BayofFires3Kim en Pascal reizen met Stan en Vera door Thailand en Australië. (Australië)
21 januari t/m 31 maart 2017

Eigenlijk doen Kim en Pascal wat we allemaal zouden willen: tien heerlijke weken naar daar waar het warmer is. Twee jaar gelden ontstond het plan en nu reizen Kim en Pascal met Vera (3,5) en Stan (2,5) naar landen waar het warmer is. Ze starten op de zuidelijke eilandjes van Thailand en vliegen daarna compleet relaxt naar Australië voor een campertocht. Wat een mooie reis!

Door Kim


Lange reis van Ko Tao naar Sydney
Woensdag 1 februari 2017. Sydney, Australië.

Vanaf 1 feb, 5.00u was onze reis begonnen en daarover kan ik kort zijn. Het was een lange, nee, zeer lange reis. Om 5.20u werden we met de taxi opgehaald, daarna achtereenvolgens met de boot naar Koh Phangan, met een taxi naar de andere pier (achterin een open auto, dat was wel gaaf) en vanaf daar met de boot naar Koh Samui. We hadden nog een paar uur te overbruggen tot onze vlucht naar Bangkok en hebben bij een resort naast de pier nog wat gegeten en genoten van onze laatste Thaise cocktails. Met een taxi gingen we naar de luchthaven en hup, de lucht in richting Bangkok. Vanaf Bangkok vertrokken we met een uur vertraging richting Sydney (20.30 ipv 19.30) en de kindjes waren al behoorlijk moe. Stan viel tijdens het opstijgen in slaap en werd een klein uurtje voor de landing pas weer wakker. Wow, ben jaloers! Vera viel na het eten in slaap en heeft ook bijna de hele vlucht geslapen. Wij hebben af en toe ook een oogje kunnen dicht knijpen, maar ik merk dat ik toch alert ben vanwege de kinderen en me minder goed aan mijn vermoeidheid kan overgeven. Bovendien was de vlucht vrij onrustig met best wat turbulentie.

samui airport

De start van onze reis in Thailand was in één woord geweldig. Vera en Stan blijken het heel goed te doen en zijn heel flexibel geweest. Ze hobbelden lekker met ons mee en pasten zich goed aan aan het Thaise leven (en het eten;-)) Wat een heerlijk land om met kleine kinderen te reizen. Als we wisten wat we nu weten dan hadden we waarschijnlijk meer tijd voor het reizen in Thailand (of andere landen in Zuid-Oost Azië) uitgetrokken. Voor ons smaakt dit zeker naar meer.

 

Down Under
Vrijdag 3 februari 2017. Sydney Lakeside, Australië.

Na ongeveer 9,5 uur kwamen we aan in Sydney, waar we helaas in een lange rij voor de Border Security belanden. Pffff, dat was even minder. Stan wilde alleen maar getild worden en dat was best vermoeiend. De dame achter de balie was allerminst vriendelijk, maar ach, we waren er! Op de luchthaven op zoek naar de balie van de camperverhuur, zoals door ons reisbureau was verteld. Helaas bleek dit niet te kloppen en moesten we op eigen gelegenheid naar de camperverhuurder reizen. Dus hup, weer een taxi in. Het eerste verschil met Thailand wordt direct duidelijk als de chauffeur een kinderstoeltje voor Stan tevoorschijn tovert. Stan zit al snel prinsheerlijk te kijken en de camper zal nu niet lang meer op zich laten wachten...

Tenminste, dat dachten we. Bij de camperverhuur aangekomen ging een en ander minder voorspoedig dan gehoopt. De camper bleek behoorlijk wat mankementen te hebben, variërend van klein tot best wel groot. Zo hing het rubber van de koelkast volledig los waardoor deze niet goed dicht ging, was er behoorlijk veel schade en was er niet goed schoon gemaakt. Gelukkig hadden we al een volledige verzekering afgesloten waardoor alle schade sowieso gedekt zou zijn. Hierdoor was het minder relevant om alles 100% te checken. Ons advies is om niet te bezuinigen op de verzekeringskosten, om ellende aan het einde van de reis te voorkomen.

camper stoelcamper2 camping

Na ongeveer twee uur konden we dan toch eindelijk vertrekken richting onze eerste bestemming (Sydney Lakeside). We hadden besloten om onze eerste plek in Australië vooraf te reserveren, zodat we na de lange reis geen energie hoefden te stoppen in het bepalen waar we heen zouden gaan. Dat bleek een goede zet, want we waren best moe! Het rijden in een camper (Maui River) is toch even wennen evenals het links op de weg rijden. Gelukkig draait Pascal zijn hand er niet voor om (hij is in het bezit van C-rijbewijs) en zijn we veilig en wel op onze eerste bestemming aangekomen. Vera en Stan hadden zich van tevoren al verheugd op het slapen in een camper en vielen tijdens het eerste ritje al in slaap ;-)

 

Naar de vuurtoren
Zaterdag 4 februari 2017, Sydney Lakeside, Australië.

We hebben een mooi plekje op de camping gekregen, met een 'eigen' picknicktafel. Er vlogen af en toe hele mooie kleurrijke papegaaien voorbij. Het Thaise eten was heerlijk, maar het was best fijn om weer zelf te kunnen koken. Heel handig ook om alle spullen steeds bij de hand te hebben in de camper. We hebben een zes persoonscamper met drie slaapplaatsen (3x2 personen) gehuurd. Wij slapen boven de bestuurdersunit en de kinderen daar direct achter. Op deze manier kunnen we het achterste zitgedeelte zo laten en kunnen we daar lekker zitten als de kindjes slapen.

De eerste dag zijn we naar Palm Beach gereden om een wandeling te maken naar Barrenjoey Lighthouse. Het was een behoorlijke klim, helemaal boven naar de vuurtoren. Vera heeft het hele stuk naar boven (via de helling) zelf gelopen. Stan heeft ook grotendeels zelf gelopen, maar wilde toch soms gedragen worden. Eenmaal boven werden we beloond met een prachtig uitzicht! Omlaag hebben we de steile route genomen, erg uitdagend door rotsachtige omgeving. Het was een mooi uitje.

palmbeach3palmbeach4

De volgende dag zijn we op bezoek gegaan bij vrienden die momenteel als expats in Sydney (Pymple) wonen. Het was heel leuk om bij te kletsen en onder het genot van een lekkere BBQ-lunch hun ervaringen over Australië te horen. Hoe zit het bijvoorbeeld met de giftige dieren? Moeten we bankjes en tafels preventief controleren op spinnen? Australiërs lijken er zelf nogal nuchter onder te zijn en vertelden ons dat het allemaal wel meevalt. Wendy en Arjen hebben in hun achtertuin echter wel twee 'redbacks' aangetroffen en dat zijn toch de meest giftige spinnen die er zijn. We besluiten wel alert te zijn, maar niet te panisch.

 


Geeloograafkaketoes
Dinsdag 7 februari 2017. Blackheath (Blue Mountains), Australië.

Na het bezoek aan Wendy en Arjen zijn we in ongeveer anderhalf uur doorgereden naar Blackheath. Er was geen 'powered site' meer beschikbaar, dus we hebben gekozen voor een 'ensuite'. Weliswaar iets duurder, maar met een eigen gebouwtje erbij waar een (ruime) douche, toilet en wastafel in zit. Toch beter dan de krappe ruimte in de camper. We staan op een mooi plekje aan de rand van de camping met uitzicht op een stukje bos. Soms zien we mooie vogels, waaronder geeloograafkaketoes. Nee, ik ben geen vogelaar, lang leve Google!

bluemountains3bluemountains4

We zijn naar Scenic World gegaan, waar je middels drie verschillende kabelbanen uitzicht hebt over de Blue Mountains (waaronder de Three Sisters en de Katoomba Falls). Het was een hele leuke ervaring, zowel voor de kinderen als voor ons. We hebben ook een wandeling gemaakt over een 'boardwalk' tussen de bomen door. Alles mooi (en veilig) aangelegd en op orde.

Vera en Stan slapen beter dan verwacht, al liggen ze best op een klein stukje naast elkaar en liggen ze soms lekker dicht tegen elkaar aan. Stan is de eerste nachten soms nog wel aan het 'spoken' en we zagen zijn hoofdje door het raam naar ons gluren terwijl we buiten zaten (en snel naar beneden schieten toen we hem ontdekt hadden). Hij bleek twee broden die op de bank lagen in bed gelegd te hebben... Haha, het is me er één. Vera zou dat nooit doen, zij blijft altijd keurig in bed liggen.

De volgende dag zijn we toch even langs het Information Center gegaan om nog wat tips op te doen. Daarna doorgereden naar het zwembad van Blackheath, want het was een warme dag (33 graden) en we kunnen Vera en Stan bijna niet blijer maken. Na het zwemmen zijn we naar een startpunt gereden van wandelingen, waar Pascal in zijn eentje een mooie wandeling heeft gemaakt (The Grand Canyon Walk). Er stond ruim drie uur voor, maar Pascal was na een kleine twee uur alweer terug. Lekker doorgestapt, haha. In de tussentijd hebben de kindjes zich prima in de camper vermaakt met een slaapje, tv kijken en spelletjes spelen op de Ipad.

 


Grotten en saffieren
Woensdag 8 februari 2017. Black Springs, Australië.

Via een mooie kronkelweg (die op bepaalde tijden eenrichtingsverkeer is omdat het te krap is om elkaar te passeren) zijn we naar de Jenolan Caves gereden. Er waren meerdere grotten, waar op bepaalde tijden een rondleiding werd gegeven. De Lucas Cave was de meest populaire grot en geschikt voor kinderen. De anderhalf uur durende rondleiding was prachtig. Het waren wel behoorlijk wat traptreden (volgens de folder maar liefst 910 stuks) en soms was het lekker krap. Vera heeft praktisch alles zelf gelopen en Stan is praktisch het hele stuk getild ;-) Maar ze deden het super en de gids kon in ieder geval haar verhaal doen zonder dat ze werd onderbroken door Vera en Stan. Fijn dat we dit soort dingen ook met de kinderen kunnen doen.

jenolan1jenolan3

Na de grotten zijn we doorgereden naar onze volgende slaapplaats, Black Springs. Het was onze eerste free-camping ervaring. Weliswaar geen faciliteiten, maar wel gratis en meer rust om je heen. We waren er nog maar net, toen een local langs kwam om zijn hondjes uit te laten. We raakten met hem aan de praat en hij leek nogal om een praatje verlegen. Hij ging maar door! Over van alles en nog wat. Ook over een nabije vindplaats waar saffieren te vinden zouden zijn. Toevallig, Pascal heeft mij een prachtige verlovingsring gegeven, met jawel... een mooi saffier. Ongeveer een half uur nadat de man weg was, kwam er een auto het terrein op gereden met hierin dezelfde man. Hij wilde Pascal wel laten zien waar de saffieren gevonden konden worden. Na kort overleg is Pascal met hem meegegaan en hij zou na ongeveer een half uur terug zijn. Ik vond het eigenlijk toch best spannend, had de man wel goede bedoelingen en wat als er iets zou gebeuren? Ik heb ondertussen (gewoon voor het idee) de deuren van de camper wel op slot gedaan. Het is leuk die rust, maar toch vooral als Pascal erbij is. Na uiterlijk een half uur kwam Pascal weer terug en was hij een leuke ervaring rijker. Met een auto over een zandweggetje het bos in om verschillende zoekplekken te zien (en de eerste levende kangoeroe!) om vervolgens tot de conclusie te komen dat we het zoeken naar saffieren lekker aan anderen over laten.

 


Fish, chips en een blowhole
Vrijdag 10 februari 2017. Kiama, Australië.

Het was slecht weer en we hebben besloten om de regendag als reisdag te gebruiken en direct door te rijden naar de kust. Het was 250 km rijden, wat achteraf (mede door wegwerkzaamheden) eigenlijk iets te ver was. Vooral het laatste stuk was erg intensief rijden, aangezien de weg door het Minnamurra Rainforest erg smal en kronkelend was. Een camper van 7.10 meter is toch wat anders dan een personenauto. Maar het was prachtig en weer een heel andere omgeving dan daarvoor. Onderweg hadden we nauwelijks internet en we zijn dus op goed geluk naar een camping (in Kiama) gereden. Gelukkig hadden ze een plekje voor ons.

kiama1kiama2a

Wat een mooie omgeving, weer heel anders dan daarvoor. Mooie strandjes met hoge golven en rotsen. We zijn vanaf de camping naar de attractie van Kiama gewandeld, de blowhole. Het was niet zo spectaculair als het soms kan zijn (tot zo'n 20 meter), maar alsnog was het erg mooi om te zien (en te horen) hoe het water omhoog spuit. Vera en Stan vonden het ook geweldig om te zien. Op de terugweg lekker verse fish and chips (en voor papa en mama als voorafje een paar oesters) gegeten. Wat is het leven goed! De kindjes hebben op de terugweg in een mooi aangelegde speeltuin gespeeld. Heel stiekem blijft dat misschien voor de kindjes hét hoogtepunt van de dag.

kiama4

Het was tijd voor een tweede keer kleding wassen en helaas blijk ik (inderdaad) geen perfecte huisvrouw. Een mooie gele, made in Thailand broek, bleek toch niet voldoende kleurbestendig en bijna alle witte kleding is nu mooi lichtgeel geworden. Balen, maar we zien er maar het voordeel van in dat onze kledingstukken nu mooi met elkaar matchen en zeggen tegen elkaar dat lichtgeel de nieuwe modekleur is.

We hebben 's avonds een globale planning gemaakt van waar we nog willen stoppen voordat we 23 februari vanuit Melbourne naar Tasmanië vertrekken.

 


Hamerhaaien
Zondag 12 februari 2017. Sanctuary Point (Jervis Bay), Australië.

Via Seven Mile Beach, waar we de hoge golven zijn ingedoken, zijn we doorgereden naar Jervis Bay. Dit gebied staat onder andere bekend om zijn vele dolfijnen en we hebben bij aankomst (in Huskisson) geïnformeerd naar de mogelijkheden voor een dolfijnen-tour. Voor zaterdag was alles al volgeboekt, dus voor zondag gereserveerd. Zaterdag naar de dierentuin in Nowra geweest, waar de kindjes vooral inheemse dieren hebben kunnen zien. Tijdens uitleg over een wombat, kangoeroe, possum en een koalabeer konden de kindjes ze ook kort aaien, wat ze natuurlijk graag deden. In de dierentuin ook onze eerste spinnen-ervaring opgedaan en nee, deze spin zat niet achter het glas. Hij zat in een soort hokje waarvan Vera dacht: ‘Hier ga ik eens even leuk door heen rennen’. Net voordat Stan er ook in wilde duiken zag ik een best wel grote spin (ongeveer 10 cm). Pascal heeft er een tamelijke close-up foto van durven maken en na wat ge-google (lang leve Google) bleek het een toch wel giftige Huntsman spin te zijn (-1 poot dat dan weer wel).

Het was super warm deze dag in de dierentuin (41 graden) en de locals vertelden dat er een 'heath warning' was afgegeven. Gelukkig had onze camping een zwembad en hebben we bij terugkomst op de camping een verkoelende duik genomen.

jervisbay2jervisbay1

De dag erna begonnen met de dolfijnentour in Jervis Bay, inclusief 'boomnetting'. Hierbij wordt er een groot net achter de boot te water gelaten, waar je in kan zitten terwijl de boot vaart. Pascal en Vera gingen de eerste ronde en ik met Stan daarna. Vera vond het wel spannend, maar was al snel aan het gieren van plezier. Stan vond het net iets te spannend en had het redelijk snel gezien. Maar hé, hij heeft het wel mooi meegemaakt en dat was goed voor een mooie 'high five'!

Na lange tijd geen dolfijn te zien, sloeg ons hart even een slagje over toen we vinnen naast de boot zagen. Dat bleken hamerhaaien te zijn... ook leuk, maar helaas geen dolfijn gezien. Wel veel mooie baaien van Jervis Bay.

 


Toch nog dolfijnen?
Maandag 13 februari 2017. Batemans Bay, Australië.

Na de dolfijnentour ging het regenen, wat op zich niet erg was aangezien we weer 'on the road' waren. Na een korte stop in Hyams Beach (waar ze claimen het witste strand ter wereld te hebben), zijn we door gereden naar Batemans Bay. We staan bij een uitkijkpunt over de baai met fenomenaal uitzicht. Als het goed is, mogen we hier gratis kamperen. We hebben via internet begrepen dat anderen hier regelmatig dolfijnen hebben gezien, dus wie weet wordt onze zoektocht naar dolfijnen toch nog beloond.

batemans

 


Freecampen
Dinsdag 14 februari 2017. Bermagui, Australië.

Ons gratis plekje bij het Observation Point in Batemans Bay was zoals eerder gezegd prachtig! We hoopten stiekem alsnog op het zien van dolfijnen, maar helaas hebben we deze ook nu niet gezien. Wel twee pelikanen die heel statig de hele baai door zwommen. Verder zagen we verrassend veel auto's komen en gaan, waarbij we ons af vroegen wat ze precies kwamen doen. Sommigen kwamen hun auto even uit, anderen niet. Na wat fantasieën over drugsdealers of andere vage dingen, bleek na wat ge-Google dat het naast een toeristisch observatiepunt ook een ontmoetingsplek voor homoseksuelen was. Haha, dat verklaarde het vele 'verkeer'. We hebben er (uiteraard) geen last van gehad. Wel is duidelijk dat het freecampen opnieuw meer afleiding gaf dan op een gewone camping.

camelrockklbluepoolkl

De volgende ochtend zijn we door gereden naar Bermagui. Onderweg een mooi route langs de kust met onder andere de 'Camel Rock'. We waren er niet helemaal uit over van welke kant er een kameel in te zien moest zijn, maar je had er sowieso veel fantasie voor nodig. In Bermagui hebben we gezwommen in de Blue Pool, een 'zwembad' gemaakt in de rotsen van de zee, erg gaaf en superkoud, maar natuurlijk zijn we erin geplonsd. Zelfs Stan kon het wel even waarderen.
We hebben opnieuw een gratis plekje opgezocht. Er zijn hier weinig gebieden waar het freecampen is toegestaan, maar bij de boatramp stond geen bord dat het niet was toegestaan. Dus dan mag het, was onze conclusie. Later op de avond kwam er nog een busje bij staan en we hebben zonder problemen overnacht. De gratis plekjes hebben zonder twijfel het beste uitzicht!

 


Het minst leuke klusje
Woensdag 15 februari 2017. Eden, New South Wales, Australië.

Onze route langs de kust voortgezet naar Eden. Daar weer een camping opgezocht om de camper te legen (afvalwater en toilet, bah, dat laatste blijft toch het minst leuke klusje) en te vullen met fris water. Ook weer een wasje gedraaid. Gelukkig is het dit keer niet nodig een nieuw kleurthema als hip te bestempelen. Overdag is de temperatuur heerlijk, maar met name 's nachts koelt het flink af. Kunnen we de dekens tenminste ook nog gebruiken.

Edenkl


Manager Schepnet
Donderdag 16 februari 2017. Mallacoota, Victoria, Australië.

Wat een hoop pelikanen in de haven! Het was een mooie zonnige dag en we hebben een bootje gehuurd. Eindelijk de meegenomen zwemvesten voor de kinderen gebruikt. Iedereen was in zijn sas: Pascal helemaal blij om even te varen (en eindelijk weer eens te vissen), Vera en Stan keken hun ogen uit en vermaakten zich boven verwachting goed en ik heb zowaar echt even relaxed kunnen zitten. Pascal had vrij snel een vis gevangen, dus actie in de boot! Je weet immers maar nooit wat er aan je lijntje zit (er zwemt hier van alles). Ik was manager schepnet en heb deze taak natuurlijk vol inzet uitgevoerd. Het was een 'braem' van 32 cm die we natuurlijk netjes hebben teruggezet in de zee. De kindjes waren helemaal onder de indruk en Vera bleef hierna maar vragen: ‘Welke vis zal papa nu vangen?’ Waarbij ze wees op het plaatje in de boot met alle vissen hierop afgebeeld. Nou, papa heeft hierna nog twee braems gevangen.

Mallacoota1klMallacoota3kl

We hebben ook nog even aangemeerd op Iguana Bay, wat bekend staat om grote leguanen. Vera moest plassen en dus het openbare toilet opgezocht (waarvan er hier overigens ontzettend veel zijn). We proberen dit toch zoveel mogelijk te voorkomen gezien de mogelijke aanwezigheid van o.a. giftige spinnen. Vera vond het maar gek om te plassen boven een gat in de grond. Helaas alleen een medium-size hagedis gezien en geen leguaan te bekennen.

Mallacoota4kl


Spinnen en schelpen
Vrijdag 17 februari 2017. Lakes Entrance, Victoria, Australië.

Terwijl Pascal de camper klaar maakte voor vertrek, ben ik met de kindjes naar de speeltuin gegaan. Het valt op dat er ontzettend veel speeltuinen zijn. Elk klein dorpje heeft meestal toch een vrij grote speelplaats, meestal goed verzorgd en met voldoende schaduw. Fijn als de kindjes al wat energie kwijt zijn voordat we gaan rijden. Al rijden we niet lang, over het algemeen maximaal twee uur per dag met een tussenstop.

We hadden bedacht om voor wat afwisseling naar een 'farmcamping' te gaan in Tostaree. Ik had ze vooraf via de mail geïnformeerd dat we wilden komen, maar had hierop geen reactie ontvangen. Toen we het erf op waren gereden, werden we ontvangen door een behoorlijk oude meneer. Hij bleek de vader van de eigenaar, die elders aan het werk bleek te zijn. We zagen geen dieren en er was 0,0 te doen. Hij vertelde dat de schapen 'ergens' op het land liepen. Er zouden ook nog pony's zijn, maar ook die waren ergens verderop. De oude man was ondertussen heel kortademig geworden en even was ik bang dat hij ter plekke een hartaanval zou krijgen. Ik wilde het gesprek afronden, maar hij was nogal breedsprakig en het duurde dus nog even...

Het was ondertussen tijd voor de lunch, dus we besloten eerst maar wat te eten. Tijdens de lunch hebben we besloten om verder te rijden. Uiteindelijk zijn we in Lakes Entrance terecht gekomen. Gelukkig was er op de camping van onze keuze nog net één plekje vrij. Onze eerste ervaring met parkeerinstructie door de beheerder van de camping, die precies vertelde wanneer Pascal zijn stuur links- of rechtsom moest draaien. Heel grappig! We hebben een wandeling gemaakt naar '90 Mile Beach' en schelpen gezocht voor Vera haar schelpenketting, waar ze in Sydney mee was begonnen.

‘s Avonds voor het slapen gaan onze tweede Australische spin gezien. Ik moet zeggen dat er betere momenten (en plekken!) zijn om een spin tegen te komen. Korte situatieschets: we lagen in bed en ik wilde net mijn bedlampje uit klikken, toen Pascal zei dat ik beter niet omhoog moest kijken maar beter even overeind kon komen. Ik dacht nog lichtelijk dat hij een grapje maakte, maar toen ik me omdraaide zag ik toch vaag iets op de muur zitten. Het nare toeval wil dat ik lenzen draag en een bril heb, met -6,5. Ik zie zonder bril dus praktisch niets! Mijn bril lag soort van onder de spin en ik raakte lichtelijk in paniek. Toen ik mijn bril eenmaal op had en de spin goed kon bekijken, maakte dat er de situatie er eigenlijk niet echt beter op. De spin was ongeveer 5 cm groot, zat net boven mijn lichtknopje en het enige positieve was dat we hem niet herkenden van de plaatjes van giftige spinnen. Pascal besloot hem met wc-papier te killen, wat deels lukte. De spin leek wel geplet, maar viel erna tussen een smal richeltje. We dachten wel dat hij dood zou zijn, maar dat wil je toch graag even zelf zien. Helaas is het ook na diverse pogingen niet gelukt de spin erachter vandaan te krijgen en moesten we toch gaan slapen... Brrr.

 


Kamperen met kippen
Zaterdag 18 februari 2017. Ellaswood, Victoria, Australië.

Vanuit Paynesville hebben we te voet de ferry naar Raymond Island genomen. Dit eiland staat bekend om de vele koala's die je in het wild kan zien. We hebben de 'Koala Track' gelopen, 1,2 kilometer lang en dus goed te doen voor de kindjes. Het was in het begin even goed zoeken, maar al snel zagen we ze. Vera en Stan zochten goed mee en vonden het zichtbaar leuk de koala's eindelijk te zien. De eindstand was: twaalf koala's, twee grote egels/miereneters en één uil. Natuurlijk moest ook hier nog even gespeeld worden in de speeltuin, waarna we de ferry terug hebben genomen.

koala2klkoala3kl

Na een lekkere lunch aan het water zijn we doorgereden naar onze volgende bestemming, jawel... een farmcamping! In Ellaswood bleek er een te zijn en dat lag redelijk op onze route, dus tijd voor poging nummer twee. Nadat we op het erf waren gereden, kwam er een vrouw op een tractor naar ons toe gereden. Ze wees ons een plekje waar de camper kon staan, met stroom. Ze heeft ons wat van de boerderij laten zien. Langs de schapen (Vera en Stan kregen allebei een pluk wol in hun handjes gedrukt) en de kippen, waarbij ze mee mochten helpen met eten geven, een kip konden aaien en eieren mochten rapen. Er waren ook nog twee pony's in de wei achter onze camper, die ze geaaid en gras gevoerd hebben. De vrouw bood ons een drankje aan en we hebben bij haar op de veranda gezellig zitten kletsen, terwijl Vera en Stan op het grasveld met elkaar speelden. Het was een zeer geslaagde ervaring en zeker voor herhaling vatbaar.

farmcamp1klfarmcamp2kl

Vera en Stan zijn inmiddels goed gewend aan het naast elkaar slapen in de camper en het slapen gaat zonder problemen. Stan is één keer uit bed gevallen toen de camper een beetje scheef stond, maar sliep daarna gelukkig snel verder. Stan werd ook een keer gillend wakker en had het over een krokodil die uit het water kwam. Het is duidelijk dat ze veel mee maken en dat het ze soms meer doet dan het lijkt. Behalve deze twee voorvallen slapen ze rustig en komen wij zelf gelukkig ook aan voldoende nachtrust toe.

 


Het Walhalla bestaat echt
Zondag 19 februari 2017. Rawson, Victoria, Australië.

Na 's ochtends de paardjes nog een keer geaaid te hebben, zijn we richting Walhalla vertrokken. Walhalla is een oud 'goldmine-dorpje', waar een trein door de bergen rijdt. We zijn in twintig minuten met de trein van Walhalla naar Thomson gereden. Vera en Stan vonden het helemaal geweldig om met de trein te gaan. In Thomson een ijsje gegeten en daarna weer terug. In Walhalla heeft Pascal op het openbare toilet overigens spin nummer drie gezien: de gevreesde Redback spin die (dodelijk) giftig is. Het bleek een nog jonge spin, maar toch. Sinds het spinnenvoorval in bed, merk ik dat de spinnen me toch wat meer bezighouden en vannacht heb ik er zelfs over gedroomd.

walhallakl

Na het treinritje hebben we geluncht in een pub en een overnachting in het nabij gelegen Rawson geregeld. Rawson deed zijn naam eer aan. Het was zeker 'raw' met vooral heel veel stoere mannen die goed zouden passen bij de Hells Angels. Mannen met baarden, tatoeages, stoere kleren, motoren en bier. Bij de camping bleek een pub te horen, waar echt serieus, alleen maar mannen (met bier) waren. Het deed bijna onwerkelijk aan. Het was grappig om te zien dat Vera en Stan tussen die stoere mannen door renden. We hadden een mooi plekje midden in het bos, tussen de bomen. Iedereen leek er een sport van te maken het grootste kampvuur te maken. Wij waren iets minder 'raw', voelden er niet zoveel voor om in de kou buiten te zitten en hebben in de camper lekker een potje gekaart. Verschil moet er zijn, haha!

 


Genieten
Maandag 20 februari 2017. Walkerville, Victoria, Australië.

We wilden eigenlijk naar het Wilsons National Park, maar het was helaas heel slecht weer. Met veel regen (en zonder goede regenkleding) hebben we niet zoveel in de natuur te zoeken. We hebben rustig aan gedaan, onderweg lekker geluncht en goede koffie gedronken (ik dan, Pascal moet er niets van hebben). Uiteindelijk zijn we terecht gekomen in Walkerville (weer aan de kust), op een prachtige camping met aan de ene kant het bos en aan de andere kant het strand. Pascal heeft de eerste levende wombat in het wild gezien! Tussen de buien door natuurlijk de (mooie!) speeltuin bezocht met de kindjes en met de bal op het grote grasveld voor de camper gespeeld.

Het is grappig te zien dat Vera en Stan gedurende deze reis een hechtere band hebben gekregen. Ze stoeien meer met elkaar en zijn inmiddels echt aan elkaar gewaagd, doordat Stan steeds sterker wordt en meer van zichzelf afbijt. Dat maakt het voor ons niet altijd makkelijker, maar het is heerlijk te zien dat ze zo'n lol met elkaar kunnen hebben. Verder genieten we volop van de tijd met elkaar als gezin. Elke ochtend in alle rust wakker worden, samen knuffelen in bed en lekker stoeien. Van ons mag deze reis nog wel even duren....

VeraStan bewerkt

 


Paraderende pinguïns
Woensdag 22 februari 2017. Phillip Island, Victoria, Australië

Het regende veel in Walkerville en we hebben besloten niet naar Wilsons National Park te gaan maar door te rijden richting Phillip Island. Onderweg een lekkere 'café latte' gekocht, inmiddels een vast ritueel in de ochtend. Het regende nog steeds behoorlijk en het was even zoeken naar wat te doen met regen. Bij het informatiepunt in Inverloch tips gevraagd over leuke (binnen) activiteiten met de kinderen. Een indoor speeltuin bleek helaas net die dag gesloten wegens privéomstandigheden. Uiteindelijk een leuke wandeling gemaakt in het stadspark van Wonthaggi. We hebben drie grote kangoeroes gezien, wat toch bijzonder is aangezien we ze nog niet heel veel gezien hebben. Er werd ook gewaarschuwd voor slangen, maar die hebben we (gelukkig) niet gezien.

We hebben twee nachtjes op de camping in Phillip Island geslapen, want hier is zoveel leuks te doen! We hebben in de ochtend een mooie wandeling over de boardwalk bij 'Nobbies Reservation' gemaakt. Helaas hebben we geen zeeleeuwen kunnen zien met het blote oog, maar wel babypinguïns in hun nestkasten op de heuvel. Tijdens de lunch hebben we een plekje ontdekt waar heerlijke sushi te verkrijgen is, dus wij hebben ons zelf ook verwend. Daarna zijn we naar het 'Koala Reservation Center' gereden, want de koala's blijven schattig om te zien. Vera en Stan hebben allebei een knuffel gekregen en zijn er helemaal blij mee.

nobbiesreservation1nobbiesreservation2

's Avonds zijn we naar de beroemde 'pinguïn parade' geweest. Het blijft een gek idee om te betalen voor een natuurfenomeen, maar we hadden het zeker niet willen missen. Rond 19.15 uur moesten we er zijn om een mooi plekje op een van de tribunes te bemachtigen. We moesten nog ongeveer anderhalf uur wachten, maar Vera en Stan deden het super. We hadden de iPads meegenomen (blijft goed vermaak voor dit soort situaties) en de chipjes maakten het een echt feestje voor ze. Ze vonden het ook duidelijk leuk om tot zo laat op te blijven. Eerst kwam er een enkele pinguïn die het aandurfde om via het strand (langs een horde zeemeeuwen) de duinen op te klimmen om het nest te bereiken. Later kwamen er tientallen tegelijk en dat was echt heel mooi om te zien. Daarna waren er in de duinen nog pinguïns te zien die door de duinen wandelden, op zoek naar hun nest. Rond 21.30 uur reden we terug naar de camping, met twee slapende kindjes.

Ondertussen bereiden we ons een beetje voor op ons vertrek naar Tasmanië, over twee dagen. Een wasje gedraaid en nog een warme trui voor Vera gekocht, omdat het in Tasmanië duidelijk wat kouder kan zijn.

 


Boertje spelen
Donderdag 23 februari 2017. Melbourne, Victoria, Australië.

Onderweg naar Melbourne zijn we gestopt bij 'Warrook Farm', waar we een farmtour hebben gedaan. We hebben veel gezien en gedaan: melk gegeven aan kleine kalfjes en lammetjes, een grote stier geaaid, zelf een koe gemolken (Vera lukte het zelf!), gezien hoe een schaap werd geschoren (best indrukwekkend) en hoe een hond een kudde schapen drijft. Verder hebben we wallaby’s gevoerd, wombats gezien, wortels aan een pony en ezel gevoerd en kamelen geaaid (en een klein kusje gegeven). Het was erg leuk en informatief, zowel voor Vera en Stan als voor ons.

warrookfarmwarrookfarm3

Het was daarna nog best een stukje (bijna twee uur) rijden naar Melbourne. We wilden graag naar een camping die dicht bij het inleverpunt van de camper zat, aangezien we op tijd naar het vliegveld moesten vertrekken. Na een flink stuk dwars door het centrum van Melbourne, bleek de camping geen plek meer te hebben. Dat was even een domper. Er bleken meerdere evenementen te zijn, waardoor er meer toeristen waren dan gebruikelijk. Uiteindelijk een camping gevonden die nog plek had, waarvoor we helaas weer drie kwartier door het centrum moesten rijden. Verstand op nul en gaan. Gelukkig bleek de camping wel een succes en was er zelfs een mooi zwembad met o.a. een lekker warm bubbelbad! Dat maakte veel goed.

Het inleveren van de camper ging heel soepel en na een half uurtje met de taxi waren we op de luchthaven. We vertrokken volgens planning om 12.30 uur richting Tasmanië (Hobart) en de vlucht van ruim een uur verliep heel soepel. Vera en Stan vermaakten zich prima met de filmpjes op de iPads in het vliegtuig (Qantas) en voordat we het wisten waren we er al!

 


Spelen in Tasmanië
Vrijdag 24 februari 2017. White Beach, Tasmanië, Australië.

whitebeachOp de luchthaven was het even zoeken waar we de camper op moesten halen, maar toen we dat eenmaal wisten was het snel geregeld. Wat een verschil met het ophalen in Sydney zeg! De camper zag er exact hetzelfde uit, maar dan in duidelijk betere staat. Heel fijn om alle spullen weer op dezelfde plek te kunnen terugleggen en ook voor Vera en Stan heel fijn om weer in exact hetzelfde bedje te slapen. Ik denk dat ze niet eens beseffen dat we nu een andere camper hebben. We begrepen dat veel campings volgeboekt zijn en dat het in Tasmanië verstandig is om de plaatsen van tevoren te reserveren. Ze hebben voor ons een plek in White Beach gereserveerd, aangezien we eerst die richting op wilden.

We waren ongeveer een kwartier onderweg toen we schrokken van een harde klap. Er was een steen van een tegemoetkomende vrachtwagen gevallen en tegen onze voorruit gekomen met een grote ster (ong. 7 cm) tot gevolg. Gelukkig kwam de steen niet door de ruit en bleef de schade redelijk beperkt.

De camping lag op een prachtig plekje, vlakbij het strand. Er was ook een mooie speeltuin, dus de kindjes ook helemaal happy. Na het eten van een ijsje en het genieten van een mooie ondergaande zon op het strand (voor het eerst met de kindjes) zijn Vera en Stan weer lekker gaan slapen.

 


Tasman Arch & Devils Kitchen
Zaterdag 25 februari 2017. Triabunna, Tasmanië, Australië.

tasmanarch

De volgende dag eerst bij Eaglehawk Neck gekeken naar prachtige natuur bij de 'Tasman Arch' en 'Devils Kitchen'. Er was ook een blowhole. Mooi, maar lang niet zo spectaculair als die in Kiama. Ja, we worden kritisch ;-) We hebben een korte wandeling gemaakt, ons verwonderd over de indrukwekkende natuur en de kindjes getrakteerd op een heerlijke berry icecream en ons zelf op een paar oesters (dat is de lokale specialiteit). Hierna zijn we doorgereden naar de luchthaven (ongeveer een kwartier omgereden) om naar de ster in de voorruit te laten kijken. Gelukkig zijn ze meegaand en kunnen we afspreken dat de ruit over een paar dagen wordt gemaakt terwijl wij op locatie zijn, zodat we niet hoeven te wachten.

Daarna doorgereden naar Triabunna, wat op aanraden van de campingmedewerkers een goede tussenstop is op weg naar Coles Bay. In Triabunna aangekomen zijn we enigszins teleurgesteld. Het lijkt wel een spookdorpje, alles was verlaten, met vervallen gebouwen en weinig leven in de brouwerij. De camping ligt aan een doorgaande weg, naast een benzinepomp en is allerminst charmant te noemen. We zien dat verderop twee free campsites zijn en besluiten voortaan weer zelf 'research' te doen over waar we heen gaan.

 


Van strand naar strand
Zondag 26 februari 2017. Coles Bay, Wineglass Bay, Tasmanië, Australië.

De volgende dag zijn we doorgereden richting Coles Bay. Wat een mooie route, langs de kust met ruige rotsen en prachtige strandjes. Het is al duidelijk dat Tasmanië erg mooi is. Voor Swansea zijn we voor een pauze gestopt bij Kate's Berry Farm, een mooi plekje om te genieten van een kopje thee/koffie met wat lekkers erbij.

In Swansea hebben we ons toilet gedumpt, wat achteraf een goede keuze was aangezien dat in Coles Bay niet meer bleek te kunnen. Het legen van het toilet vraagt in Tasmanië wat meer planning, omdat er op veel campings geen dump mogelijkheid is. Dit in tegenstelling tot onze eerdere ervaringen aan de oostkust van Australië.

colesbaycolesbay2

Vanuit Coles Bay doorgereden naar Freycinet national park, waar we bij Cape Tourville een mooie wandeling hebben gemaakt over een boardwalk. Prachtig! Op de terugweg gestopt bij een mooi kindvriendelijk strandje (Richardsons Beach) waar de zee rustig was en Vera en Stan heerlijk in het ondiepe water hebben gespeeld. De camping in Coles Bay was gelukkig weer naar tevredenheid en douches zonder timer, daar hebben ze er hier helaas meerdere van.

De volgende dag hebben we een boottocht naar Wineglass Bay gemaakt. De boot ging via mooie baaitjes en ruige kust naar het beroemde strand dat met wat fantasie op de vorm van een wijnglas lijkt. In de baai op de boot geluncht om uiteindelijk na vier uur weer in de haven terug te keren. Onderweg zeeleeuwen en jawel, dolfijnen gezien! Op het moment dat de dolfijnen te zien waren, lagen Vera en Stan heerlijk op onze schoot te slapen, dus we konden helaas niet zien hoe de dolfijnen voor en achter de boot aan het spelen waren. Sommige dingen zijn nu eenmaal anders met kinderen. Maar we hebben ze vanuit ons plekje op de boot in ieder geval voorbij zien zwemmen en dat was al heel wat. De boottocht was zeker niet gratis maar 100% het geld waard, geweldig!

wineglasbay


Van rots naar rots
Maandag 27 februari 2017. St. Helens, Bay of Fires, Tasmanië, Australië.

Na de boottocht zijn we doorgereden naar een ander bekend deel van Tasmanië, de Bay of Fires. We hadden al via de app 'Wikicamps' gezien dat er veel gratis campsites waren, dus we hadden niets geboekt. We zijn terecht gekomen op een grote camping, waar gelukkig nog een mooie plek vrij was. Het geeft echt een ander gevoel, dat freecampen! Dit keer wel op een officiële camping met andere kampeerders om ons heen. Dat geeft ook weer een ander gevoel dan de eerdere plekken in ons eentje. Als we de camper uitstapten, stonden we praktisch op het strand en vanuit de camper hoorden we de golven. Heerlijk!

BayofFiresBayofFires1

Het weer is erg goed en we hebben de volgende dag genoten van een stranddag. Vera ging met Pascal een wandeling maken over de rotsen (op blote voeten) en vond dat zo leuk dat ze later nog een keer wilde. Stan en ik konden natuurlijk niet achterblijven, dus even later liepen we met ons vieren van rots naar rots.

BayofFires2BayofFires3

We waren van plan om nog een nacht in de Bay of Fires te blijven en de volgende dag door te rijden naar Launceston, waar we naar de dierentuin wilden gaan. We zagen rond 17.30 uur dat deze rit best lang (2,5 uur) duurde en hebben ad hoc besloten alvast een eind die kant op te rijden. Heerlijk die vrijheid van het freecampen!

 


Gratis kamperen
Dinsdag 28 februari 2017. Fingal, Tasmanië, Australië.

We zijn terechtgekomen op een gratis camping in Fingal en zo'n gratis plek vind je niet snel. Er was eigenlijk alles wat je ook op een betaalde camping vindt, waar ze in het (ons) duurste geval $ 80,- voor vragen. Er waren zelfs twee plekken met stroom, stromend water, toiletten, een warme douche (oké, tegen $ 2,- voor 3 minuten), een dumppoint en een geweldige speeltuin voor de kinderen. Oh, en uitzicht op een kudde grazende schapen ;-)

 


Naar de Carglass en Cataract Gorge
Woensdag 1 maart 2017. Hadspen, Tasmanië, Australië.

In plaats van naar de dierentuin te gaan, zijn we eerst langs de Tasmaanse Carglass in Launceston gereden. Ze konden om 13.00 uur ter plekke op de camping in Hadspen onze voorruit komen vervangen, super! We moesten toch een was draaien (het was mooi zonnig weer) en we zouden onze plannen hierdoor niet hoeven aan te passen. Gelukkig ging alles soepel en rond 14.30 uur vertrokken we alweer naar ons volgende uitje: Cateract Gorge, in het kort een grote vallei met een rivier en een stoeltjeslift die er overheen gaat. We zijn met de stoeltjeslift omhooggegaan en zijn daarna terug gewandeld (o.a. over een grote wiebelende hangbrug). Boven een wallaby (een kleine kangoeroe) gezien, die we tot vrij dicht konden benaderen. Beneden was een mooi zwembad, waar we nog even lekker in hebben gezwommen. We kunnen Vera en Stan geen groter plezier doen!

CateractGorge2CateractGorge3

We zijn ondertussen goed gewend aan ons reizende ritme en genieten van de mooie uitzichten, de vrijheid en elkaar. Vera is een beetje aan het oefenen met Engels spreken en ze ging vandaag op eigen houtje een 'praatje' maken met onze buren. Ze had gevraagd: ‘Hello, how are you?’ Wat onze buren hadden gezegd, bleef natuurlijk een raadsel.

We maken soms grapjes dat we ondertussen een goede catalogus kunnen uitbrengen met reviews van de speeltuinen in Australië, want we hebben er voor ons gevoel al heel veel gezien ;-) Het reizen met (kleine) kinderen is simpelweg anders dan zonder. Natuurlijk moet je aanpassingen doen en kan je bepaalde dingen niet, minder of moet je het anders doen. Het blijft echter een geweldige ervaring die we nooit hadden willen missen!

CateractGorge

 


Gloeiwormen en tijgerslangen
Donderdag 2 maart 2017. Mole Creek, Australië.

Vanuit Hadspen was het ongeveer drie kwartier rijden naar Mole Creek, dat bekend staat om haar grotten. Eerst langs het informatiecentrum gegaan, wat tevens een café was. Er was wat speelgoed aanwezig, dus Vera en Stan hebben zich uitgeleefd met voor hen nieuw speelgoed terwijl wij onder het genot van een drankje uit zochten wat we precies wilden doen. We hebben een 'guided tour' gedaan in de Marakoopa Cave, waar een riviertje door stroomt en dat bekend staat om de gloeiwormen. Het was erg mooi om de gloeiwormen op het plafond van de grot als sterren te zien schitteren toen de gids het licht uit deed. Wat was het donker! En wat liet de gids het licht lang uit ;-)! Vera en Stan vonden het best een beetje spannend, maar ook erg mooi.

mole creek

Vanaf de grot was het ongeveer een kwartier lopen terug naar de parkeerplaats. Een mooi aangelegd wandelpad, dwars door de natuur. Op de heenweg hadden we teveel haast om op tijd te zijn voor de rondleiding, maar op de terugweg hebben we lekker rustig aan gedaan. Bij het bezoekerscentrum kwam Pascal met Vera de hoek om, toen ze een grote slang (ongeveer 1.20 lang) zagen. Gelukkig schrok de slang ook en ging hij er snel vandoor. Pascal kon nog net een foto maken en de gids vertelde ons dat het een (zeer giftige) 'tigersnake' was. Leuk om een slang in het echt gezien te hebben, maar die kan nu van het lijstje en als het aan ons ligt blijft het hierbij. Al zijn de risico's minimaal doordat de meeste slangen hier niet agressief zijn en ze er (net als deze) liever vandoor gaan dan dat ze je opzoeken.

Hierna boodschappen gedaan en onze camping in Mole Creek opgezocht. Een kleine camping, waar we een plekje aan het beekje hebben gekregen. De rest van de middag hebben we lekker ontspannen doorgebracht, met o.a. een korte wandeling door het beekje (koud!) en de kinderen hebben zich vermaakt met stenen gooien in het riviertje.

 


Lekker lopen
Vrijdag 3 maart 2017. Cradle Mountain, Tullah, Australië.

Cradle Mountain stond op ons 'must see' lijstje. De weg ernaartoe door de bergen viel alles mee. Vanuit het informatiecentrum vertrokken shuttlebussen verder het natuurgebied in. Ik ben met Stan bij de eerste halte uitgestapt, terwijl Pascal met Vera door ging naar de laatste halte. Wat een mijlpaal! Vera heeft voor het eerst een grotere wandeling gemaakt, namelijk de Dove Lake circuit. Een wandeling van 6,2 kilometer met hoogteverschil en rotsachtig terrein, er staat twee tot drie uur voor en ze hebben het in iets minder dan drie uur gelopen. Daarnaast heeft ze het helemaal zelf gelopen en Pascal was supertrots.

dovelakedovelake2

Ondertussen heb ik met Stan een kortere wandeling gedaan (The Enchanted Walk). Stan heeft duidelijk lol gekregen in het zelf lopen en waar hij voorheen om de haverklap gedragen wilde worden, rende hij nu als een haas voor me uit over de boardwalk. Het is opvallend dat hij de laatste tijd minder vaak valt en steeds beter op zijn beentjes staat. Na ongeveer anderhalf uur zijn we met de shuttlebus doorgereden naar Dove Lake om ook dat stukje gezien te hebben. Stan viel onderweg in de bus tegen me aan in slaap en we zijn op het eindpunt lekker blijven zitten om na ongeveer twintig minuten weer op het beginpunt aan te komen. Na de lunch duurde het niet zo heel lang voordat Pascal en Vera ook terugkwamen, moe maar zeer voldaan.

We zijn doorgereden naar een freecamp site bij een stuwmeer net boven Tullah. Het was even zoeken waar de juiste plek was en het is met de camper soms behoorlijk manoeuvreren, maar we hadden uiteindelijk een mooi plekje aan het water. Vera en Stan hebben zich vermaakt met stenen in het water gooien en ook wij deden ons best om een drijvend stukje hout te raken. Wat een lol kan dit geven!

TullahStenengooien

 


Een verhaaltje voor het slapen gaan
Zaterdag 4 maart 2017. Strahan, Australië.

In het westen van Tasmanië zijn we door diverse mijndorpjes gereden. Oude dorpjes, die een enigszins vervallen en verouderde indruk maken. Strahan is een wat groter dorpje, aan de kust. Het is opvallend dat het water aan deze kant van Tasmanië bruin gekleurd is. Het nodigt niet uit om te zwemmen, al zal het misschien best schoon zijn. Gelukkig is de temperatuur ook van dien aard dat afkoeling niet noodzakelijk is. Het is wel lekker zonnig en rond de 25 graden. We hadden het frisser verwacht!

In Strahan een wandeling gemaakt van ongeveer veertig minuten naar Hogarth Falls. Daarna door gereden naar het oosten, wat een behoorlijk steile bergweg bleek te zijn. Zoiets hadden we eigenlijk in Cradle Mountain verwacht. Het stond garant voor mooie uitzichten. Sowieso staat deze kant van Tasmanië bekend om de 'wilderness'.

strahanhogartfalls

We hebben relatief weinig leesboekjes mee kunnen nemen, waardoor we het onderdeel 'boekje lezen' van het bedritueel hebben vervangen door 'verhaal'. Vera kiest drie woorden, op basis waarvan wij (om de beurt) een zelf verzonnen verhaal vertellen. Het is een leuke nieuwe afsluiting van de dag en ze slapen er lekker op.

 


Weer een waterval
Zondag 5 maart 2017. Derwent Bridge, Australië.

Onderweg naar Derwent Bridge een mooie tussenstop gemaakt met jawel, een wandeling naar opnieuw een waterval. Dit was een wandeling van twintig minuten naar Nelson Falls. Vera en Stan lijken de wandelingen wel leuk te vinden. Stan zegt bij elk stroompje in het beekje: ’Een waterval!’ en ze vermaken zich opnieuw goed met het gooien van steentjes in het water.

Het valt op dat ze beter zijn gaan gooien. De mensen die we onderweg tegen komen kijken allemaal lachend naar de kinderen en zeggen tijdens het voorbij lopen: ‘Hi, how are you doing?’ We zijn er nog niet helemaal uit wat hierop de meest passende reactie is, aangezien het duidelijk niet de bedoeling is een minutendurend gesprek te voeren. Tegelijkertijd voelen we de behoefte om de wedervraag te stellen naar hoe het met hen gaat. Het eindresultaat voelt vaak wat onbevredigend aan, maar gezegd moet worden dat de meeste mensen hier uitermate vriendelijk en spontaan zijn. Een meisje dat we tegenkomen biedt bijvoorbeeld uit zichzelf aan een foto van ons vieren te maken. Heel leuk!

NelsonfallsNelsonfalls2

Onze eindbestemming hebben we opnieuw via de app 'Wikicamps' bepaald. Wat zijn we blij met deze app! We komen op een mooi plekje aan het water, wat we anders nooit gevonden zouden hebben. Er staan nog twee anderen naast ons, wat ook wel wat leuke afleiding geeft. Zo probeert de man naast ons vissen te vangen (die zitten er duidelijk, want geregeld springen ze boven het water uit), maar hij lijkt er niet echt verstand van te hebben aangezien er van alles misging. Pascal gokte dan ook dat hij binnen drie keer ingooien vast zou zitten. Hij kreeg ook nog gelijk ook. Soms is het op veilige afstand toekijken naar zoiets toch wel grappig leedvermaak.

 


Real scouts
Maandag 6 maart 2017. Hobart, Australië.

We hebben nog een paar dagen voordat we Tasmanië verlaten en doorvliegen naar Perth, dus we hebben een grove planning gemaakt van waar we de tussenliggende dagen heen willen. We waren van plan om naar Lake Gordon te gaan (in een natuurgebied) maar al rijdend vanaf Derwent Bridge vroegen we ons af of dit wel de beste keuze was. De laatste dagen hadden al behoorlijk in het teken van de natuur gestaan en hoe mooi de natuur ook is, het zou misschien meer van hetzelfde zijn. We hebben de keuze gemaakt om in één keer door te rijden richting Hobart, zodat we het gebied ten zuiden van Hobart (inclusief Bruny Island) nog kunnen bezoeken. Het was ongeveer 2,5 uur rijden en ondanks dat het langer was dan anders, was het prima te doen.

We hebben op een 'bush-camping' iets ten zuiden van Hobart overnacht, 'Lea Scout Centre'. We kregen een A4-tje met hierop onder andere de 'scoutlaws' vermeld, waar we ons aan dienden te houden. Een paar voorbeelden: 'A scout is helphul', 'A scout is respectful', 'A scout is friendly' en 'A scout is courageous' (en zo verder). Ik kan alleen maar zeggen dat we ons altijd al aan deze 'law' proberen te houden.

 


Tasmaanse Duivels
Dinsdag 7 maart 2017. Huonville, Australië.

Gezien onze langere reisdag gisteren en de weinige activiteiten voor de kinderen hebben we besloten Vera en Stan te verrassen met een bezoekje aan een indoor speelhal (in Kingston). Toevallig lag het op de route naar het zuiden en het was maar tien minuten rijden vanaf de camping. Ze hebben zich heerlijk uitgeleefd met klimmen, glijden, rijden, springen, kruipen en wat je nog meer kan bedenken aan fysieke activiteit. Het is fijn te merken dat ze wat ouder worden en we zelfs even hebben kunnen zitten terwijl zij aan het spelen waren. Kortom, iedereen blij!

indoor

Na het spelen in ongeveer anderhalf uur doorgereden naar Hastens Thermal Springs, waar o.a. een zwembad is dat verwarmd wordt door een thermische bron. We hebben eerst een korte wandeling langs verschillende hotsprings gemaakt en daarna natuurlijk even in het zwembad gezwommen. Het was inderdaad warm, nou ja, in ieder geval niet koud. We zullen maar zeggen dat we het iets warmer hadden verwacht.

Daarna weer een stukje terug naar het noorden (Huonville) gereden, waar we op een 'farmcamping' verbleven. Toen we aankwamen werden de Tasmaanse Duivels net gevoerd, waar we nog een klein stukje van hebben kunnen zien. Hebben we de meest bekende diertjes van Tasmanië toch nog (levend) gezien! We hebben er helaas al tientallen op en langs de kant van de weg zien liggen, evenals tientallen wombats, walibi's en possums. Het zegt natuurlijk iets over hoeveel van deze wilde dieren hier leven en het is niet te voorkomen, maar ik kan er moeilijk aan wennen en mijn maag draait zich stiekem elke keer een beetje om als ik weer een 'roadkill' zie. Gelukkig kan Pascal ze in de meeste gevallen heel goed ontwijken en blijft de 'hobbel' ons meestal bespaard. De kindjes krijgen er gelukkig niets van mee.

tasmaanseduivelkippen

Vera moet op het moment niet zoveel meer hebben van de kippen. Ik moet zeggen dat ik haar wel begrijp, want het zijn enorm grote beesten die op je af komen rennen als ze ook maar denken dat er iets te eten valt. Natuurlijk ben ik niet bang voor een beetje kip en heb ik mijn best gedaan om Vera moed in te praten, maar Vera koos uiteindelijk om haar koekje toch maar in de camper op te eten ;-)

Ondertussen zijn er bepaalde uitspraken die steeds terug komen, waarvan ik er enkele zal noemen:
Stan: ‘We zijn er bijna!’, ook al moeten we nog een uur.
Vera: ‘Wat mag er allemaal niet, mama?’ bij het zien van één van de vele bordjes waarop rode kruizen of andere voorschriften en geboden staan.
Vera: ‘Ik moet plassen’, als we net aan tafel zitten om te eten doordat ze dan pas de rust voelt om zich bewust te worden van haar lichamelijke prikkels ;-)
Stan en Vera: ‘Ik wil ook knuffelen!’, bij het zien dat de ander wordt geknuffeld om er vervolgens al klimmend, duwend en desnoods mét het betere ellebogenwerk bovenop/tussendoor te kruipen.
Vera: ‘Hoeveel nachtjes blijven we hier?’, waarop wij steevast antwoorden met: ‘Eén lieverd, we gaan weer een ander mooi plekje bekijken.’

 


Paradijslijk
Woensdag 8 maart 2017. Bruny Island, Tasmanië, Australië.

Vanuit Huonville zijn we naar Kettering gereden, waar we de ferry naar Bruny Island hebben genomen. Het water is hier mooi helder en de strandjes zijn wit. Dat vinden we toch mooier dan aan de andere kant van Tasmanië. Bij ‘The Neck’ (een smalle verbindingsweg tussen het noordelijk en zuidelijk deel van het eiland) hebben we een hoge trap beklommen naar een uitkijkpunt met aan twee kanten zee. Prachtig! We hebben geluncht bij een 'berry farm', met uitzicht op zee. We vroegen ons nog af of hier ook slangen zouden zijn, maar dit werd snel duidelijk toen we een bordje zagen: ‘Watch out, active snakes!’ Oké.... Gelukkig geen slang gezien.

bruny islandbruny island2

Onze camping was pal aan het strand en we hebben in de avondzon nog een strandwandeling gemaakt. Naast ons op de camping verbleef een gezin waarvan we steeds meer kinderen zagen. Het was fascinerend om te zien en we telden zeker acht kinderen en drie honden. We verbaasden ons over hoe rustig de kinderen waren en hoe gemoedelijk het allemaal leek te verlopen. Het was heel leuk om Bruny Island nog even gezien te hebben, het is een paradijsje!

bruny island1

Vera heeft het er soms over dat ze de kindjes en 'juffies' van het kinderdagverblijf mist. Ik heb dit aan het kdv laten weten en zowel Vera als Stan hebben een lief berichtje teruggekregen met leuke foto's. Vera haar reactie toen ze de foto zag met alle kindjes en de juffies van haar groep: ‘Maar mama, waarom sta ik er niet op?’ Vertederend. Stan vond het ook heel leuk om iedereen even te zien.

 


Anders dan voorgesteld
Donderdag 9 maart 2017. Hobart, Tasmanië, Australië.

De volgende dag met de boot weer terug naar het vasteland van Tasmanië gegaan. We vliegen om 10.10 uur richting Perth, dus de camper moet een dag eerder ingeleverd worden en we slapen een nachtje in een hostel in Hobart. Voor het inleveren van de camper moet de tank volgetankt zijn (logisch) en de gastank bijgevuld. Dat laatste bleek helaas minder gemakkelijk dan verwacht. Volgens de uitleg van de camperverhuur zou dit bij bijna elke benzinepomp mogelijk zijn, echter dit klopte niet. Na bij elke pomp die we tegen kwamen vanaf Bruny Island gestopt te zijn, was het nog steeds niet gelukt. Uiteindelijk zijn we naar een outdoor winkel gegaan, waar we voor acht dollar de fles hebben bijgevuld. Bij het inleveren van de camper hebben we gevraagd hoe dit zit, waarop verwezen werd naar een speciaal pakket dat je bij de huur kunt afsluiten, waarbij je de camper met een lege tank en gasfles mag terugbrengen. Dit pakket kost, jawel, 150 dollar. Wij vonden het nogal prijzig en kozen ervoor om liever zelf te tanken (niet wetende dat die gasfles vullen zo lastig was). Voordat we weg liepen richting onze taxi zagen we tot onze verbazing dat ter plekke bij de camperverhuur gasflessen werden bijgevuld. Dit schoot toch even in het verkeerde keelgat, aangezien het ons ongeveer anderhalf uur had gekost om een plek te vinden waar dit kon. We besloten er een klachtmail over te sturen (wat we overigens nu nog steeds moeten doen).

Afijn, we zijn met de taxi naar ons hostel in Hobart gebracht, waar we met ons viertjes op een kamer met twee stapelbedden sliepen. De bovenste bedden hadden rondom een vrij gedegen hekwerk, dus we besloten de kinderen boven te laten slapen. Het hostel had een fijne buitenruimte met banken en lekkere sofa's. We vonden dat we wel een lekker flesje wijn hadden verdiend en zaten prinsheerlijk in de zon op ons bestelde eten te wachten, toen ons verteld werd dat de kok net naar huis was en er geen eten meer bereid kon worden. Gelukkig bleek er op loopafstand (ongeveer 1,5 km verder) wat restaurants te zitten waar je eten kon afhalen en Pascal heeft zich opgeofferd om dit te gaan doen. De rest van de middag hebben we heerlijk relaxed buiten op het terras doorgebracht.

hobarthobart2

We waren van plan om eindelijk de meegenomen babyfoon te gebruiken en lekker met zijn tweetjes te eten, terwijl Vera en Stan op bed lagen. We hebben speciaal voor deze reis een babyfoon aangeschaft met extra ver bereik, zodat we misschien eens een hapje of drankje kunnen doen terwijl zij slapen. Eind-de-lijk deed de gelegenheid zich voor om hem te gebruiken. De kindjes lekker op tijd naar bed, babyfoon aan en.... Geen verbinding! Geen verbinding? Huh, thuis deed hij het nog. Na ongeveer een uur proberen, waarbij ik vastberaden begon, maar eigenlijk steeds wanhopiger werd, handleidingen op internet heb gezocht en nijverig op Google heb gezocht naar een eventuele oplossing, heb ik uiteindelijk de moed opgegeven... Het zat er niet meer in. We hebben even de optie overwogen om op te splitsen, maar alleen is het toch anders dan samen. Gelukkig hadden we een late lunch gegeten en tijdens het eten van de kindjes een stuk pizza buit gemaakt, want we besloten niet meer de moeite te nemen om naar beneden te gaan om eten te bestellen. Daar lagen we dan, onder onze kindjes in een stapelbed, waarvan we bijna elke veer van het matras voelden en met een bijna-lege maag. Wat zal ik zeggen, we hadden het ons van tevoren anders voorgesteld.

 


Fietsend de berg op
Zaterdag 11 maart 2017. Perth, Tasmanië.

Om 6.00 uur ging de wekker en om 7.00 uur zaten we aan het ontbijt. Met de taxi naar het vliegveld, op naar Perth! Op Tasmanië nog twee T-shirtjes voor de kinderen gekocht als aandenken. De vlucht naar Melbourne duurde iets langer dan een uur en was voorbij voordat we er erg in hadden. Vanaf Melbourne was het nog ruim vier uur vliegen en ook dat ging heel goed. Ze hebben zich goed vermaakt met de kinderseries op de tv's en we kregen zelfs complimenten van een meneer die vond dat ze het heel goed hadden gedaan. Ik denk dat hij van tevoren erger had verwacht, haha.

vluchtvliegtuig

Eenmaal in de buitenlucht van Perth sloeg de hitte ons direct om de oren. We wisten dat het een verschil van ongeveer tien graden zou zijn met Tasmanië, maar dit was echt even omschakelen. In de relaxstand voor zover mogelijk, maar het blijft best een gedoe om een camper op te halen. Weer een stukje met de taxi (ging heel soepel) en check van de camper. Alles leek in orde, dus hup op pad.
We kwamen eind van de middag aan, toch tamelijk vermoeid. Het is hier drie uur vroeger dan Tasmanië, dus dat is ook best even wennen. Vera en Stan waren iets eerder wakker dan normaal, maar hebben gelukkig verder goed geslapen. Ik denk dat het heel fijn voor ze is dat we weer precies dezelfde camper hebben en ze merken hierdoor het verschil amper.

De volgende ochtend vooral rustig begonnen ;-). We wilden graag naar Rottnest Island en konden met de boot van om 9.30 of 11.30 uur vertrekken. Er moest nodig weer kleding gewassen worden en we besloten het rustig aan te doen. Het werd dus de boot van 11.30 uur. We dachten een en ander goed gepland te hebben, maar uiteindelijk bleek het toch nog krap qua tijd. Onder enige tijdsdruk op zoek naar een geschikte parkeerplek, waarbij we enigszins moeten wennen aan de drukte om ons heen. In Tasmanië was het veel rustiger, geen parkeergebrek en geen betaald parkeren. We bleken uiteindelijk de camper geparkeerd te hebben op een plek waar je van maandag t/m donderdag de hele dag (betaald) mag parkeren, maar van vrijdag t/m zondag maximaal vier uur. We zouden pas rond 18.00 uur terug komen, dus ruim na deze maximale vier uur. We hebben even getwijfeld of we een andere parkeerplek zouden zoeken, maar waren bang dan te laat te zijn voor de boot. Dus de gok genomen en hup... op naar de boot.

De boot deed er ongeveer 45 minuten over. Op Rottnest Island kan je een tour doen met een bus, of fietsen huren. We besloten voor het laatste te gaan, want wij houden wel van een beetje sportiviteit in het zonnetje. Bij de fietsenverhuur bleken speciale 'kinderkarretjes' beschikbaar, waar Vera en Stan samen in konden zitten. Dat vonden ze geweldig. Jammer was dat we de fietsen uiterlijk 15.30 uur in moesten leveren, dus we hadden twee uur de tijd. Al snel kwamen we erachter dat het fietsen best pittig was. Vooral Pascal trapte zich al snel de zweetdruppels op het voorhoofd, aangezien er best grote heuvels waren en het gewicht van het bakkie met de kinderen in combinatie met tegenwind een flinke inspanning vroeg. Ik viel bijna van mijn fiets van het lachen en zie het nu weer voor me. Pascal zwoegend op de fiets en Vera en Stan glunderend in het bakkie erachter met helmpjes op die net niet lekker pasten, terwijl ze heftig heen en weer bewogen op de fietsbeweging van Pascal.

rottnestrottnest2

Wat was het prachtig! Mooie stranden, baaien en helderblauwe zee waarin mooi gesnorkeld kon worden. We zagen al snel een 'quokka', een diertje waar Rottnest Island bekend om staat. Hij zat midden op de weg en was niet bang. Integendeel, hij kwam naar ons toe toen we gestopt waren. Hij vond het bakje van de kinderen wel interessant en nam een kijkje bij Vera en Stan. Later kwamen we er nog veel meer tegen. We hebben in 'Little Salmon Bay' gezwommen, waarna we weer terug zijn gegaan om de fietsen in te leveren. De tijd tot het vertrek van de boot hebben de kindjes zich lekker uitgeleefd in de speeltuin.

rottnest3

Bij terugkeer in Fremantle keken we enigszins angstvallig naar onze voorruit... Helaas, de parkeerwacht heeft ons gesnapt. Een boete van 65 dollar. We hebben hem direct online betaald in de hoop dat het niet wordt doorgestuurd naar de camperverhuurder, want in dat geval krijgen we er nog een flinke boete van hen bovenop voor de 'administratiekosten'. We zullen zien of het hierbij blijft.

Een andere tegenvaller was dat de koelkast van de camper het niet goed blijkt te doen. We hadden al onze twijfels of hij wel voldoende koelde, maar nu blijken de gekochte ijsjes meer vloeibaar dan ijs en zien we een rood lampje knipperen. We twijfelen nog even of het niet komt door de warme buitentemperatuur en of we de koelkast niet te vol hebben gepropt. Na wat dingen uitgeprobeerd te hebben en op Google gekeken te hebben, komen we tot de conclusie we dat het een defect is dat niet zo snel gerepareerd lijkt te kunnen worden. De volgende ochtend gebeld met de camperverhuurder, die gaat uitzoeken of er een reparatie of 'swap' van de koelkast onderweg mogelijk is. We houden contact per email.

 


Dolfijnen en kangoeroes.
Zondag 12 maart 2017. Waroona, Australië.

We zijn vervolgens naar Mandurah gegaan, waar we misschien een bootje wilden huren. Uiteindelijk hebben we een georganiseerde boottour gedaan van anderhalf uur, waarbij we lunch (fish 'n chips) op de boot kregen. En jawel, driemaal is scheepsrecht! Na vorige keer heel vluchtig twee dolfijnen gezien te hebben, zagen we er nu meerdere in vol ornaat de lucht in springen! Wat leuk om te zien dat ze met zoveel plezier uit het water komen en erin plonsen. Vera en Stan vonden het ook prachtig.

mandurahmandurah2

Het valt ons op dat hier minder 'freecamps' zijn, dat de campings minder positief beoordeeld worden en dat de prijzen duidelijk hoger liggen. Dat laatste heeft ook te maken met het feit dat het hier nog hoogseizoen is, in tegenstelling tot de andere kant van Australië. We zijn inmiddels misschien best een beetje kritisch en alles bij elkaar kost het vinden van een geschikte verblijfplaats aanzienlijk meer tijd dan voorheen. Als je dan met moeite een leuke camping gevonden hebt, blijkt het soms vol of ze stellen als voorwaarde dat je minimaal twee nachten moet blijven.

We besluiten iets meer landinwaarts te rijden en zien onderweg een hele horde kangoeroes. Prachtig om ze met zijn allen te zien weg springen! We zijn terecht gekomen op een camping in Waroona, iets meer landinwaarts. Tegen betaling van vijf dollar mochten we er staan. Het was een mooi plekje in een stuk bos en voor vijf dollar is het duidelijk dat je weinig hoeft te verwachten. Prima dus, aangezien wij toch alles bij ons hebben.

Behalve de koelkast heeft ook de dvd-speler van de televisie in de camper het begeven. De kindjes vinden het leuk om tijdens het auto rijden dvd te kijken, maar helaas kan dit nu dus niet meer. We geven het direct door aan de camperverhuurder, zodat het hopelijk tegelijk met de koelkast gerepareerd kan worden.

 


Elk nadeel heeft z’n voordeel
Dinsdag 14 maart 2017. Margaret River, Australië.

We zijn in Bunbury naar het Tourist Information Center gegaan, want we missen deze dagen wat inspiratie voor activiteiten. Misschien komt het door de tamelijke 'tegenslagen' van de afgelopen dagen of is het toch het tijdsverschil (al is dat minimaal), we hebben even een wat minder goede 'flow' in het reizen. We besluiten te picknicken en een wandeling te maken in Wonnerup. Na de picknick starten we met een wandeling van 1,1 km, 'The Possumloop'. Het is een mooie wandeling door het bos. Na een tijdje missen we de bordjes en twijfelen we of we goed zijn gelopen. Op Google Maps lijkt het wel te kloppen en we besluiten verder te lopen. Stan begint te morren en wil gedragen worden. Vanaf zijn knieën tot zijn voeten is hij echter te vies om aan te pakken, door het zwarte zand waar we doorheen lopen. Na het zo lang mogelijk uitgesteld te hebben, besluit ik hem toch te dragen. Het lijkt inderdaad best een lange wandeling.

possumloop

Als we een hoekje om komen, zien we in de verte onze camper staan. Er schieten twee gedachten door me heen: 1) Wat fijn dat we onze camper weer zien! 2) Oei, dat is écht nog een heel stuk lopen, door mul zand! (Ik schat dat het één kilometer was). Dat betekent dus dat we in totaal geen ruime één km hebben gelopen, maar misschien wel drie! Ik kreeg direct medelijden met Stan, die echt wel goed gelopen had en ik heb hem zonder morren het hele stuk tot aan de camper gedragen. Hé, wat zie ik daar bewegen in het bos? Wegspringende kangoeroes! En daar, nog veel meer! Prachtig! En zo zie je maar weer, elk nadeel heeft zo zijn voordeel ;-)

Na de wandeling zijn we doorgereden naar onze camping in Margaret River, midden in een prachtig bos. We hebben besloten hier nog een extra nacht te blijven en wat rust in te bouwen. We zijn naar een kinderspeelpark in Dunsborough gegaan, met o.a. een springkussen, klimpark, minitrein en waterpark met glijbanen e.d. We hebben ons allemaal goed vermaakt.

speelparkspeelpark2

Na een aantal mails over en weer met de camperverhuurder, hebben ze aangegeven een andere camper naar ons te sturen. Fijn dat er nu geen tijd in eventuele reparaties gestoken hoeft te worden. We verwachten de nieuwe camper rond half zes in de avond en maken ons alvast klaar voor het verhuizen van onze spullen. Helaas blijkt de bezorger zich vergist te hebben in de plaats en is hij er uiteindelijk pas om 20.15 uur. Vera en Stan slapen al, dus we hebben gevraagd of de 'wissel' tot de volgende ochtend uitgesteld kon worden. Gelukkig was dit geen probleem.

 


Door weer en wind
Woensdag 15 maart 2017. Manjimup, Australië.

De volgende ochtend blijkt het een nieuwere versie van de camper te zijn. Fijn, maar ook even wennen nu er een andere indeling is. We vinden overal wel weer een plekje voor. Bij het opmaken van het bed van de kinderen blijkt dat de benodigde kussens missen. Ik stuur direct een boze email, wat enigszins oplucht. We besluiten het zo goed mogelijk op te lossen door andere kussens te gebruiken en de resterende gaten met handdoeken op te vullen.

Het weer is inmiddels omgeslagen van zonnig en warm naar wat koeler met regen en harde wind. Zeg maar gerust storm. We hebben in de ochtend een bezoek aan Cape Leeuwin Lighthouse gebracht, in het meest zuidwestelijke puntje van West-Australië. Hier komen twee oceanen samen. Het waaide heel hard en de golven waren indrukwekkend. Toen we net bij de lighthouse waren aangekomen, begon het te regenen. We twijfelden even of we zouden schuilen of terug zouden lopen. Het leek eerder erger te worden, dus zijn we teruggegaan. En erger werd het! Het stortregende en het voelde als hagel. Uiteindelijk helemaal doorweekt in het café teruggekeerd, waar we gelukkig konden bijkomen met wat drinken en een muffin. De negatieve energie rondom de camper is voor een groot deel weggewaaid en weggespoeld door de regen. Vol vertrouwen en goede energie vervolgen we onze reis en gaan we door richting Manjimup.

capeleeuwincapeleeuwin2

Het is een mooie route door een groot natuurgebied. De wind en heftige regen maakt het voor Pascal best een vermoeiende reis. Het is goed opletten met afgewaaide takken en veel bladeren en stukken boomschors op de weg. Maar we hebben onze bestemming weer veilig en wel bereikt en het goede nieuws is dat er voor morgen en daarna weer beter weer is voorspeld. Dus laat die zon maar weer schijnen!

 


Terug in de flow
Donderdag 16 maart 2017. Bow Bridge, West-Australië.

Na een goede nacht zijn we verder gereden naar het zuiden, om naar de 'Valley of the Giants' te gaan. We hebben daar een 'Tree Top Walk' gedaan, waar we 40 meter boven de grond tussen gigantisch grote bomen van meer dan 400 jaar oud zijn doorgelopen. Vera en Stan vonden het geweldig en renden enthousiast voor ons uit, terwijl de loopbruggen en de platforms af en toe flink heen en weer zwiepten. Ik heb geen hoogtevrees, maar zou het er op slag van krijgen. Er was ook een wandeling over de grond, waarbij je o.a. onder de bomen door kon lopen. Het gat in de boom ontstaat door toedoen van insecten en schimmels, waarna het zachte materiaal bij een bosbrand helemaal weg brandt en alleen de buitenkant over blijft. De bomen kunnen daar blijkbaar wel tegen, want ze groeien gewoon door. Om de hoogtevrees nog even extra te testen, hebben we het rondje op 40 meter hoogte nog een tweede keer gedaan als afsluiting.

treetoptreetop2

We hebben iets verder op aan de kust, bij Peaceful Bay geluncht en even op het strand gewandeld. Heel mooi! Daarna doorgereden naar onze camping, een farmstay camping. Het is er lekker rustig en een landelijke omgeving met veel gras naast de camper. Vera heeft zich heerlijk vermaakt met koprollen maken van de grasheuveltjes en het spelen met een bal, terwijl Stan nog lekker even aan het slapen was om alle indrukken van de dag te verwerken. We hebben de smaak weer te pakken!

 


Nog nooit zulk helder en blauw water
Zondag 19 maart 2017. Albany, Australië.

We zijn inmiddels aangekomen aan de zuidwest kust van Australië en wat is het hier prachtig! We zijn de dag begonnen met een bezoek aan 'Greenpools', een mooie baai met rotsen en heldergroen/blauw water. We hebben de ochtend relaxed doorgebracht, met het bouwen van zandkastelen op het strand en zwemmen in de (behoorlijke koude) zee. Daarna hebben we de 'Elephant Rocks' bekeken, een klein stukje verderop. Na een kleine wandeling zagen we de enorme rotsen die met een beetje fantasie inderdaad op olifanten lijken. Mooi!

GreenPoolselephantrock

Onderweg hebben we bij de bakker in Denmark lekkere broodjes gekocht, die we op een picknick-plek bij een speeltuin hebben opgegeten. Nadat Vera en Stan zich in de speeltuin hebben uitgeleefd, zijn we doorgereden naar onze volgende plek in Albany. Ik zou bijna vergeten te melden dat we onderweg nog langs 'The Dog Rock' zijn gereden. Inderdaad, zoals de naam zegt...

Als we de weersvoorspelling moesten geloven dan zou het nu nog mooi weer worden, waarna er enkele regendagen waren voorspeld. We hebben dus nog maar gauw onze kleding gewassen en weer een mooi strandje opgezocht. In 'Two Peoples Bay' hebben we 'Little Beach' bezocht. Ik heb geloof ik nog nooit zulk mooi helder en blauw water gezien. Er waren niet veel mensen, wat zo'n strandje nog leuker maakt. Er waren best hoge golven, dus Stan zag het zwemmen niet zo zitten. Vera is er net als wij er wel even lekker ingedoken. Het was heel warm en geen schaduw, dus Pascal heeft van een losse tak en wat handdoeken een mooi schaduwplekje voor de kindjes gemaakt. Zo hebben Vera en Stan zich prima vermaakt.

littlebeachlittleveach

We hebben een camping met zwembad, (verwarmd) bubbelbad en een 'guest lounge' met onder andere speelgoed voor de kinderen. Gezien het slechtere weer dat voorspeld is, hebben we besloten hier wat langer te blijven. De volgende dag worden we inderdaad wakker met regen. We doen rustig aan en brengen eerst een bezoek aan 'The Gap' en 'Natural Bridge'. Vera en Stan waren net in slaap gevallen, dus wij zijn even gauw op en neer gelopen om het mooie natuurschoon te bewonderen. In de middag de kindjes blij gemaakt met een bezoek aan een indoor speelhal. We proberen het toch ook voor de kindjes zo leuk mogelijk te maken. Het is grappig te merken dat Vera en Stan zich steeds beter zelf kunnen vermaken en zelfstandiger worden. We hebben zelf stiekem ook weer genoten van de glijbanen.

 


Bluff Knoll, graan en zoutmeren
Maandag 20 maart 2017. Lake Grace, Australië.

Na drie nachtjes in Albany (ons record op één camping) zijn we het binnenland ingereden, richting 'Stirling Range National Park'. Na ongeveer een uurtje rijden kwamen we aan bij 'Bluff Knoll', de hoogste berg in dit gebied. De wandeling naar de top zou veel te zwaar zijn voor de kindjes en Pascal is in zijn eentje de berg op gegaan. Vera en Stan hebben zich ondertussen prima vermaakt met kleuren en spelletjes spelen. Voordat we het wisten was Pascal weer terug. Het was een pittige wandeling met veel hoogteverschil en hij heeft opnieuw een slang gezien! We zijn nog steeds alert op eventuele gevaarlijke dieren, maar hebben inmiddels onze weg hierin aardig gevonden. Vera en Stan weten dat ze niet te ver voor ons uit mogen lopen vanwege eventuele slangen en ze zeggen het ons keurig als ze een spin zien.

bluffknoll2bluffknoll

We waren van plan om na het bezoek aan Bluff Knoll op een camping in de buurt te slapen, maar eenmaal ter plekke bleek er bar weinig te doen. We besloten door te rijden naar het noorden, zodat we alvast wat dichter bij onze volgende bestemming zouden zijn. We rijden door het gebied wat 'The Wheatbellt' heet en we zien al snel waarom. Graan, graan en nog eens graan. Althans, het heeft er vast gestaan voordat het geoogst is. Het enige dat we lange tijd zien is afgemaaide graanvelden en zand. We zien (en ruiken!) dat veel velden in brand worden gestoken, waarschijnlijk om de grond weer klaar te maken voor een nieuwe oogst. Het is bijzonder om zoveel brandhaarden aan de horizon te zien. Er zijn niet veel dorpjes en de dorpjes die er zijn, lijken totaal verlaten. Dat we er op zondag zijn, helpt natuurlijk niet. We overnachten uiteindelijk in Lake Grace, een gebied waar veel zoutmeren zijn. We zijn er naar één toe gewandeld, erg mooi om te zien.

 


Vliegen. Heel veel vliegen.
Dinsdag 21 maart 2017. Quairading, Australië.

De volgende ochtend rijden we naar ons voornaamste doel in dit gebied: 'The Waverock' in Hyden. Als we de camper uitstappen, valt gelijk op dat er nogal veel vliegen zijn. We worden echt belaagd en kunnen amper normaal lopen, zonder wilde slaan bewegingen. We zien gelukkig ook andere mensen worstelen met dit probleem, wat er best grappig uit ziet. De Waverock en bijhorende wandeling is geweldig en wat bijzonder dat de natuur dit heeft gemaakt. 'Hypos Yawn' ligt ernaast en hebben we natuurlijk ook even bezocht. De kindjes hadden wederom wat moeite om het beoogde dier te herkennen. We geven ze dit keer groot gelijk, want je fantasie wordt behoorlijk op de proef gesteld om hier een nijlpaard in te herkennen. Na een heerlijke lunch bij het tegenoverliggende café, hebben we ingecheckt op onze camping die pal naast de mooie Waverock lag. De vliegen drongen zich hier ook al snel aan ons op en het was praktisch niet te doen om buiten te zijn. In de speeltuin bleken grote schroeven uit het klimtoestel te steken en het zwembad was (erg) koud. Na elkaar even aangekeken te hebben, waren we het er snel over eens dat we hier niet zouden blijven en snel terug naar de kust (ten noorden van Perth) zouden gaan. Jammer van het geld, maar op zoek naar een betere plek (lees: minder vliegen).

waverockhyposyawn

We zijn ongeveer na ongeveer anderhalf uur rijden gestopt in Quairading, een mooie camping die recent was aangelegd. Helaas ook hier vliegen, wat ons nog meer sterkte in ons besluit om het binnenland zo snel mogelijk weer achter ons te laten. Het binnen gaan van de camper zonder een horde vliegen mee te nemen, was overigens een hele uitdaging. We vragen ons serieus af hoe de lokale bevolking dit probleem oplost en waarom er toch in hemelsnaam hier zoveel vliegen zijn.

 


Bonusdagen
Woensdag 22 maart 2017. Lancelin, Australië.

De volgende dag direct doorgereden naar de kust ten noorden van Perth, waar we begin van de middag aan kwamen in Lancelin. Heerlijk geluncht met onder andere lokaal gevangen kreeft. Onze camping lag aan het strand en we zagen zowaar dolfijnen pal langs de kust zwemmen. Vera en Stan hebben zich flink uitgeleefd met het rennen van een hoge zandheuvel. O, wat heerlijk om weer aan de kust te zijn. Doordat we het binnenland sneller dan verwacht hebben doorkruist, hebben we nu nog wat extra dagen en kunnen we het noorden van Perth als 'bonus' nog bezoeken.

Lancelin


Uit de lucht gevallen
Donderdag 23 maart 2017. Jurien Bay, Australië.

In de ochtend zijn we naar 'The Pinnacle Dessert' gereden in Numbang National Park. Vera vroeg wat we vandaag gingen doen en het antwoord was: ‘We gaan weer hele mooie stenen zien lieverd,’ terwijl we elkaar aan kijken en lachen om hoe interessant stenen toch kunnen zijn. We merken dat men in Australië erg dol is op het bestempelen van stenen en rotspartijen als toeristische attractie. Al is het vaak wel mooi. We hebben een wandeling langs 'The Pinnacles' gemaakt, erg bijzonder om dit van zo dichtbij te zien.

pinnaclespinnacles2

Daarna doorgereden naar Jurien Bay, dat onder andere bekend staat om het skydiven. We hebben er allebei nooit zo concreet over nagedacht, maar kijken elkaar aan: ‘Zullen we? Maar hoe doen we dat met de kindjes?’ We besluiten navraag te doen en komen erop uit dat we los van elkaar gaan springen. Pascal bijt als eerste de spits af en kan dezelfde dag nog de lucht in. We vullen samen wat papierwerk in en kijken samen met de kindjes naar een korte instructievideo. Dan gaat Pascal met een busje naar het vliegveld en ik word samen met de kindjes naar de landingszone op het strand gebracht. Na ongeveer een kwartiertje verschijnt heel ver boven ons een klein vliegtuigje, waar ik enkele stipjes onder zie verschijnen. Mijn lieve aanstaande man springt op een hoogte van 14.000 feet (ruim 4 km) uit een vliegtuig! Ik was toch best een beetje nerveus. Natuurlijk ging alles goed en Vera en Stan vonden het machtig mooi dat papa uit de lucht kwam 'vallen'. Gelukkig was Pascal razend enthousiast en zou hij zo nog een keer willen springen, want ik zou de volgende dag gaan.

skydive2skydive3

Kim in vrije val
Vrijdag 24 maart 2017. Lancelin, West Australië.

De volgende dag werden we wakker met regen en veel bewolking. Als dat maar goed zou gaan. Eenmaal op locatie bleek dat er inderdaad te veel bewolking was, waardoor ze niet goed zouden kunnen zien waar geland moest worden. Best belangrijk, dus het wachten was op het wegtrekken van de bewolking. Aangezien wachten niet het meest makkelijk is voor de kindjes, zijn we in de tussentijd naar de speeltuin gegaan en lieten ze ons per email weten wanneer ik de lucht in kon.

Gelukkig duurde het niet al te lang en was het na een klein uurtje dan zo ver. Pascal kon samen met de kindjes mee om mij (samen met nog een aantal anderen) weg te brengen naar het vliegveld. Ik ben nog nooit in zo'n klein vliegtuigje met propeller geweest en alleen dat was al een belevenis. Ik zat helemaal voorin, praktisch naast de piloot en keek mijn ogen uit (binnen én buiten). Onderweg nog een extra check van mijn uitrusting en ik werd stevig vast gemaakt aan mijn 'buddy'. Wij zouden als laatste springen. De deur ging open op 14.400 feet en dat was best even koud. Door de adrenaline heb ik het toch niet echt koud gehad. We schoven als laatste richting de deur, waar we op het randje gingen zitten en hup, daar gingen we. Een vrije val van 60 seconden. Wat geweldig! Daarna redelijk relaxed met de parachute omlaag en ik zag Pascal met de kindjes al staan zwaaien. Na een soepele landing stond ik weer met mijn beide beentjes op de grond en net als Pascal was ook mijn reactie: ‘Ik wil nog een keer!’

skydiveskydive4

Na een lekkere lunch zijn we bijgekomen van onze enerverende skydive-ervaring en teruggereden naar het zuiden, want nog één nachtje en dan moeten we de camper weer inleveren in Perth. De camping in Lancelin is ons goed bevallen, dus we zijn naar hetzelfde plekje teruggekeerd. Vera en Stan hebben lekker in de speeltuin gespeeld en wij hebben op een handdoekje op het gras gezeten. Een heerlijk ontspannen middag!

 


Slapen in een ‘huisje’
Dinsdag 28 maart 2017. Perth, West Australië.

Vanaf de camping in Lancelin was het nog een kleine twee uur rijden naar Perth. Het inleveren van de camper ging goed en met een taxi zijn we naar ons appartement ‘The Peninsula Serviced Appartments’ gereden. We hebben een mooi drie kamer appartement en het is even wennen om zoveel ruimte om ons heen te hebben. Vera en Stan rennen vrolijk door de kamer en Vera zegt het wel fijn te vinden om weer in een ‘huisje’ te slapen.

Nadat alle tassen zijn uitgepakt zijn we met de openbaar vervoer boot naar het centrum van Perth gevaren. Ons appartement is vlakbij de pier waar de boot vertrekt en binnen tien minuten zijn we de Swan River overgestoken. Eenmaal in het centrum valt op dat er veel activiteiten zijn. Er is een grote speelfontein waar kinderen kunnen uitleven, een draaimolen en er is een festival ‘The Landing’ met muziek en veel eetkraampjes. We besluiten ernaartoe te gaan en genieten even later in de zon van een lekkere Thaise maaltijd. Dat doet ons denken aan het begin van onze reis, Thailand... Dat lijkt alweer lang geleden! Uiteindelijk hebben we drie avonden genoten van het festival.

festival (400x300)festival2 (225x300)

We verblijven in totaal vier nachten in het appartement in Perth en wennen aan het leven zonder camper. Het reizen met een camper is ons heel goed bevallen, maar het is ook wel fijn om het toilet ‘gewoon’ te kunnen doortrekken zonder het te legen, het water niet bij te hoeven vullen en via een hindernisbaan 's nachts naar het toilet te gaan (bukkend van de trap af, over de kussens heen naast het bed van de kindjes en weer terug ;-)).
Vera en Stan slapen naast elkaar in eenpersoonsbedden die we tegen elkaar aan hebben geschoven. We hadden verwacht dat ze zouden moeten wennen aan de andere situatie, maar ze hebben zonder problemen geslapen.

aquarium (225x300)boardwalk (400x300)

In Perth is een gratis busservice, met vier verschillende lijnen. Uiteindelijk blijkt het minder soepel te verlopen dan verwacht doordat o.a. de halte wegens werkzaamheden is vervallen en de lijn die we wilden nemen in het weekend niet in gebruik bleek te zijn. Al met al hebben we behoorlijk veel gelopen, wat in de warmte met twee kleine kinderen toch niet heel ideaal is. Uiteindelijk hebben we een kerk bezocht, zijn we met de metro en de bus naar het aquarium geweest, hebben we Kings Park en de dierentuin van Perth bezocht. Vera en Stan hebben zich ook lekker uitgeleefd met het spelen in de fonteinen en de speeltuin naast de pier. Het waren heerlijk ontspannen dagen, met veel zon en lekker eten.

skyline perth (400x300)fonteinen (224x300)


Een wereld van torens en pratende taxichauffeurs
Vrijdag 31 maart 2017. Dubai.

Na vier dagen was het tijd om Australië gedag te zeggen. We hadden een erg late vlucht en vertrokken pas om 22.20 uur richting Dubai. Vera en Stan wisten dat ze in het vliegtuig mochten slapen en deden dat keurig. Stan viel al voor het opstijgen in slaap en Vera net daarna. Het was een lange vlucht (elf uur), waarvan de kindjes ongeveer acht uur hebben geslapen. Ook al hebben we zelf weinig geslapen, het is toch redelijk snel gegaan.

We komen vroeg (5.15u) aan in Dubai en gaan met een taxi naar ons hotel. Direct is duidelijk dat dit een compleet andere wereld is. Overal waar we kijken hoge torens, nauwelijks groen en de taxichauffeur kletst de oren van ons hoofd. Hij geeft uitleg over de 'must sees' van Dubai, vertelt dat er 'zero crime' is en dat alles nieuw is (gebouwd in het jaar 2000). Natuurlijk is ons tweedaags bezoek volgens hem veel te kort en zouden we langer moeten blijven.

dubai2 (400x300)

In het hotel ‘Hilton The Walk’ blijkt dat we door het toch wel erg vroege tijdstip nog niet in onze kamer kunnen. Ze bieden een andere kamer aan, zonder zeezicht maar met een glimp van de haven. We vinden het na de lange vlucht en de gebroken nacht wel heel fijn om direct op de kamer te kunnen en besluiten dat het zicht van de kamer van ondergeschikt belang is. Nadat we ons hebben opgefrist en de belangrijkste spullen weer een plekje hebben gegeven, zijn we gaan genieten van een heerlijk luxe ontbijt. Er is een speelhoek voor de kinderen, wat toch extra rust geeft voor ons.

dubai (400x301)

Daarna naar het strand gegaan en gezwommen in de zee. Er zijn best veel mensen, waaronder opvallend veel Russen. Na de lunch hebben we het zwemmen voortgezet in het zwembad. Heerlijk om zo bij te komen van de lange vlucht en het tijdsverschil met Australië (vier uur vroeger).

De tweede dag wilden we eigenlijk naar een waterpark. Dit blijkt toch wel heel duur te zijn en we verwachten dat Vera en Stan voor veel attracties nog te klein zijn, waardoor we besluiten niet te gaan. We hebben nog even gedacht om een bezoek te brengen aan een aantal bezienswaardigheden van Dubai, maar we hebben het idee dat dit voor de kinderen minder geschikte activiteiten zijn. Daarnaast zijn we toch wel wat vermoeid en vinden we het fijn om te relaxen bij het zwembad. We genieten van lekkere cocktails en hapjes, met een diner middels 'roomservice' als afsluiter. Vera en Stan hebben samen de grootste pret in een bad vol schuim en het laatste nachtje van onze reis is een feit.

 


Weer thuis: ‘How are you?’
Zondag 2 april 2017. Haarlem, Nederland.

We hoeven pas om 12.00 uur van de kamer en kunnen de laatste ochtend lekker rustig aan doen. Het inpakken van de spullen is dit keer zo gebeurd. Voor de laatste keer zeggen we onze slaapplaats ‘gedag’ en vertrekken met een taxi naar het vliegveld van Dubai. We hebben Vera en Stan de afgelopen dagen langzaam voorbereid op de terugkeer naar huis. Vera zegt dat ze de vakantie leuk vond, maar vindt het ook fijn om ‘eindelijk’ weer terug naar huis te gaan. Ze zegt mensen van thuis te missen, zoals opa en oma en haar vriendinnetje van het kinderdagverblijf. Als we vragen wat ze het leukst vond, zegt ze: ‘Het spelen in de speeltuin!’ Heerlijk, meer is eigenlijk niet nodig.

terugreis (225x300)terugreis2 (400x300)

We zijn inmiddels helemaal gewend aan het vliegen met de kinderen en onze laatste vlucht verloopt prima. Vera en Stan slapen onderweg even en vermaken zich met de televisie. Het is jammer dat onze reis nu is afgelopen, maar het is tegelijkertijd fijn om weer naar huis te gaan.
Op Schiphol zijn Vera en Stan wat beduusd bij het weerzien met opa en oma. Ze hebben duidelijk even wat tijd nodig om weer te wennen. Het duurt niet lang, voordat Vera haar geleerde Engels wil demonstreren en ze vraagt trots aan opa en oma: ‘How are you?’
We kwamen laat in de avond thuis en Vera en Stan wilden natuurlijk even het huis bekijken. Al snel vlogen de knuffels weer in het rond, maar ze gingen na korte tijd lekker slapen.

aankomst (400x299)

We kunnen terugkijken op een geslaagde reis en het was echt een geweldige ervaring om dit met ons gezin mee te mogen maken. Het was van tevoren spannend hoe het zou zijn om te reizen met kleine kinderen, maar het is voor ons boven verwachting goed gegaan. Voor een dergelijke reis is het reizen met een camper volgens ons de enige manier die voor kleine kinderen geschikt is. Het geeft rust (en enorme vrijheid) om je eigen 'huis' bij je te hebben. Het is fijn om te merken dat het na tien weken 24/7 in elkaars aanwezigheid nog steeds heel goed voelt om samen te zijn. We hebben enorm veel gezien, gedaan en beleefd in een mix van onze wensen en de behoeften van onze kinderen. Gelukkig zijn er geen grote dingen misgegaan. We zijn allemaal niet ziek geweest en hebben de kinderen naast enkele blauwe plekken en schrammen geen grote kwetsuren opgelopen.
Het zal voor de kinderen wennen zijn om thuis weer in hun eigen bed (en slaapkamer) te slapen. Daarnaast zijn we benieuwd naar hun reactie op afwezigheid van ons. Als Pascal of ik even weg waren, vertelden Vera en Stan soms dat ze ons hadden gemist. Dat wordt nog wat als we weer aan het werk gaan!

Tips voor andere ouders

Voor degenen die overwegen om ook (voor het eerst) op reis te gaan met kleine kinderen, is het misschien leuk om onze bevindingen m.b.t. bagage en dergelijke te delen.

Wij hadden twee 'backpacks' mee en drie losse rugzakken als handbagage. Dit is voor vier personen natuurlijk niet zoveel en we moesten keuzen maken in wat we mee konden nemen. We hebben ervoor gekozen om geen buggy mee te nemen, wat goed heeft uitgepakt. De kinderen hebben allebei veel gelopen en doordat er geen buggy beschikbaar was, werden ze hier ook tot gestimuleerd. Natuurlijk betekent het dat je minder verre afstanden kunt afleggen en wat vaker moet pauzeren, maar dit vonden wij geen probleem. De zwemvesten hebben we wel af en toe gebruikt, maar waren achteraf niet noodzakelijk. Toch zou ik deze de volgende keer weer meenemen, want je wilt gewoon niet misgrijpen als het om veiligheid gaat. We hebben niet gebruikt: vier lichtgewicht handdoekjes (er bleken handdoeken bij de camper inbegrepen), een slaapzak voor Stan en rompers. Tijdens de reis zijn we wegens de warmte en het zindelijk worden gestopt met rompers. Aangezien we toch wel een flinke stapel rompers hadden meegenomen, hebben we deze onderweg weggegooid. Zonde, maar elke ruimte die we konden besparen was meegenomen. Verder bleken we goed voorbereid en voldoende passende kleding bij ons te hebben.