DDianaJohnfamiliefotoiana en John met kleine kinderen naar Nieuw Zeeland
6 december 2012 - 5 januari 2013

Niet veel mensen kijken uit naar de winter, terwijl de zomer nog moet komen. Diana en John wel. Dachten zij nog dat hun Thailandtrip in 2010 met Ties (5), Luuk (3) en Koen (1) een once in a lifetime experience zou zijn, in december vertrekken ze voor een maand naar Nieuw Zeeland!

door Diana Koeleman


Wij gaan weer op reis
Zondag 8 april 2012. Nederland.

Toen ergens in 2011 het nieuws kwam dat Linda, Ton en hun twee kleine dames voor een paar jaar naar Nieuw Zeeland zouden vertrekken vonden we dat voor hen een super leuke kans. Niet kort daarna ontkiemde bij ons het idee dat het ook voor ons een mooie kans zou zijn. Hoe leuk zou het zijn om deze ervaring voor een paar momenten te kunnen delen!

En zo groeide de gedachte. Terwijl (schoon-)zus en gezin al waren verhuisd overdachten wij de mogelijkheden. Al hadden we al wel ‘ver' gereisd met kinderen, verder dan Nieuw Zeeland kun je praktisch niet gaan, en we hebben nu natuurlijk drie kinderen die we mee willen nemen. Leerplicht, de kosten en niet op de laatste plaats de verantwoordelijkheden op het boerenbedrijf waren thema's die ons bezig hielden.

Om een lang verhaal kort te maken; ergens in januari 2012 is de knoop doorgehakt. Want waarom (en waarop?) wachten? De directeur van de basisschool van onze jongens werkte bijzonder prettig mee zodat we 29 dagen (inclusief de kerstvakantie) bijzonder verlof mochten opnemen. Plannen voor het financiële plaatje en de praktische uitwerking op de boerderij zijn gemaakt (en blijvend onder constructie).

Op 21 februari 2011 boekten we daarom vijf tickets bij de KLM. Op 6 december vliegen we vanaf Schiphol via Hongkong naar Auckland om vervolgens op 4 januari vanaf Auckland, via Shanghai, op de vijfde januari weer in Amsterdam aan te komen. En dat vinden we weer bijzonder spannend en geeft ons (naast de ‘hoe zal 24 uur reizen met drie kinderen gaan… ooh help!- gedachten’) weer veel energie!

Op de blog willen we ook deze keer weer alle mensen die het leuk vinden om ons te volgen op de hoogte houden. Het grote aftellen is begonnen. Nu de lente heerlijk aanwezig is kijken wij dus stiekem een beetje uit naar de winter.

 

Op vakantie?
Woensdag 18 juli 2012. Nederland.

‘Gaan jullie nog weg?’. In de zomermaanden deelt iedereen graag zijn plannen om tentjes te bevolken, sleurhutten in te pakken en mooie hotels als thuisbasis te hebben. Het aanhoren van al die uiteenlopende plannen geeft wel het ultieme zomergevoel. Mijn antwoord echter op de tegenwoordig bijna dagelijks gestelde vraag is: 'Ja, in december!'. Vaak wordt het aan de overkant dan even stil. Met daarna twee mogelijkheden. Er komt of medelijden of het besef dat het dan mogelijk een bijzondere vakantie zal worden. En dat laatste is dan ook meer dan waar. Een reisvooruitzicht waar we graag een zomer voor doorwerken. Al kunnen we natuurlijk niet ontkennen dat we te midden van al die vakantiegangers wel steeds meer zin krijgen in onze reis naar Nieuw Zeeland. Vandaar dat we de voorbereidingen (lees voorpret) maar wat hebben opgeschroefd.

Nadat we in februari onze tickets al hadden geboekt was het volgende grote regelding dé camper. Eentje voor minstens vijf personen, met wc en douche en voldoende slaapruimte voor lange Hollandse benen. Een ware hobby voor doorgewinterde puzzelaars. Het blijkt dat het nogal uitmaakt waar je de camper ophaalt en waar je deze weer aflevert. En dat hangt dan weer samen met de route die je wilt rijden.

Als wij in Nieuw Zeeland aankomen blijven we eerst een paar dagen bij Linda, Ton en de dames. Van daaruit (Hamilton-Noordereiland) besloten we een binnenlandse vlucht te boeken naar Christchurch met een aansluitende camper pick-up. De camper (geboekt bij Totally Campers) die daarna voor achttien dagen de onze is kun je bekijken op deze link. Volgens ons een prima keuze omdat tijdens het rijden alle passagiers voorin een cabine zitten. De jongens hoeven dan niet alleen aan een tafel in de camper te blijven als we ons verplaatsen. Verder van alle noodzakelijke gemakken voorzien en met een extra buitenset stoelen en tafel gaat het helemaal goed komen.

Ook hebben we ondertussen de laatste locatie geboekt waar we nog een paar dagen met Linda, Ton en de dames zullen verblijven. Een mooi ruim appartement in Bay of Islands. Met een ‘hobbit gat’ in de muur. Hoe leuk is dat? We hopen op nog een paar zonnige dagen voordat we dan weer kennis maken met Nederland in januari... Brrr.

En in deze dagen van crisis willen we de economie best een handje helpen. We verruilden onze lang houdbare VVV bonnen voor een ruime handbagage rugzak en kochten (toch maar wel) een tablet voor het handige aspect van entertainment en internet perspectief.

Dan is het de komende maanden tijd voor het verder uitpluizen van de route op het Zuidereiland die dus begint en eindigt in Christchurch. Zeker op de planning staat het walvissen kijken bij Kaikoura, de Doubtfull Sounds Fjorden, het Abel Tasman NP en Mount Cook NP. Kortom we gaan vast het hele eiland over. En dat het allemaal nog enkele (vijf) maanden duurt, ach kniesoor die daar op let. We genieten des te langer van de voorpret! En er valt nog genoeg in te lezen, uit te kiezen en over te dagdromen. Voor iedereen die al wel snel vakantie heeft, geniet ervan en allemaal een fijne zomer gewenst!

1244087894

Vol verwachting klopt ons hart…
Woensdag 24 oktober 2012. Nederland.

Want op de dag dat de Sint weer naar Spanje vaart, vliegen wij de halve wereld rond. En nu we alweer volop worden geconfronteerd met al het suikergoed in de winkels gaat er in ons hoofd een knopje om... We mogen bijna! Nog zes weken aftellen. Nog zes drukke weken vol schoolactiviteiten van de jongens, (over-)werkafspraken, te verwachten kalfjes en boerderij (inwerk-)zaken. En natuurlijk, last but not least, de actieve voorbereidingen voor Nieuw-Zeeland. Maar een vriendin zei eens wijs: ‘Reizen is loslaten’. Want hoe verleidelijk is het niet om op internet via Google en Tripadvisor jezelf te verzekeren van de allerbeste, mooiste, spectaculairste plekken die de onze zullen zijn? Een beeld te vormen, door uren op het world wide web te surfen, over een land dat zich toch pas openbaart als je er zelf instaat...

Na een onvoltooide zoektocht voor een persoonlijke home-farmstay lokatie op eerste kerstdag, hebben wij de maakbaarheid van deze reis losgelaten. We hebben besloten dat we daar gaan waar onze camper ons brengt, in de overtuiging dat we, zoals op alle andere reizen, het mooiste altijd daar is waar wij ook zijn. Spontane ontmoetingen komen op de momenten dat daar ruimte voor is. Natuurlijk hebben we kijk op de globale route, die eigenlijk niet meer voorstelt dan een rondje (ahum) Zuidereiland met een start en finish in Christchurch, tussenstops in Abel Tasman NP, Milfords Sounds en Mount Cook NP. En we hebben er ongelofelijk veel zin in!

Valt er dan niets meer te doen voor het vertrek? O jawel! Lijstjes, lijstjes, lijstjes... Wat gaat er mee in de grote rugzak en wat in de handbagage? (paklijsten) Welke zaken vragen organisatie? School, werk, thuis (To-do lijstje). Wat moet er nog worden aangeschaft? ( boodschappenlijst). Welke luisterboeken moeten nog op mp3 en wat moet op de tablet (entertainmentlijst). Welke administratie moet mee of juist thuis blijven? (adressen- en telefoonlijst) En zo nog een hele lijst met zaken die je minstens een paar avonden in de week bezig kunnen houden. En daar worden we heel blij van. Het is (vreemd genoeg) ontspannend om lijstjes af te vinken. Het idee dat we over slechts zes weken aanschuiven bij Linda,Ton en de dames wordt door al deze lijstje heel concreet. We gaan het echt allemaal beleven!

Dus laat het officiële heerlijke avondje maar komen, ons verlanglijstje is tegen die tijd al lang klaar!

to-do-list

 


Van hier naar daar, de eerste dagen in Kiwi Country
Maandag 10 december 2012. Cambridge, Noordereiland, Nieuw Zeeland.

Wanneer Juf Petra op school met een klas kleuters een wereldbol bekijkt, en samen op de bol aanwijst dat Luuk later die dag van Nederland naar Nieuw-Zeeland zal vliegen, is het even stil. Totdat Luuk himself de opmerking maakt: ‘Daar helemaal!?’. Nou treffender had hij het niet kunnen zeggen. Inderdaad. Daar helemaal. En met die gedachte in ons achterhoofd stapten we dan ook vol goede moed (en beetje kriebels) in een KLM toestel dat ons van Amsterdam naar Hongkong zou brengen. De eerste helft naar 'daar helemaal'. Bijna twaalf uur waarvan Koen in deze rit máár drieënhalf uur wakker was en Ties en Luuk prima overweg konden met het TV bediensysteem.

schiphol134063_1355259722_500

So far so good kwamen we dan ook redelijk fris aan op Hongkong Airport waar 'Silent Night' door de speakers klonk en kilometers grijze vloerbedekking ons het meeste opviel. Een snelle overstap naar New Zealand Air voor nog eens 10,5 uur naar Auckland. Wederom een nachtvlucht, al voelde het voor ons gewoon als overdag. En dat konden we vooral aan Koen merken. Hoezo slapen? En hoezo bij papa willen zitten? In het kader van omdenken zagen we het maar als een mooie les in mindfullness. Maar ondanks het lange zitten zijn we enorm trots op de boys die het heel erg goed gedaan hebben!

Met vierkante ogen van het turen naar de TV stapten we dan eindelijk op zaterdagochtend 12.00 uur lokale tijd uit het vliegtuig. Zwager Ton stond ons op te wachten. Met een volgeladen wagen brakke familieleden reed hij ons naar Cambridge waar Linda en de dames blij waren dat we er waren. En dat gevoel was voor ons niet minder! We namen echter niet lang de tijd om te genieten van het gezelschap want wij wilden maar één ding. Horizontaal slapen! Om 19.30 uur lagen we allemaal onder de wol om twaalf uur later weer wakker te worden. Weg jetlag! Hoera!

De eerste volle dag op Kiwibodem hebben we gevuld met een bezoek aan HET exportproduct van Nieuw-Zeeland: 'Middle Earth'. Een tour door de 'Shire'. Een locatie in 'Lord of the Rings', een film waar we (en dat durven we nu heus toe te geven) eigenlijk wel fan van zijn. Het was dan ook meer dan leuk om (voor de insiders) het echte Bilbo huis, de partytree en het Gandalf aankomstlaantje te kunnen zien. Kijken we de volgende keer de film toch weer met hele andere ogen! Voor de jongens was het een soort Efteling sprookjesbos. Al die kleine huisjes en tuintjes, wipwapjes waar je op kon klimmen, paadjes en bruggetjes. Die Peter Jackson heeft kosten nog moeite bespaard om de verhalen van Tolkien tastbaar te maken. Applaus! En omdat het hier heerlijk zomers is besloten we de dag met een fijne BBQ en een goed glas lokale wijn. Tja, het is immers vakantie.

134063_1355259045_500134063_1355264525_500

Vandaag stond Rotorua op het programma. Een nationaal park met geisers, vulkanen en andere gaten met geothermische activiteit. Mensen kinderen wat een onbeschrijfelijke stank geven die zwavel gaten af. 1000 rotte eieren op een hoop... Maar hoe ongelofelijk bijzonder mooi zijn de kleuren en vormen! Borrelend modder en water van honderd graden waar continu stoom boven hangt, de 'Lady Knox geiser' die meters hoog spuit. De jongens keken als echte geologen hun ogen uit. Koen had een eigen belangrijke mantra die hij al lopend langs alle poelen en vulkaangaten hardop herhaalde 'niet invallen, niet invallen, niet invallen'. Dat is hem dan gelukkig ook gelukt.

134063_1355259617_500134063_1355264772_500

Later op de dag samen met Ton, Linda en de dames geluncht in een typisch Nieuw-Zeelands restaurant. En van al het moois wat dit land te bieden heeft is hun menukaart daar niet een van. Burgers, pasta en friet als lunch. Nergens een normaal broodje te vinden. Fijn dat wij als Hollanders niet vies zijn van het meenemen van eigen lunchboterhammen met kaas. Gaan we vast nog vaak toepassen de aankomende weken.

Wat ons wel in positieve zin al opvalt is de vriendelijkheid van de NZ mensen hier, de mooie grote oerbomen in alle soorten en maten, de ruimte, het heerlijke zomerse weer en de bijpassende strakblauwe lucht, de vele soorten groen in de vegetatie, het niet aanwezig zijn van hoogbouw (bijna alle gebouwen, winkels, scholen en huizen zijn bungalow style) en natuurlijk het links van de weg rijden. Iets wat John al dapper en met succes heeft uitgevoerd. Fijn is ook dat de jongens hele dagen kunnen spelen met hun nichtjes. De dynamiek is dan ook één brok energie van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat. Ik denk dat zij na deze reis wel weer aan vakantie toe zijn.

134160_1355260581_500134160_1355261354_500

Wij blijven nu nog twee dagen bij Ton en Linda om daarna naar het Zuidereiland te vliegen. Net als de tijd overigens, die vliegt ook. Want dit waren dan ook alweer onze eerste dagen in Kiwi country.

 


On the road again!
Vrijdag 14 december 2012. Picton, Zuidereiland, Nieuw Zeeland.

Uitgezwaaid door Linda, Ton, Nora en Anne vertrokken we donderdag vanaf vliegveld Hamilton richting Christchurch op het Zuidereiland. Prima vlucht met mooi uitzicht over de Marlborough sounds en het Abel Tasman NP.

134271_1355472002_500134271_1355471830_500

Aangekomen konden we de campermaatschappij bellen voor een pick-up. Al heeft bellen niet veel zin als er niemand opneemt. Een aantal belpogingen later werden we, hongerig en moe, dan eindelijk opgehaald... om 500 meter verder weer afgezet te worden. Dat was dus zonde van het wachten. Maar wachten bleek het sleutelwoord van deze dag. John en ik moesten eerst -tig formulieren invullen en een camper instructievideo van twintig minuten kijken. Nu zijn we niet van gisteren, maar het valt niet mee om 221 'belangrijke handelingen en opbergplaatsen' in één keer te onthouden. Dat bleek later die dag ook toen we oa de kabel voor het elektra niet konden vinden en de puzzel van ons schuifbed probeerde op te lossen. (Geen paniek, het is uiteindelijk gelukt).

Ondertussen, tijdens het wachten, had Koen zijn auto's onder een snoepautomaat geparkeerd en lagen Ties en Luuk languit op de grond een autofile te maken. Het enige dat wel grappig was aan deze overvolle, hectische locatie was het 'doorgeefrek'. Een kast waar ex-reizigers hun bruikbare goederen achterlaten voor campertoeristen die nog een huishouden op wielen moeten beginnen. En dan komt dé Hollander in mij naar boven. Ik zag pas later dat er een limiet op het aantal spullen zat, tja de kast puilde toch al uit. Er was genoeg voor iedereen:-) En zo scheelde dat weer boodschappen in de winkel en gingen we na het inkopen op pad. In het bakbeest, dat de komende achttien dagen als onze camper door het leven gaat, reden we veel later dan de bedoeling was richting Kaikoura. Een plaats die wij die dag niet meer zouden bereiken. We kwamen uit in het stadje Waipara.

134271_1355471713_500134271_1355471927_500

Op een allerschattigst mini-backpack-terrein met echte wagonnetjes als kamers, verse eieren en brood om te gebruiken en hele aardige beheerders die ons vriendelijk hielpen met het feit dat na het stil zetten van de camper de accu het begaf. Boem. Weg planning. En hallo startkabels en telefoongedoe. Het werd later op de avond en we besloten de volgende dag de oplossing te zoeken. Eerst moesten de jongens in bed, en met alle hectiek en het feit dat de jongens helemaal dol enthousiast en hyperactief werden van hun slaapplek in het hol bovenin, werd het pas rond half tien rustig in de camper.

134271_1355471783_500134271_1355471808_500

Het blijkt redelijk te slapen in ons bakbeest. Zelfs John kan languit liggen. En dat zegt iets over de omvang van het bakbeest. Vrijdagochtend na het ontbijt verder met het accuprobleem. De oplossing werd gevonden tijdens een garagebezoek in Kaikoura waar een nieuwe accu de uitkomst was. Het vinden van de accu was een uitdaging op zich aangezien het ding driedubbel verborgen onder de voetenmat van de bijrijder lag. Een telefoontje met het camperbedrijf hielp de monteur om zijn werk te doen. Op weg naar de garage de wagen afzetten was geen optie, dus gewoon stationair stil staan terwijl Ties al wagenziek zijn ontbijt in een (gelukkig voor handen) plastic tas gooide. De omgeving hier is erg mooi met al die bergen en bochten, maar niet altijd even stabiel, zo bleek. Na een snelle en klantvriendelijke actie van een aardige monteur konden we dus weer op pad. We kunnen weer vrij en blij toeren.

Na de lunch en wat wandelen langs de helder blauwe kustlijn van Kaikoura rijden we verder met bestemming Picton. Onderweg een superroute langs ijsblauwe zee (rechts) en hoge bergen met sneeuwtoppen (links) en spontaan een zeeleeuwenkolonie van wel vijftig dieren. Een aantal dieren lekker languit in de zon en een aantal kolossen die met hoge snelheid door het water vlogen. Daar kan een gemiddelde dierentuin niet tegen op! Op weg naar Picton waaien we bijna van de kaart, maar gelukkig werd dat even later beter en kunnen we uitkijken naar een rustige nacht in ons bakbeest. Hopelijk morgen minder wind want dan gaan we de zee op. Dolfijnen kijken!

134271_1355471979_500134271_1355471901_500

 


Op, in en rondom het Nieuw-Zeelandse water
Dinsdag 18 december 2012. Greymouth, Zuidereiland, Nieuw Zeeland.

Water. Dat was thema van de laatste dagen. En het begon 15 december in Picton. Vroeg in de ochtend aan boord door de Marlborough Sounds waar we spectaculair uitzicht hadden op bergen, groen en kilometers water. De ferry tocht van Noord naar Zuid die we moesten missen (omdat we naar het zuidereiland vlogen) hebben we zo ruimschoots goedgemaakt. En hoe geweldig was het toen er onopgemerkt een groep van vijfenzestig dolfijnen rondom de boot zwommen! Opeens waren ze daar, springen, duiken, onder, langs, achter en voor de boot. Overal waar we keken zagen we enthousiaste bottlenose dolfijnen van soms wel vier meter lang. Koen, die eerst nog moest wennen op de boot, was helemaal in zijn sas en keek zijn ogen uit. Ook Ties en Luuk gierden het uit als een dolfijn vlak naast de boot omhoog kwam en water spoot. We hebben absoluut geen spijt van onze keuze om de walvistocht te ruilen voor dit spektakel. Het was echt een belevenis!

134472_1355813427_500134472_1355813498_500

Weer aan wal genoten we nog even van de relaxte sfeer in Picton. In een fijne zomerzon lieten we de jongens razen in wederom een prachtige openbare speeltuin voordat we met de camper de beroemde Queen Charlotte Pass zouden nemen. Deze pas loopt kilometers langs de Sounds en geeft prachtige vergezichten. Helaas bleek dat Koen niet zo heel goed kon omgaan met de bijbehorende scherpe bochten... En wat is het dan fijn dat je in een camper altijd alles bij je hebt.

134472_1355813292_500

De tocht ging via Nelson omhoog naar Kaiteriteri, de poort naar het Abel Tasman National Park. We vonden een mooie rustige camping, strak aan het water met prima faciliteiten om te koken en te wassen. Iets dat zo af en toe ook moet gebeuren. Na een avondje huishoudelijke toestanden begon de ochtend erop in de relax modus. Ties die, zoals elke ochtend, eerst bezig gaat met schoolwerk (applaus voor deze grote vent want hij doet het goed en zonder mokken) en de andere boys in de speeltuin. We boekten voor de middag een rit met een watertaxi naar Anchorage Beach. Een van de vele goudgele stranden in het Abel Tasman NP. Dus weer op de boot met wederom heerlijk uitzicht (het verveelt nooit) op groene bossen, kliffen, zeehonden en de beroemde kei 'Split Apple Rock'. Het strand was er inderdaad één met een hoog bounty gehalte. Ties sprong gelijk het water in en die hoorden we de hele middag niet meer. Luuk en John lagen ook al gauw te poedelen in de golven en Koen hield het bij het zachte zand en zijn speelgoed. Voor mij was er zelfs nog tijd om te lezen. Ongekend! Deze dagen op, in en rond het water waren er dan ook vooral op gericht om even bij te komen. Rustig aan te doen voordat het kilometervreten naar het zuiden van dit eiland zal beginnen.

134472_1355813406_500134472_1355813658_500

Van compleet relaxen kwam het echter niet. Door een niet zo'n handige actie van onze kant waren we genoodzaakt om voor de tweede keer in de afgelopen drie dagen een garage op te zoeken. Op weg van Kaikoura naar Picton waren we namelijk vergeten het dakraampje van de camper te sluiten. En toen het 's avonds in Picton wat fris werd kwamen we erachter dat we al een halve dag in een cabrio-camper reden. Het volledige dakraam was verdwenen!! Waarschijnlijk losgerukt door de wind en we hebben niets gemerkt. Natuurlijk liggen deze dingen niet op voorraad, dus werd er door de garage in Picton een besteld en bezorgd op een plaats aan de Westkust waar we over een paar dagen zullen aankomen. Ondertussen is ons gat in het dak door John zeer professorisch dichtgetaped met vuilniszakken en duct tape. Deze constructie is een prima oplossing met het tropische weer dat we tot de avond van 18 december hadden. Maar toen kwam het thema 'water' weer in beeld. We reden het tropische Abel Tasman NP uit en de regen begon. En zo kwam het dat we tijdens onze eerste 'wild kampeer actie' (zo maar ergens langs de weg je camper laten staan en slapen) gezellig met zijn allen op 12 m2 konden koken, eten, spelen en slapen. Met het ritmische getikt van de regen tegen ons dakzeil was het eigenlijk best knus. Een vastgeplakte emmer onder het plastic van onze cabrio camper moest voorkomen dat een kuil van water zich zou ophopen. En gelukkig bleek deze scouting wijsheid te werken. Geen lekkage ondanks een nacht regen. En ook onderweg gaat het nog steeds goed met de cabrio. En dat is maar goed ook want het bestelde nieuwe dakraampje was niet aangekomen bij de afgesproken garage. Omdat we niet onnodig willen wachten bij de garage in Westport wordt deze doorgestuurd naar Queenstown waar we over een paar dagen aankomen.

Vandaag een halve dag langs de Westcoast gereden, in de mist en miezer (we zijn soms best begaan met het lot van onze landgenoten thuis). De Pancake Rocks bezocht onderweg. Mooie gelaagde rots formaties in de Tasmanzee waar de woeste golven met veel bombarie op de rotsen beuken. Lekker uitwaaien voor het laatste autodeel van vandaag naar Greymouth waar we nu weer op een camping vlakbij zee staan. En dan sluiten we zo het thema water af en gaat het vanaf morgen hopelijk over bergen.

134472_1355813520_500134472_1355813588_500

 


Up and down South
Vrijdag 21 december 2012. Zuidereiland, Queenstown.

In een woord prachtig. De weg naar het zuiden vanaf de Westcoast via de 'Haast-pass' is een en al ooh 's en aah's als je van bergen, sneeuwtoppen, ijsblauwe rivieren met kiezels omgeven, tropische bossen, koeien naast het strand en vergezichten over heldere meren houdt. Hoe verder 'Down South' we komen hoe sneller de tijd onderweg lijkt te gaan. Zoveel te zien, als je niet hoeft te sturen tenminste, want ook hier ontkom je niet aan bergpassen en de vele vele(!) korte bochten.

134685_1356133354_500

De afstanden van a naar b zijn groot, dus zitten we toch elke dag een tijdje op de weg. We rijden blokjes tussen leuke bezienswaardigheden en voorkomen zo dat we te lang achter elkaar rijden. Zo bezochten we een Nationaal museum in Hoikatika waar we levende Kiwi vogels konden observeren. Echt not done om Kiwi country te verlaten zonder dat we hèt symbool in levende lijve zagen. En hoe leuk was dat! Wàt een geinige beestjes. Vogeltjes die met hun vreemde houding de zwaartekracht lijken te tarten. Een wonder dat deze verenbolletjes niet pardoes omvallen bij elke hup die ze maken.

Later op de route stond de Franz Jozef Gletsjer op de agenda. Een ijsmassa die nergens ter wereld zo dicht bij zee ligt! We maakten een steile wandeling naar een heuveltop en konden zo mooi uitkijken over het natuurgeweld. Zeker ook een stop op de route waard.

134685_1356133331_500

Omdat er onderweg zo veel moois was besloten we tot een avond wild kamperen. Langs de Haast rivier met uitzicht op de langste 'one way lane-bridge' van Nieuw Zeeland. Naast een prachtig campingterrein kregen we er ook gratis 'wild' bij. Want eenmaal gesetteld werden we al gauw omsingeld door héél veel kleine vliegjes die in alle onschuld lijken op fruitvliegjes. Maar, zo bleek later, bijzonder irritante en gevreesde sandflies zijn. Ze komen door alle hoeken en gaten, steken als muggen en dat jeukt nog dagen. Onze camper werd zo hermetisch mogelijk afgesloten. Maar de volgende ochtend, eenmaal in de rijcabine bleek dat we bij het in en uitstappen toch een heleboel van die niet gewenste gasten meenamen. Resultaat was een grove afslachting met alles waar we deze beesten mee konden raken voordat we de weg op konden.

134685_1356133373_500134685_1356133398_500

Op onze weg naar Queenstown deden we kort de 'Roaring Billy Falls' aan voordat we een tussenstop maakten in Wanaka. Een hippe stad op een prima locatie, met een hoog 'Après- ski' gehalte waar we een spontane picknick aan het meer hielden. Voor ons is dit steeds meer het Nieuw Zeeland gevoel. Vrijheid en ruimte en per moment bedenken wat het beste past. Het laatste deel naar Queenstown was weer helemaal anders dan wat we tot nu toe zagen in het landschap. Wijnboeren, pastelbruine bergen en lage bebossing. Maar alles tot nu toe wel op en top Middle Earth (voor de LOTR fans), echt prachtig! De stad zelf is een luxe backpackers walhalla. Je kunt hier alle adrenaline kwijt die je te besteden hebt. Bungeejumping, jetboat races, paragliding... En de gondellift naar de bergtop. En dat deden wij. En voor John, met een tikkeltje hoogtevrees, was dat voldoende aan adrenaline kick. Bovenop een super zicht over de stad, de meren en alle bergen er om heen. In onze poging met een jong gezin actief te doen gingen we met zijn allen in de zogenaamde Luge karretjes. Waarbij je in een cart/zeepkist/rodel-achtig autootje minuten lang zelfsturend de berg afroetsjt. John en ik met Koen of Luuk voorop en stoere Ties alleen. Eenmaal beneden met een stoeltjeslift weer naar boven en nog een keer! Fun voor jong en iets minder jong. Dat maakt hongerig en om het leuke dagje uit compleet te maken genoten we van een uitgebreide lunch in een soort van 360 graden uitkijk restaurant met een high tea-toetjes buffet toe. Het kerstdiner kwam wat vroeg dit jaar.

134685_1356133445_500134685_1356133468_500

Naast deze spanning en sensatie hadden we ook nog een afspraak met, ondertussen, garage nummer drie voor ons dakraam. Spannend, want zou het dakje doorgestuurd zijn vanaf Westport? Hoe lang zou de reparatie duren? Drie keer raden... Het raampje was er maar het past niet. Omdat we ondertussen de ervaring hebben dat de noodoplossing ook met regen werkt besloten we geen vierde poging te doen. De beste garage meneer was ook deze keer zeer hulpvaardig en vond het hele euvel erger dan wij. Hij gaf aan een onprettige mail te willen sturen naar het camperbedrijf, want dit was geen service volgens hem. Wij beamen dat en laten het daarbij. We hebben er al genoeg tijd in gestopt. In Christchurch zien we wel weer verder.

We zijn nu al een paar dagen 'Down' South en om het verhaal van de mooie uitzichten compleet te maken hebben we onszelf getrakteerd op een 'Up' South. Met zijn allen in een helikopter over Queenstown! Om 9.30 uur stonden we klaar en na de instructie kregen we allemaal een headset op en klommen we in de heli. Bijna ongemerkt stijgt de machine op en binnen een mum van tijd zit je in de lucht. Fantastisch! Vogelvlucht pur sang. Strak langs de bergwand omhoog om vervolgens over de top te vliegen. We zijn boven op de bergketen 'The Remarkebles' geland en mochten er even uit om te genieten van het immense uitzicht. Je voelt je een heel klein stipje op deze aardbol... De jongens waren sprakeloos en kregen pas na de landing weer praatjes. Super stoer vond Ties het. Hij wou nog wel een keer! Tja, wie niet. Met deze fantastische ervaring verlaten we het leuke Queenstown en rijden we verder naar Te Anau op weg naar de Milford Sounds.

134685_1356133631_500134685_1356133653_500

Kerst komt dichterbij weten we dankzij de kalender. Zelf hebben we dat besef nog helemaal niet. Geen idee ook waar we dan zullen zijn. Maar ongeacht de plaats, we zullen er een mooie dag van maken en we wensen, vanuit zonnig (24 graden) Queenstown iedereen dan ook hele fijne Kerstdagen. Maak er samen een fijne tijd van. Merry Christmas!

134685_1356133588_500

 


Feestelijke dagen
Vrijdag 28 december 2012. Geraldine, Zuidereiland, Nieuw Zeeland

Vanuit Queenstown, de stad die op zichzelf een feestje is, rijden we via Te Anau naar de Milford Sounds. Het nationale beschermde fjordenlandschap. Onderweg merken we waarom gezegd wordt dat er in NZ meer schapen dan mensen wonen. Kuddes en kuddes bollen wol langs de weg. Omdat het te ver is om in een keer door te rijden kamperen we ergens onderweg. Bergen, een riviertje en prachtige velden vol paarse en lila lupine bloemen. We nemen de irritante sandflies op de koop toe en tapen alle raamkieren dicht.

135012_1356680518_500135012_1356680541_500

De volgende morgen vroeg op pad om de hordes bussen vol toeristen voor te blijven. Ondertussen zijn we bedreven in het rijklaar maken (en besturen) van de camper en voelt het niet meer als een 7,70 bij 3,30 meter groot bakbeest. Wat het natuurlijk (als we het vergelijken met andere campers) wel is en ook zal blijven. We zien de mirrorlakes in het ochtendlicht. Prachtig hoe de bergtoppen als een spiegelbeeld reflecteren in het water. Onderweg naar de Sounds wordt de omgeving steeds kaler qua flora en fauna, maar rijker in bergpracht. Hoge bergen, sneeuw en minigletsjers. In combinatie met strakblauwe lucht en een zonnetje hebben we mazzel aangezien het hier blijkbaar vaker regent dan droog is, laat staan dat de zon schijnt. Het is fijn dat er buiten veel te zien is want de weg naar de Sounds is lang. Maar eenmaal daar zeker de moeite waard. Door drie ijstijden uitgesleten zijn de Fjorden zo diep en breed dat het grootste cruiseschip makkelijk kan draaien. Honderden meters hoge bergwanden, rotsen en watervallen is wat we zien. De grootsheid van de natuur imponeert. De rondvaart was mooi maar ook toeristisch.

135012_1356680565_500135012_1356680589_500

Na ons kwamen de verwachte busladingen en we waren blij dat wij toen weer op de terugweg waren. Helaas was de enige dieselpomp bij de Milford Sounds buiten werking en werd het even spannend of we volgende pomp 94 km verderop zouden halen. Gelukkig werkte het bergaf mee en stonden we niet te vroeg langs de kant van de weg. Tanken, boodschappen en de plaatselijke speeltuin in Te Anau als pauzestop om daarna kilometers te maken richting de oostkust. Via een groot agrarisch gebied aangekomen voor een slaapstop in het plaatsje Gore (nee, niet Goor), waar we wederom ergens langs de weg kampeerden. Ideaal dat wild kamperen! Doel was Kerstmis in Dunedin en dat is gelukt.

We boekten twee nachten op een Holiday park aan zee en zetten per direct de relax-stand aan. Boekje lezen, buiten spelen en verder niet zo veel. Op kerstavond bezochten we een lokale kinderdienst in de grote kerk downtown. Christmas Carols en een toneelstuk over de geboorte van Jezus. Ties en Luuk mochten helpen door twee (van de drie) wijzen uit het oosten in de kerststal te zetten. Helaas viel Caspar uit de gladde handen van Luuk... even een ai-momentje maar al gauw kon de beste man zonder kleerscheuren aansluiten naast de kribbe.

135012_1356680681_500

De volgende morgen was het weer bijzonder zomers met een fijne 25 graden. En zo zaten we dan ook op eerste Kerstdag met een uitgebreide zelfgemaakte Kerstpicknick op het St Kilda strand. Eten, zwemmen en zand, een fijne combinatie. De goudgele zandkorrels tussen het lekkers maakte het wel een ongekende Kerstervaring.

135012_1356680704_500135012_1356680773_500

Later op de middag bezochten we de zeldzame geeloog pinguïns in een privéreservaat. Grappig om deze beestjes van zo dichtbij te kunnen zien in hun natuurlijke omgeving. Tijdens een rondrit op het mooie schiereiland van Dunedin, wat overigens erg Engels aandoet door de stenen muurtjes en wilde bloementuinen, zagen we in de baai dolfijnen zwemmen. Hoe leuk! Later hoorde we van locals dat zij niet zo blij waren met deze flippers in de baai. De aantallen lekkere zalm werd er flink door uitgedund. Tja, ieder zijn problemen. Ons 'probleem' was het vinden van een restaurant dat wel open was met Kerst. Met de keuze uit wel 2 lokaties kwamen we uit bij een Chinees waar we in Nederland niet eens over nagedacht zouden hebben. Onder het mom van 'wat extra weerstand kan geen kwaad' toch maar een tafel gezocht. Standaard gerechten besteld en wachten maar. We kwamen ondertussen in gesprek met een aardig 'kiwi-stel' die dezelfde luxe problemen hadden als wij en zo ook bij deze Chinees uit kwamen. Dit restaurant hield gelukkig wel de Christmas spirit hoog want overduidelijk minder bedeelde mensen liepen in en uit en kregen allemaal een zakje met eten mee. Voort wat hoort wat zal de regel zijn geweest want ook de bediening werd gedaan door een als dakloos uitziende meneer die we de bijnaam ‘Itschie’ (oftewel 'krabber') gaven. Hij deed het overigens heel beleefd. Het eten, het moet gezegd worden, was lekker en zag er goed uit. De smaak was zeker authentiek. Wat waarschijnlijk ook de reden was dat er plots een bus vol Chinese toeristen voor de toko stopte en massaal binnen kwamen om te eten. Het was niet te voorkomen, we zaten namelijk dichtbij de ingang, dat John en ik weer een Azië ervaring kregen. Alle vrouwen bleven staan om even naar onze jongens te zwaaien, te giebelen of 'Hello baby' naar Koen te roepen. Koen, die overigens weigerde ook maar iets terug te glimlachen, bleek daarin dus duidelijk anders dan zijn broer Luuk drie jaar geleden in Thailand. De Chinese mannen roemden ons vooral om het feit dat het drie jongens waren. 'very good, very nice, tree bois'. Wij konden wel weer lachen om deze hele situatie. Het leukste van reizen is dat je nooit weet wat je gaat meemaken. Het toetje haalden we bij de ijskraam op het tankstation en zo sloten we eerste Kerstdag smakelijk af.

135012_1356680798_500

Op Boxing Day (tweede Kerstdag) ging de reis verder via de Mouraki Boulders (een stel mysterieuze ronde keien in de branding bij Moeraki) richting Mount Cook en Lake Tekapo. We kampeerden onderweg weer in het wild. Dit keer op een plaats waar ook veel 'Kiwi's' (zo noemen de Nieuw-Zeelanders zichzelf) kamperen. We stonden naast een aardig stel die veel te vertellen hadden. Terwijl de jongens lekker speelden deelden wij een wijntje/biertje en kwamen zo leuke dingen te weten over de gebruiken en culturen in NZ. Een gezellige toevallige ontmoeting die het reizen ook zo leuk maakt.

135012_1356680820_500135012_1356680843_500

Voordat we de volgende morgen inpakken en verder rijden heeft onze Kiwi buurvrouw Koen al helemaal voor zich gewonnen en hij helpt haar bij allerlei klusjes die ze doet. Blijkbaar verstaat hij prima Engels want hij is helemaal in zijn hum. Erg grappig om te zien want Koen, zo weten velen, zal niet gauw onbekenden volgen of er contact mee maken. We nemen afscheid en rijden verder. We zien de LOTR filmlocatie ‘Plains of Rohan’ en kunnen door het wolkendek heen delen van Mount Cook bewonderen. Onderweg zien we kale, bruine, uitgestrekte maar zeker boeiende vlaktes liggen met gletsjer meren van kraakhelder lichtblauw water, zoals Lake Tekapo. Lekker in de zon lunchen met mooi uitzicht. Het lijkt wel standaard te worden.

135012_1356680925_500135012_1356681040_500

Wanneer we over de bergpas rijden slaat het weer om. Zomerzon wordt grijze wolken en een koudere wind. Passend bij het moment van de reis want we beginnen aan de laatste kilometers van het rondje Zuidereiland op weg naar Christchurch. We stoppen in Geraldine op een farmyard camping. Een low budget kinderboerderij-speeltuinachtig iets met campingplaatsen. Prima voor een middag en als de jongens na twee uur cavia aaien klaar zijn, gaan ook bij ons de luiken dicht. Het waren heerlijke feestelijke dagen waarin we wederom veel gezien en gedaan hebben. Nog een paar dagen voordat we weer naar het Noordereiland vliegen om ons weer bij Linda, Ton en de dames te voegen voor de laatste dagen in Bay of Islands. Time flies when your having fun!

135012_1356680872_500

 


Terug bij het begin
Vrijdag 4 januari 2012. Bay of Islands, Noordereiland, Nieuw Zeeland.

Met net geen 3000 kilometer extra op de teller komen we weer aan in Christchurch. Dat John dan juist op de laatste meters nog even door een zwaailicht aan de kant wordt gezet voor speeding (10 km te hard...) is wel wat jammer maar kan de pret van de reis niet drukken. We vinden in Chistchurch een camping aan zee die twee jaar geleden één kilometer van het epicentrum van de beruchte aardbeving ligt. En dat is zichtbaar. Wegen die als een asfalt lappendeken zijn opgelapt, huizen met scheuren, overal muren gestut. Dat de stad charme had is tussen alle brokken door nog een beetje zichtbaar maar de littekens van de aardbeving overstemmen het geheel. Vooral in het centrum lijkt het wel gisteren dat de gebouwen ineen klapten. Grote kerken half verdwenen, overal graafmachines, afgesloten straten en grote bergen puin. Winkels zijn gevestigd in containers omdat de gebouwen niet begaanbaar zijn. Wij vonden het bizar om een stad zo te zien functioneren. Nog in rouw maar ook in opbouw. Het zal nog jaren duren voordat het aangezicht en functionele van deze bijzondere stad weer is hersteld.

Gelukkig is er in de omgeving verder voldoende te doen. Zo bezochten we het Orana Wildlife Park waar het super relaxt rondlopen was langs leeuwen, tijgers, giraffen (die je met de hand mocht voeren), gekke varkens en mooie vogels. In dit park zagen we ook de zeldzame Kea vogel, die ons heel bekend voorkwam. We hadden deze papagaaiachtige Kiwi symbolen richting de Milford Sounds al langs de weg gezien. Maar de fauna barbaren die we zijn, dachten we toen dat het een gewone papagaai was en namen we niet de tijd voor de achteraf zeldzame vogel. Tja, je kunt niet alles weten. In het wildpark picknicken we naast de apen en eten lekker ijs. Prima middag in wederom een fijne zomerzon.

135469_1357292929_500135469_1357292959_500

Op de camping vermaken de jongens zich in de speeltuintjes met de andere buurkinderen. Leuk om te zien dat taal geen barrière voor gezellig spelen is. John en ik komen nu, aan het eind van het reizen, ook toe aan het lezen van boeken uit de ruilbieb. Hoe fijn is dat! We plonsen in het zwembad en zoeken nog maar eens een grote speeltuin op. De laatste dagen in en rond de camper staan in het teken van relaxen.

Op 31 december is het tijd om terug te vliegen naar het Noordereiland. Een uitgesopte camper brengen we retour en daar krijgen anderhalve dag huur terug als compensatie voor alle garage bezoeken rondom kapotte accu's en weggewaaide dakraampjes. Netjes geregeld dus. De vliegreis gaat prima, op het dingetje na dat Ties tot twee keer toe zijn maag leegt door een onduidelijke misselijkheid. Gelukkig beide keren boven een toilet. In het vliegtuig met een zak op zijn schoot vond de meneer naast Ties het vast net zo spannend als ik of het goed zou komen tot we in Auckland aan de grond stonden.

Een weerzien met Ton en Linda en de dames op het vliegveld om daarna door te rijden naar het vakantiehuisje in Bay of Islands. En wat een fijn plekje was dat! Ruim, licht en een fantastisch uitzicht over een baai. De kinderen hadden een half uur nodig om het huis te verkennen. Bij deze sorry aan de buren, want het enthousiaste gegil en geroep was niet te voorkomen. Met lekkers op tafel en bubbels in een glas maken we ons op voor oudejaarsavond. Het was sneller 12.00 uur dan we door hadden. Gauw de kinderen wakker maken, waar dat mogelijk was. Anne en Nora liepen in hun pyjama makkelijk mee maar onze jongens waren onmogelijk te overtuigen om wakker te worden. Proosten en vuurwerk vanaf balkon, waar we ook konden genieten van het vuurwerk elders vanaf de berg en langs de baai. Dankzij het geknal werd Ties toch nog even wakker en keek vanachter het glas naar het vuurwerk. Niet lang want hij wou eigenlijk liever gewoon doorslapen. Wat een feestbeest die knul van ons.

135469_1357292919_500135469_1357292939_500

Op 1 januari bleek het heerlijk weer, zon en strakblauwe lucht. Een dag aan een idyllisch strand waar het weerom lekker spelen met zand en water was. Het verveelt gewoon niet! Een ongekende activiteit trouwens voor nieuwjaarsdag. Een fijne BBQ met cocktails in de avond maakte de dag wel prettig af. We worden nog eens goed in vakantie vieren!

135469_1357293768_500135469_1357293683_500

Met het starten van januari komt ook het besef dat deze reis weer bijna aan zijn einde is. We maakten nog een dagtrip naar Russell, een typisch Bay of Islands plaatsje en wandelen door een subtropisch oerbos met grote Kauri bomen. En we rommelen een dag in het fijne vakantie huisje. Het aftellen is begonnen. De cirkel is bijna rond als we over twee dagen vertrekken vanaf Auckland Airport. Terug bij het begin waar de retourreis zal starten.

135469_1357293742_500135469_1357293721_500

 


Van daar naar hier. We zijn weer thuis!
Maandag 7 januari 2012. Nederland.

En dan zit je vol verwondering over de grijze kleuren buiten, de kou, je fijne eigen huis en het feit dat het alweer voorbij is, weer thuis. De langverwachte reis is nu geen verwachting meer maar een prachtige herinnering!

Drie dagen geleden liepen we nog in Auckland met Ton, Linda en de dames. In het zomerzonnetje ons voor de zoveelste keer in te smeren tegen de verraderlijke sterkte. Want een beetje bruin is leuk, maar om roodverbrand thuis te komen, dat leek ons iets te veel van het goede. Daar maken we natuurlijk niemand jaloers mee.

De terugreis begon in Ngunguru, vanuit ons prachtige Ocean View appartement waar we heerlijke dagen hebben gehad. Van hieruit was het drie uur rijden naar Auckland. Het nieuws had gewaarschuwd voor drukte op de weg aangezien de lokale Kiwi's ook terug zouden keren van hun vakantieplaatsen. Met Nederland als referentiekader maakte we ons op voor een lange reis. Onnodig, bleek achteraf. En een lachertje vergeleken bij de eerste de beste Duitse feestdag op de A1. Tegen de middag kwamen we rustig aan in een hippe, Europees getinte stad. Ruim opgezet met veel groen in leuke parken met prachtige bomen en mensen die voor de verandering wel bezig waren met mode en trends (of iets dat er op leek). We wentelden ons in de bruisende stad, terrasje pakken, slenteren. Als echte toeristen besloten we ook de Skytower van Auckland op te gaan. 328 meter hoog en een fantastisch 360 graden rond uitzicht over de stad. Op deze manier heel goed te zien dat Auckland op oude vulkanen is gebouwd. Bizarre gedachte wetende dat er in dit land nog zo veel thermische en seismografisch activiteiten zijn. Eind van de middag nog lekker uit eten met zijn allen voordat het moment van afscheid daar was. Er is een tijd van komen en een tijd van gaan, maar dat gaan is nooit het leukste deel. Het zal weer een lange tijd duren voordat we elkaar weer in levende lijve zullen zien. Daarom was het fijn dat we deze ervaringen hebben kunnen delen en dat wij nu beeld hebben bij het leven van Ton en Linda in het verre Nieuw-Zeeland.

135722_1357582369_500135722_1357582516_500

Weer met zijn vijven op de hotelkamer ging er bij ons een knop om. De focus op de terugreis. Een flinke dit keer. 29 uur te gaan voordat de KLM ons op de Hollandse bodem zou zetten. Vanuit Auckland naar Shanghai met Air New Zealand. Een reis die ondanks de lange zit, prima ging. De jongens sliepen, speelden en keken wederom alle filmpjes die ze wilden zien. Koen was in zijn sas met een Cars speelfilm en speelde met zijn eigen Cars auto's de film na. De aankomst in Shanghai was prima geregeld. We mochten, zoals het vaak in Azië gaat, in speciale rijen zonder wachttijd door de douane. Een voordeel van reizen met kleine kinderen! China is echter wel een beetje een apart land. Een klein voorbeeldje hiervan was het ‘stemkastje' op de douane balie. Of we met de keuze uit vier soorten smileys even wilden aangeven in welke mate we tevreden waren over de service en inzet van de desbetreffende douane ambtenaar. Big brother is watching kwam toen wel erg dichtbij. Het vliegveld van Shanghai zelf heeft niet van deze kastjes. Mogelijk is dat ook wel bewust want heel veel positiefs is er niet over te vertellen. Het was er saai, grijs en klein. En dat terwijl wij er vijf uur wachttijd voor de boeg hadden. De Chinezen aan de informatiebalie hadden nog weinig kaas gegeten van de Engelse taal , niet erg handig voor een internationale luchthaven. Pluspuntje was wel de hulpvaardigheid van het schoonmaakpersoneel. Toen Luuk een speelgoedje over een reling had gegooid en we er niet meer bij konden was deze dame zeer bereid om mee te gaan in mijn handen- en voetengesprek. Zo kwamen we samen tot de conclusie dat haar stoffer en blik aan een stok de oplossing kon zijn voor dit mini probleem. Veel glimlachen en zwaaien en iedereen weer blij. Op onze beurt hebben we ook bijgedragen aan het entertainment programma op deze luchthaven. Koen was druk in de weer met een pluizig knalroze rupsje aan een visdraadje. Hij rende op en neer terwijl hij het draadje vasthield en daardoor achtervolgd werd door de rups. Bij dit beeld was het voor menig Chinees (mannen en vrouwen!) onmogelijk om niet te moeten glimlachen, foto's van maken van het blonde mannetje of gewoon ongegeneerd in een groep te staan en er naar te staren. Zo hielpen we elkaar door het lange wachten heen.

135722_1357582766_500

Het tweede deel, terug naar huis, met de KLM ging op zich ook prima. Maar je weet dat je bijna thuis bent en dan wil je toch eigenlijk dat de klok net iets sneller gaat. Ook op deze reis geen bijzonderheden. We zijn supertrots op onze jongens die zich heel goed hebben gehouden! Ties was onder de indruk van het prachtige landschap van Siberië dat we vanuit ons raampje zagen. Eindeloze witte sneeuwbergen en een blauwe lucht. Even wilden we dat we de piloot waren. Hij had vast het beste uitzicht!

135722_1357582557_500135722_1357582647_500

Eerder dan gepland (zou de tijd dan toch sneller zijn gegaan?) landden we op Schiphol, in de grijze mist en miezer. Onze bagage kwam al snel aangerold en hup door de welbekende schuifdeuren Nederland weer in. En wat een verassing dat Jeroen, Christine en Tobias samen met Mauricio daar stonden als welkomstcomité. Even samen wat drinken maar dan toch echt de laatste uren in de auto naar huis. We waren moe en klaar met reizen. Thuis was het huis warm en gevuld met lieve (o)pa's, (o)ma's en omi en stond de koffie klaar. Wat een warm welkom!

Het was een heerlijke reis waarin we genoten hebben van de tijd bij en met Linda, Ton, Nora en Anne. Vonden we het een super ervaring om met onze jongens de vrijheid van een camper in het waanzinnige landschap van Nieuw-Zeeland te beleven. Voldoende munitie om heerlijk te kunnen nagenieten!

Voor zover dan ook onze vakantie blog. We zijn weer thuis, het dagelijkse leven gaat weer verder. En op een eigen manier vinden we dat eigenlijk ook weer iets om van te genieten. Dank aan iedereen die ons met interesse heeft gevolgd, het is fijn om deze ervaring te kunnen delen. 2013 is voor ons goed begonnen. We wensen iedereen dan ook een heerlijk Nieuwjaar. Waar het ook heen gaat, maak er een mooie reis van in 2013!


Reacties  

#4 campings reserveren??Christa 17-10-2013 22:52
Hoi Diana en John,

Wij lazen jullie super mooie verhalen over Nieuw Zeeland. Wij gaan aankomend december 5 weken met ons zoontje. Wij hebben een vraag of het nodig is om campings te reserveren? (rond kerst/oud en nieuw) Het wordt ons veelal aangeraden maar eigenlijk willen we ons nog niet vastpinnen. Misschien kunnen jullie ons daarover wat tips geven? vr. gr. Christa
#3 RE: Diana en John op rondreis met kleine kinderen door Nieuw Zeeland 2012-2013AnnetDeegensKoeleman 10-07-2012 13:55
Hoi Diana, John en kids,

Wat een onzettende gave reisplannen hebben jullie weer. Ik heb destijds jullie blog over Thailand ook een beetje gevolgd. Zelf zijn we namelijk helemaal Thailand-fan. Dus ik hoop ook de verhalen van deze vakantie een beetje te volgen. Ik wens jullie een hele mooie onvergetelijke vakantie en een fijn weerzien met de familie.

Groetjes Annet
#2 NZMaaike Koelink 25-06-2012 23:05
Hallo Diana,

Via de website verrereizenmetk inderen kwam ik bij jullie plannen. Ook wij hebben de knoop doorgehakt en gaan weer 4 weken terug naar het land waar wij het in 2006 zo heerlijk hadden. Wij gaan met dochter (bijna 4) en tweeling (1,5). Tickets zijn geboekt! Wij zitten er in februari 2013 en horen dus graag jullie ervaringen. Hebben jullie al een reisplan. Gaan jullie reizen per camper of huren jullie een auto en cabins?

Groetjes Maaike en Eric
#1 Visit down underLinda 18-05-2012 14:37
Kia Ora, December klinkt ver weg maar dat is zo. Als je ziet dat wij hier al weer ruim een half jaar zitten. Jullie zullen het vast naar je zin hebben hier, no worries.

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!