Finding Nemo
Zaterdag 20 april 2013. Tokyo, Japan.

Eigenlijk hebben jullie van ons het blog over vrijdag de negentiende nog tegoed, maar eerlijk gezegd valt daar niet zoveel over te vertellen. We hebben een succesvolle inkoopstrooptocht gehouden om mijn webshop-in-wording te voorzien van allerlei leuks. Er is dus nu een dikke vette doos (de derde!) met de slow boat op weg naar Nijmegen en in Tokyo zijn in winkels hier en daar lege schappen, rekken en pinnen gesignaleerd. Wordt vervolgd.

Wat voor jullie misschien leuk is om te zien is hoe vrij onze meiden zijn in een wildvreemd land. Wat grappig is om te weten, is dat er vaak pakjes met flinterdunne zakdoekjes worden uitgedeeld als promo-materiaal. Mila en Tara zijn er allebei gek op, dus als er ergens zo'n promo-persoon (m/v) staat mag die zich verheugen in een levendige belangstelling van twee Nederlandse kinderen. Tijdens dat winkelen hadden we overigens wel ineens het: 'Wauw, we zijn in Tókyo!'-gevoel. Hordes mensen, overal lichtreclames en schermen aan de gevels, keiharde muziek. Toevallig reed er ook nog een promo-truck van Daft Punk voorbij, waar Maarten gek op is. Man man man, wat een sensory overload. Blij dat ik hier een paar dagen mag zijn, maar ook blij dat ik er niet woon.

DSC07534 klein

Goed, zaterdag de 20e. Vandaag scheidden onze wegen al vroeg in de ochtend. Zoals gezegd zitten we vlak bij de Tsukiji vismarkt waar de beroemde tonijnveiling vrijwel dagelijks plaatsvindt. Aangezien kinderen er niet welkom zijn (en na vandaag snap ik ook uitstekend waarom) hebben we besloten om de beurt te gaan: Maarten vandaag, Edith maandag. Het aantal plaatsen is beperkt en we willen dit niet missen, dus al om kwart over drie 's nachts trekt Maarten de deur van ons appartement achter zich dicht. Heel zachtjes gelukkig, want wat een onmenselijke tijd is dit – maar dat terzijde.

Het is stil op straat als ik naar de vismarkt wandel. Gelukkig is het maar vijf minuutjes lopen. Wanneer ik aankom zijn er al mensen voor mij, een stuk of vijftien. Er gaat om de zoveel tijd een deur open en dan wordt de rij wachtenden alvast binnengelaten. Als ik ook naar binnen mag ben ik toch een beetje opgelucht: ik zit bij de 120 bezoekers van vandaag! Dan begint Het Grote Wachten tot het moment dat we in een veiligheidshesje worden gehesen en achter de bewaking aan mee mogen lopen naar de veilinghal. Buiten blijkt ook gelijk waarom de eisen omtrent bezoek zo streng zijn. Het is een drukte van belang met karretjes die met flinke vaart af en aan rijden. Dit is geen toeristische attractie, dit is een enorm druk bedrijf waar volop wordt gewerkt en geld verdiend. Eigenlijk is het van de zotten dat er toeristen worden toegelaten, zo druk. Maar natuurlijk ben ik wel blij dat ik erbij ben!

DSC07555 kleinDSC07579 klein

We worden naar een hal gebracht waar de diepgevroren tonijnen liggen. De staart en vinnen zijn er af gesneden, waardoor ze een beetje de aanblik bieden van grote grijze bommen uit de Tweede Wereldoorlog. Tussen alle rijen vis door lopen de handelaren, die met een haak in het rode stuk vlees slaan waar eerst de staart zat. Ze pulken er een stukje uit en wrijven dat fijn tussen hun vingers om het te keuren. Dan begint de echte veiling. Dit gaat razendsnel. Ik ben het Japans natuurlijk niet machtig, dus dan blijft het toch een beetje gissen naar wat er nou precies gebeurt. Ik zie de veilingmeester op een krukje staan en hoor hem van alles roepen, en bij de handelaren steekt er af en toe eentje zijn hand op. Een mannetje met een pot rode verf en een kwast markeert in rap tempo de vissen, waaruit ik opmaak dat die verkocht zijn. Na een klein half uur worden we met strenge hand de hal weer uit geloodst, waarbij geen tegenspraak wordt geduld. Hesjes weer inleveren in een grote bak, bedankt voor uw bezoek. Alle tussenhandel is nog dicht, die gaat pas om negen uur open, dus ik wandel terug naar het hotel om met Edith en de meiden gezellig samen te ontbijten.

Als het ontbijt op is, nemen we de metro naar de wijk Akihabara, ook bekend als de electronicawijk. Ik heb een voorliefde voor alles... nou ja, veel dat met audio, video, fotografie en computers te maken heeft en in deze wijk zit heel veel aanbod geconcentreerd. We wandelen een soort electronica-V&D binnen met wel acht verdiepingen. Ik zie niet echt heel veel nieuwe snufjes en ook qua prijzen is het niet super aantrekkelijk, maar wel heel leuk om eens tussen flatscreen TV's van 17.000 Euro en fototoestellen van 12.000 Euro te lopen. De dames zijn zoals verwacht wat minder enthousiast, dus Edith neemt de meiden mee terug naar het hotel zodat Mila kan slapen. Als je het zo tegen Mila zegt zet ze d'r hakken in het zand, als je zegt 'Jullie gaan er gezellig een meisjesmiddagje van maken!', vindt ze het prachtig. 't Is maar net hoe je het brengt.

's Avonds profiteren we nog een keer van onze ligging bij de vismarkt. Edith wandelt met Mila naar een sushirestaurant om ons avondeten af te halen. Onder haar toeziend oog wordt alles ter plekke vers bereid. Het is weer smullen! En gezien alle lovende reacties op onze sushi-foto's maken we jullie graag nog één keertje lekker...

DSC07611 klein

 

Kiddyland
Zondag 21 april 2013. Tokyo, Japan.

Ik ben nogal van de spreekwoorden, dus ik gooi er voor de lol een paar tegenaan. 1) Belofte maakt schuld. We hebben tegen de meiden gezegd dat we zondag gaan zwemmen in een héél groot zwembad. 2) Bezint eer ge begint. We hebben niet gecontroleerd hoeveel reistijd dit zou inhouden en schrikken dus nogal als blijkt dat het twee uur enkele reis is. En de gemeentelijke zwembaden enigszins in de buurt vereisen het meebrengen van je eigen badmuts. 3) Wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten. We leggen uit dat het zwembad veel te ver weg is en krijgen de rekening gepresenteerd: twee teleurgestelde kinderen. Ai. 4) Wie A zegt, moet ook B zeggen. We vinden een hartstikke leuk alternatief: Kiddyland, de mooiste speelgoedwinkel van Tokyo, waar we beloven dat ze er allebei iets uit mogen kiezen. 5) Eind goed, al goed. De meiden halen hun hand over hun grote hart en huppelen mee naar Kiddyland.

img 1594p1010344

Kiddyland zit aan Omotesando in de wijk Harajuku, en als we naar die winkel toelopen houden we ons hart al vast. Marc Jacobs, Chanel, Dior, Armani, Ralph Lauren, Louis Vuitton... We beginnen te vermoeden dat Kiddyland geen 'één-euro-alles-moet-weg-opruimingsbak' heeft. Ehm, hoe zat het ook al weer met spreekwoord 1 en 2? In de speelgoedwinkel zelf is het waanzinnig druk. Het is een grijze, beetje regenachtige zondag, een perfecte dag om de winkels in te duiken. Van het aanbod sla je bijna steil achterover. Man, wat leuk. Het is dat het allemaal niet in m'n bagage past, maar er zitten me toch leuke dingen tussen. De meiden laten allebei hun oog vallen op een mini Lalaloopsy. Toegegeven, niet geheel zonder enige sturing. Die dingen zijn lekker klein en passen dus makkelijk in de rugzak. Iedereen blij.

 

Tokyo Disney
Maandag 22 april 2013. Tokyo, Japan.

We hebben één van de leukste dingen van ons avontuur tot het laatst bewaard: een tweedaags bezoek aan Tokyo Disney. Dit staat gepland op maandag 22 en dinsdag 23 april, en die maandag is aangebroken. Voor mij al vrij vroeg, want ook ik wil een bezoek aan de Tsujiki vismarkt natuurlijk niet missen. Om drie uur loopt de wekker dus af en gewapend met Maartens instructies wandel ik naar de tonijnveiling. Onderweg krijg ik het zinnetje 'Ik loop hier alleen in een te stille stad' van Guus Meeuwis' 'Brabant' maar niet uit mijn hoofd. Gek eigenlijk, want het past helemaal niet. Tokyo om 03.15 uur is helemaal geen te stille stad. Er is volop verkeer en bedrijvigheid. En zelfs op dit tijdstip voel ik me absoluut niet onveilig. Overigens, iemand die het in zijn hoofd haalt om mij op te tillen en in een geblindeerd busje te gooien zal waarschijnlijk a) zijn rug verrekken en b) mij bij dageraad retourneren wegens teveel praatjes. Dus zo'n vaart loopt het niet.

Tsja, alles wat ik nu over de veiling ga schrijven is dubbelop want Maarten was er natuurlijk eerder deze week al. Als ik terugkom van de veiling is iedereen nog in diepe rust. Tegen zevenen rolt iedereen uit bed en gaan we haast je rep je aan de slag. Het hele ochtendritueel, ook dat het van inpakken en uitchecken – gaat als een speer want we hebben er zin in. We gaan naar Mickey!

We nemen de metro en de trein naar Disney. Vanuit de trein zien de meiden in de verte het kasteel van Doornroosje liggen en gaan ze al half uit hun dak, zeer tot plezier van de mensen om ons heen. Het lijkt of bij Tara en Mila nu ècht het kwartje valt dat we 'naar de prinsessen' gaan, alsof het tot nu toe meer een soort grapje was. Een soort van 'we gaan zondag naar het zwembad...'. Onze bagage mochten we in Tokyu Stay achterlaten, dus gelukkig hebben we alleen een dagrugzak met het hoognodige bij ons.

Bij de kassa hebben we zo'n moment dat je jezelf er bewust toe moet zetten even nergens aan te denken en gewoon, hatseflats, af te rekenen. We kopen kaartjes voor twee dagen. Mila is nog geen vier en mag dus gratis naar binnen, en dat is hier echt nog wel even boffen. Binnen in het park lopen we gelijk Goofy tegen het lijf, gevolgd door een aantal bekende Disney-characters. In het begin wil geen van de meiden op de foto, dan wil Tara toch aarzelend wel en uiteindelijk vinden ze het allebei wel heel leuk.

Af en toe schuren we iets tegen de strakke door het park bedachte regeltjes aan. Bijvoorbeeld wanneer we in de rij staan voor de carrousel en de petemoei uit Assepoester een kleine fotosessie houdt, pal naast ons. We tillen Tara uit de rij zo hup, over de kettingen naast de petemoei om een foto te maken. Oh oh, lichte paniekaanval bij de mevrouw van de carrousel. We houden de rij nodeloos op, dit is niet toegestaan, rode vlekken in de nek... Wij doen er wat luchtiger over en zijn blij met de foto. Die is in de pocket. Even later zitten we in de vliegende olifantjes en haalt Maarten het in zijn hoofd om een foto te maken. Oh oh, lichte paniekaanval bij de mevrouw van de vliegende olifantjes. Het fototoestel kan immers vallen en onschuldige omstanders verwonden, dit is niet toegestaan, rode vlekken in de nek... De vliegende olifantjes worden tot stilstand gebracht zodat Maarten zijn reprimande in ontvangst kan nemen. Zucht. Wij doen er wederom wat luchtiger over en zijn blij met de foto. Die is in de pocket.

DSC07681 kleinDSC07693 klein

Om half drie ga ik met Mila met de monorail naar het hotel. We hebben voor één nacht een Happy Magic Room geboekt in het Tokyo Bay Hilton, op steenworp afstand van het park. De monorail is helemaal in Disney-stijl. De beugels om je aan vast te houden zijn Mickey-gezichtjes, evenals de ramen. Persoonlijk ben ik er gek op als een lijn zo goed vastgehouden wordt, en Disney is daarin natuurlijk een meester. Als we in de shuttlebus van het station naar het hotel stappen word ik dan ook erg blij van de Mickey-uitlaat, het Mickey-ventilatierooster en de Mickey-rem/knipperlichten. En nee, dat is geen overkill, dat is gewoon stoer. Dat je er überhaupt aan dénkt om een uitlaat in Mickey-vorm te maken, wauw.

We worden tot ín de kamer begeleid door een Hilton hostess en ik merk op dat ik dacht dat er vier bedden zouden staan in plaats van drie. Ze geeft me de tip om housekeeping te bellen en een extra bed te vragen. Zo gezegd, zo gedaan. Housekeeping meldt netjes dat daar een 'additional fee' van 4000 Yen voor staat, een kleine veertig Euro. Ik meen me te herinneren dat op mijn boeking stond 'this room sleeps four adults', dus ik gooi een balletje op. En welja, de kamer wordt zonder kosten als service omgeboekt naar een vierpersoons. Super attent.

Samen met Mila doe ik een middagdutje van anderhalf uur. Effe die randjes van het vroege opstaan voor de visveiling wegpoetsen. Maarten en Tara zijn ondertussen adrenalinetechnisch een tandje opgeschaald en doen een rondje in de Big Thunder Mountain. En een lol dat Tara heeft, nergens bang voor. Prachtig!
Als ik om zes uur weer bij het kasteel sta zijn Maarten en Tara daar ook. We gaan eten bij het Plaza Pavillion Restaurant en dat is nog best oké. We nemen een toetje bij de ijssalon en wandelen dan weer richting het kasteel voor de Electrical Parade: Dreamlights en het vuurwerk. We zijn net op tijd en hebben naar verhouding een prima plek. Een ding moet je de Japanners overigens wel nageven. Die zijn ècht ontzéttend goed in wachten. We zagen eerder in de middag overal mensen zitten op stukjes zeil, uitgeklapte plattegrondjes van het park of wat er maar voorhanden was (of op de grond). Als wij dan gingen kijken wat er te doen was op die plek bleek dat er over anderhalf, soms twee uur een parade of een show was. Anderhalf uur?! Man, dan ben ik minstens twee of drie en als ik mazzel heb vier attracties verder... (Overigens, de Hollander in mij denkt ook 'ik ga hier niet twee uur zitten wachten, dit park kost klauwen met geld' maar dat is misschien een beetje flauw.)

Mila en Tara zijn volgens eigen zeggen nog láng niet moe, maar we gaan toch echt wel richting het hotel. Eerst even langs de 24 hour supermarket, want de kosten voor het ontbijt zijn dertig Euro voor volwassenen en 25 voor kinderen. Nou, ik denk dat voor 110 Euro wel een paar lekkere broodjes kunnen halen, dank u beleefd. Met een tasje met lekkers zoeken we onze kamer op. Die valt bij iedereen in goede aarde. Bij het inchecken kreeg ik twee enveloppen en de receptionist melde mij in lastig Engels het volgende: 'Happy Magic Loom has flee dlinks'. Free drinks? Fantastisch! Dàt is nog eens service. Als we op de kamer komen en de envelopjes openmaken staat erin beschreven dat er op de kamer 'three tricks' zijn die je kunt ontdekken en wordt er verklapt waar deze zich precies bevinden. Ach so. We hijsen de kinderen en onszelf in de pyama's die vrijwel elk Japans hotel verstrekt. De meiden raken hun kussen en zijn uitgeteld, wij volgen niet veel later. Jongens, wat een dag. Ik plaats buitensporig veel foto's en filmpjes van vandaag want wat wàs het super. Moe maar voldaan!

 

Tokyo Disney Sea
Dinsdag 23 april 2013. Tokyo, Japan.

Op onze tweede Disney-dag kiezen we voor Tokyo Disney Sea. Dit park van ruim 71 hectare is in 2001 geopend en is met een kostenplaatje van 4 miljard US dollar het duurste attractiepark ooit. Tokyo Disney en Tokyo Disney Sea zijn overigens als enige parken geen eigendom van Disney, maar van een franchiser die de figuren en thema's onder licentie heeft. Het hele park heeft water als rode draad en echt waar: kosten noch moeite zijn gespaard. Het is ècht prachtig, zó mooi en overtuigend gemaakt en van de omvang alleen al sla je (ik in elk geval) zowat steil achterover. Als je ooit gedacht hebt 'Goh, wat is de Efteling toch mooi!' (want dat issie!) nou zet je dan maar schrap.

Maarten gaat met Tara in een achtbaan die over de kop gaat. Tara vindt het helemaal te wauw en steekt Mila aan met haar enthousiasme. Die is helaas nog een stukje te klein voor dit gooi- en smijtwerk en mag dus niet mee. Dikke tranen natuurlijk als ze Tara met Maarten weg ziet lopen. De Disney-dame bij de ingang van de grote achtbaan vindt het zó sneu en komt op een holletje achter ons aan. Ze geeft Mila een Mickey-sticker die normaalgesproken wordt uitgedeeld aan kinderen die jarig zijn. 'my happiest birthday!' staat erop. Ze heeft kleine hartjes getekend over 'birth', dus nu staat er 'my happiest day'. Mila's naam wordt er nog netjes ingeschreven (en dat is nog eens de puntjes op de i zetten: ze maakt er een Mickey-figuurtje van – love it!) . En wat er dan gebeurt is echt super. De rest van de dag roept ieder Disney-personeelslid die de sticker in het oog krijgt 'Happy birthday!' en begint voor Mila te klappen. Nou moet je weten dat Mila thuis gaat huilen op d'r verjaardag als er lang zal ze leven wordt gezongen omdat ze het niet fijn vindt als alle ogen op haar gericht zijn. Gelukkig gaat het hier in het voorbijlopen en in het Engels, dus dat is niet spannend en nu vindt ze het wèl leuk.

DSC07866 kleinDSC07878 klein

Terwijl wij wachten op de adrenalinetijgers wil Mila nog wel een rondje in Sindbad Storybook Voyage, waarin je in een bootje langs de avonturen van Sindbad vaart. En nog een rondje. En nog een rondje. De dame bij de ingang kijkt mij op een gegeven moment aan en vraagt: 'Four times...?', waarop ik alleen maar m'n schouders ophaal en op de Jarige Jet wijs. 'She wants it'. Alles voor de kinderen... We lunchen in de kasbah waarbinnen een Indiaas curryhuis is ingericht. De meiden krijgen een minder pittige variant waar goed van wordt gesmuld. En hoewel we geen genoeg hebben van sushi is het wel weer even lekker om eens iets heel anders te eten dan Japans.

Mila houdt het hartstikke goed vol zonder slaapje, dus Maarten en Tara wagen zich aan een bezoekje aan de Twilight Zone Tower of Terror. Het klinkt vrij ambitieus voor een bijna-vijfjarige, en dat is het ook. In de 'opwarmruimtes' voor de attractie waar je alvast een beetje in de stemming wordt gebracht vraagt Maarten nog een paar keer goed na of Tara echt wel wil, en uiteindelijk geeft ze aan dat ze het te spannend vindt. Mission aborted. Ondertussen ben ik met Mila in Turtle Talk gegaan, waar de zeedieren uit Finding Nemo zogenaamd echt aan het woord komen via een vertaalhydrofoon. Helaas voor ons is alles in het Japans, dus het komt er op neer dat wij steeds nèt te laat zijn met het opsteken van onze handen en het meeklappen. En van meelachen is al helemaal geen sprake. Wat wel héél leuk is, is dat de attractie deels live is. Mensen uit de zaal worden naar hun naam gevraagd (tenminste, dat denk ik) en Crush de schildpad herhaalt het en maakt er een grapje over. Hilarisch blijkbaar, want de zaal ligt dubbel.

DSC07929 kleinDSC07957 klein

Als we buiten komen en elkaar weer gevonden hebben begint er net een show. Meestal ben ik daar niet zo van, maar alle bekende Disney karakters doen mee dus we zoeken een plekje op de bankjes. De show is echt tot in de puntjes verzorgd. De kostuums, de muziek, het enthousiasme. Alles klopt gewoon hélemaal. Respect hoor.

Na de show besluiten we hier nog te eten en dan huiswaarts te gaan. De grote finaleshow om half acht en het aansluitende vuurwerk wordt voor de kinderen véél te laat. Na het eten mogen de kinderen nog even door een winkel struinen voor een souvenir, waarna we met tegenzin het park achter ons laten. Het was fantastisch, echt geweldig. We komen superlatieven tekort. De Grote Afsluiter van onze reis, het bezoek aan Disney, zit erop. En daarmee komt ook het eind van ons avontuur heel erg in zicht. Nog héél even!

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!