dramatisch is. Ze moeten nadenken over hoe zij het avondritueel willen hebben en daar gaan we het dan bij het avondeten over hebben. Het grappige is dat ze dus allebei met hele voor de hand liggende voorstellen komen. Ze willen een luisterboekje (ik heb Jip en Janneke verhaaltjes op mijn iPhone) en dan welterusten zeggen. En dan gaan ze zich niet met de ander bemoeien maar gewoon slapen. Oh, oké. Dat deden we dus de eerdere dagen ook... een luisterverhaaltje en welterusten zeggen maar toen gingen ze niet slapen maar klieren. Wat maakt dan nu het verschil? Ik denk het feit dat ze het zelf 'verzonnen' hebben en mogen bepalen. Weer wat geleerd.

Deze avond eten we bij Abdul's, lekker van de bbq. En voor Kaya en Liz nasi goreng pattaya (nasi in een omelet) en een ministeak. Ze eten boven verwachting goed, zelfs wat groenten. Ze spelen nog wat op het strand, maar zijn onrustig dus we sussen ze met een ijsje. Als Liz en ik nog even een boodschapje hebben gedaan, spoelen we het zand af en gaan we slapen. Ze doen alles braaf volgens afspraak en binnen een kwartier slapen ze. Wat een verademing!

 

Eilandleven
Vrijdag 10 mei 2013. Perhentians, Maleisië.

Wat is het toch fijn om zonder 'ruzie' te gaan slapen met z'n allen! Rijk-Jan moet vroeg op voor het duiken, het regent dan hard, maar dat gaat snel over. Als Los Dos wakker worden gaan we rustig naar het strand en ontbijten. Het wordt een vast recept: pannenkoeken en limejuice voor de kids, roti canai en kopi susu voor mij/ons. Daarna koop ik een emmertje met schepjes enzo bij het winkeltje en gaan Kaya en Liz lekker aan de slag. Dan staat rond elf uur Rijk-Jan weer op het strand, hij heeft lekker gedoken. Om twaalf uur gaat hij voor de tweede duik en wij gaan hem uitzwaaien. Kaya en Liz vinden het mega interessant bij de duikschool ('wat zegt de duikmeester nu?').

459 640x480

Na het uitzwaaien een ijsje en dan op een ander strandje dichterbij de duikschool spelen. Er is helaas weinig schaduw, dus als we de boot van papa weer zien gaan we snel uit de zon en naar de duikschool. Daarna is het tijd om te lunchen bij Cocohut. De kids eten wat toast en noodles uit mijn noodlesoup. En nog wat fruit. Ik bestel heel vaak watermelon juice en dat vinden zij maar raar (niet lekker dus). Ik vind het heerlijk! Op de terugweg naar Abdul's kopen we nog nieuwe UV shirts, want die uit Nederland beginnen namelijk wat klein te worden.

We gaan in de schaduw bij Abdul's een beetje tekenen en hangen en sluiten de middag af met weer een snorkelles, dit keer bij het strandje van Tuna Bay, daar is meer koraal. Ze vinden het weer leuk, maar Liz haakt op een gegeven moment toch af omdat ik tot twee keer toe door een klein visje gebeten wordt! Dat vindt ze wel erg eng. Kennelijk zijn die vissen een beetje aan het broeden of zo. Daarnaast is het onrustig snorkelen met haar want ze praat teveel. Dat komt voort uit enthousiasme, maar als je bij elke vis die je ziet gaat vertellen dat je er een gezien hebt dan kun je hier wel bezig blijven haha! Kaya is als een dolle aan het trappelen met zijn voeten in het water en blijft langere tijd onder water met zijn snorkelbril. We blijven niet lang want het begint al te schemeren.

461 640x480462 640x480

We gaan weer bij Abdul's eten waar Kaya en Liz frietjes krijgen als beloning voor het goede slapen gisteravond. Ik eet een kleine kreeft, Rijk-Jan nasi goreng kampung en een curry. Voor de kids bestellen we er nog een soort mega kipnugget bij (van échte kip in tegenstelling tot de MacD-meuk), maar die vinden ze niet zo interessant. Ze blijven tijdens het eten heel goed zitten en daarna gaan ze weer op het strand spelen. Ze maken een trein van alle strandstoelen, iedereen moet er erg om lachen. Rijk-Jan praat nog even met de bad... euh duikmeester en ik met een Nederlands stel met kindje van twee die hier voor de tweede keer zijn. Dan gaan we naar het hutje en gaat iedereen weer braaf slapen, heerlijk!

De volgende dag gaat Rijk-Jan weer een duik maken en is dus weer vroeg weg. Ik hoor op een gegeven moment mensen rond ons hutje en ga even kijken. Er staat iemand foto's te maken, van apen! Die zijn heel dichtbij, in het resort naast ons en ze gaan langzaam de bomen in. Ik twijfel want de kids slapen lekker, maar ik maak ze toch wakker. Liz wordt met gemengde gevoelens wakker, ze vindt de apen wel heel gaaf maar had ook wat langer willen slapen. Daarna weer ontbijten, het vaste recept. We spelen een spelletje en dan spelen ze zelf even wat.

Als Rijk-Jan terug is drinken we nog wat en we kopen knuffelschildpadjes. We lopen naar Cocohut voor lunch, maar eerst de Angry Birds speeltjes die Rijk-Jan had beloofd voor het goede slapen. Lunch gaat minder soepel, Kaya en Liz willen een beefburger, maar eten er uiteindelijk nauwelijks van. Natuurlijk wel de frietjes die er bij zitten. Een aantal onderbrekingen verder geven we het op en gaan ze spelen bij de hangmatten en de schommel naast het restaurant. Erg leuk, hoewel het weer waarschuwingen regent omdat ze te wild zijn en luisteren nog steeds niet hun ding is.

Dan weer naar ons hutje om de middag weer af te sluiten met snorkelen. Nu gaan we met zwemvesten oefenen. Kaya gelooft in het begin niet dat hij blijft drijven met dat ding dus hij heeft wat tijd nodig. Maar uiteindelijk gaat hij lekker snorkelen. Liz is onrustig, praat weer veel en raakt in paniek als ze dicht bij koraal komt. Afronden met een ijsje, douchen en omkleden. Eten doen we weer bij Abdul's, het eten is goed en de kids hebben veel plek om te spelen. Zij eten nasi goreng pattaya en wij vis en garnalen van de bbq. Ze spelen nog wat maar zijn niet in beste doen, toch gaat het avondritueel goed. Het is dan ook wel half elf.

De laatste dag op het eiland. We gaan vandaag kajakken en een snorkeltrip doen. Eerst kajakken, met z'n tweetjes in een kajak, meisjes bij elkaar en jongens bij elkaar. We peddelen rustig tot aan Coral Bay View Resort en zien onderweg veel krabbetjes en visjes. Bij Coral Bay drinken we wat, daarna peddelen we rustig terug en zijn na totaal twee uurtjes weer terug bij Abdul's. Een geslaagd tripje en ook erg leuk voor de kids. We kleden om en gaan dan naar Cocohut om te lunchen. Gisteren zag ik daar mensen uit een kokosnoot drinken en dat willen Kaya en Liz ook wel. Maar de kokosnoten zijn op. Wat is dit voor een tropisch eiland? De kokosnoten zijn op!

465 640x480469 640x480

In de middag dus een snorkeltrip. We regelen een bootje en gaan snel naar de eerste snorkelplek. Het is wel leuk, maar we worden op een gegeven moment overspoeld door grote groepen Maleisische toeristen die luidruchtig te water gaan en ook op het koraal gaan staan! Verontwaardigd ga ik de boot op maar de bootsman kan niet anders dan schaapachtig lachen. Tsja... hij kan er ook niets aan doen. Het is vrijdag en dan gaat men ook weekend vieren en helaas beseffen de locals niet dat je door je koraal te vernietigen ook het toerisme beïnvloedt. Weer een voorbeeld van het korte termijn denken dat je veel in Azië tegenkomt. Je kunt nu geld verdienen en dus doe je dat.

We gaan snel naar de volgende site, het blijkt Coral Bay te zijn, waar je dus heel goed schildpadden kunt zien! Als we dat hadden geweten haha, hadden we vanochtend gewoon het water in kunnen gaan vanaf hun strandje. Maar goed, de bootsman zet ons af bij een schildpad (ja letterlijk, hij zoekt een schildpad en wij stappen van de boot). Er hangt ook een groep Maleisische toeristen bij, maar ja, een schildpad zwemt en dat kunnen zij niet zo goed. Als de schildpad naar boven komt om adem te halen gaat een van hen de schildpad ook nog even aaien waar wij en een andere toeristen erg boos om worden. Daar schrikken ze van en ze druipen af. Uiteindelijk blijven we een tijd met z'n viertjes bij de schildpad en zien we hem nog twee keer naar boven komen. We hebben een onderwatercameraatje gekocht en maken veel foto's. Het is analoog dus we moeten maar afwachten of het wat is geworden, spannend.

De laatste snorkelsite is niet ver. Kaya houdt het na een minuut voor gezien, hij vindt het wel best. Liz en ik gaan nog tien minuutjes door en ze gaat helemaal uit haar dak. Dan word je er weer aan herinnerd dat je zo verwend bent als duiker eigenlijk. Liz vindt álle vissen helemaal geweldig, ze schreeuwt het af en toe uit. Voldaan gaan we terug naar Abdul's.

De laatste avond eten we weer bij Tuna Bay. Kaya en Liz willen weer een beefburger en dat mag, als ze 'm maar opeten! En dat doen ze, hij is ook erg lekker, op de bbq gebakken. Ze spelen nog met de zee-speeltjes die ik ze heb gegeven (haai, whaleshark, turtle, manta ray, orca, koraal en rotsen, lang leve de Action!). In de verte zagen we al wat onweer aankomen, wat heel mooi om te zien was, maar na het eten gaan we toch snel terug naar Abdul's. Geen minuut te laat, bij het restaurant daar aangekomen begint het te plenzen. We zitten even de ergste bui uit daar, maar Los Dos zijn moe en willen slapen. Morgen vroeg op en naar de jungle!

Nog even over Abdul's: goede locatie en fijn strandje voor de kinderen om te spelen. De sea view chalets zijn wel echt de betere accommodatie omdat je dan perfect uitzicht/toezicht hebt op het strand en die hutten hebben wél twee tweepersoonsbedden. Het kan bij het boeken geen kwaad om extra naar de bedden te vragen dus. Er zijn denk ik wel garden view chalets die ook twee tweepersoonsbedden hebben. Maar alles was volgeboekt en we konden dus niet doorschuiven. De laatste nacht hebben we een extra matras gekregen (eh, kost twintig Ringgit), maar het hutje is daar eigenlijk te klein voor. Sowieso vond ik het hutje klein voor een 'family chalet', je kon je kleren nauwelijks kwijt. De badkamer was weer naar verhouding te groot, daar hadden ze best wat vanaf kunnen halen om de slaapkamer wat groter te maken. Verder wel tevreden, het zijn aardige mensen, er is een winkeltje, je kunt alles daar regelen.

 

Taman Negara revisited
Zondag 12 mei 2013. Kuala Tahan, Maleisië.

In de ochtend snel klaarmaken, ontbijten en naar de pier. Kaya is een stuk relaxter dan op de heenweg op de boot, maar hij vindt het nog steeds niet leuk zegt hij. Op naar de overkant! Daar aangekomen lopen we naar het busmaatschappijtje. We moeten even wachten, dus Liz en ik doen nog wat boodschapjes: koekjes, chips, sap en bellenblaas. We zitten met drie jongens in het minibusje naar Taman Negara: een Spanjaard, Portugees en Fransman. Het zijn jonge backpackers en ze bemoeien zich in eerste instantie niet met 'het gezin'. Gelukkig zitten we wel relaxt zo met z'n zevenen in een busje waar er tien in passen en dat blijft ook na de lunchstop zo, ideaal! Onderweg proberen we nog te pinnen, maar dat lukt niet, bij ons allebei. Dat is balen, maar we hebben nog een beetje over en kunnen in Taman Negara veel met credit card doen. Later snappen we waarom: het waren de verkeerde pinautomaten. Wat een beginnersfout zeg! We richten ons nog op 'Cirrus' maar moeten ons richten op 'Mastercard' aangezien ABN en Rabo niet meer aangesloten zijn bij Cirrus. We raken toch aan de praat met de backpackers en dan blijken we toch wel 'interessant' te zijn door onze uitgebreide reiservaring en verhalen.

Na een lange zit waarin de kids zich echt super houden (!) en ook wel regelmatig wat slapen komen we dan toch aan bij Kuala Tahan. Ook hier zijn we zeventien jaar geleden geweest en jeminee... Wat is hier gebeurd? Zwart met gouden lantarenpalen? We moeten er een beetje van grinniken, een echte jungle ervaring zullen we hier niet meer krijgen. Zeventien jaar geleden was het al erg moeilijk om hier wildlife te spotten en toen hebben we nog in één van de junglehutten tussen de ratten overnacht. Dat doen we nu niet, sterker nog we hebben een family room gereserveerd bij het Mutiara Resort, heel luxe dus.

Bij het inchecken blijkt het nog luxer te worden want we zijn gratis geupgrade naar een family hóuse! Als we de villa zien denken we dat daar wel twee acco's in zitten, maar het blijkt echt het hele huis te zijn... twee grote slaapkamers met eigen badkamer, grote huiskamer met tv, eetkamer, keuken en een groot terras. De kids rennen enthousiast door het hele huis en Rijk-Jan neemt dus onze apen mee naar buiten om de andere apen te bekijken. Ik pak ondertussen wat uit en krijg met hulp van een medewerker ook de tv aan de praat.

Dan is het tijd om te eten, we trekken allemaal de lange broeken en bloezen aan en gaan naar de floating restaurants. Bij de eerste komt de bediening niet op gang en omdat Kaya en Liz onrustig zijn besluiten we door te lopen. Uiteindelijk komen we bij Family Restaurant aan, een aanrader! Het is er druk, de bediening is prima en aardig en ze hebben heerlijke saté! De kids eten weer nasi goreng pattaya en mogen afsluiten met een ijsje omdat ze dat zo goed eten. Daarna snel naar Mutiara en slapen.

Los Dos hebben in hun eigen slaapkamer boven geslapen en komen om zeven uur met z'n tweetjes naar beneden. Mogguh! Voor het ontbijt nog even aapjes kijken en dan dus kijken naar het grote buffet. We moeten de kids in de hand houden want het is zoveel, ze willen alles wel proeven! Uiteraard zijn hun ogen groter dan hun mond en daar hadden Rijk-Jan en ik al rekening mee gehouden. We hebben expres wat minder opgeschept, wetende dat we de borden van de kids ook nog moesten handelen. Luxe of niet, eten weggooien is zonde.

522 640x480528 640x480

De kids zijn weer erg 'aanwezig' en luisteren slecht. Toch een terugkerend fenomeen als we op een nieuwe plek zijn. Het blijft de hele dag een beetje behelpen. Ze willen graag spelen, maar hier is natuurlijk geen speeltuin. Wel jungle! Dus we gaan een wandeling maken richting Canopy Walk. Vol goede moed vertrekt iedereen. Ze vinden het wel ver, maar klagen verder niet. De Canopy Walk vinden ze heel gaaf (en totaal niet eng!), maar ook weer te lang. Op de terugweg 'breekt' Liz, ze wil niet meer en moet door Rijk-Jan gedragen worden. Terug in het resort zien we wilde zwijntjes en een kleine slang. We zijn uiteraard kletsnat van het wandelen in de hitte en gaan wat opfrissen.

We lunchen in het dorpje, maar de kids willen niet veel. Uiteindelijk ga ik met ze terug naar onze villa, even een uurtje relaxen voor de tv. Rijk-Jan gaat naar Han Travel om de boot terug en een uitstapje naar de orang asli te regelen. Dat lukt gelukkig, we mogen met credit card betalen. Want cash hebben we nog niet kunnen regelen, wel nog wat Singapore Dollars gewisseld, maar dat is niet genoeg om alle activiteiten te betalen. Bij Mutiara kunnen we ook van alles regelen en met credit card betalen, maar omdat alles twee keer zo duur is daar vinden we dat toch zonde van het geld.

533 640x480535 640x480

RijkJan belt dat we om drie uur 's middags beneden moeten staan, dan worden we door de boot opgepikt. De trip naar de orang asli is supertoeristisch natuurlijk maar door de blaaspijp demonstratie voor de kinderen wel erg leuk! De kinderen proberen het ook en dat gaat heel goed, ze zijn heel trots. We eten die avond weer bij het Family Restaurant en terug in de villa vallen Los Dos snel in slaap, ze zijn moe.

Over Mutiara Resort: uiteraard goed, maar wel echt prijzig. Als we langer zouden blijven was dit geen optie geweest. Alles is goed geregeld en het ontbijt is zéér uitgebreid en inbegrepen. Ze zijn momenteel wel chalets aan het renoveren, dat was onder andere tegenover onze villa, maar daar hebben we totaal geen last van gehad en het heeft ons waarschijnlijk een upgrade opgeleverd.

 

Last stop
Woensdag 15 mei 2013. Kuala Lumpur, Maleisië.

Vroeg op en de boot in. Kaya en Liz vinden het spannend die lange boot en kijken goed om zich heen in het begin. Anderhalf á twee uur blijkt echter wel wat lang te zijn en ze worden onrustig. Ondertussen beginnen we ons langzaam te schamen tegenover de rest van de reizigers, maar onder het motto 'die zien we nooit meer terug' proberen we er het beste van te maken en de medereizigers gewoon te negeren.

In Kuala Tembeling moeten we een uur wachten en dat wordt geheel volgens Aziatische tijd wat meer. Helaas, want na even braaf gekleurd te hebben gaat het weer mis met de dolle tweeling. Als we vertrekken (heerlijk, weer ruim plaats in de bus!) vallen ze redelijk snel in slaap, maar een stop van twintig minuten maakt daar een einde aan en daarna trekt met name Liz het niet meer. Het is ook wel veel al dat gereis binnen een paar dagen, van de Perhentians naar Taman Negara en twee dagen later alweer naar Kuala Lumpur.

716 640x480

We worden afgezet in Chinatown en Rijk-Jan gaat eerst maar eens pinnen terwijl ik met Los Dos bij de tassen wacht. We gaan wat bellenblazen en ik ben blij als Rijk-Jan weer terug is, want ze transformeren weer langzaam in draken. Allemaal heel begrijpelijk, maar leuk is anders. Conclusie: twee weken is te kort. We nemen een taxi naar Berjaya Times Square om in te checken bij ons weer luxe appartement. Wel een stuk betaalbaarder dan Singapore. We hebben weer twee slaapkamers, een keuken, een woonkamer met tv en twee badkamers. En fántastisch uitzicht! We zien de Petronas Towers en Bukit Nanas perfect vanaf onze slaapkamer en de huiskamer op de 33e verdieping. Kaya en Liz vinden het helemaal te gek dat ze ook een tv op hun slaapkamer hebben: 'mama, dat is toch belachelijk?!' (Ben blij dat ze er nog zo over denken haha)

722 640x480730 640x480

We gaan wat eten in het foodcourt in de mall beneden. Dat gaat moeizaam, we doen ons best, maar krijgen de politiepetten niet meer af. We schrijven de dag maar af en proberen snel te gaan slapen. Helaas moeten we splitsen omdat Kaya en Liz toch weer gaan keten. Maar er is in ieder geval genoeg slaapplek. Ik ga bij Kaya in de 'kinderslaapkamer' met twee losse bedden en Liz slaapt met Rijk-Jan in het grote bed. Als ze slapen ga ik nog even naar de mall, maar alles sluit om tien uur dus ik neem nog maar een koffie en een donut. Buiten nog bij de Seveneleven biertjes kopen en zo zitten we nog even op de bank bij te komen.

De volgende dag staan we rustig op, de kids mogen even tv kijken en dan gaan we naar beneden voor een ontbijtje. We besluiten het makkelijk te houden en niet de straten op te gaan, dus we belanden bij de Starbucks waar ze croissants hebben. Dan gaan we de zwemspullen pakken en naar het zwembad. Het is er heerlijk rustig en de kinderen hebben het naar hun zin. Wij ook dus.

Tegen lunchtijd gaan we met de trein naar Kuala Lumpur Sentral om te kijken of Singapore Airlines daar ook een luggage check in heeft. Als we de trein uit lopen en naar Kuala Lumpur Sentral lopen komen we langs wat Indiase eetstalletjes en spotten Kaya en Liz ook kokosnoten! Die wilden ze nog altijd proberen, dus we gaan even zitten. Na één slok is de kokosnoot voor ons en gaan we meteen maar wat lunchen. Dan toch door naar Kuala Lumpur Sentral waar geen luggage check in is maar wel kluisjes. Minpuntje voor Singapore Airlines, want MAS, Cathay en Emirates kunnen wel daar hun tassen inchecken.

Dan door naar Chinatown waar even geshopt moet worden. Gelukkig blijken de kids, na onze uitleg over onderhandelen, relaxt te zijn over weglopen bij het afdingen. Liz zegt zelf al bij een te hoge prijs 'nee mama dan moeten we doorlopen'. Damn, ze wordt een keiharde later! Uiteindelijk kopen we superhero shirts en bijencrocks voor Liz. Dan ga ik naar het hotel om zwemkleding op te halen en shopt Rijk-Jan nog eventjes door. We ontmoeten elkaar later bij de Petronas Towers waar we lekker in het park met grote speeltuin gaan spelen.

Als ik ze weer zie zijn ze nog een uitklapbare bal rijker en wil een Indiase vrouw met ze op de foto. Kaya trekt het niet en ik ben een beetje verbaasd over de agressieve aanpak van de vrouw, ze gaat hem gewoon achterna! Hij valt zelfs van de stoeprand en dan stopt ze toch eindelijk. Wegwezen mens! Dan snel naar het park. Na even gespeeld te hebben in de fantastische speeltuin begint het te regenen en te onweren. We wachten een tijdje, maar aangezien het niet over lijkt te waaien en het al laat wordt besluiten we om de volgende dag terug te komen en nu terug te gaan naar het hotel. We nemen maar een taxi die er in de spits aardig lang over doet.

We eten weer in het foodcourt en het gaat al ietsje beter dan gisteren. Na het eten nog even wat leuke spulletjes kopen in de mall en dan snel slapen. De kids slapen nu wel in hun eigen slaapkamer en Rijk-Jan en ik drinken nog een biertje op het bed met uitzicht op de stad. De laatste avond alweer.

Onze allerlaatste dag in Kuala Lumpur besteden we in het zwembad van het hotel en in de speeltuin bij de Petronas Towers. Ik koop in de mall nog reservebroeken voor in het vliegtuig, want we hebben geen tijd meer gehad om wasjes te laten doen. Geen straf want ik vind het ook wel leuk om nog even te shoppen. Ook snoepjes voor onderweg gekocht nog. Eerst de tassen naar Kuala Lumpur Sentral brengen en dan naar de Petronas Towers. In het park is het bloedheet en ik laat ze dus toch maar lekker in het water spelen. Dat gedeelte wordt streng in de gaten gehouden door drie man (vrouw) Gestapo die bij elke verkeerde beweging luid fluiten. Ik word er gek van en de kids ook, je schrikt elke keer toch weer 'wat doe ik fout?' en dan blijkt het iemand anders te zijn. Oh well, we hebben toch plezier.

741 640x480744 640x480

Rijk-Jan is even inchecken en printen in Chinatown en als hij terug is ga ik bij de Suria Mall snel nog wat onderbroekjes kopen, want er gebeuren her en der wat ongelukjes. Daarna eten we samen nog wat broodjes in de mall en wordt het langzaam tijd om naar de luchthaven te gaan. We pakken de tassen op Kuala Lumpur Sentral en nemen de trein naar de luchthaven. Daar kleden we allemaal om en geven we de kinderen nog wat te eten. In het foodcourt zijn er geen patatjes dus toch maar even naar de MacD. Als we de douane door zijn mogen ze nog een cadeautje kopen voor in het vliegtuig, het worden twee transformers.

De vlucht naar Singapore duurt kort en ze zijn beiden moe. Met name Liz is erg hangerig, Rijk-Jan moet haar het vliegtuig uit dragen. We gaan snel naar de winkels en de informatiebalie van Changi om de Singapore Airlines vouchers op te halen. Omdat ze dit jaar vijftig jaar naar Amsterdam vliegen krijgen passagiers bij stopovers maar liefst veertig Singapore Dollars om op het vliegveld te besteden. Dat is voor ons dus 160 Singapore Dollars!

749 640x480

Terwijl ik bij de balie sta zie ik Rijk-Jan opeens zwaaien, en blijkt Liz over te geven. Ze kotst Rijk-Jan en zichzelf helemaal onder. Rijk-Jan loopt rustig naar de wc en ik kan de vouchers samen met Kaya meteen verzilveren voor onder andere nieuwe T-shirts voor Liz en Rijk-Jan. Als ze een beetje opgeknapt zijn is Liz weer helemaal bij en vindt ze het maar een stoer verhaal. En haar T-shirt met de Merlion erop vindt ze supermooi.

Uiteindelijk hebben we allemaal een nieuw T-shirt, de kinderen nog een nekkussentje voor in het vliegtuig (met Merlions erop), sleutelhangers en nog wat geinige gummetjes. Dan snel het vliegtuig in, op naar huis! Het gaat weer super in het vliegtuig, maar dat verbaast ons niets. Ze zijn natuurlijk helemaal op en slapen veel. Ze zijn blij als ze weer in Nederland zijn en springen in de armen van opa en oma.

 

Terugblik
Donderdag 23 mei 2013. Nederland.

Een week na terugkomst nog even evalueren natuurlijk, hoe was dat nou voor de eerste keer met de Los Dos naar Azie? Allereerst was de terugkomst in Nederland natuurlijk vreselijk koud en nat. Wel een warm welkom door opa en oma en Kaya en Liz vonden het geweldig om hun knuffels weer te zien. Misschien moeten we ze de volgende keer toch maar meenemen, hoewel dat bij ons wat meer stress zal veroorzaken denk ik.

Algemeen: we zijn blij en tevreden! Ondanks dat Kaya en Liz met regelmaat wat lastig waren denken we dat het een geslaagde en leuke reis was. Hun gedrag had vaak oorzaken (jetlag, teveel reizen) en dat zijn allemaal dingen die je kunt voorzien en waar je soms gewoon even doorheen moet. Buiten dat hebben ze het heel goed gedaan in het vliegtuig, het eten viel ons ook mee en we hebben natuurlijk veel leuke dingen gedaan en gezien. Dat was voor ons ook wel erg wennen, we zijn nog nooit in Singapore geweest zonder naar Little India te gaan! Als we meer tijd hadden gehad, waren we er ook wel naar toe gegaan hoor, maar nu zat het er even niet in. Verder was voor ons de culinaire beleving ook wel een stukje minder. De kinderen stonden open voor wat ze allemaal zagen en het viel me mee wat ze allemaal wilden proberen qua eten. Daar hebben we ook niet al te veel druk op gezet, maar ze continue aangeboden om bij ons te proeven of iets te proberen.

Accommodatie: die mag de volgende keer iets minder luxe, we zijn duidelijk voor de veilige optie gegaan. En als ze zich dan niet oké gedragen dan is het wel fijn om een appartement te hebben met een tv. Zeker omdat we zelf geen iPad of laptop bij ons hadden. Die hebben we, mede door de luxe acco's, niet gemist. Hierdoor moesten we bij het eten soms wat creatiever de kinderen entertainen, maar ik moet zeggen dat ik blij was dat ik ze ook gewoon lekker op het strand of met een setje zeefiguurtjes kon laten spelen in plaats van een avond verstopt achter de Nintendo of iPad. Later zullen we dat idealisme ongetwijfeld moeten opgeven, maar voor nu werkte het prima.

Materiaal:
* de Vaude Ayla 6 rugzakjes voor de kinderen waren perfect. Leuk door dat knuffeltje erbij en de maat was voor hen ideaal. Ook handig dat je het als maatstaf kunt geven voor het speelgoed dat je meeneemt of onderweg bijkoopt: het moet in het rugzakje passen anders gaat het niet mee. Alleen in Kuala Lumpur zijn we daar op het laatst van afgeweken omdat het de laatste stop was.
* pakzakken van IKEA: dat is een hele slimme aankoop geweest. De pakzakken zijn heel goedkoop en onze rugzakken werden zo heel overzichtelijk gepakt. Je kunt snel spullen vinden en de kleinste zakjes zijn ook ideaal om in de daypack wat reservekleding voor de kids mee te nemen. Ze zijn niet waterdicht (houden wellicht de eerste druppels tegen, maar dan houdt het ook op), dus als je dat wilt zul je naar een degelijker merk moeten zoeken. Voor nu waren deze IKEA pakzakken stevig genoeg en duurzaam genoeg gebleken, ik ga ze nog vaak gebruiken, ook bij kortere trips!
* speelgoed: bij de Action hebben ze dus hele fijne meeneemcadeautjes. Ik had bijvoorbeeld een speelset met zeedieren gekocht en daar hebben ze heel veel mee gespeeld. Leuk omdat ze de schildpad herkenden van het snorkelen. Daarnaast had ik na een tip van Merel voor in het vliegtuig pocketloco gegeven aan de kinderen en die viel ook erg in de smaak. Ze hebben er tijdens de hele reis nog mee gespeeld. Ook speelfiguren zoals Transformers zijn ideaal omdat ze van vorm kunnen veranderen, dus er kan flink mee gespeeld worden. Onze dochter is niet super meisjesachtig en vond de Transformers ook heel cool. Anders zijn er genoeg speelsetjes van Petshop e.d. die leuk zijn. Ik neem altijd afsluitbare plastic zakjes mee en daar kun je los speelgoed ook goed in bewaren. Bij het Kruidvat en Blokker kun je ook van die verrassingszakjes playmobil kopen, er zit één figuurtje in. Leuk om tussendoor nog een keer te geven. Verder kun je bij de SevenEleven ook stickers en speeltjes kopen. Onmisbaar vind ik de etui met kleurtjes en kleurboekjes of papier. Dat laatste had ik wel ook zelf meegenomen (klein blokje) om niet voor het dilemma te komen staan waar we in godsnaam papier vandaan halen bij een bushalte of iets dergelijks.

Schoenen: omdat we maar heel even in de jungle waren hebben we geen aparte dichte loopschoenen meegenomen. Rijk-Jan en ik liepen gewoon op onze gympies, als je niet verder Taman Negara of een andere jungle ingaat dan is dat prima voor de aangelegde (!) paden. Voor de kids hadden we KEEN sandalen gekocht (volgens mij Newport H2, maar weet het even niet uit mijn hoofd, in ieder geval iets vergelijkbaars) en die waren ideaal, op het strand en in de jungle.
Dagboek: ik had een gezamenlijk dagboek gekocht waar ik verhalen in schreef en zij ook in konden kleuren. Er zaten ook mapjes in waar ze kaartjes in konden steken en dergelijk. Eigenlijk hebben we hier niet heel vaak aan gewerkt en dat kwam met name door gebrek aan tijd. Omdat we maar twee weken onderweg waren was er niet altijd een moment om even rustig te gaan zitten en was het soms ook zonde om ze daartoe even te 'dwingen'. Bij paperchase hebben ze nu wel (grrr... die wilde ik dus hebben maar toen waren ze er niet) die notitieboekjes met mapjes in klein formaat! Dat is echt heel leuk om aan de kids te geven.

Dus... hoewel Kaya en Liz nu zeggen dat ze gewoon thuis willen blijven haha, denken wij dat het voor herhaling vatbaar is. We gaan wel nog even twee jaartjes of zo wachten, financieel willen we volgend jaar andere keuzes maken (in huis nog wat dingen doen) en we denken dat ze reizen nog leuker vinden als ze nog ietsje ouder zijn. Wat niet wegneemt dat ik het zo volgend jaar nog een keer zou doen als tijd en geld geen rol zouden spelen.

Jalan jalan!

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!