altHeidi en Marcel met kleine kinderen en camper door Australië
30 november 2010 - 24 februari 2011

Een reis door Australië en Nieuw Zeeland stond hoog op het verlanglijstje van Heidi en Marcel. Door de komst van Tijn (2) en Job (1) zou dat moeten wachten. Dachten ze. In Europa ontdekten ze dat je met een flexibele instelling en aanpassingsvermogen ook mét kleine kinderen kunt genieten van het moois in de wereld. De tickets zijn geboekt, de camper geregeld: de voorpret is begonnen!

Door Heidi en Marcel van den Berg


Tickets geboekt!
Donderdag 18 maart 2010. Nederland.

Yes! De tickets zijn geboekt en het aftellen naar onze grote reis door Australië en Nieuw-Zeeland kan beginnen!

Ik zie jullie denken... Met twee kleine kindjes zo'n reis ondernemen? Poeh, poeh! Voordat Tijn en Job werden geboren dachten wij zelf ook dat het reizen op een laag pitje zou staan na de geboorte van de kids. De afgelopen jaren is ons echter gebleken dat je met een flexibele instelling en wat meer aanpassingsvermogen toch echt samen met de kinderen kunt genieten van al het mooie dat deze aardbol ons te bieden heeft.

Een lange reis van een aantal maanden naar Australië en Nieuw-Zeeland staat al erg lang op ons reisverlanglijstje. We hebben getwijfeld tussen nu (nu de kindjes nog niet naar school gaan) of ooit (als de kinderen niet meer meegaan). Maar wie weet wat de toekomst ons brengt en wordt het wel nu of nooit... Daarom hebben we besloten: we gaan nu!

Op 30 november 'Geht’s Los' met een  lange en waarschijnlijk vermoeiende vliegreis van Amsterdam via Frankfurt, Singepore en Brisbane naar Cairns, in het Noordoosten van Australië. Hier zullen we een paar dagen in een lekker hotel verblijven om bij te komen van de reis en te genieten van het prachtige Great-Barrier Reef. Op 5 december (nee, voor ons geen pakjesavond dit jaar) halen we de camper op en zullen we in zeven weken afzakken naar Adelaide. We hopen rond de jaarwisseling in Sydney te zijn, om daar van het spectaculaire vuurwerk te kunnen genieten. 19 januari 2011 leveren we de camper in Adelaide weer in en vliegen we door naar Auckland, Nieuw-Zeeland. Hier verblijven we één nachtje in een hotel en halen de volgende ochtend de camper op om vervolgens nog eens vijf weken te genieten van de prachtige natuur in dit bijzondere land. Op 23 februari 2011 zullen we in Christchurch de camper weer inleveren en vliegen we via Sydney, HongKong en Londen terug naar Amsterdam. Hopelijk met prachtige herinneringen aan een bijzondere reis.

Maar voor het zover is gaan we eerst nog acht maanden genieten van hopelijk een mooi voorjaar en zomer in Nederland.

Tijn oefent al regelmatig in zijn speeltentje door deze helemaal vol met speelgoed te stoppen en er vervolgens tussen te kruipen met de mededeling dat hij op vakantie gaat naar 'Stralië'. Om echt te beseffen wat hun te wachten staat, daarvoor zijn Tijn en Job nog te klein. Voor hen is maar één ding belangrijk: Als Apie maar mee mag!

De tickets en hotels zijn dus inmiddels geboekt en momenteel zijn we druk in onderhandeling met Australia Campers over het vastleggen van de campers.

 

De campers zijn ook geboekt!
Zaterdag 20 maart 2010. Nederland.

We zijn weer een stapje dichterbij. Nu de tickets geboekt zijn, konden we ook definitief de campers gaan vastleggen. Dit hebben we gedaan via Australiacampers.com. In Australië gaan we rondreizen met de Compact Motorhome. Zoals de naam al zegt een beetje compact, maar wel helemaal compleet met alles erop en eraan. We hopen dat we in Australië grotendeels mooi weer zullen treffen, zodat we veel buiten kunnen leven. December en januari zijn de regenseizoenmaanden voor het noorden, maar aangezien wij daar onze reis begin december beginnen en dan afzakken naar het zuiden, hopen wij dat we hier weinig hinder van zullen ondervinden. De camper in Nieuw-Zeeland wordt een Apollo 4-persoons camper. Wat ruimer en zelfs met tv! Het weer in Nieuw-Zeeland zal waarschijnlijk wat frisser zijn, dus dan is het wel lekker om wat meer binnenruimte te hebben.

altalt

Nu alles vast staat gaan we ons de komende tijd wat meer verdiepen in de gedetailleerde reisroute. Zaterdag gaan we opnieuw een presentatie bijwonen van Australia Campers in Maarsbergen. Deze keer zal het traject Sydney-Adelaide worden besproken. Onlangs zijn we al naar een presentatie geweest over het traject Cairns-Brisbane. Wij vonden deze middag erg informatief en hopen ook zaterdag weer veel op te steken.

 

Nog drie maanden
Maandag 23 augustus 2010. Nederland.

Nog drie maanden en dan is het bijna zover. Echt spannend! De afgelopen drie weken hebben we op een paar mooie plekjes in Nederland gekampeerd. Bij ome Toon en tante Corrie in de tuin (zoals vanouds weer erg gezellig!), in Harskamp op de Veluwe en jawel, in Groesbeek bij 'Camping Bekkers'. Vanaf deze plekjes hebben we veel fietstochten gemaakt en genoten van de prachtige natuur die ons eigen land te bieden heeft.

Waarom gaan we dan zo ver als het hier dichtbij ook zo mooi is? Af en toe is dat door ons hoofd geschoten, maar nee... het reisbloed kruipt waar het niet gaan kan. En zoals we er op de Veluwe iedere dag vroeg op uit trokken om hertjes te spotten, zo hopen we in Australië op deze manier te genieten van de prachtige vogels en kangoeroes.

De komende maanden moeten we nog een aantal dingetjes regelen, zoals nieuwe paspoorten en de visa. Ook moeten we voor Tijn en Job nog 'verlof' regelen op de peuterspeelzaal. We hebben er zin in!

 

Kangoeroeland, here we come!
Maandag 25 oktober 2010. Nederland.

Het favoriete dvd’tje van Tijn en Job van de afgelopen tijd, De Reddertjes in Kangoeroeland, gaf mij inspiratie voor de nieuwe titel van deze blog. Hopelijk vergaat het hun daar niet zoals het jongetje in deze film...

En ondertussen tellen wij door. Nog vijf weekjes en een dag, nog 200 uur werken, nog 36 nachtjes slapen, nog heel veel nadenken over wat wel en wat niet mee te nemen, nog heel veel kleine dingetjes regelen, nog heel veel gekke dromen… En dan: Kangoeroeland, here we come!

‘Mama, mag mijn knuffelhond (van één meter lang) ook mee naar Stralië?’ Ja hoor, papa en mama boeken wel een extra ticket! 

alt

 

Afscheid
Vrijdag 26 november 2010. Nederland

Zo, ik (Heidi) heb m'n laatste werkdag erop zitten. Super bedankt voor alle leuke reacties, kaartjes en cadeautjes. Geloof het of niet, er zal echt een moment komen de komende drie maanden dat ik jullie ga missen!

Tijn en Job hebben zojuist afscheid genomen van alle Hummeltjes en juf Henny en juf Carla op de peuterspeelzaal. Zwarte Piet kwam ook op bezoek vandaag, dus dat was feest! Voor iedereen hadden Tijn en Job een kangoeroe-kleurplaat met een kaartje met het adres van onze site eraan, zodat iedereen met ons kan 'meereizen' als ze dat leuk vinden. Tijn en Job zullen jullie ook gaan missen! Job kijkt me nu iedere ochtend met een vragend snoetje aan en vraagt: 'Gaan we vandaag naar juffrouw Henny en Carla?' Hopelijk doet 'ie dit niet als we op reis zijn, want dan zal ik helaas 'nee' moeten verkopen. Voor de kids zal er echter genoeg ander vertier zijn tijdens de reis, dus daar maak ik me niet zo'n zorgen over.

altaltalt

En verder zijn we de afgelopen week druk aan het oefenen geweest met Skypen. Ja, ja, dit moest echt geoefend worden, we zijn nog niet zo modern op dat gebied. We mogen de mini-laptop met webcam van opa Thieu meenemen (super fijn!), zodat we regelmatig contact kunnen houden met het thuisfront en deze site bij kunnen houden.

Marcel is bezig met zijn laatste werkdagen en dan kan ook hij zijn collega's bij Cuppens voor een aantal maanden uitzwaaien!

Ik ga weer verder met pakken....

> Klik hier voor de blog van Heidi en Marcel


Daar zijn we dan
Woensdag 1 december 2010. Singapore.

altGistermiddag was het dan eindelijk zover. ‘We gaan vertrekken', riep Tijn de hele dag uit volle borst. Nederland in de sneeuw en kou, wij op weg naar de zon. Een raar idee hoor! Eerst nog even met z'n allen (opa's, oma's, Maaike, Erik en Mendy) uit eten. Het afscheid op Schiphol viel even niet mee, snik! Ook de handbagage controle met best veel handbagage en twee drukke kindjes was even zweten. De sneeuw van de afgelopen dagen gooide nog bijna ons reisschema overhoop, maar we hadden weer eens geluk: onze eerste vlucht naar Frankfurt met KLM was tevens ook de eerste vlucht van die dag van KLM naar Frankfurt. Na een korte vlucht en een korte stop in Frankfurt vlogen we direct door met Quantas naar Singapore. Deze vlucht ging kei goed. Tijn en Job lagen nog voor het taxiën al te slapen en hebben dit het grootste gedeelte van de vlucht volgehouden. Nu zitten we op Singapore Airport even bij een kinderspeeltuintje, waar Tijn en Job even hun opgekropte energie de vrije loop laten. Over twee uurtjes vertrekt onze volgende vlucht naar Brisbane.


Witte huidjes
Vrijdag 3 december 2010. Cairns, Australië.

Hier zitten we dan, drie uur 's nachts, met z'n allen op bed met de airco aan naar ‘Pieter Post in de sneeuw' te kijken... De reis is verder heel goed verlopen. Tijn en Job hebben ook de tweede vlucht nog veel geslapen. Ze hebben zich echt kranig gedragen! We zijn trots op onze jongens. Het viel alleen wel even tegen dat we in Brisbane toch alle bagage op moesten halen en opnieuw in moesten checken. Was even een gedoe met twee vermoeide kindjes. We moesten daar ook nog met een bus naar een ander gedeelte van het vliegveld. Maar het is allemaal goed gekomen. Op het vliegveld in Cairns hebben we gebeld met ons hotel (Bay Village) in Cairns. Zij kwamen ons ophalen.

Het weer is hier nu momenteel goed en erg warm. Er konden dus wat laagjes kleding worden verwijderd. Spullen op de hotelkamer gedropt en zwembroekjes aan. Lekker hé Job, eindelijk verkoeling in het zwembad! We merkten al snel dat de zon hier voor onze witte huidjes echt gevaarlijk is. Gelijk weer eruit dus en kleertjes aan. Daarna een rondje gewandeld door Cairns. Over de mooie Esplanade met z'n mooie openbare zwembad voor kleine kindjes en prachtige speeltuinen. Hier vermaken Tijn en Job zich wel de komende dagen. Marcel heeft gelijk een paar duiken geregeld voor morgen om na te gaan of het klopt wat ze altijd roepen over het mooie Great Barrier Reef.

altalt

Even lekker pizza gegeten en toen terug naar het hotel. Inmiddels is het zes uur en zijn we moe. Verhaaltje, tanden poetsen en naar bed! Alle vier gelijk in coma, maar nu om drie uur ‘s nachts weer klaarwakker. De komende dagen hopen we dat we onze biologische wekker kunnen gaan verzetten. Marcel gaat vandaag dus lekker duiken en Heidi gaat met Tijn en Job naar de speeltuintjes en zwembaden, wat boodschappen doen en op zoek naar een Australische telefoon.

 

Jetlag
Zaterdag 4 december 2010. Cairns, Australië

We zitten op ons hotelbed met twee slapende kindjes naast ons. Het is hier nu zeven uur 's avonds en ons biologische ritme lijkt weer wat op orde te komen. Marcel heeft gister een erg leuke dag gehad op het Great Barrier Reef. Hij heeft drie duiken gemaakt. Ik heb me prima vermaakt met de kids in het water. 's Morgens vroeg een duik in het zwembad van ons hotel, daarna naar de Esplanade gelopen, wat een paradijs is voor kids. Overal speeltuinen, waterspuiters en een groot ondiep zwembad. Een leuke dag dus.

altaltalt

Vandaag zijn we met een Scenic Railway (trein dus) naar Kuranda geweest. Dit is een hooggelegen dorpje in de jungle. Hier hebben we een korte junglewandeling gemaakt, was erg leuk. Aangezien het vandaag erg zonnig en warm is, vooral hier in de jungle, was het best wel zweten, ook voor de kindjes. Maar desondanks hebben ook zij van de junglegeluiden genoten. Tijn dacht maar steeds krokodillen te zien en Job ‘schrok zich er steeds een hoedje van!’

altaltaltalt

Rond het middaguur zijn we met de Skyrail (langste kabelbaan te wereld) boven de jungle terug gegaan naar beneden. Tijn en Job vonden dit prachtig! Was ook erg mooi om het dichte oerwoud zo van bovenaf te bekijken. We hebben trouwens erg geluk met het weer. De afgelopen weken heeft het erg veel geregend in deze streek, maar wij hebben nog geen druppel gezien. Soms wat bewolking maar vandaag geen wolkje aan de lucht. Ben de hele dag bezig met de jongens in te smeren.

altalt

Zwemmen in het Great Barrier Reef
Zondag 5 december 2010. Cairns, Queensland, Australië.

‘Mama, waar is papa nou, hij wordt toch niet door Bruce opgegeten......?' We zitten met z'n allen op een grote boot, midden op het Great Barrier Reef. Het water om ons heen ziet er blauwer uit dan menig zwembad en er zwemmen allemaal Nemo's en Dories om ons heen. Tijn en Job vinden het geweldig. Marcel maakt vandaag weer drie duiken en ik vermaak met de kids op het luxe binnendek met airco. Tijn vindt het toch wel een beetje spannend allemaal. Met de taferelen van de film NEMO in zijn hoofd is hij maar bang dat papa niet veilig terugkeert van een duik. Iedere keer als hij papa weer veilig en wel boven water ziet komen, is de opluchting van zijn gezicht te lezen. Bij de vraag of Tijn en Job met zwemvestjes aan met ons ook even in het water willen, twijfelt hij toch wel ernstig. Maar met behulp van een handje vissenvoer, wat heel veel grote vissen om ons heen verzamelt, is hij niet meer te houden en springt hij zo het water in. Ze vinden het echt geweldig! Job doet zijn middagslaapje op een van de luxe banken die de boot bezit. Tussendoor vermaken ze zich met autootjes en de draagbare DVD. Ze zijn echt super lief! Al met al een superdag!


Met de camper op pad
Maandag 6 december 2010. Cape Tribulation, Queensland, Australië

Vandaag gaat het echte werk beginnen.... We gaan de camper ophalen! Na wat opstartproblemen (reparatie aan de tweede accu en op zoek naar een autostoeltje) konden we eindelijk vertrekken. Links he, Marcel! 't Is maar goed dat ik zelf niet achter het stuur kruip, ik ken mezelf! Even de grote boodschappen inslaan in een mega supermarkt. Nee, daar is onze Jan Linders niks bij. Geen hagelslag, sorry boys.

altalt

En toen op weg richting het noorden, naar Cape Tribulation, het begin van het echte regenwoudgebied van Australië. Tijn met zijn stoeltje voorin naast papa, Job achterin met mama. Het gehobbel achterin de camper maakt slaperig. In Cape Tribulation aangekomen direct naar de camping gereden en airco aangesloten. Het is hier nu extreem warm. De afgelopen weken heeft het veel geregend in dit gebied (wel zes meter!), maar nu is de zon en dus de hoge temperatuur er weer. We mogen dus niet klagen. De camping ligt direct aan het strand en we maken gelijk een mooie wandeling. Tijn en Job ploffen gelijk op hun billen in het zand en beginnen te spelen. Heerlijk om te zien.

altaltalt

's Avonds voor het eerst weer Hollands gegeten (aardappelen, broccoli met een sausje en worstjes). Heerlijk! De kindjes hebben hun buikjes voor het eerst sinds dagen weer een keer rond gegeten. Daarna gedoucht, bedden opgemaakt en naar bed. De eerste nacht in ons nieuwe huisje voor de komende 5,5 week.

altaltalt

Op krokodillenjacht
Dinsdag 7 december 2010. Cape Tribulation, Queensland, Australië.

Om 6.30 uur is Marcel als eerste wakker. Best een goede nacht gehad. We beginnen de dag met een standwandeling en een korte wandeling door de jungle. Het wandelen met Tijn gaat erg goed. Hij groeit met de dag en vindt 't geweldig allemaal. Job daarentegen heeft soms z'n nukken, vooral met wandelen. Daarom gaat vaak de buggy mee, want mama sjouwt zich anders een bult (‘Nee, ik wil niet door papa gedragen worden!’) Hij snapt 't allemaal wat minder goed natuurlijk. Vandaag verder alleen een korte boottrip over de rivier op zoek naar krokodillen op het programma staan. De kans om krokodillen te zien op dit hete moment van de dag is klein volgens de gids (Marcel begint gelijk te mopperen over geldklopperij enzo), maar halverwege de tocht ligt er dan toch een 4,5 meter lange versie ons op te wachten. Alleen zijn kop steekt een beetje boven water uit, de rest is ondergedompeld. Ook ligt hij erg ver weg voor ons, we kunnen niet dichterbij komen. Tijn, met in gedachten zijn Schleich-krokodil, stelt zich er wat anders bij voor en denk: is dit het nu? Terwijl onze omstanders allemaal overdreven ‘Amazing!!' roepen (Amerikanen) is Tijn het al snel moe en valt pardoes bij papa op schoot in slaap.

altaltalt

Terug op de camping voor het eerst een handwasje gedaan. Alhoewel er hier wel grote wasmachines en drogers zijn, doen we de grote was hier maar niet, het water wat ze hiervoor gebruiken is erg roestig. Nu lekker chillen in de camper bij de airco. De kindjes kijken K3 en spelen met papa met de ‘kleine duplo' (=lego).

‘Hé, dat zijn de diertjes uit ons aardbeienhuis!!' Dat was het eerste wat Tijn riep toen hij een ‘nieuwe' zak met speelgoeddiertjes openmaakte. Voor de duidelijkheid: met aardbeienhuis bedoelt hij dus ons huis in Milsbeek met de aardbeienplanten op het garagedak.

Job roept soms uit het niets: ‘Gaan we nu naar huis? Gaan we nu naar oma?' Dat zal nog even duren. We missen jullie dus wel allemaal hoor. Gelukkig kunnen we op diverse manieren contact houden, dus dat komt goed. No worries!


Gastvrije Aussies
Woensdag 8 december 2010. Mission Beach, Queensland, Australië.

Vandaag weer vertrokken van Cape Tribulation, langs Cairns op richting Mission Beach. Onderweg al een Cassaworrie (grote ‘kalkoen' die soms gevaarlijk kan zijn) en een wallibie gespot in de bermen. Onze eerste grote spots! De camping werd een grote Big4 camping. Hier tot grote vreugde van Tijn en Job een plaats bemachtigd recht tegenover het prachtige zwembad. De kids gelijk erin natuurlijk en er bijna niet meer uit te krijgen.

altaltalt

Na een uurtje toch eruit voor een wandelingetje. Marcel informeert even bij de receptie en komt terug met een ‘korte' route door de jungle. Terwijl we driftig beginnen te wandelen worden we na een half uur staande gehouden door een auto met een vriendelijke meneer die vraagt wat we gaan doen. ‘Hiking in the rainforest over there...' Marcel wijst wat aan op een kaartje. De meneer begint te lachen en vraagt of we denken voor het donker thuis te zijn. Hij gebaart ons in te stappen. Hij brengt ons naar ons doel (twintig minuten verder). Onderweg vertelt hij ons veel over het gebied. Hij is van oorsprong een Engelsman, maar is nu gepensioneerd en woont hier in Mission Beach. Hij zet ons af bij een kleine wandelroute midden in de jungle. Hij belooft ons hier over een half uur ook weer op te halen. Waar maak je zoiets nog mee? Na een leuke wandeling door de dichte jungle staat dezelfde meneer ons na een half uur weer keurig op te wachten. Op de terugweg rijdt hij dwars door Mission Beach en laat ons plekjes zien waar wel 50 wallibies zich bij elkaar verzamelen, middenin een ruime woonwijk. Wauw! Daarna zet hij ons weer keurig af bij onze camping. Job roept vanaf de achterbank ‘Thank you!!'. We zijn deze vriendelijke meneer erg dankbaar!

Op de camping aangekomen worden we door een Nederlandse meneer aangesproken en hij wijst naar Job. ‘He, zegt hij, jij bent vast Job en dat is Tijn!' Huh?? Hij herkent ons van de foto's van onze site, ze volgen ons al een tijdje omdat zij ook rondreizen met hun twee kleine kindjes. Erg toevallig dat we elkaar nu treffen. Terug in de camper kookt Marcel spaghetti en ik doe de was (oftewel, de machine doet ‘t).

Na het eten nog even naar de plek gewandeld waar de meneer ons die middag de wallabies liet zien. Ze dansen en springen door de woonwijk heen, dwars door alle tuinen. Echt een prachtig gezicht. Tijn en Job genieten volop. Plots komt er een jongetje op Tijn af en grijpt ‘m bij de hand. ‘Come, I will show you my toys.' Tijn wordt mee naar binnen gesleurd en daar staan papa en mama dan op de oprit van een grote Australische woning. De ouders van het jongetje staan ook buiten en nodigen ons gelijk uit ook mee naar binnen te komen. Tijn en Job vermaken zich een uurtje op de trampoline in de tuin en met het speelgoed van het jongetje. Wij krijgen wat drinken. Jeetje, wat een gastvrijheid... Het afscheid na een uurtje valt alle jongens zwaar. We beloven ze morgen weer te treffen.

Met een voldaan gevoel lopen we in het inmiddels pikdonkere Mission Beach weer terug naar de camping. Wat zijn de mensen hier toch aardig en gastvrij! Weer een hele leuke dag meegemaakt hier down under!

 

Expeditie Robinson en Blue Lagoon
Donderdag 9 december 2010. Mission Beach, Queensland, Australië.

Vandaag de dag begonnen met een korte wandeling door de jungle die uitkomt op een prachtig verlaten strand. We waanden ons echt in ‘Expeditie Robinson'. Een klein stromend riviertje met ‘fresh water' vanuit de jungle wordt door Marcel binnen no time omgetoverd tot een lekker zwempoeltje voor de kids. Omdat de zwembroekjes gelijk vol zand zitten, gaan die uit. In je blootje in het zand spelen is nog veel leuker! Met twee van die blote jochies, spelend in de jungle aan het strand, moet ik gelijk denken aan The Blue Lagoon. Plots begint het hard te regen, maar wat maakt ons het uit? Nat en vies zijn we toch al. Daarom maar lekker in de regen staan! De wandeltocht terug naar de camping gaat echt super. Tijn krijgt de smaak te pakken en heeft er een flinke pas in. We zijn trots ‘m.

altaltalt

Na deze wandeling ‘spoelen we ons schoon' in het heerlijke zwembad. Tijn en Job zijn hier de verdere middag bijna niet uit te slaan. We moeten echt uitkijken met die twee boeven in het water, ze zijn zo vrij en zien nog totaal geen gevaren. 's Middags even boodschappen gedaan en wat geld gewisseld. Kids liggen nu weer heerlijk te slapen. Ze slapen samen in het grote bed achterin de camper en dit gaat boven verwachting goed. Wij liggen in het bed boven de bestuurderscabine.

Morgen gaat onze reis verder en is Townsville (of een plaatsje in die omgeving) ons doel. Hier hopen we dan eindelijk deze verslagen van de afgelopen dagen op de site te kunnen gaan zetten. Waar we nu zitten is draadloos internet echt megaduur en aangezien ik deze verslagen van te voren maak in Word en ze in de site plak als we wireless verbinding hebben, kan ik ze nu nog even niet plaatsen. Net bij een internet-kiosk wel even een kort berichtje op onze site achtergelaten, zodat jullie weten dat we jullie niet vergeten.


Alleen in de bush
Vrijdag 10 december 2010. Tully Gorge NP, Queensland, Australië.

De reis zou eigenlijk vandaag al naar Townsville gaan, maar we besluiten toch eerst een kijkje te nemen in het Tully Gorge NP, wat een uurtje rijden het binnenland in is. De enige (bush-) camping hier aan de Tully-river blijkt helemaal verlaten. We worden echter wel verwelkomd door een koppeltje grote witte kaketoes. Prachtig! We twijfelen nog even of we in ons eentje op deze camping (zonder stroom en warm water) zullen blijven en hoe we hier de dag door kunnen komen (het is dan nog maar 10.00 uur in de ochtend). Daarom gaan we wat door het gebied rijden om te zien of er iets te doen is voor ons.

altalt

Inmiddels zijn er wel wat raft-auto's op de camping gearriveerd. Het blijkt dat hogerop de rivier allerlei rafttours beginnen, die op deze camping eindigen. Volgens een meneer van de raft-organisatie kunnen wij wat verder het gebied in ook langs de rivier zwemmen, zonder het risico te lopen door een krokodil in je bil gebeten te worden. Dit klinkt wel aantrekkelijk en we gaan op zoek naar een zwemplekje. Na een half uurtje rijden over kleine wegen hebben we een mooi plekje aan de flink stromende rivier gevonden. Strandspeeltjes mee, stoeltjes en boeken mee, fruit mee en zo vermaken wij ons wel een tijdje. ‘Tijn en Job, pas op dat de speeltjes niet in het water terecht komen, want dan gaan ze met de stroming mee en zijn ze weg!!' Hoe vaak hebben we het niet geroepen. Na een half uur zijn we het eerste speeltje al kwijt en na een uur het tweede. Ach ja, laat de krokodillen er dan maar schik mee hebben.

Later op de middag gaan we terug naar de camping, waar we met onze stoeltjes aan het water de raftboten opwachten. De gidsen lachen ons toe als ze ons zo zien zitten, zo worden ze niet iedere dag verwelkomd! Tijn en Job vinden het prachtig om te zien hoe de boten uit het water worden getild en op de vrachtwagentjes gaan. Na een uur zijn alle rafters uit het water en na anderhalf uur is de camping weer helmaal verlaten en stil.

We besluiten het erop te wagen en hier in ons eentje de nacht door te brengen. Middenin de jungle. We nemen een koude douche (met deze warmte hier echt geen straf) en gaan eten koken (weer Hollandse pot, dat gaat er het beste in!). Na het eten nog een keer een douche en dan het bed in, voordat het hier aardedonker wordt en je niet meer kunt zien waar je loopt. Deze nacht moeten we het dus zonder airco doen. Het eerste half uur lijkt het niet te doen om in zo'n warme camper te slapen, maar al gauw waait er een lekker briesje door de camper en wordt het er best aangenaam. We slapen allemaal heerlijk en papa is weer als eerste wakker om 06.00 uur.


Uit de bloemkool
Zaterdag 11 december 2010. Alva Beach, Queensland, Australië.

Alles in de camper geladen en terug gereden naar Tully. Hier om 7u ontbeten tussen de bananenplantages. Toen Marcel en ik het tijdens het ontbijt hadden over onze reizen voordat Tijn en Job er waren, zei Tijn: ‘Toen zaten wij nog in de bloemkool, he?' Hoe kom je nu weer aan die wijsheid Tijn? ‘Dat zegt Opa Thieu altijd!' Haha, je lacht je af en toe een bult.

Na het ontbijt zijn we verder gereden in zuidelijke richting richting Townsville. We besluiten deze stad voorbij te rijden en naar het plaatsje Ayr/Alva Beach te rijden, van waaruit je kunt duiken naar het Yongala-wrak (109 meter lang wrak). Hier staan we nu op een camping, te hopen op een afmelding voor morgen in de duikschool. Alle duiktrips naar het wrak zijn nl. tot dinsdag volgeboekt, maar zo lang willen we niet wachten. We besluiten hier één nacht op een camping te blijven en af te wachten of er morgen iemand misschien niet op komt dagen. De camping is mooi met allemaal hoge palmen op het terrein. Het mooie zwembad maakt voor Tijn en Job weer alles goed. Ze genieten er volop van. Daarna een stukje terug gereden naar Ayr. Hier heb ik een mobiele internet-USB-stick van Vodafone aangeschaft om zo hopelijk wat makkelijker online te kunnen zijn overal. Het registreren valt nog niet mee en is me tot nu toe nog niet gelukt. Morgen even hulp vragen. We gaan gelijk even naar de McDonalds, waar er gratis WIFI is en waar we onze site even bijwerken met verhalen en foto's van de afgelopen dagen. Skypen heeft daar nog niet zoveel zin, want in NL liggen jullie dan allemaal nog op één oor.

Morgen dus afwachten of Marcel kan gaan duiken. Zoniet, dan rijden we morgen verder naar Airlie Beach.


Zwemmen kan altijd
Zondag 12 december 2010. Airlie Beach, Queensland, Australië.

Vannacht werden we al gewekt door flink onweer en hevige regenval. En dat doet het nog steeds... Met bakken komt het uit de hemel vallen. Vanochtend zijn we gelijk naar de duikschool gereden, maar helaas, iedereen is op komen dagen en dus kon Marcel niet mee om naar het wrak te duiken. Niet erg, rijden wij weer door naar het zuiden. Airlie Beach is ons doel. Een badplaatsje aan de kust bij de Whitsunday-Islands. Het plaatsje is mooi, maar de hevige regen en de grauwe luchten maken alles wat minder mooi dan het in werkelijkheid is. Tijn en Job hebben alleen nog maar oog voor de grote Lagoon aan de boulevard van Airlie Beach. Weer of geen weer, zwemmen kun je hier altijd. Dus hup, hemdjes uit en zwemmen maar!

Daarna naar de camping gereden en ook hier moest er nog even gezwommen worden. Daarna een douche, dus nu zijn onze jongens wel weer helemaal schoon geweekt. Marcel heeft voor morgen een duiktripje geboekt bij de Whitsuday-Islands. Ik ga met de jongens genieten van de mooie zwembaden en speeltuinen van Airlie Beach. Net hebben we nog geskyped met de opa's en oma's en tante Maaike in Nederland. Bij ons 19.00 uur, al donker en heel warm (ondanks de regen) en in NL 10 uur 's ochtends, licht en koud. Gek idee! Tijn en Job vonden het geweldig om alle opa's en oma's en Maaike weer even ‘live' te zien en te spreken. Daarna de jongens gelijk in bed gelegd, ze waren er moe van geworden. Opa Thieu: Tijn maakt zich toch wel echt zorgen waar je moet slapen als je deze kant op komt. Hij zei het net nog een keer toen we het bed op aan het maken waren. No worries Tijn, voor alles is een oplossing!! We leggen opa gewoon buiten bij de krokodillen, haha!

altaltalt

Luie campingdag
Maandag 13 december 2010. Airlie Beach, Queensland, Australië.

Het duiken van Marcel ging vandaag toch niet door, hij zou met een groep cursisten mee moeten. Er komen nog genoeg gelegenheden om te duiken, dus dan maar een lekkere luie campingdag met z'n allen. De dag begon met papegaaitjes voeren. Was erg leuk, maar niet op je hoofd, he Tijn! Daarna ongeveer de hele ochtend in het zwembad ‘gemukt' (= lekker wild gedaan).

's Middags met z'n allen een middagslaapje gedaan. Job en mama in de camper en papa en Tijn bij het zwembad. Boodschappen gedaan, nog even in de Lagoon van Airlie Beach gespeeld, gekookt, gegeten, nog een keer gezwommen en daarna naar bed. Er staat morgen een bezoek aan het Eungella NP op het programma, met waarschijnlijk weer een camping met niks (geen stroom, warm water, mobiel bereik, etc.) Tot daarna weer!

altalt


Wandeling door het Eungella National Park
Dinsdag 14 december 2010. Mount Larcom, Queensland, Australië.

Na de luie dag van gister waren we allemaal vroeg uit de veren. Alles in de camper en op naar Eungella NP! Al na anderhalf uur reden we dit prachtige gebied binnen en we zijn gelijk doorgereden naar het plaatsje Broken River. Hier hebben we een korte, maar prachtige wandeling gemaakt. In het gebied hing echt een frisse berglucht, dit is echt een verademing in vergelijking met de benauwdheid aan de kust. De geelkuifkaketoes zaten ons in de boom op te wachten. En iets verderop in de rivier zagen we al gelijk de vogelbekdieren omhoog komen in het water. Ook hebben we nog wat schildpadden gezien. Prachtig!

altaltalt

Op een mooie picknickplaats hebben we onze lunch genuttigd en toen op zoek naar een camping. Zoals Richard van Australia Campers ons had geadviseerd, zijn we hiervoor naar Finch Hatton gereden. De norse meneer die ons hier echter te woord stond toen we per ongeluk vanaf de verkeerde kant het erf op kwamen rijden en dus het kantoortje hadden gemist, heeft ons hier echter gelijk weer verjaagd. In zulke toestanden hadden we echt geen trek! Maar wat nu? Hier op zoek naar een alternatief. Terug naar Eungella of alweer door naar de kust richting Mackay? We kozen voor het laatste. Eenmaal goed op dreef besloten we er maar een lange reisdag van te maken en gelijk de ‘oversteek' te maken naar Rockhampton (tussen deze twee plaatsen is nl. niet veel te beleven). En hier zitten we dan. Op een kleine ‘camping' achter een benzinestation in Mount Larcom, 80 km voorbij Rockhampton. De kids hebben deze reis echt weer super doorstaan en nadat we eenmaal ons plaatsje gevonden hadden, hebben we ze dan ook beloond met lekkere pannenkoeken.

Toen nog een douche, maar dat bleek voor Heidi een probleem te worden. Marcel ging met de jongens als eerste douchen en kwam terug met verhalen over grote kikkers in de doucheruimte. De jongens vonden het prachtig, maar bij mama liepen gelijk de rillingen over de rug. Ze ging nog wel een poging wagen, maar kwam vies en wel weer retour naar de camper, om daar voor de eerste keer onze ‘nooddouche' in gebruik te nemen. Marcel vond de kikkers wel machtig interessant en ging er nog even foto's van maken. Brrrr.

altalt


Een haai met een duikbril
Woensdag 15 december 2010. Town 1770, Queensland, Australië.

Job werd 's nachts gillend wakker: hij was bang van ‘de kikker in z'n bed'. Het koste mama ruim een half uur om hem weer te kalmeren en terug in zijn bed te krijgen. Zo snel al de fobie van mama overgenomen?

Zoals altijd vroeg uit de veren en richting Town 1770 gereden (dit was nog maar een klein uurtje). Daar aangekomen bleek dat we, na even flink de knip getrokken te hebben, nog mee konden met een dagje uit op zee naar Lady Musgrave Island. Heidi, Tijn en Job om lekker te ‘snorkelen', visjes te kijken en op het prachtige bounty-eiland te spelen, Marcel om te duiken. De hele dag hebben we genoten van Manta's, schildpaden, blue-spot-ray's, prachtig koraal en vissen in allerlei kleuren en maten. Het zand op het eiland was witter dan wit en er lagen de mooiste schelpen en koralen.

altaltalt

De boot legde aan op een groot platform. Onder dit platform hadden ze een ruimte met ramen gemaakt, waardoor je onder water kon kijken. Met behulp van een beetje vissenvoer verzamelde zich voor deze ramen honderden vissen en ook een haai met een duikbril op. Tijn en Job vonden dit prachtig. Ook hebben we een paar keer met een boot met glazen bodem rondgevaren. Vooral voor de jongens was dit erg leuk. Om 17.00 uur waren we weer terug aan wal. Naar de camping gereden, gegeten en alle natte was gewassen en gedroogd. Nog even gezwommen, douchen en naar bed. Moe maar voldaan na weer een prachtige dag op het Great Barrier Reef.

altaltalt


Noodweer
Donderdag 16 december 2010. Tin Can Bay, Queensland, Australië.

Vanochtend wat langer uitgeslapen en na alles ingepakt te hebben weer vertrokken richting ons volgende plaatsje: Tin Can Bay. Dit plaatsje staat bekend om z'n dolfijnen die hier in de haven dagelijks naar de kust komen. Het schijnt dat je ze mag voeren en aanraken. We zijn benieuwd. De weg ernaar toe bleek toch wat langer dan we dachten. In Gympie hebben we nog even wat boodschappen gedaan en voor Tijn en Job nieuwe sandaaltjes (van Thomas de Trein!) en bad-truitjes gekocht. En voor Tijn een nieuwe zwembroek, aangezien hij er hier al een versleten heeft, de waterrat!

In Tin can Bay een camping uitgezocht. Daarna even een wandelingetje gemaakt door het dorpje en de haven en de kids hebben zich lekker uitgeleefd in een speeltuintje. Eenmaal terug op de camping zagen we dikke donkere wolken aankomen in de verte. Het begon ook flink te waaien en alle parkieten op de camping waren onrustig. Dit voorspelde niet veel goeds. De locals voorspelden echt noodweer, aangezien het gister in Brisbane verschrikkelijk noodweer schijnt te zijn geweest met hagelstenen ter grote van sinaasappels. Nou kunnen die Australiërs ook best overdrijven zijn we achtergekomen, dus we wachten af. De hagelstenen bleven gelukkig achterwege, maar noodweer was het! Met bakken kwam het uit de hemel en de bliksem kwam niet ver bij ons vandaan terecht. Wij zaten echter knus in onze camper en hadden worteltjes met aardappels en een gehaktbal op het menu staan. Pieter Post erbij en wat wil je nog meer?


Handkus van de dolfijn
Vrijdag 17 december 2010. Rainbowbeach, Queensland, Australië.

Vanochtend al vroeg richting de haven vertrokken om de dolfijnen te gaan spotten. We waren gelukkig vroeg en er waren nog niet veel mensen. Tot onze vreugde waren de dolfijnen er al! Marcel en Tijn gelijk in het water. De dolfijnen waren best schuw, maar Tijn kreeg toch een handkusje van ze. Tijn, met de beelden van het Dolfinarium nog voor z'n ogen, vroeg zich wel af wanneer ze nu uit het water zouden springen en kunstjes zouden gaan doen. Helaas Tijn, dit zijn geen circus-dolfijnen, maar echte! Voor de kids toch niet echt spannend genoeg, maar wij vonden het prachtig. Tegen 8u (de voedertijd) stroomde het hele strandje vol met toeristen. Voor ons de hoogste tijd om te gaan.

Op naar het volgende kustplaatsje, Rainbowbeach, om hier een korte oversteek te maken naar Fraser Island. Zo gezegd, zo gedaan. We mochten niet met de camper op de ferry, omdat F.I. alleen toegankelijk is met een 4WD. Wij waren dus ongeveer de enige wandelende overstekers. De ferrytocht duurde een kwartiertje en toen kwamen we aan op het prachtige strand van Fraser Island. Voor ons als korte wandelaars bleek er op dit zuidelijke puntje van het eiland niet zoveel te doen, dus we zijn er niet zo lang gebleven. De jongens hebben zich even uitgeleefd op het prachtige strand. Rollebollen in het zand, joepie!!! Dit hadden ze even nodig, want hun humeur is vandaag niet al te best. Ze zijn waarschijnlijk even aan rust toe. De volgende stop, in de buurt van Brisbane, wordt weer een langere.


Mag de airco uit?
Zaterdag 18 december 2010. Brisbane, Queensland, Australië.

Gister zijn we uitgekomen op een camping in Caloundra, vijftig kilometer boven Brisbane. Deze camping lag aan een prachtig strand, dus bij aankomst hebben Tijn en Job hier nog heerlijk door de golven liggen rollebollen. Dit is nog veel mooier dan een zwembad! De camping stond erg vol met tenten en Australiërs die hier hun kerst gaan vieren. Onze buren begonnen al snel te klagen over de overlast van onze airco, of we die even uit wilden zetten. Ondanks dat we er alles aan doen om onze buren niet tot last te zijn, vonden we dat toch wat teveel gevraagd... Ze waren dus blij toen we de volgende ochtend weer vertrokken. En wij ook, want we voelden ons erg opgelaten. Op naar Brisbane!

We hadden gelukkig van tevoren al uitgezocht waar de camping precies lag en hoe we moesten rijden. We reden er dus zo naar toe. We kwamen al vroeg aan en hadden de hele dag nog om in Brisbane te vertoeven. Vlakbij de camping kwam de bus die ons naar het centrum van Brisbane bracht. Hier hebben we de hele dag genoten van de prachtige Lagoon (zwem-speel-bad voor kids) aan de Southbank van de rivier, van de Botanische tuinen, van de drukke winkelstraten en de mooie uitzichten over de brug. Een prachtige stad, Brisbane. Daarna met de bus terug naar de camping en lekker gegeten. Nog even skypen met familie en vrienden in Nederland (was leuk om jullie te zien en te spreken!) en toen lekker naar bed. Erg moe van de deze drukke dag, vielen Tijn en Job direct als een blok in slaap.


De bergen in
Zondag 19 december 2010. Lamington NP, Queensland, Austalië.

altDe dag begon grauw. Dit beloofde niet veel goeds. Ons plan was om richting Lamington NP te gaan, zo'n twee uur rijden vanaf Brisbane de bergen in. Zo gezegd zo gedaan, hopelijk is het weer in hoger gelegen gebieden beter. Maar nee, het werd juist slechter en slechter. De hele dag heeft het gegoten! In Lamington NP aangekomen zijn we gelijk naar de bush camping. Hier zijn niet veel faciliteiten, dus de kids hebben zich vandaag voornamelijk in de camper vermaakt. En dit ging erg goed! Ze zijn wonder boven wonder erg lief geweest. Het kostte wel enige creativiteit van mama om ze steeds bezig te houden, maar het is gelukt. Af en toe een snoepje of koekje doet ook wonderen.

Marcel heeft tussen de hele erge regenbuien door nog wat wandelingetjes gemaakt en kwam dan balend terug omdat de omgeving eigenlijk prachtig is, maar hij er niet van kan genieten met dit weer. We hebben de kids ook nog even in hun regenjasjes gehesen voor een wandelingetje, maar het ging echt te hard. Dus toch maar weer terug naar de camper. Marcel heeft ons potje gekookt en daar hebben we allemaal van gesmuld. Toen de camper op de camping geparkeerd, snoeten en billen gewassen, bed opgemaakt en lekker slapen. We hebben hier geen elektriciteit, maar de airco hebben we vannacht ook niet nodig. Wel een pyama. Toen we eenmaal op bed lagen werd het droog en het heeft die hele nacht niet meer geregend gelukkig.

altaltalt

Koala in het wild
Maandag 20 december. Lamington NP, Queensland, Austalië.

Vanochtend werden we wakker door de zon! Dat beloofde weer een mooie dag te worden. En dat werd het ook. De hele dag geen wolkje aan de lucht. Hoe het weer hier om kan slaan, ongelofelijk. Vandaag zijn we naar een ander deel van Lamington NP gereden, naar de Binna Burra Lodge met bijbehorende camping. Hier hebben we de hele dag vertoefd. 's Ochtend heeft Marcel alleen een wandeling gemaakt en 's middag ben ik met de jongens mee geweest. De tocht was wel zeven kilometer en Tijn heeft die bijna helemaal gelopen. De tocht liep dwars door het regenwoud en kwam langs twee hele grote grotten. Heel mooi. Ik werd onderweg nog door een hele grote mier in m'n teen geprikt en dit deed super pijn. Ik kreeg ook even een koortsaanval en voelde me echt niet goed. Gelukkig trok het na wat water drinken en even rusten weer bij en kon ik de tocht voortzetten. Marcel had gelezen dat er in dit gebied ook veel koala's zouden zitten, maar we hadden er nog geen gespot. We waren allemaal best moe van de tocht. En toen, als hoogtepunt van deze toch al mooie dag, zag Marcel in een zijpad iets grijs en wolligs de weg oversteken. Dit was geen walibi, waar we er al zoveel van gezien hadden. Toch maar even van dichtbij bekijken. En ja hoor, recht voor onze neus: een prachtige koalabeer. Toen hij ons zag vluchtte hij direct de boom in, maar niet hoog. Hij bleef ons op een meter of twee hoog vanuit de boom zitten bekijken. Prachtig! We hebben er schitterende foto's van kunnen maken. Voor onze neus ging hij lekker bladeren eten en zichzelf wassen. Joehoe! Weer erg veel geluk vandaag.

altaltaltaltalt

Terug in de camper hebben we deze mooie dag afgesloten met pannenkoeken. Toen nog even geïnformeerd naar wat een plekje op de camping hier kost (we hadden de hele dag nog op de parkeerplaats gestaan). Oh, dit waren geen bush-camping-prijzen. En je had er nog niet eens warme douches of stroom. Niet verder vertellen hoor, maar toen zijn we stiekem gaan wildkamperen. We hebben de camper bij het visitor center op de parkeerplaats geparkeerd. Hier zijn we nog even allemaal gewassen en gesopt met een emmer lekker warm water en toen heerlijk geslapen. Morgen nog één nachtje naar Springbrook NP dus nog één nachtje ‘primitief' kamperen en dan weer terug naar de kust.

 

Verwennen
Dinsdag 21 december 2010.

Vanochtend vroeg uit Lamington NP vertrokken en onze koalabeer nog even vaarwel gezwaaid. We vonden het erg mooi hier. Nu op naar Springbrook NP. Even een stukje terug naar de kust, boodschappen gedaan en weer de bergen in. Ook hier een prachtige omgeving. We hebben wat korte wandelingen gemaakt naar diverse uitzichtpunten over de Gold Coast en hele mooie watervallen.

 's Middags heeft Marcel samen met Tijn een lange wandeling van ruim zes (!) kilometer gemaakt naar een hele mooie waterval. Ze moesten veel trapjes op en af en Tijn heeft bijna helemaal gelopen. Super! Mama en Job hebben ondertussen wat door het dorpje gewandeld, lekker getekend en geknutseld in de camper en andere luie dingen gedaan. Papa en Tijn waren bij terugkomst van hun wandeling erg moe, dus mama heeft de boel verwend met een lekker avondmaal. Vissticks! 's Avonds ging de lamp vroeg uit.


Terug naar de Goudkust
Woensdag 22 december 2010. Springbrook, New South Wales, Australië.

Gisteravond in bed lag ik me te bedenken dat ik jullie een aantal mooie en grappige details van de afgelopen dagen nog niet verteld heb. Bij deze:

Wist u dat?
Tijn samen met Marcel een boom van wel dertig meter hoog beklommen heeft (met een ladder dan wel). Mama kwam maar tot 24 meter (was wel hoog genoeg) maar Tijn wilde nog wel wat hoger. De waaghals! Hij heeft in ieder geval niet de hoogtevrees van opa Thieu!

Tijn en Marcel een echte slang zijn tegengekomen op hun wandeling naar de waterval? ‘Tijn, was je bang?' ‘Nee, joh, tuurlijk niet!'

Er bij de waterval in Springbrook weer een bus vol Aziaten werd gedropt en dat bij het mooiste uitzichtpunt van deze omgeving Job een grotere attractie was voor deze ‘Chinezen' dan het uitzicht? Ze wilden allemaal met hem op de foto, maar ze hadden flink pech: Job wilde niet. Net goed! We weten inmiddels een beetje hoe het voelt om met twee hoog-Hollandse kindjes in Azië op vakantie te zijn, volgens mij word je dan niet met rust gelaten.

Tijn het regelmatig heeft over Jan en Milan, z'n vriendjes uit Milsbeek. Hij begrijpt wel dat het nog even duurt voor hij ze weer gaat zien, maar mist ze wel een beetje.

Nu weer even terug naar vandaag. De dag in Springbrook begon weer regenachtig. Misschien is het weer aan de kust wat beter? Nee, helaas. Binnen een uur waren we alweer aan de kust, maar ook hier donkere wolken en regen. We zijn de Gold Coast een stuk naar beneden gereden en kwamen uit bij een camping in een plaatsje net onder Burleigh Heads. Gelijk even de weersvoorspellingen bekeken, maar langs de hele kuststrook tot aan Sydney voorspellen ze sombere, regenachtige kerstdagen. Ach ja, een beetje wat we gewend zijn dus.

De camping had een mooi zwembad, maar met hooguit vijftien graden een beetje koud.We zijn er heel even in geweest en hebben daarna gelijk een warme douche genomen. Tijn en Job hebben daarna een hele lange middagdut gedaan, zodat papa en mama even wat tijd voor zichzelf hadden. Heerlijk! Aangezien het weer niet zo mooi is gaan we morgen door richting het zuiden. Met slecht weer rijden we liever dan dat we stilstaan op een dure camping waar we toch niks kunnen doen. Op richting Byron Bay dus.


Mooiste duik ooit
Donderdag 23 december 2010. Byron Bay, New South Wales, Australië.

Byron Bay is een erg leuk en gezellig plaatsje. En tegen de verwachtingen in is het hier vandaag toch de hele dag droog gebleven. Dat geeft de burger weer een beetje moed. Vanmiddag hebben we hier onze tijd doorgebracht met slenteren langs de vele winkeltjes, een lekker ijsje eten en spelen op het strand. Marcel heeft een leuke duikschool gevonden en gaat 's middags gelijk mee voor een duik. Hij komt terug met enthousiaste verhalen. Z'n mooiste duik ooit heeft hij hier gemaakt. Leopard-sharks, roggen, grote schildpadden, mooi koraal en heel veel vis. Voor de dag erna worden gelijk weer twee duiken geboekt, Marcel 's ochtends en jawel: Heidi 's middags. Gaat het er toch van komen dat Heidi hier ook een duik gaat maken. 's Avonds eten we pizza in één van de vele restaurantjes van Byron Bay. De pizza's zijn zo groot dat we hier de komende dagen ook nog wel genoeg aan hebben. Daarna naar de camping gereden en lekker gaan slapen.

 

Een paar vierkante meter
Vrijdag 24 december 2010. Byron Bay, New South Wales, Australië.

Vanochtend vroeg alweer de camper voor de duikschool geparkeerd. Marcel gaat om acht uur mee om de eerste duik te maken, weer een erg mooie. Ik blijf met Tijn en Job aan land. Er wordt nog even gechat en geskyped met Maaike en Oma Wilma. Leuk! Daarna leven Tijn en Job zich uit op het mooie strand van Byron Bay. De hoge golven vinden ze prachtig! Om twaalf uur ga ik mee met de duikboot. Een beetje zenuwachtig... Maar ook ik maak een prachtige duik! Bij de duikschool word ik weer opgewacht door Marcel en de kindjes, die ondertussen de plaatselijke speeltuin onveilig gemaakt hebben.

altaltalt

Eenmaal terug in de camper begint het tijdens de lunch heel hard te regenen. Nog even naar de plaatselijke Woolworth (supermarkt) gereden. Hier hingen ze er, ondanks de harde regen, echt met de benen uit. Net zo druk als bij ons in de supermarkten de dag voor kerst. Nog even wat inkopen gedaan en toen snel naar de camping gereden. Hier hebben we helaas de hele dag verder in de camper moeten vertoeven vanwege het slechte weer. En ik kan je zeggen met twee kleine kids op die paar vierkante meter, dat valt niet mee. Je kunt je wel een beetje voorstellen dat ons humeur er ook wat van daalde. Nee, we hadden ons Kerstmis in Australië toch wat anders voorgesteld. We besluiten vandaag maar ons kerstdiner (met zalmcocktail en biefstukjes) klaar te maken. Onder het eten vertel ik de kids dat de Kerstman misschien ook wel in onze camper langskomt om een klein cadeautje te brengen onder ons kerstboompje. ‘Maar mama, dan moeten we wel een wortel onder de boom leggen voor het paard van de Kerstman!' Schattig hè! Zo gezegd, zo gedaan. Weltrusten! Lekker slapen en hopen op beter weer morgen. Maar ook die nacht blijft het aan een stuk door regen. Ongelofelijk. Ondanks dat we de kerstdagen ergens een paar dagen wilden blijven staan, besluiten we de volgende morgen toch door te rijden richting het zuiden. Van deze aanhoudende harde regen worden we echt niet vrolijk. Bidden jullie met ons mee voor beter weer?


Hoogseizoen?
Zaterdag 25 december: 1e kerstdag 2010. Dorrigo NP. New South Wales, Australië.

En jawel hoor, de Kerstman had ook ons campertje weten te vinden en 's ochtends lagen er twee cadeautjes onder ons kerstboompje. Hoe weet die man nu weer dat Tijn en Job zo gek zijn op Bob de Bouwer autootjes? Voor Tijn en Job begon de dag dus goed!

altaltalt

Het cadeau waar we eigenlijk op zaten te wachten, namelijk de zon, bracht de Kerstman helaas niet voor ons mee. Zoals ik al had verteld heeft het de hele nacht door geregend. Dag Byron Bay dus. Op richting het zuiden! Marcel legt een groot stuk af langs de kust richting Coffs Harbour. Hier gaan we het binnenland in, richting Dorrigo NP. Dit ligt weer een stuk hoger en we hopen dat de regen daar niet verblijft. Het schijnt een mooi natuurpark te zijn met veel mooie vogels. Inderdaad zien we onderweg al heel veel mooie vogels. Rosella's, rose kaketoes en een zwarte kaketoe. Wauw! We plukken onderweg wat mooie bloemen voor in een vaasje in onze camper. Tijn en Job doen tijdens het rijden een middagdutje (Tijn doet hier ook weer bijna iedere dag een middagdutje, vast door de vele indrukken die hij opdoet) en verder vermaken ze zich met de lego en niet te vergeten de DVD-speler. Waar zouden we zijn zonder dat ding. Ideaal! Wij kunnen de filmpjes van K3, Pieter Post en de Kleine Rode Tractor onderhand dromen en worden er soms simpel van, maar de kids vinden het iedere keer weer spannend. Voor onszelf mis ik soms ook wel de Nederlandse televisie. Net zoals nu, we liggen allemaal al lekker op bed, dan zou het fijn zijn nog even lekker tv te kunnen kijken. In Nieuw-Zeeland hebben we een tv in onze camper, dus da's wel leuk.

altaltalt

Tot een uur of vier heeft het vandaag doorgeregend en daarna werd het ‘droog'. Nog wel heel heiig en bewolkt, maar we konden in ieder geval weer even buiten wandelen en wat voetballen met de kids. We kamperen bij het visitor center van het Dorrigo NP en we zijn weer de enigen. Hoezo hoogseizoen? Alle deuren en ramen goed op slot, duikmes binnen handbereik en lekker slapen onder het genot van prachtige vogelgeluiden. We hopen morgen op een droog begin van de dag. Dan gaan we weer terug naar de kust om daar een leuk plaatsje op een camping te zoeken. De kids zijn zojuist in slaap gevallen, ik hoor ze snurken. Ik ga ook op één oor. Houdoe!


Boxing Day
Zondag 26 december 2010. Coffs Harbour, New South Wales, Australië.

Vanochtend werden we gewekt door de vogels en de zon. Joepie! Jullie gebedjes hebben geholpen. Lekker ontbeten en toen op naar Coffs Harbour. Hier heeft Marcel gelijk de plaatselijke duikschool bezocht en kon hij nog mee voor een duikje. Weer een prachtige duik, maar wel een hele enge (de foto's zijn echt, niet uit een boekje). Het leken wel witte haaien (het waren grey-nurse-sharks). Brr, maar goed dat ik hier niet gedoken heb. Ook zagen ze nog een mega kwal, de giftige jellybox. En kijk maar op de foto wat hij op had. Merry Christmas!

's Middags hebben Tijn en Job zich weer eens uitgeleefd in een prachtige speeltuin. Ze wisten gewoon niet waar ze moesten beginnen met spelen, zoveel leuke dingen zijn hier te zien en te doen. En dat gewoon gratis toegankelijk midden in de stad. Echt geweldig!

Daarna hebben we weer een camping opgezocht, hebben we gekookt, gegeten en de camper, de jongens en onszelf klaargemaakt voor de nacht. Kerst in Australië is bijna voorbij. Ik heb eerlijk gezegd echt geen kerstgevoel gehad hier, zo vreemd. Maakt niet uit, volgend jaar zijn we er weer bij in de kou en sneeuw, nu gaan we lekker verder genieten van onze reis! Op naar Sydney om het nieuwe jaar in te luiden! We hebben nu een derde van onze reis erop zitten. Een normale vakantie van ons had er nu al lang en breed opgezeten, nu zitten we op een derde. Hmm!


Port Macquarie en Crowdy Bay NP
Maandag 27 december 2010. Crowdy Bay NP, New South Wales, Australië.

Weer gewoon maandag. Alle feestdagen weer even voorbij, de supermarkten open en weer leven op straat. Veel leven, want de snelwegen rijden vol met Aussies die er vanaf vandaag massaal op uit trekken. En wij? Wij vermaken ons vandaag in Port Macquarie aan het strand. Een prachtige dag vandaag met volop zon. De kindjes bouwen zandkastelen in de branding en genieten opnieuw van de hoge golven. Dan rijden we ten zuiden van Port Macquarie door naar Crowdy Bay NP. Een prachtig bosgebied met super mooie stranden! We maken wat korte wandelingetjes en schieten wat foto's van de prachtige verlaten stranden. Op de nabijgelegen picknickplaatsen lopen de kangoeroes om ons heen. Dit is het echte Australië! We genieten.

altaltaltalt

We besluiten vanavond, op doorreis naar Sydney, om ons weer een dure campingplaats te besparen en op een rest-area te overnachten. Dit vinden we eigenlijk nog veel leuker en gezelliger dan op de massale campings. Er zijn altijd schone toiletten en soms zelfs douches. En het staat er meestal vol met voornamelijk Wicked-campertjes met mensen van over de hele wereld. Nu hebben we Nederlandse (Limburgse) buren. Echt heel gezellig. Morgen nog één tussenstop en dan woensdag naar Sydney. Daar kijken we naar uit! Voor nu nog even met de buren ouwehoeren en dan naar bed.


Nelson Bay
Dinsdag 28 december 2010. Nelson Bay, New South Wales, Australië.

altVanochtend zijn we al snel weer doorgereden naar Nelson Bay, een mooi plaatsje hier aan de kust in de Port Stephans baai. Deze baai staat bekend om zijn dolfijnen die hier verblijven. Tijd dus voor dolfijnen spotten! Zo bedacht, zo gedaan. In het plaatsje aangekomen zijn we gelijk naar de haven gereden, waar we een boottripje hebben geboekt. Al gauw zagen we de eerste dolfijnen om de boot zwemmen. Tijn en Job hebben ze ook goed gezien. ‘Ze komen steeds met hun neus boven het water uit!’ ‘Nee Tijn, dat is nu hun vin...’ Weer wat geleerd vandaag! Marcel heeft nog even in het net achter de boot gezeten, maar toen kwamen de dolfijnen niet meer.

Nog een droevig bericht trouwens: gister zijn we een apie van Job vergeten bij een fruitstalletje langs de kant van de weg. Je weet wel hoe het gaat. Hé, hier is lekker vers fruit te koop. Even eruit en gauw wat fruit kopen (zo hebben we Tijn in Amerika een keer opgesloten in de camper met de sleutel binnen bij een aardbeienstalletje). Nu bleek na honderd kilometer dat Job's apie nog ergens tussen de bananen lag. Ach ja, beter de ‘vaatdoek' van Job dan Tijn's apie. Job heeft nog een aantal reserve-exemplaren. Nu dus opletten voortaan!

Morgen de laatste etappe naar Sydney! Daar zullen we Marc, Toke, Jasper en Wessel ontmoeten op de camping. Een gezin waar we via de mail contact mee hebben en die ook met hun twee kleine kids door Australië rondreizen. We kijken er naar uit, vooral ook omdat de jongens dan ook eens met andere kindjes kunnen spelen. We merken dat ze soms teveel op elkaars lip zitten en dit regelmatig tot irritaties leidt. Vooral als het weer slecht is en we veel in de camper moeten zitten. Over het weer gesproken, daar hebben we nu geen klagen meer over. Gister was het erg mooi en zonnig weer en vandaag weer wat bewolkter, maar in ieder geval droog, dat is het belangrijkste.


Geweldige stad
Woensdag 29 december 2010. Sydney, New South Wales, Australië.

alt‘We gaan naar Sydney! We gaan naar Sydney!’, schalt het achter in ons campertje als we 's ochtends al weer heel vroeg op pad zijn naar dé stad. Nog een uurtje rijden, dan zijn we er. De weg naar de camping in Lane Cove NP (een mooi NP tegen Sydney aan) hadden we al van tevoren uitgestippeld, dus reden we er zo naar toe. Ons kennende waren we natuurlijk weer veel te vroeg, dus eerst even boodschappen gedaan. Op de camping aangekomen bleek dat Marc, Toke, Jasper en Wessel heel toevallig onze buren zijn! We werden verwelkomd met koffie en thee. Gelijk al heel gezellig. Tijn en Job keken even de kat uit de boom, maar al gauw waren de jongens met elkaar aan het spelen.

Nadat de mensen op onze plek weg waren, hebben wij onze camper geïnstalleerd. Het kriebelde ontzettend om de stad, de beroemde brug en het Opera House te gaan bekijken. Vanaf de camping is het vijf minuutjes lopen naar de metro/trein, die je in twintig minuten naar het centrum van Sydney brengt. Deze eerste dag hebben we een aantal ferrytochten door de haven van Sydney gemaakt. Prachtig! Dat belooft wat voor de komende paar dagen. Een mooie camping, gezellige buren, prachtig weer (zonnig en erg warm!) en een geweldige stad. Wat wil een mens nog meer.

 

Dierentuin
Donderdag 30 december 2010. Sydney, New South Wales, Australië.

Alhoewel Tijn vandaag zijn pet niet helemaal goed had staan, hebben we toch een erg leuke dag gehad in de dierentuin van Sydney. Deze is erg mooi gelegen op een berg aan de haven van Sydney. Tijdens de hele wandeling door de dierentuin heb je een geweldig uitzicht over de stad en de haven. Ook kun je in de dierentuin op en neer met een kabelbaan, van waaruit je ook een prachtig uitzicht hebt. Het was vandaag erg warm, eigenlijk iets te warm om in een dierentuin rond te lopen. Toch hebben we ons er, met veel water en het opzoeken van de schaduwplekjes, toch erg vermaakt.

altaltalt

Vroeg in de middag zijn we terug gevaren naar Circular Square en hebben we bij de Mac een ijsje gegeten (ook een goed medicijn bij een wat minder goed humeur!). Toen met de trein terug naar de camping, waar we vrijwel direct een koele duik hebben genomen in het zwembad. De temperatuur van het water van de zwembaden in deze regio is echt een stuk kouder dan in het noorden. Maar Tijn en Job zijn echte bikkels, springen maar!

altaltalt

Na het eten hebben we de kindjes op tijd in bed gelegd, ook met het oog op de waarschijnlijk vermoeiende dag van morgen. Toen alle jongens onder zeil waren, hebben wij nog erg gezellig zitten kletsen met onze Snipper buurtjes. Morgen een rustig dagje op de camping en dan morgen aan het eind van de middag richting de stad om een mooi plekje te zoeken met uitzicht op het spectaculaire vuurwerk. We hebben er heel veel zin in! Een jaarwisseling om hopelijk nooit meer te vergeten!

 

Vuurwerk!
Vrijdag 31 december 2010. Sydney, New South Wales, Australië.

De laatste dag van het jaar, maar nog lang niet de laatste dag van onze reis. Normaal (en bij jullie) is oudejaarsdag een dag van kou, sneeuw en oliebollen. Dit jaar is het voor ons een dag van zon en warmte, zwemmen, wandelen en barbecueën. Wat hebben we vandaag een leuke en gezellige dag gehad, zeg! Vanochtend zijn we begonnen met een wandeling hier door het Lane Cove NP. Heel veel kaketoes en leguanen gezien. Zo dicht bij de grootste stad van Australië, maar ook hier genieten we van de prachtige natuur. Daarna hebben we de boodschappen gedaan voor onze ‘buurtbarbecue'. Raar hoor, op oudejaarsdag barbecueën, maar wel heel lekker.

Tijn en Job hebben zich die dag verder kostelijk vermaakt met Jasper en Wessel, hun nieuwe vriendjes. 's Middags hebben we ook nog allemaal een grote middagslaap gehouden, want vanavond gaan we met z'n allen naar het vuurwerk in Sydney kijken. We hebben even getwijfeld om dit met de kids te ondernemen, maar we kwamen allemaal tot maar één conclusie: Met oud en nieuw zo vlakbij Sydney zijn en dan niet naar dit grote spektakel gaan kijken, nee, dat kan echt niet. En de kids zullen het later ook geweldig vinden als ze op oudejaarsdag om drie uur 's middags op het journaal het vuurwerk van Sydney zien en kunnen zeggen dat ze hier als twee- en driejarig jongetje bij zijn geweest. Een nachtje wat minder slaap, daar komen we echt wel weer overheen.

De BBQ was heerlijk (met kangoeroevlees!) en er was nog zoveel over dat we morgen weer kunnen barbecueën. Daarna hebben we ons allemaal omgekleed en klaargemaakt om naar het centrum van Sydney te gaan. De drukte in de trein viel ons nog reuze mee. We zijn de laatste halte voor de brug uitgestapt en daar de stad ingelopen om een goed plaatsje te zoeken met uitzicht op de brug en het Opera House. Hier was het al wel erg druk en we zijn maar gewoon met de stroom meegelopen. Al gauw vonden we het mooie plaatsje waar we naar op zoek waren. We stonden eerste rang. We waren nog net op tijd om het familievuurwerk van negen uur te zien. Dit was al erg mooi. Daarna hebben we midden op straat handdoeken neergelegd. Wessel en job hielden het al snel voor gezien en vielen in de buggy's in slaap. Tijn en Jasper vonden het te spannend en voor hen was van slapen geen sprake. Met wat lekkers te drinken, wat chips en ons eigen vuurwerk (sterretjes) zijn we de tijd tot twaalf uur doorgekomen. We hebben tussendoor vaak tegen elkaar gezegd: ongelofelijk dat we hier zitten, dat we dit mee kunnen maken. En toen begonnen de verlichte cijfers op de brug af te tellen: 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1,…

 

Happy New Year!
Zaterdag 1 januari 2011. Sydney, New South Wales, Australië.

Het vuurwerkspektakel wat er toen losbarste was fantastisch. Met open mond en vol verbazing hebben we in de lucht staan turen. Prachtig! Ook Tijn genoot met volle teugen. Zo'n mooi vuurwerk hadden we allemaal nog nooit gezien. Het was echt een onvergetelijk moment, het mooiste moment van onze reis tot nu toe. Samen met al die andere miljoenen mensen om ons heen genieten van dit prachtige moment, kippenvel!

Na het vuurwerk hebben we gelijk ons boeltje gepakt en zijn we met de stroom mee terug gelopen richting het station. Job en Wessel nog steeds buiten westen, Tijn en Jasper doodop maar toch vol adrenaline op onze schouders. Tijn was niet bang van het vuurwerk, maar wel van de mensenmassa waar we toen in terecht kwamen. ‘Mama, hoe komen we hier nou uit?' vroeg hij maar steeds. Gelukkig konden Apie en ik hem steeds geruststellen. Bij het station werd het echt even dringen en moesten we echt moeite doen om bij elkaar te blijven. Het bleek gelukkig alleen bij de ingang van het station te zijn, want eenmaal op het perron kregen we weer meer lucht en ook in de trein ging het redelijk. Het was allemaal de moeite waard, we hebben op en top genoten.

Nieuwjaars ochtend waren we toch alweer redelijk vroeg uit de veren en besloten we naar Bondi Beach te gaan, het beroemde strand van Sydney. Hier hebben Tijn en Job zich voor de zoveelste keer uitgeleefd in de golven en met het zand. Tijn is heeft daarna ongeveer twee uur zijn roes uitgeslapen in de buggy, terwijl wij met Job heerlijk geluierd en gespeeld hebben in een mooi park midden in het centrum van Sydney.

Terug op de camping hadden de jongens elkaar al weer snel gevonden en werd er nog lekker gezwommen en met de lego gebouwd. Daarna hebben we heerlijk de restjes opgebakken van de dag ervoor. 's Avonds opnieuw gezellig gekletst met Marc en Toke. We gaan elkaar zeker nog een keer ontmoeten als we thuis zijn. We staan er ook versteld van hoezeer Job en Wessel op elkaar lijken, niet alleen qua uiterlijk maar ook qua karakter. Echt leuk om te zien. Tijn en Job zijn helemaal trots op hun nieuwe vriendjes. Wat zullen ze ze missen als we maandag weer doorreizen. Morgen een dagje naar de Blue Mountains. We zijn benieuwd.

Bij deze wensen wij jullie allemaal een geweldig, gezellig, gelukkig en gezond 2011 toe! Dat al jullie dromen uit mogen komen!

 

The Blue Mountains
Zondag 2 januari 2011. Sydney, New South Wales, Australië.

Can I ask you something? How long is it to Katoomba?' ‘To Katoomba? That's over two hours!' Euh, foutje bedankt! Omdat we een week-ov kaart hadden gekocht, bedachten we dat het leuk en makkelijk zou zijn om met de trein naar de Blue Mountains te gaan. We kwamen er echter in de trein, toen we al lang en breed onderweg waren, pas achter dat het een reis van alles bij elkaar bijna drie uur zou worden. Ach ja, maakt niet uit. We hebben vakantie.

altaltalt

Aangekomen in Katoomba, het uitvalsplaatsje naar Echo Point (waar je The Three Sisters kunt bewonderen), hebben we direct de bus genomen naar het trein- en kabelbaanstation. We hebben een treinritje gemaakt waarbij de trein super steil naar beneden ging. Job en ik vonden het best griezelig, Tijn natuurlijk weer niet. Daarna een kleine wandeling gemaakt door het gebied met mooie uitzichtpunten. Tot slot nog een kabelbaanrit gemaakt naar een plek waarvandaan we ook weer erg mooi uitzicht hadden over de bergen en de drie gezusters. Eenmaal weer in de bus terug naar Katoomba om daar wat te gaan eten, barstte het onweer en de regen los. Om deze reden en omdat we nog een lange reis terug te gaan hadden, zijn we na onze verlate lunch (fish en chips) met de trein terug gegaan naar Sydney. Hier was het nog droog en ik kon nog net op tijd de was binnenhalen, voordat ook hier het noodweer losbarstte.

altaltalt

Wessel en Jasper hebben nog even bij ons in de camper gespeeld en we hebben ze wat verhaaltjes voorgelezen. Morgen vertrekken we weer. Marc en Toke richting het noorden en wij richting het zuiden. We hebben echt een super gezellige tijd gehad hier met hun en zullen de gezelligheid echt gaan missen! Snippertjes, we houden contact!


Toevallige ontmoeting
Maandag 3 januari 2011. Huskisson, New South Wales, Australië.

Vanochtend hebben we ons record verbroken wat betreft uitslapen. Om acht uur deed ik als eerste m'n ogen open! Vandaag een dag van afscheid nemen van onze gezellige buurtjes. De jongens gaven elkaar nog een dikke knuffel en wij ook. Wat hebben we het toch gezellig gehad met z'n allen. We spraken af om elkaar tijdens onze reis nog een paar keer via skype te zien en om elkaar, als we allemaal weer thuis zijn, daar een keer te bezoeken. Dáág!

En nu verder richting het zuiden. Ook wel lekker om weer onderweg te gaan. Marcel moest na vijf dagen niet gereden te hebben zelfs weer even wennen achter het stuur. Voorbij Sydney zijn we al snel van de snelweg afgegaan om de weg via de mooie kust te vervolgen. Mooie uitzichten kwamen we onderweg tegen. Bij Kiama zijn we even gestopt bij de vuurtoren. Toen ik hier over de parkeerplaats liep, hoorde ik ineens ‘He Heidi!’. Het waren Gauke en Yvette met hun twee kindjes Menke en Tijn. Ook hen hebben we via internet leren kennen. Zij hebben dezelfde route als wij afgelegd, maar zij zijn twee weken eerder vertrokken. Wij zijn hen achterna gereisd en komen elkaar hier dus tegen. Wat een toeval! Na even gezellig gekletst te hebben, spraken we af om elkaar in Huskisson weer te ontmoeten. Misschien dat de mannen hier samen gaan duiken.

altaltalt

We hebben even rond gebeld, maar alle campings in de omgeving bleken vol te zijn (dit probleem zullen we de komende weken vaker treffen, het echte hoogseizoen is begonnen). We besloten toen om maar ergens in het dorpje een mooi, legaal kampeerplekje te zoeken. Scheelt ook nog weer veel geld. In Huskisson troffen we de familie van Rij weer en hebben de kids gespeeld in een speeltuin. We hebben hier ook nog dolfijnen gezien in de haven, erg leuk. Uiteindelijk bleek er op de camping bij Gauke en Yvette nog wel een plekje vrij te zijn, maar we besloten toch te blijven staan waar we nu staan. Vlakbij de duikschool waar Marcel en Gauke morgen mee gaan duiken en met een mooi uitzicht over de baai. We zijn benieuwd wat de komende dagen ons weer gaan brengen.


Strandjutten
Dinsdag 4 januari 2011. Pebbly Beach, New South Wales, Australië.

Vanochtend ging Marcel zich al vroeg klaarmaken voor het duiken en konden Tijn, Job en ik de dag lekker lui beginnen. Na ongeveer een uurtje kwam Yvette met Menke en Tijn ook naar onze ‘camping'. De kids hebben zich heerlijk vermaakt met strandjutteren. Ze hadden van alles bij elkaar verzameld, prachtig. Ook hebben ze heerlijk in de speeltuin gespeeld. Rond het middaguur kwamen Marcel en Gauke weer terug van hun mooie duiken. Nog even met een Aussie-duik-collega koffie zitten drinken en gegeten en daarna afscheid genomen van de Fam van Rij. Was leuk jullie ontmoet te hebben!

altaltaltalt

Wij gaan onderweg naar Pebbly Beach, waar er kangoeroes op de camping zitten. Na ong twee uurtjes rijden kwamen we daar aan. Erg mooie omgeving. Mooi strand en inderdaad overal kangoeroes en prachtige papegaaien. 's Avonds langs het strand gewandeld, kangoeroes gevoerd en geaaid en mooie plaatjes geschoten. Heerlijk hier. Een klein minpuntje van vandaag is dat de waterpomp in de camper kapot is gegaan, dus morgen moeten we die even laten repareren. Hier op deze bush camping is nauwelijks water, dus vanavond moeten we het even zonder veel water doen. Gaat ook wel.

altaltalt


Brou Lake
Woensdag 5 januari 2011. Brou Lake, New South Wales, Australië.

Vanochtend bij het opstaan hadden wij zomaar een verrassing voor Tijn en Job. Marcel heeft inmiddels al aardig wat dollars aan het duiken uitgegeven en we vonden het eens tijd worden om Tijn en Job ook een keer te verwennen met iets extra's. En aangezien ze al weken zoveel plezier beleven aan het kleine zakje lego dat ik van thuis heb meegenomen, besloot Marcel gister in de speelgoedwinkel eens flink uit te pakken en de brandweerkazerne met brandweerwagen van lego te kopen voor Tijn en Job. Nou, dat was nog eens leuk wakker worden! Met het opbouwen moesten ze nog even wachten, want eerst zijn we naar de caravan-zaak gereden waar ze onze waterpomp gaan repareren. De man wist al dat we zouden komen, dat had het camperbedrijf al netjes doorgegeven. De service was op en top. De pomp bleek inderdaad kappot. We moesten zelf even een nieuwe pomp ergens gaan halen in de buurt en die werd er daarna gelijk ingezet, waarna alles het weer perfect deed. Kunnen we vanavond weer lekker ‘douchen’ en afwassen in ons campertje. Tijdens de reparatie is Marcel begonnen met het opbouwen van de lego. Geef maar toe, heb je het niet stiekem ook een beetje voor jezelf gekocht? De drie mannen genoten er in ieder geval volop van.

altalt

En nu zijn we neergestreken aan de kust, middenin een natuurgebied aan het Brou Lake (tussendoor trouwens ook nog even een lekke band verwisseld). Zeer primitieve camping met alleen een gebouwtje met iets wat we ze een wc noemen, maar wel midden in de prachtige natuur. Net al even gespeeld aan het strand met de kleintjes. Vanavond staat er spaghetti op het menu en zullen we, na nog een strandwandeling, waarschijnlijk weer vroeg onder de wol kruipen.

altaltalt

In dit gebied hebben we de airco 's nachts trouwens absoluut niet nodig, eerder een dikke deken. Ideaal, overdag een lekker zonnetje, 's nachts lekker fris! Daar tekenen we voor! Nog een paar dagen, dan zullen we bij Marieke en haar gezin aankomen. Marieke is een vriendin van Maaike. Zij heeft hier tijdens haar backpack-rondreis een aantal jaren geleden haar huidige man leren kennen met wie ze inmiddels ook twee meisjes heeft. Tijn kijkt er nu al naar uit om met hen te spelen, hij vraagt er iedere dag naar. Nog even wachten Tijn.


Alfred NP/Bairnsdale
Donderdag 6 januari 2011. Bairnsdale, New South Wales, Australië.

altVandaag hadden we sinds lange tijd weer eens een echte reisdag. 's Ochtends op de camping hebben we nog wat grote kangoeroes rond zien springen. Toch echt apart, als je net je ogen open hebt en naar buiten kijkt. Dat maken we in Nederland echt niet mee! Daarna zijn we weer naar de bewoonde wereld gereden om onze lekke band te laten repareren of vervangen. Het werd dus het laatste. Helaas kostte dit onze een flinke duit met geld, daar heb je in Nederland vier normale autobanden voor. Ach ja, dat risico loop je natuurlijk als je zo lang onderweg bent. Niet meer over nadenken!

Daarna hebben we onze reis voortgezet richting het zuiden. We hebben onderweg nog even contact gehad met Marieke. In dit gedeelte van Australië zijn wat minder speciale dingen te zien en we besluiten om flink door te rijden om misschien morgen al bij Marieke en Jarrod aan te komen. Morgenochtend willen we nog wel naar Wilsons Promontory NP rijden en daar wat gaan wandelen. Dit park is de meest zuidelijkste punt van Australië en volgens de boekjes erg mooi.

Onderweg maken we nog een stop in Alfred NP op een rest area. Hier maken we nog wandeling van ongeveer drie kilometer door het bos langs mooie riviertjes. Tijn en Job hebben er erg schik in deze keer en lopen allebei de hele wandeling zelf, zonder ook maar één keer te zeuren. Yes! Dat verdient een lekker snoepje bij terugkomst in de camper. We zijn trots op ze, vooral op Job!

altaltaltalt

Even verderop in een grote plaats stoppen we bij weer een prachtig park met toiletten, grote speeltuin en een groot grasveld. Hier leven Tijn en Job zich weer even uit en kunnen wij even bijkomen van het rijden.

Daarna rijden we nog ongeveer een uurtje en dan zijn we op onze bestemming. Vanavond staan er pannenkoeken op het menu. Na de afwas nemen we allemaal een douche in onze camper. Echt ideaal om alles bij de hand te hebben. Helemaal fris en fruitig gaan we daarna allemaal lekker slapen. Tot morgen!


Bij Marieke, Jarod, Sasha en Izzy in Bittern
Vrijdag 7 januari 2011. Bittern, New South Wales, Australië.

Na het ontbijt zijn we vandaag gelijk weer doorgereden, op naar Wilsons Promontory NP. Dit is een erg populair park, zeker nu in het hoogseizoen. Alle campings voor deze periode zijn er al sinds maanden volgeboekt. Wij gaan er alleen even een kijkje nemen. Vanaf Tidal River, het bezoekerscentrum van het park, lopen er allemaal mooie, relatief korte wandelpaden langs de rivier en naar het strand. Inderdaad, een erg mooi gebied, ontdekken we na een uurtje wandelen. Vandaag is het echter erg warm en de zon brandt flink, dus we blijven er niet zo lang. Op de terugweg stoppen we nog bij een mooi strand, waar Tijn en Job nog even heerlijk spelen en in de zee zwemmen en Marcel gaat snorkelen.

Na een frisse douche en lunch in de camper rijden we verder, op naar Marieke, Jarrod, Sasha (3) en Izzy (1)! Zij wonen in Bittern, een dorpje op een schiereiland onder Melbourne. Om ongeveer vier uur arriveren we bij Marieke en de kids. We worden hartelijk verwelkomd. Tijn en Job zijn, bij het zien van de trampoline in de tuin en al het speelgoed binnen, niet meer te houden. Zoveel speelgoed hebben ze al in geen weken meer gezien, dus dat is één groot feest!

altalt

Samen met Marieke doen we nog wat boodschappen voor de BBQ. Marcel houdt hier eigenlijk niet zo van, maar offert zich wel op. Na het heerlijke eten draai ik wat wasjes en Marcel gaat met de kids in bad. Ja, in bad, dat hebben we ook wel gemist. Heerlijk om je even in een groot huis voort te kunnen bewegen. Als de kids op bed liggen kletsen we nog even met Jarrod en Marieke, maar dan gaan wij ook slapen. Inmiddels is het lekker afgekoeld buiten en is het ook in de camper goed te doen (we hebben geen stroom hier dus ook geen airco, de stekker past helaas niet in een normaal stopcontact en er zijn hier geen adapters te koop). We zijn snel vertrokken naar dromenland.

 

Een zaterdag in Bittern
Zaterdag 8 januari 2011. Bittern, New South Wales, Australië.

Vandaag een gezellige dag gehad bij Marieke en Jarrod. Het was vandaag weer erg warm, maar we wilden toch graag wat van de omgeving hier gaan bekijken. Daarom nam Jarrod (Marieke moest werken) ons al vroeg mee naar een mooi uitzichtpunt onder aan het schiereiland. Het uitzicht over de rotsen en de oceaan was er inderdaad schitterend! De kinderen hebben er nog even met hun voetjes in de het water gestaan, maar het was te warm om er lang te blijven. Dus snel weer alle bruggen en trappen naar boven beklommen. Daar hebben we in onze camper even wat lekkers gegeten en gedronken. We besloten om de rest van de dag maar lekker bij Marieke en Jarrod in de tuin door te brengen. Kids in een zwembadje en wij wat relaxen met een boek, laptop, appelsap en een biertje. What else do you need? Het werd zelfs zo heet dat we binnen zijn gaan zitten met de airco aan. Later in de middag kwamen de wolken al binnendrijven en begon het te waaien. Tijdens het eten barstte de regen los. Afkoeling. Heerlijk!

altaltaltalt

De kids waren erg moe van het spelen en alle indrukken. Tijn heeft de laatste dagen zo nu en dan een flinke driftbui. Er gebeurt nu zoveel en er gaat zoveel in dat kleine hoofd van hem om, dat het hem af en toe teveel wordt. Dan heeft hij even rust en een knuffel van mama nodig, dan gaat 't wel weer. En zo plotseling als de driftbui ontstaat, zo plotseling is hij dan ook weer verdwenen en gaat hij lekker verder met waar hij mee bezig was. Vanavond dus weer lekker vroeg het bed in. Wij hebben daarna nog een poos met Jarrod en Marieke zitten praten en zitten genieten van de rust, de zonsondergang, de stilte en de vogelgeluiden op de achtergrond (die waren ook blij met de afkoeling).

 

Een zondag in Bittern
Zondag 9 januari 2011. Bittern, New South Wales, Australië.

altWe zijn deze dag begonnen met een heerlijk zondags ontbijt met afgebakken broodjes en vers fruit. Daarna zijn we naar de wekelijkse zondagsmarkt van Bittern gewandeld. Een gezellige markt en tevens een ontmoetingsplaats voor alle Bittern inwoners. Hier hebben we even wat kleine cadeautjes gekocht voor Marieke, Jarrod en de kids. In geen verhouding natuurlijk met wat ze allemaal voor ons hebben gedaan, maar het gaat om het idee. Daarna hebben de kinderen nog even in een speeltuin bij de school van Bittern gespeeld, waarna we weer naar huis zijn gewandeld.

Aangezien wij erg benieuwd waren naar de wijngaard waar Jarrod en Marieke werken, zijn we daarna direct in de auto gestapt om hier naar toe te rijden. Eerst zijn we nog bij een mooi uitzichtpunt over de baai van Melbourne geweest (helaas was het een beetje bewolkt vandaag) en zijn we bij een kaasproeverij langs gegaan. Erg leuk! Toen op naar de wineyard van Jarrod en Marieke. Jarrod werkt in de wijngaard en Marieke werkt in de bijgelegen wijnproeverij/restaurant.

altaltalt

Op het terrein krijgen we gelijk een Frankrijk-gevoel. Marieke laat ons wat wijn proeven, terwijl de kids met Jarrod buiten een ijsje eten. Daarna nemen we een kijkje in de wijnmakerij en bij de druivenvelden. Erg leuk om te zien waar Jarrod en Marieke werken en hun enthousiaste verhalen erover te horen. Marcel ziet 't ook wel zitten om hier samen met Jarrod te gaan werken, lekker buiten! ‘Heidi, ga maar alvast solliciteren in het ziekenhuis van Melbourne'. Nee helaas, moet eerst nog meehelpen met de verhuizing in Boxmeer.

Na deze leuke rondleiding gaan we weer terug naar huis. Inmiddels is het drie uur en de rest van de middag slijten we met relaxen en spelen met de kids. Marieke maakt voor ons nog een heerlijk avondmaal klaar: ‘Houden Tijn en Job van zelfgemaakte pizza?’ Laat dat nu hun lievelingskost zijn! Na het eten stoppen we de oververmoeide kinderen in bad en bed. Het heerlijke weekend bij Marieke en Jarrod zit er bijna op. We hebben het heel erg naar onze zin gehad bij hun. We vonden het erg leuk om ook eens mee te draaien in het gewone, dagelijkse leven van Australië. Weinig verschil met ons dagelijks leven trouwens, ik denk alleen dat het leven hier toch wat meer relaxt is dan bij ons. De klok speelt een wat mindere grote rol dan bij ons.

altalt

Nog één nachtje slapen we in Bittern en morgenochtend vroeg vertrekken we richting de Great Ocean Road, één van de mooiste kustwegen van Australië. Het weer voorspelt helaas niet veel goeds voor de komende dagen. We laten het maar op ons afkomen allemaal. Nog een ruime week in Australië en dan op naar Nieuw Zeeland!


Great Ocean Road in de regen
Maandag 10 januari 2011. Otway NP, New South Wales, Australië.

Zes uur. Tijd om op te staan. We wilden weer op tijd vertrekken richting de veerboot omdat het op de weg en bij de veerboot nog wel eens druk kon zijn (hoogseizoen en maandagochtend). Eerst nog even echt afscheid nemen van Marieke, Jarrod en Sasha (Izzy sliep nog). Bedankt voor alles. Zwaai, zwaai!

Het viel reuze mee met de drukte, we zijn bijna geen auto onderweg tegengekomen. Marieke had een hele routebeschrijving voor ons gemaakt naar de veerboot. Erg fijn dat je zo 's ochtends vroeg nog niet op de kaart hoeft te kijken. We hoopten de boot van acht uur te halen, maar we kwamen zelfs op tijd voor boot van zeven uur. Helaas ging ons plannetje om op de boot te ontbijten niet door, want we moesten op de boot de auto uit. En aangezien Tijn en Job altijd erg snel honger hebben na het opstaan, kwamen er wat biscuitjes voor de dag.

Eenmaal weer met onze camper op het vaste land begon het te regenen... De weersvoorspellingen voor de komende dagen zijn niet best, helaas. Niet zo leuk als een tocht langs de Great Ocean Road, één van de mooiste kustwegen van de wereld, op het programma staat. Met deze mist zijn de uitzichten op de blauwe zee en de rotskliffen toch niet zo mooi. Maar helaas, daar doe je niks aan. En zoals Tijn altijd zegt: ‘Maakt niet erg!’ Toch hebben we nog stops gemaakt en zijn met de jassen aan naar buiten gegaan, maar echt leuk is dat niet. Hopelijk zitten ze er morgen naast wat betreft de voorspellingen (zoals wel vaker hier) en hebben we toch nog een beetje geluk. Afwachten.

We overnachten in Otway NP, iets voorbij Apollo Bay, op een bushcamping. Eenmaal daar lijkt de waterpomp het weer begeven te hebben. Nee toch! Het blijkt een gesprongen zekering te zijn. Met wat hulp van de buurman op de camping, die ons kan helpen aan een nieuwe zekering, is het probleem weer opgelost. Kunnen we toch nog lekker douchen straks.

Niet alleen maar negatieve verhalen over vandaag, maar ook nog leuke dingen, namelijk dat we vijf(!) koala's in het wild gezien hebben. Twee onderweg en drie in de bomen op de camping. Tussen de buien door krijgen we toch nog de kans om een kleine wandeling te maken rondom de camping en kunnen we er wat foto's van maken. Ook zijn hier volop kookaburra's te horen en te zien. Ze maken een lachend geluid, erg grappig!

Na het eten en de afwas is het tijd voor een douche. Tanden poetsen, verhaaltje lezen en daarna lekker slapen. Tijn en Job zijn binnen vijf minuten vertrokken. En wij binnen tien. Morgen vroeg op om hopelijk de mist en regen voor te zijn bij het maken van foto's van de Twaalf Apostelen (rotsformaties in de zee).


Van het kastje naar de…
Dinsdag 11 januari 2011. Robe, New South Wales, Australië.

Vandaag was de eerste (en hopelijk de laatste) echte stressdag van onze reis. Na het gedoe met de gesprongen zekeringen gisteravond, kwamen we er vanochtend achter dat de koelkast het de hele nacht al niet meer gedaan had. Wat nu weer? Na het ontbijt zijn we Otway NP uitgereden en besloten we eerst maar te gaan genieten van het tweede deel van de Great Ocean Road, met de Twaalf Apostelen en andere mooie uitzichtpunten langs deze mooie kustlijn. Het weer zat ons mee. Geen regen, klein beetje mist, maar toch leverde het nog mooie uitzichten en foto's op.

altaltalt

Daarna door naar Warnambool, waar we naar de eerste camper- en caravanzaak gereden zijn die we tegenkwamen. Hier hebben ze wat dingen gecheckt, maar het probleem zat waarschijnlijk in de koelkast zelf, dus konden zij ons niet helpen. Ze stuurde ons door naar een ander bedrijf in Warnambool. Weer zoeken en rondrijden, toen eindelijk gevonden. Hier weer twee uur doorgebracht, maar helaas, ook hier konden ze ons niet helpen. Inmiddels hadden we contact gezocht met Howard van ons verhuurbedrijf. Hij vroeg ons in welke richting we gingen reizen en had voor ons een adresje op die route. Oké! Op naar Millescent dus, een stadje iets verder richting Adelaide. In dit stadje aangekomen weer rondrijden en zoeken voor het adres (een TomTom was nu wel handig geweest). Bij het bedrijf aangekomen zag de meneer al na één blik op de koelkast dat ook hij ons niet kon helpen. Howard, we speken toch geen Turks? Hij adviseerde ons met het koelkastenbedrijf zelf te bellen voor het dichtstbijzijnde servicepunt. Zo gezegd zo gedaan. Er bleek in deze stad ook een servicepunt te zitten, dus weer zoeken, zoeken, zoeken... Hier was een aardige meneer die op z'n gemakkie alles weer uit elkaar ging halen en alles ging onderzoeken, om vervolgens na twee uur (inmiddels was de dag bijna voorbij) tot de conclusie te komen dat óók hij ons niet kon helpen. Er moest een onderdeel van de koelkast vervangen worden en dat had hij niet. Grr… Hij kon ons wel helpen aan een verlengkabeltje, zodat we tijdens het rijden, met onze bij de Aldi in Nederland gekochte adapter, de koelkast via de sigarettenaansteker kunnen aanzetten.

Morgen laat Howard ons een nieuw adresje in Adelaide weten waar we heen kunnen. Toch niet weer een dag (of nog meer, als er onderdelen besteld moeten worden) verspillen aan die verrekte koelkast? Nee, dat zijn we niet van plan. We hebben andere plannen, namelijk om de komende week nog richting Centraal Australië te gaan om de Uluru Rock te gaan bekijken. We hebben de kusten en het zuiden nu wel gezien en zien het niet zo zitten om hier nog een week te verblijven. We rijden liever een paar flinke dagen (of nachten) om een nog heel ander deel van Australië te bekijken. Onder het rijden doet het koelkast het dus en voor 's nachts zoeken we wel plekjes met stroom (dan doet ie het ook).

In het plaatsje Robe aangekomen stuit Marcel opnieuw op een teleurstelling. In Cairns op de duikboot had hij van iemand gehoord dat je vanuit hier prachtige duiken kon maken met een soort hele grote sepia's, maar dit blijkt een fabeltje. In Robe zit niet eens een duikschool en de sepia's zijn te zien in een plaatsje waar we al ongeveer driehonderd kilometer voorbij zijn. Snel gaan slapen en deze dag gauw vergeten.


De outback in...
Woensdag 12 januari 2010. 600 km voor Uluru, Zuid Australië.

Vanochtend hebben we ons nog een paar uur bezig gehouden met heen en weer gebel en gesms over de koelkastreparatie. Uiteindelijk kregen we om 11.00 uur (toen zat onze halve dag er alweer op) een adres ergens in Adelaide waar we naar toe zouden kunnen. Deze meneer zou heel misschien het onderdeel hebben wat vervangen moest worden, maar misschien ook niet, dan moeten we daarop nog minstens één dag wachten. Na een uur in de drukke stad rondgedwaald te hebben, gepaard met veel stress, besloten we de koelkast te laten voor wat het is en door te rijden richting het noorden. Tijdens het rijden doet de koelkast het en voor 's nachts kopen we bij tankstations zakken ijs om erin te leggen. Probleem voor nu opgelost. Wij hebben geen zin om onze vakantie-tijd nog langer te verspillen. Toen we dit eenmaal besloten hadden, kwam er ook weer wat meer rust in ons campertje, gelukkig.

Vandaag zijn we een paar keer uitgestapt bij tankstations, picknickplaatsen en speeltuinen, maar we hebben voornamelijk gereden. Dit zullen we morgen ook nog wel moeten doen, want het is nog zo'n 1200 km naar de Uluru-rock. We hebben wat nieuwe speeltjes voor de kids gekocht om ze mee te vermaken onderweg en Marcel zal ook gedeeltelijk 's nachts rijden. We hebben extra benzine en water bij ons en de watertank van de camper is ook geheel gevuld. De kasten zijn gevuld met boodschappen en lekkere dingen voor de komende vijf dagen. Niks kan ons gebeuren. Op naar Uluru!

altaltalt

's Avonds ervaren we al echt het relaxte outbackgevoel. Rijden door niemandsland, prachtige ondergaande zon met oranje en rode luchten en tanken bij een verlaten tankstationnetje met pub. Tijn, Job én Marcel genieten van de mega Road Trains. De vrachtwagens met driedubbele opleggers erachter. Echt mega! Bij het tankstation staat er één geparkeerd en aangezien Tijn en Job toch nog niet slapen, neemt Marcel ze even mee voor een foto. De chauffeur vraagt of ze even achter het stuur willen zitten. En of ze dat willen! En daar zitten ze dan, fris gewassen met de luier aan achter het stuur van een echte Australische Road Train. Wauw! Marcel is jaloers, wil ook wel even achter het stuur zitten. Helaas papa...

altaltalt

We rijden nog een paar honderd kilometer door, de kinderen zijn inmiddels al in dromenland. Tegen tienen parkeren we de camper op een rest area waar er al een aantal staan. Marcel maakt, zoals meestal, nog even een praatje met de buren en dan gaan we lekker slapen. Toch nog een lekker fris windje hier in het binnenland. De airco missen we ook hier niet. Morgen op naar Uluru, nog 600 km...

Eindelijk Ayers Rock in zicht!
Donderdag 13 januari 2011. Yulara, Nothern Territory, Australië.

Vijf uur in de ochtend. Marcel, je wekker loopt af. Tijd om op te staan! Nog een lange rit voor de boeg vandaag. Ik blijf nog even liggen en de kids ook. Best lekker, zo'n hobbelend bed. In Coober Peddy, nog zo’n vijfhonderd kilometer voor Uluru, gaan we tanken en ontbijten. Daarna gaan we weer rijden! De kids slaan zich er erg goed door heen. Ze vermaken zich met de lego, de nieuwe dvd-tjes van Nils Holgerson en de Bob de Bouwer-autootjes.

Bij onze volgende lunch-stop in Kulgera ligt een grote picknickplaats en camping. ‘Hé, is dat daar geen zwembad?'hoor ik Marcel zeggen. Ja, hoor, midden in de stoffige outback bij een tankstationnetje ligt een prachtig blauw zwembad. Tijn en Job zijn door het dolle heen alleen bij het horen van het woord ‘zwembad'. Eerst nog even vragen of we er wel in mogen, want het bad is vast alleen voor gasten van de cabins of camping. Voor drie dollar mogen we er in. Joehoe! Dat was nu net datgene wat Tijn en Job even nodig hadden. Ze stuiterden van plezier. Ik had moeite om ze in toom te houden in m'n eentje. Marcel, moe van het rijden, was namelijk even gaan liggen voor een middagdutje. Na drie keer vanuit het zwembad direct door te zijn gerold in het rode zand (sorry mensen, morgen moet het bad weer gezogen worden) spoel ik ze nog één keer af. En nu níet meer dat rode zand in. Oh, oh, het is zo verleidelijk!

Eenmaal in de camper vallen ze allebei als een blok in slaap. Voor de verandering neem ik zelf een keer naast Marcel plaats tijdens de volgende driehonderd kilometer. Slaapverwekkend, dat niemandsland om je heen. ‘Shit, politie!' Ik schrik wakker. Marcel en ik zitten keurig in de gordel, maar de kids liggen achterin languit op de bank te slapen. In de middle of nowhere worden we staande gehouden door een politieagent. Hij vraagt om Marcel's rijbewijs en hij moet blazen. Alles is oké en we mogen doorrijden. Poeh, gelukkig geen controle in de camper en de kids sliepen, dus waren ze stil. Anders waren we nat gegaan. Volgende keer toch maar weer in de stoeltjes slapen. Niet zo fijn misschien, maar toch wel veiliger.

Ongeveer vijftig kilometer voor Uluru komt de Ayers Rock in beeld. Hoe dichter we bijkomen, hoe meer Tijn en Job de rots herkennen uit de film ‘De Reddertjes in Kangoeroeland'. Het jongetje in de film beklimt de rots, valt eraf, wordt opgevangen door een roofvogel en beleeft vervolgens allerlei avonturen. Tijn en Job vinden het geweldig dat ze die rots nu in het echt zien. ‘Papa, die had je goed gevonden!' roept Job terwijl hij uit het raam staart. Echt super schattig.

altaltalt

In Yulara aangekomen (twintig kilometer voor de Uluru Rock) zoeken we een camping. Hier eten we wat, waarna we om half acht gaan kijken naar de zonsondergang. Die zorgt voor een rode gloed op de rots. Erg mooi, maar de mieren en vliegen die er zitten bederven de pret best wel een beetje. Zodra de zon onder is en de gloed minder wordt, rijden we weer terug naar de camping. ‘He, nu is de rots weer donker, de batterij moet opgeladen worden'. Tijn vergelijkt de batterij met de dvd-speler die ook regelmatig ‘op' is en opgeladen moet worden. Tijn, je hebt helemaal gelijk, jongen! Morgen vroeg is ‘ie weer opgeladen. En wij ook! Op de camping nog een lekkere douche en daarna lekker onder de wol (voor de verandering weer eens airco vannacht).

Twee warme, mooie dagen in The Red Centre
Vrijdag 14 januari 2011. Kings Creek, Nothern Territory, Australië.

Vandaag worden we niet wakker van de wekker, maar gewoon omdat we de slaap uit hebben. Ook wel eens lekker op vakantie. Hoe laat is het eigenlijk? We hebben zo'n grote afstand gereden en zijn in een paar dagen tijd door verschillende tijdzones gegaan, we weten het niet meer zo goed. Het blijkt hier weer anderhalf uur vroeger te zijn dan in Melbourne. Snap jij het nog?

Direct na het opstaan zien we dat het in Europa alweer bijna tien uur ’s avonds is, dus zetten we gauw de computer aan. We skypen met oma Wilma en opa Thieu in Polen (zijn daar op vakantie). Hele goede verbinding en erg fijn om ze weer even gezien te hebben. Ze vertellen ons van de floods rondom Brisbane. Ook de stad staat nu onder water. Later vandaag zien we dit ook in de plaatselijke krant. Verschrikkelijk wat daar gebeurt. Onvoorstelbaar ook, een paar weken geleden reden en liepen wij nog vrolijk door dit gebied en deze stad en nu is het er spookachtig en dramatisch. We hebben echt geluk dat we die regio op tijd voorbij waren. We leven mee met alle mensen en toeristen die zich momenteel wél daar bevinden. Dan is een kapotte koelkast maar peanuts.

Na een nacht op stroom te hebben gestaan lijkt onze koelkast op wonderbaarlijke wijze uit de dood herrezen. Hij doet het weer. Vraag me niet hoe en waarom, maar wij zijn er blij mee. De temperatuur loopt hier makkelijk op tot 40 graden, dus ‘koud’ water is dan wel lekker. We skypen ook nog even met Ger en oma Yvonne en opa Thijs. Complimenten trouwens voor die twee wat ze al met hun nieuwe laptop kunnen! Wie had dat ooit kunnen denken. Thijs reist trouwens letterlijk met ons mee via Google Earth. Hij ziet precies waar we overal komen. Leuk!

Na het ontbijt en een speeluurtje in de speeltuin van de camping rijden we weer naar het Uluru Nationaal Park. Nu rijden we door tot vlakbij de rots. Hij is echt immens als je zo dicht bij komt. Het wandelpad naar boven is nu duidelijk te zien en het ligt nog in de schaduw. Marcel's bergwandelbloed begint te kriebelen en hij rijdt als een speer naar de parkeerplaats. Schoenen aan, petje op, water en camera mee en lopen maar. ‘Mama, ik wil ook graag mee'. Helaas Tijn, je moet nog een paar jaar wachten.

altaltalt

Al na tien minuten kunnen wij vanaf de parkeerplaats zien dat de zon nu hoger komt en Marcel al gauw niet meer in de schaduw loopt (euh klautert, de berg is namelijk best steil). Wat zal ‘ie het warm hebben. Na ongeveer anderhalf uur is hij weer terug. Oververhit en oververmoeid. Dit komt voornamelijk door de warmte. Niet voor niets is het pad naar boven nu in de zomer eigenlijk gesloten (ondanks dat niemand zich iets van de verbodsbordjes aantrekt). Je moet echt in een goede conditie zijn, ik kan me voorstellen dat hier regelmatig mensen ‘omvallen'. Na een half uurtje rust en veel drinken is hij weer wat bijgekomen en rijden we verder.

We rijden ook naar het andere deel van het Nationale Park, namelijk de Kata Tjuta rotsen. Ook erg mooi, maar het is nu echt te heet om er te wandelen. Je kunt hier met je auto maar het beste in beweging blijven met de ramen open. Ook de mieren en vliegen die hier zitten kunnen even buiten zijn echt verpesten. Niet voor niets lopen veel mensen hier met netjes om hun hoofden. Voor ons niet echt de moeite om aan te schaffen, morgen gaan we alweer terug richting het zuiden.

altaltalt

In Yulara zijn we nog even naar de supermarkt geweest en hebben de jongens een ijsje gegeten. Dat gaat er altijd in! Daarna zijn we weer doorgereden richting Kings Canyon. Zojuist hebben we bij een dorpje/tankstation een stop gemaakt en hebben de kids in wat sproeiers gespeeld die hier op het grasveld opgesteld stonden. In deze hitte zijn dit de dingen die het verblijf hier voor de jongens ook wat aangenaam maken.

We rijden vandaag nog richting Kings Canyon, ten noorden van Uluru, de andere grote bezienswaardigheid hier in het Red Centre van Australië. Hier gaan we morgen ochtend vroeg, als het nog enigszins koel is, wat dingen bekijken. Daarna maken we ons weer op voor de grote tocht terug richting het zuiden.

's Avonds op de camping in Kings Creek (35 km voor Kings Canyon) genieten we met z'n allen van het zwembad. Hier ‘spoelen' we de warmte van vandaag van ons af. Heerlijk! Na een lekkere frisse douche zijn we allemaal fris en fruitig. Airco aan en lekker slapen!

 

Kings Canyon
Zaterdag 15 januari 2011. Outback, Australië.

Weer vroeg opgestaan om de warmte voor te zijn. We rijden naar de Kings Canyon in het Watarrka National Park. We wandelen een stukje met de jongens. Ook al is het nog vroeg, voor de wandeling naar de Canyon (twee kilometer) is het voor Tijn en Job al te warm. Ik ga met hen weer terug naar de camper en Marcel loopt in z'n eentje verder. Hij loopt de Rim Walk van zes kilometer er gelijk achteraan. Hij komt terug met mooie plaatjes op het toestel. Daar doe ik het maar mee, want ik vind het echt veel te warm om ook nog te gaan wandelen. We hebben nu de hoogtepunten van het gebied hier gezien en we besluiten om de lange weg terug naar huis te gaan beginnen.

altaltalt

We komen vandaag al weer een heel eind. We maken weer een stop bij het zwembad, waar we de heenweg ook een duik genomen hebben. Vooral Tijn was erg blij om zijn twee bierdopjes die hij hier had gevonden en had laten liggen weer terug te vinden. Echt heerlijk, zo'n lekker zwembad met deze warmte! We genieten! Daarna rijden we weer verder. Marcel mist de cruise-control in de camper. Hij krijgt hielspoor-klachten van het gas inhouden. Morgen ga ik ook maar een stukje rijden, denk ik. Er kan hier, op deze lange eenzame weg, niet veel mis gaan (jullie lezen het, ik ken mezelf). Marcel rijdt nog zolang mogelijk door en dan gaan we ergens op een rest area overnachten. Morgen rijden we vroeg weer verder en dan verwachten we rond het middaguur weer in de bewoonde wereld terecht te komen.

altaltalt

Jullie vragen je natuurlijk af, vonden we het deze lange trip waard? Ja, we vonden het erg mooi en indrukwekkend om ook dit gedeelte van Australië te zien. Het was even heel iets anders, zowel qua landschap, dierenleven als weer en temperatuur. Een mooi ‘uitstapje' aan het eind van deze prachtige reis door Australië. Voor de jongens was het misschien wat minder leuk. Veel in de auto en erg warm. Gelukkig hebben we iedere dag kunnen zwemmen en ze zijn over het algemeen erg lief en dapper geweest de afgelopen dagen. In Nieuw-Zeeland maken we alles weer goed. Daar zijn de afstanden die we gaan rijden lang niet zo lang en we zullen dan langer op één plek blijven. Ook zal het daar niet zo warm zijn als hier. Tenminste, daar gaan we van uit. Maar het weer is hier niet altijd zoals je verwacht, dat hebben we de afgelopen zes weken hier wel gezien.


Flinders Range NP
Zondag 16 januari 2011. Flinders Range NP, South Australia, Australië.

Vanochtend wakker geworden op een parkeerplaats bij een tankstation in Coober Peddy. Slecht geslapen vannacht. De kinderen sliepen eigenlijk voor het eerst deze vakantie ook niet zo goed, waarschijnlijk omdat ze de kluts een beetje kwijt zijn door het vele rijden. Overdag slapen ze allebei ook best lang en ja, dan heb je 's nachts niet meer zoveel slaap nodig.

Vandaag nog tot ongeveer het middaguur rijden en dan zijn we weer in de bewoonde wereld, Port August. En inderdaad, rond één uur rijden we de stad binnen. We doen hier nog wat boodschappen voor de laatste paar dagen hier in Australië en de jongens krijgen een lekker ijsje. Hebben ze wel verdiend, ze hebben zich echt kranig gehouden tijdens deze lange trip.

We besluiten om onze laatste paar dagen in Australië in het Flinders Range NP te gaan doorbrengen. Dit is nog een uurtje rijden van Port August. Aangezien Marcel het even helemaal gehad heeft achter het stuur, ga ik rijden. Eenmaal achter het stuur ben ik even helemaal de kluts kwijt. Waar zat ook al weer het gaspedaal? Maar al snel vind ik ‘de kluts’ weer teug en scheur ik weg, gelukkig gelijk goed links. Na een uurtje rijden komen we in het Flinders Range NP. Erg mooi hier! We checken voor de bushcamping in bij de receptie van het resort. Campinggasten mogen ook gebruik maken van het mooie zwembad van het resort. Joepie! Daar kan ik Tijn en Job weer blij mee maken. We nemen een unpowered site. De airco hebben we hier niet nodig ('s nacht koelt het hier lekker af in de bergen) en verder hebben we toch geen stroom nodig. We voelen ons tussen de backpackertjes op het unpowered gedeelte van de camping ook meer op ons gemak dan tussen de mega grote KEA en MAUI campers.

altalt

Marcel kookt vanavond (erwtjes, vissticks en aardappelpuree) en Tijn en Job leven zich gelijk uit in het mooie bos waar we staan. Stenen verzamelen, zand scheppen en ‘dingen zoeken’. En weet je, dat is nog hetgeen waar de jongens het meeste plezier aan beleven. (Bier)dopjes, stenen, schelpen, veren, gebruikte rietjes (nee, Job kijkt echt niet zo nauw), etc. etc. verzamelen in hun emmertjes. We hebben al een hele verzameling bij elkaar, ze weten echter nog niet dat we het over een paar dagen allemaal moeten gaan weggooien.

We zijn met z'n allen helemaal blij met de plek waar we nu terecht zijn gekomen. Heerlijk weer hier, mooie camping in de natuur, een lekker zwembad voor de jongens en een prachtig dierenleven (alweer veel kangoeroes gezien en geaaid en ook al veel parkieten en papegaaien). Morgen blijven we hier nog een dagje chillen, waarna we dinsdag 18 januari weer terug rijden richting Adelaide. Woensdag moeten we de camper inleveren en vliegen we 's middags naar Nieuw-Zeeland.... Eerst nog even genieten hier op dit mooie plekje.

Uitspraak van de dag: ‘Hé mama, de maan is nu ineens een zon geworden!' Tja Tijn, dat is nu een vólle maan!

 

Laatste dagen
Maandag 17 januari 2011. Flinders Range NP, South Australia, Australië.

Vanochtend hebben we lekker uitgeslapen en uitgebreid ontbeten met lekkere gekookte eitjes. Daarna hebben we het visitor center van het park hier bezocht om te kijken of er ook wat mooie, korte wandelingetjes te maken zijn. En inderdaad. We zoeken een mooie uit en gaan op pad.

altaltaltalt

Het wandelen met de jongens gaat steeds beter! Tijn is ook al echt een goede dierenspotter. Als hij een geluid hoort staan zijn oren gelijk gespitst en gaat zijn vingertje omhoog: ‘Wat is dat voor 'n geluid?' Na de wandeling van ongeveer twee uur, belonen we de jongens en onszelf met een lekkere duik in het mooie zwembad. Daarna lopen we terug naar de camper, waar we de verdere middag doorbrengen met van alles en nog wat. Marcel werpt zich op als huisman en stort zich op de was. En Marcel kennende gebeurt dat grondig! Job doet een lange middagdut en Tijn struint het bos af naar stenen, bierdopjes en takken. Af en toe komt hij vertellen dat hij een kangoeroe of kaketoe heeft gevonden.

altalt

Marcel kan niet alleen goed wassen, ook koken gaat hem goed af. Dat blijkt wel als we onder het eten bezoek krijgen van een kangoeroe die letterlijk het eten van Jobs bord probeert te happen. De jongens vinden het geweldig, maar ik heb het er echt niet op. Die klauwen van dat beest zien er best gevaarlijk uit. Sorry jongen, je zult echt je eigen eten moeten gaan zoeken. Tjee, wie had nou gedacht dat we hier nog eens de kangoeroes van ons af moesten slaan.

Na het eten gaan we nog een stukje rijden in de omgeving (de tweede accu moet immers ook weer even opgeladen worden). We stoppen op een mooi uitzichtpunt over de bergen en wachten hier op de zonsondergang. Daar schieten we nog wat mooie plaatjes, waarna we weer terug rijden naar de camping. Morgen alweer ons laatste dagje hier in Australië. Wat zijn die zeven weken voorbij gevlogen.

altaltaltalt


Laatste dag Australië
Dinsdag 18 januari 2011. Adeleide, South Australia, Australië.

Marcel heeft vanochtend nog een wandeling gemaakt in Flinders Range NP en de jongens en ik hebben lekker rustig aan gedaan en wat opgeruimd. Toen Marcel terug was van zijn wandeling zijn we weer richting Adelaide vertrokken. Dag kangoeroes! Nog vierhonderd kilometer. Vlak voor Adelaide sprong onze kilometerteller op 11.000 kilometer. Oeps, zoveel? Oké, dit komt natuurlijk voornamelijk door de trip naar Uluru, maar verder hebben we echt niet het idee alleen maar in de auto gezeten te hebben. Integendeel, de afstanden zijn ons verder reuze mee gevallen.

In Adelaide hebben we nog een paar laatste boodschapjes gedaan. Daarna was het tijd voor een wasbeurt voor de camper. Na zeven weken zag die er toch wel redelijk vies uit. Dus op zoek naar een grote wasstraat, wat dollartjes uit de knip en wassen en spuiten maar! De jongens hebben ook goed meegeholpen. Na een uur was de camper weer blinkend schoon, maar de jongens zagen eruit als schoorsteenvegers. Ach ja, ze hebben wel schik gehad.

En wat nu? Nog een camping gaan zoeken of maar gewoon bij het verhuurbedrijf op de stoep parkeren voor deze laatste nacht. Het werd het laatste. Laatste keer eten in onze camper in Australië (bloemkool met een hamburger), laatste keer douchen in onze camper in Australië, laatste nacht slapen in onze camper in Australië. We kijken terug op een geweldige reis door dit prachtige, veelzijdige land. De relaxte sfeer, de mooie kustlijn, het prachtige dierenleven, de mooie natuurparken, de openbare speeltuinen en picknickplaatsen, de prachtige schone steden, de gezellige mensen die we ontmoet hebben, etc. We hebben ervan genoten! Mijmerend over alles wat we hier hebben meegemaakt, vallen we in slaap. New Zeeland, here we come!

Vervolg reis in Nieuw Zeeland

Reacties  

#5 SimonGuest 04-04-2018 13:46
Moet een geweldige ervaring zijn. Het lijkt ons mooi om met de camper door Nieuw-Zeeland te rijden en reizen. Mijn vrouw en ik zijn beiden dol op roadtrippen met de auto. Het geeft ons een gevoel van echt onderweg zijn. Klein groot punt: deze zomer is er een kleintje op komst. Dan is het fijn om te horen en weten dat reizen met een klein kind toch goed mogelijk is.
https://www.fransstokman.nl/caravan/camper/camper-huren-nabij-schagen
#4 Baby bedjeGuest 01-02-2017 20:07
Hoi hoi,

Leuke verslagen schrijven jullie. Ik heb een vraagje voor jullie. Wij gaan komende zomer naar Australië met ons dochtertje. Ze is dan ongeveer 1.3 jaar oud. We willen met de camper rond gaan net als jullie. Ik vraag me af hoe jullie jongste van 1 sliep. In wat voor soort bedje. Was er een soort hekje voor het bed zodat hij er niet uit kon vallen.

Ik hoor het graag van jullie?

Groetjes Mieke
#3 Met kindjes 2 en 5 jaar naar Fraser IslandJoyce 16-05-2012 13:25
Hoi Heidi,
Wat ontzettend leuk om jullie verhalen te lezen. Wij gaan volgend jaar juli/aug een maand naar Australië met onze kindjes van dan 2 en 5 jaar. We zijn nu druk bezig om een reisschema te maken, waarbij Fraser Island ook op de planning staat. Mijn vraag weet jij of dit te doen is met de kleinste van 2 jaar gezien de onverharde wegen en dingo's? En hadden jullie naast een rugdrager (welk merk?) ook nog een buggy mee? Alvast bedankt voor je reactie!! Groet Joyce
#2 Niet te druk maken!Heidi van den Berg 29-02-2012 06:49
Hallo Debora,
Ons advies: maak je niet te druk over de vliegreis. Het is natuurlijk een vermoeiende onderneming, maar als je eenmaal daar bent ben je het zo vergeten. En zoals je kunt lezen in onze verslagen is het met onze kinderen echt heel goed gegaan. (Ook de terugreis die maar liefst 40 uur duurde door de aardbeving in NZ.) En geloof me, het zijn alles behalve stilzitters! Ze hebben veel geslapen en filpmjes gekeken. De (nieuwe) speeltjes die ik had meegenomen hebben ze amper gebruikt. Dus maak je niet te druk en geniet vooral van het prachtige Australië. Wij gaan ooit nog een keer terug!
Veel plezier met de voorbereidingen!
Groeten Heidi
#1 Met peuter naar AustraliëDebora 28-02-2012 16:07
Hallo,

wij zouden een maand willen gaan touren met een camper in Australië.
Ons dochtertje is dan 2 jaar. Wat me echter tegenhoudt is om zo lang met haar op het vliegtuig te zitten... ze vond het al lastig om vorig jaar 2.5u naar Spanje te vliegen.
Wat is jullie ervaring daar mee?

Bedankt,
Debora

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!