AnnaArno150Anna en Arno op wereldreis met dreumes, Australië 2011-2012
13-augustus 2011 – mei 2012

Heerlijk om te fantaseren over verre reizen, parelwitte stranden, palmbomen en leven bij de dag. En omdat je sommige dromen móet waarmaken, zegden Anna en Arno hun banen op en maken ze met Sascha (bijna 2) een wereldreis. In negen reizen ze door Thailand, Australië, Nieuw Zeeland, Tahiti en de USA.

Door Anna Schouten


Ons huis van 11 m2
Zondag 11 september 2011. Port Douglas, Australië.

Van Thailand, waar alles onder de vleugels van Ben en Ae gebeurde, nu in Port Douglas Australië met een eigen rijdend huisje. De laatste dag in Bangkok hebben we ons tegoed gedaan aan een vijfsterren hotel. Ze waren overboekt, dus voor dezelfde prijs in een suite geplaatst, dat was wel jammer (not). Heerlijke grote kamer met studeerkamer en een badkamer (net zo groot als onze camper nu). Heerlijk gezwommen met Sascha in het zwembad en ze was helemaal niet bang. Plons zo achter papa en mama aan in het diepe (oma’s en opa’s: ze had vleugeltjes om).

Toen de vlucht naar Sydney. Sascha was het duidelijk zat dat veel Thaise mensen aan haar zaten. Als ze al durfden te kijken, dan deed Sas haar handen voor haar ogen! De vlucht ging prima. De overstap naar Cairns was even wennen, ze checken alles, geen speciale rijen voor mensen met een ongeduldige dreumes, veel rijen en de buggy mocht niet mee naar de gate. Maar voor de rest prima overstap en we werden door de B&B in Cairns opgehaald. We zaten in een B&B bij iemand thuis en ze waren super vriendelijk en behulpzaam. De eerste dag gelijk de jetleg eruit geslagen met een dagtrip naar Kuranda, idyllische trein heen en skyrail terug. Mooie trip.

De dag erop hebben we de camper opgehaald. Anna doet stoer, maar Arno heeft de camper de eerste dagen gereden (ik moest nog effe wennen aan het verkeer en links rijden). De camper is een klein huisje, nadruk op klein. De B&B zat vlakbij het ophaalpunt en we hebben daar mogen inpakken, gelukkig want efficiënt inpakken kost tijd. De camper is elf vierkante meter en ons huis voor de komende vijf en een halve maand. Dat realiseren is fijn, het geeft een gevoel van vrijheid en avontuur. Maar het moet gezegd worden, het is ook wennen om op 11m2 te leven en altijd alles op te moeten ruimen (is vooral voor mij een grote uitdaging, zelfs op kantoor lukte ‘clean desk’ niet).

file116911130file116911148

We kregen als tip om de eerste nacht met de camper dichtbij te blijven, voor het geval dat er wat mist of niet werkt. De eerste twee nachten zijn we dan ook in Cairns gebleven. De negende was Sascha’s verjaardag en die dag zijn we heerlijk door de stad gedwaald en naar de Esplanade en lagoon geweest. Dat vond Sascha geweldig, lekker spatteren in ondiep water.

Vandaag zijn we vertrokken naar Port Douglas en naar een krokodillenfarm geweest. Ook per boot op een lagoon krokodillen gespot. Sascha bleef maar roepen of ze de ‘dil’ mocht aaien als ze er een zag. Sascha was de jongste en ze vroegen of we erg aan haar gehecht waren (ze was immers nog maar twee) en of ze haar mochten voeren. Ze heeft daarna wel een kleine krokodil mogen aaien, ze vond het prachtig! Wij genoten vooral van de krokodillen attack show, die Aussies maken er echt iets moois van.

file116911188file116911160

Morgen op onderzoek naar een Padi course voor Arno, en daarna naar Cooktown, helemaal in het noorden en dan naar Cape Tribulation voordat we afzakken naar Townsville.

Tot slot wat weetjes:
- Het is hier 25 graden en winter! 's Nachts wel koud, gelukkig zijn we nu met onze slaapzakken!
- Sascha is nergens bang voor, dus oppassen geblazen
- Een hangkastje met vijf hangertjes is niet genoeg voor ons drieën
- We rijden als ‘oudjes’ hier, maar met ervaring groeit de snelheid!
- Ze hebben hier op de camping keukens, met alles erop en eraan. Koken doen we dus op de bbq van de camping (wel zo makkelijk)
- Sascha ligt boven ons in de camper, naast een sticker die zegt: ‘top bed is not recommended for small children’.
- We al in het Engels denken, heerlijk!
- We het werken heel erg missen… NOT!

file116911191


Noordelijkste punt… voor ons dan
Maandag 20 september 2011. Atherton, Australië.

Atherton Tablelands
Vanuit Cooktown zijn we naar Mareeba gereden, daar hebben we op een bush camping gestaan tussen de rock wallaby’s. Sascha vond ze super, totdat ze te dichtbij kwamen. Het was een prachtige camping in een gorge. Wel een stukje offroad, maar de camper heeft het overleefd. Daarna zijn we naar Atherton gereden. Hier staan we op een gewone camping. We plannen een wasdag en na de laatste twee lange reisdagen is het tijd voor zwembad en speeltuin (vind Arno zo leuk!). Morgen gaan we naar de Milla Milla watervallen en daarna door naar de Boulders.

file116978648file116978655

Cooktown
Noordelijker zullen we niet gaan! Ken je het gevoel van: samen op de weg, bestemming bepaald, niemand tegenkomen, lange wegen met prachtig uitzicht, lekker hard de muziek aan? Een gevoel van vrijheid en geluk? We vertrokken in de ochtend. Bergje op en af, midden door de natuur, de Diantree Explorer Trail. Links en rechts grote termiethopen, droog, bomen, rode aarde, haast niemand op de weg. Héérlijk!

Ik rijd, ja ja ik heb het aangedurfd, maar het is wel wennen. Onze auto heeft een hi-top dak, die niet origineel is. Dus met te veel wind lijkt het alsof de auto niet wil doen wat je wilt. Het was dus wennen, maar ook wel erg leuk om zo een busje te ervaren. Maar goed, terug naar dat héérlijke gevoel. Weer kijken we elkaar aan en denken hetzelfde, wat is dit gaaf!

Sascha denkt daar na twee uur heel anders over. Ze is het stilzitten meer dan zat. We stoppen dan ook in de middle of nowhere bij een roadhouse en drinken een drankje en eten onze eigen chips (je leeft onder budget of niet…). Sascha is helemaal hyper en kan alleen maar dansen en gek doen. De omgeving van het roadhouse is dor en droog en geeft ons nog meer het gevoel van in de middle of nowhere te zijn. Terwijl ik dit schrijf, ik zit buiten, hoor ik allemaal geluiden in de bosjes achter me… hoop maar dat het die verdomde zwarte kalkoenen zijn.

Aangekomen in Cooktown zoeken we een camping op en toveren ons ‘road-busje’ om tot slaapparadijs. Je wordt er steeds handiger in om alles om te zetten. We koken eigenlijk niet in onze camper. Ze hebben overal bbq’s staan en vanavond was het ‘banana’ garnalen met groente en aardappelpuree. Het is druk in de keuken en Sascha vond het heerlijk. Lekker spelen met andermans speelgoed en contact maken met andere kindjes. Dat is zo leuk aan de keukens op campings, je maakt snel contact en het is leuk om tips uit te wisselen.

file116978654file116978630

Net zoals de Amerikanen zijn de Aussies dol op vlees, grote stukken vlees. De bbq’s liggen vol met grote hompen vlees en daarbij een beetje sla. Daarnaast sta ik met een berg groente (uien, knoflook, paprika, broccoli, courgette en champignons), aardappelen en acht garnalen. Wat een verschil!

De eerste dag in Cooktown hebben we doorgebracht op zijn Aussies, maar ook als twee Hollandse berggeiten. We gingen lopend naar Cooktown vanaf de camping. Was maar een kwartier lopen. Oké het was tegen de dertig graden, maar wij kunnen dat wel. Het ging prima en na het museum van James Cook, heerlijk fish and chips gegeten. Toen wilde ik nog een wandeling maken naar de kust en de botanische tuinen (die laatste hebben we niet gezien uiteindelijk).

Dus zijn we met de kaart gaan lopen, was super zwaar bergopwaarts. Gelukkig sliep Sascha in de buggy. Na drie kwartier wilde ik al opgeven, maar ja als Arno gaat dan ga ik niet ‘sjaak afhaak’ zijn. Dus vullen we ons water bij de lokale kraan weer bij en off we go.

De kaart zei dat we een stukje door een bos moesten en dan via het strand verder konden lopen. Avontuur en we hadden er zin in. Dus weer wegen steil omhoog, terwijl grote auto’s ons passeerden. Wel een prachtig uitzicht over Cooktown als je zo hoog staat. Toen het bos in (effentjes toch?). Nou dat was niet te doen met de buggy. Teruggaan was geen optie, we waren al zo ver gekomen. Dus Sascha uit de buggy, bij Arno op de arm en Anna de rugzak en ingeklapte buggy. Nou dat hebben we geweten, steil naar beneden, overal droge gladde bladeren, stenen en een smal pad. Ook weer bergje op en af. Ik had maar één ding voor ogen, over veertig minuten zie ik strand en vanaf dan is het makkelijk (over het strand teruglopen).

Aangekomen op het strand hadden we inderdaad een prachtig uitzicht. Maar geen doorgang, de enige weg was weer berg op en af naar het volgende strand en dan konden we vlak lopen. Het zou een kilometer zo gaan en dan zouden we er zijn. Geen gemaar, nu het nog in onze benen zit, op weg. Haverwege kon ik niet meer met mijn sportlijf. Die stomme buggy… maar we zijn er gekomen. Toen zagen we dat we nog ruim drie kilometer moesten lopen voordat we thuiswaren… shit (ik bedoel chips). Maar opeens reed er een auto langs, onze buren op de camping. Ze zeiden dat we (nou ja ik) er nogal verhit uitzag en of we een lift wilden. Dat liet ik me geen twee keer zeggen! Conclusie: mijn conditie is nul en het is handig om van te voren goed te weten hoe een trail eruit ziet. Maar we kregen wel het adres van die mensen. We mogen in hun zomerhuis als we in de buurt zijn!

file116978643

Port Douglas
O ja, hiervoor hebben we vier dagen in Port Douglas doorgebracht. En ik kan hierbij mededelen dat Arno nu officieel zijn Padi heeft gehaald! Drie dagen heeft hij geploeterd, nou ja de eerste dag in het zwembad. Daarna heeft hij genoten van het Barrier Reef tijdens zes (oefen)duiken. In die drie dagen waren Sas en ik op elkaar aangewezen en hebben wij Port Douglas onveilig gemaakt en heel veel ijsjes gegeten. Ik wilde ook naar het reef, maar het waaide zo hard en de zee was zo onrustig, dat het met mijn wagenziekte geen goed idee was. Ik ga nu proberen in Cooktown of verderop aan de kust een dag te snorkelen.

Ook in Port Douglas was de keuken de place to be in de avond, zo hebben we geregeld dat we aan de Sunshine Coast gratis kunnen staan bij mensen thuis en Sascha heeft van een Nederlands stel drie dvd’s gekregen van Barney (reisden ook met een kleine).

Tot slot, internet is hier erg prijzig, dus we hebben een eigen stick gekocht. Nu kunnen we overal waar de stick het doet op het internet. Dus we zijn weer meer online, familie kom maar op met dat skypen.

file116978650file116978636

Nog wat weetjes:
- Sascha heeft haar tweede set kiezen gekregen, gratis en voor niets. Echt feest is het niet, want deze doen behoorlijk zeer, ze heeft al twee spenen stuk gebeten.
- We zijn nog niet helemaal gewend aan de gastvrijheid van Australiërs… Altijd een praatje maken, bijzondere plekken op de kaart duiden, Sascha met hun spullen laten spelen. Je uitnodigen als je in de buurt bent, adres en alles krijgen we.
- Sascha naast de woorden bye bye en hippo, nu ook wauw, óh no, sorry en thank you kan zeggen.
- Sascha het water in de zwembaden soms te koud vindt en dan zegt: ‘mama koud, ijssssskoud!’
- Het hier stikt van de vogels, we hebben al een arend gezien en allerlei gekleurde vogels en vogels die ’s avonds huilen; er zijn heel veel geluiden om ons heen (en dan te bedenken dat we Utrecht luidruchtig vonden).
- Krokodillen hier de normaalste zaak van de wereld zijn, alleen even oppassen en niet te dicht bij het water komen. Wind op de weg is gevaarlijker dan een krokodil.
- ‘No worries’ en ‘mate’ standaardwoorden zijn geworden voor ons, per dag komen ze een aantal keer voorbij.


Van strand kan je niet genoeg krijgen
Vrijdag 30 september 2011. Bowen, Australië.

file117048503

Milla Milla
Een watervallen dag, we rijden naar Milla Milla en bekijken de drie watervallen. We concluderen dat we de route misschien wel mooier vinden dan de watervallen. Sascha vind de watervallen duidelijk leuker en loopt over stenen in ondiep water of ze het al jaren doet. In de namiddag komen we weer op de camping en Sascha valt uit de camper. Haar wang geschaafd, neus kapot en een bult op haar voorhoofd. Maar als we een ijsje halen is het snel gedaan met het huilen en verschijnt er een glimlach.

We hebben in de planning om daarna naar de Boulders te rijden bij Babinda. Zo gezegd zo gedaan en vroeg in de middag komen we aan. Ik kan je nu al vertellen dat we er niet langer geweest zijn dan tien minuten (de intentie was om er te overnachten), want het stikte er van de horzels. We stapten uit en gelijk zaten er tien om ons heen die begonnen te prikken. Ik haat horzels! Wat een ondingen en wat doen ze zeer en nog vervelender; ze zijn moeilijk dood te maken. Ik was er meteen klaar mee, stapte met Sascha voorin de auto en we reden weg. Er zaten er nog vijf in de wagen, maar nadat we op een horzelvrije plek waren gestopt, hebben ze kennis gemaakt met onze bugspray. Sascha vond het voorin zitten veel leuker en wilde niet meer in haar kinderstoel. De Boulders werd het dus niet, dus doorgereden naar Etty Bay.

Etty Bay
Wat een mooie plek, een camping aan het strand, super klein en vol met locals (geen buitenlanders te bekennen). We hebben geluk, want door een afzegging kunnen we hier twee nachtjes blijven. We maken gelijk contact met iedereen en iedereen kent iedereen. Er wordt chocolade uitgedeeld en we worden bij de buren uitgenodigd om een biertje te komen drinken (en hij schrijft ons boek vol met tips). Sascha vindt het strand en vooral de golven super. Helemaal niet bang rent ze de zee in. Als ze omvalt en zoutwater binnen krijgt denk ik dat het gebeurd is met de pret. Nee hoor, effe hoesten en hop weer de zee in. Het duurt dan ook tot half twee voordat ze gaat slapen, onder enige dwang van haar ouders.

Er lopen ook wat dieren rond die we een week geleden nog in een dierentuin zagen, achter tralies wel te verstaan. Zo is er vorige week een krokodil van vier meter op het strand gespot. En lopen hier cassowaries vrij rond. Een stak zijn kop in onze camper… Ik schrok me een ongeluk. Maar hier is het de normaalste zaak, gewoon niet te dichtbij komen. Ja maar als dat beest zelf dichtbij komt? Sascha noemt ze ‘grote kippie’, nee Sas, deze kan je niet aaien.

We hebben heerlijke dagen op Etty Bay gehad, maar aan al dat moois kwam een eind. Na twee nachtjes gingen we weer door naar Mission Beach. Een nachtje daar geslapen en van het strand genoten en de dag erop richting Townsville. We blijven hier een aantal nachtjes en willen naar Magnetic Island. We hadden mensen ontmoet uit Townsville in Etty Bay, dus die gaan we ook opzoeken.

Townsville
In Townsville hebben we een camping gevonden en de dag erop op zijn we op zoek gegaan naar een goede kinderdrager. Dan kunnen we meer wandelen en kan Sascha genieten van de track op papa’s rug. We hebben er snel een gevonden, die er goed uit ziet, maar wel erg duur is. Als Arno hem omdoet blijkt dat ie voor zijn lengte veel te klein is (de heupbanden zitten hoog om zijn middel). In een andere shop hebben ze Deuter backpacks en gelijk een goede met wat opbergruimte. Alleen zijn deze, net als in Nederland erg aan de prijs: 399 dollar, maar nu voor 200 (150 Euro). Dus mam, voor het verjaardag geld van Sas hebben we een lief ringetje gekocht en deze backback gedeeltelijk gefinancierd. Sascha zegt ‘Tank yu!’

‘s Middag heerlijk op ‘De strand’ gelegen en gelopen, inclusief speeltuin. We hebben Helen en David gebeld en we zijn de dag erna naar een zwembad geweest met Helen, haar kids en nog acht moeders met kids. Een ‘mom group’… Arno was de enige man. Dat doen ze elke dinsdag, dan kunnen de kleintjes in het kinderbadje en de moeders kletsen en lunchen inclusief BBQ. Sascha vond het super, lekker ravotten. Ze sprong zo het diepe in, kopje onder en mama vangen. Heerlijk!

Die middag naar REEFHQ geweest, een groot aquarium. Helen had een abonnement (dus op zijn Nederlands gratis naar binnen en een paar uur heetten we fam. Scott). Effe de camping bijgeboekt en de volgende dag naar Magnetic Island. Een track gedaan, was voor mij weer een opgave, maar het gaat steeds beter. Sascha heeft op een verlaten strandje nog heerlijk gespeeld.

Die avond hebben we het abonnement teruggebracht en gelijk hun huis gezien. Wat doen we toch verkeerd in Nederland. Ze zijn 28, hebben een groot huis met grote tuin, een zwembad en een mega boot. Sascha weer helemaal blij met al het speelgoed, en daar in bad geweest met hun kinderen. Daarna kregen we als cadeau nog een grote vis, een zak garnalen en twee visfilets. Zomaar! Leuk om bij de Aussies binnen te mogen kijken en te praten over hoe zaken bij ons en bij hun geregeld zijn.

Bowen
Weer een reisdag de dag erop, voor de Aussies om de hoek, maar voor ons een trip. Ruim twee uur naar beneden gereden, naar Bowen. Super mooie plek aan het strand op Horseshoe Bay! We lopen zo naar het strand en hebben gelijk een snorkelsetje gekocht. Vandaag lekker luieren aan het strand, een Zwitsers stel ontmoet die ook elf maanden aan het reizen is met twee kinderen. En naast ons staat een stel uit Zuid Afrika met twee kinderen. Toppunt was gisteravond, toen Sas op hun brommer reed en de jongens ruzie maakten wie Sascha’s babykinderwagen mocht duwen…

We genieten elke dag van de mooie plekjes en het samen zijn. Wat een rijkdom!


Whitsundays… paradijs
Zaterdag 8 oktober 2011. Yeppoon, Australië.

We zijn aangekomen in Yeppoon! Een lange rit vandaag, maar navigeren gaat me erg goed af; Arno over 313 kilometer moeten we naar links… We komen van het Eugella NP, een mooi park waar je de platypus kan zien, die wij niet gespot hebben (moest je heel vroeg voor opstaan). Maar we hebben wel op een leuke, eenvoudige bush camping met bbq en wc’s gestaan. Want zonder wc’s en een bbq kom je niet ver in Aussie land. Iedereen ging hout zoeken voor een lekker vuurtje (we zaten in de bergen en dat is koud ’s nachts), maar wij vonden dat ze genoeg hout hadden gesprokkeld om ook ons warm te houden. En op het einde van de dag kwamen we de Zwitsers weer tegen met hun twee kinderen, dus Sascha was vooral geïnteresseerd in hun eten, speelgoed, camper, enzovoort. We merken dat Sascha nu echt een papegaai wordt en alles napraat. Zo zei ze vanmorgen toen ik haar kietelde; ‘kappen mama’. Oeps! Iedereen vindt haar schattig, zo heeft ze vanmorgen als ontbijt de druiven van de buren opgegeten.

Maar terug naar de reis. We hebben drie heerlijke nachten gehad op een honderd jaar oude zeilboot, gemaakt door een Nederlandse reder. Terug in de tijd, zeilen door de Whitsundays. Sascha op een boot gaat ook goed, al is het wel opletten geblazen. We boekten de trip last minute, dus we hadden anderhalf uur om onze auto te stallen, te eten en de tas te pakken. Om half zeven ‘s avonds werden we opgehaald. Voordeel hiervan was een leuke korting.

file117101469file117101493

De boot was niet vol, twintig personen in totaal, heerlijk rustig. We vertrokken die avond onder een heldere hemel met sterren zo ver als je kon kijken. Sascha vond het erg spannend dat we in het donker wegvoeren en hield papa goed vast. De trip was in een woord; amázing! De Solvay Less (zo heet de boot) was een prachtige boot, het eten was uitstekend en het uitzicht nog mooier. Het was mooi weer, het water was blauw/groen en de schildpadden zwommen om ons heen. Ik dacht opeens een walvis te spotten, maar helaas het was een rots. Iedereen rende mijn kant op om een… rots te zien (sorry).

Whitehaven Beach was prachtig en vanuit de look-out nog mooier. Het zand is er zo zacht, paradijs voor onze voeten. Wel heel sexy in een stingersuit, want het stinger seizoen is weer begonnen.

file117101512file117101558

We hadden een eigen kamer, wat wel hilarisch was want Sas wilde alleen met mij in het grote bed. Dus Arno moest op het eenpersoons hoge bed waar hij opgekruld net in paste.

Elke dag voeren we naar een ander eiland en genoten van het strand of een trail. De laatste trail was wel zweten, vooral omdat we onze backpack voor Sascha niet mee hadden. Ruim een uur omhoog, maar het uitzicht was het waard (Arno zijn armen waren lam van het dragen van Sas die onderweg gewoon in slaap viel). Zeilen zat er maar een dag in, te weinig wind, maar het was leuk om de zeilen te hijsen.

file117101688

Terug op Airly Beach hebben we een wasdag gehouden en uitgerust. Van al die indrukken, mensen en laat naar bed was Sascha helemaal moe. In de middag hebben we de lagoon in Airly Beach nog bezocht, maar Sascha vond het nodig om te poepen in haar zwempak. Gelukkig had Arno het door en weg waren we. Dus het zindelijk worden zit er voorlopig nog niet in met deze meid. Ze zit op het potje, maar dat is dan ook het enige.

Nu zitten we in Yeppoon waar morgen het Ananas Festival gevierd wordt. Eens kijken wat de Aussies daar van maken. Daarna wellicht naar Keppel Iceland en dan door naar Bundaberg (waar we de beroemde rum fabriek gaan bezoeken, want na drie flessen is dat een verplichting).

Weetjes:
- Sascha kan wel thank you zeggen, maar nog niet dank je wel
- De camper steeds meer ons huisje wordt, wat zullen we schrikken van de ruimte als we weer terug in Nederland zijn
- We steeds vaker mensen tegenkomen die we eerder hebben gezien, are they following us?
- Stilton en Port een uitstekende combinatie is
- Sascha alle garnalen opeet; een tweejarige die meer eet dan pa en ma?

file117101576


Beach, beach en beach
Zondag 16 oktober 2011. Agnes Waters, Australië.

Na het Ananas Festival in Yeppoon zijn we doorgereden naar Gladstone. Het Ananas Festival was erg leuk. We hebben een paar ananassen gekregen en genoten van de lokale parade. Er was ook een kermis en samen met Sascha heb ik in een ronddraaiend kopje gezeten. Ik ging vrolijk erin en kwam er misselijk uit.

file117152773_spr

Gladstone was bijzonder, overal workers die daar werkte in mining. We kwamen ’s avonds pas aan, omdat we over Rockhampton moesten om onze LPG kookgas te laten maken (weer een verhaal apart dat ik jullie zal besparen). De hele camping op Gladstone stond vol met mannen in oranje hesjes, baarden en tattoos. Het was voor ons een tussenstop, maar we hebben onze ogen uitgekeken op de camping. Tussenstops zijn hard nodig, want na drie uur rijden is Sascha er helemaal klaar mee en begint ze haar haren eruit te trekken (oeps). Stilzitten kan ze niet zo goed, van wie zou ze dat toch hebben…

We zijn aangekomen in Agnes Waters en Town 1770. We hebben een heerlijke camping aan het strand gevonden, honderd meter lopen en onze voeten zijn nat. We boeken voor drie nachten, maar uiteindelijk blijven we zes nachten omdat het zó ontzettend relaxt is hier.

file117152774_spr

We boeken een trip naar Lady Musgrave (eiland) en precies op die dag is het bewolkt en de zee onrustig. Ondanks de medicatie die Sascha en ik namen die ochtend, begint Sascha als eerste te spugen (probeer eens een 2 jarige op een zeer wiebelende boot in een kotszakje te laten kotsen…). Door de geur en mijn eigen misselijkheid ging ik daarna en op de terugweg ook nog vier keer.

Aangekomen op het eiland was de misselijkheid snel weg en zagen we de eerste schildpadden. Sascha en ik gingen het eiland verkennen terwijl Arno twintig meter diep ging duiken. Het was broedseizoen, dus op het eiland waren duizenden vogels aan het broeden. Met als gevolg dat we letterlijk tussen de vogels en vogelpoep liepen. Ondanks dat was het een mooi eiland.

file117152775_sprfile117152777_spr

Die middag ging ik voor het eerst duiken. Ik kreeg in tien minuten ‘het hoe en wat met duiken’ te horen en plons daar ging ik. Voor een controlfreak als ik erg spannend om onder water te moeten vertrouwen op een slangetje. Ik had in het begin ook enige paniek omdat het ademen best veel moeite kostte. De instructeur had dit goed door, dus ik heb heerlijk hand in hand gedoken met de instructeur en die heeft me veel laten zien van het koraal en de vissen (including Nemo).

Het eiland is onderdeel van de Great Barrier Reef en het koraal was magnifiek. Daarna hadden we nog een uur snorkeltijd en hebben we Sascha op een bodyboard met glazen bodem getrokken en zo konden we samen snorkelen. Sascha kon alles goed zien en vond het fantastisch (‘tastich mama’).

file117152778_spr

De andere dagen hebben we heerlijk doorgebracht aan het strand en een echte thunderstorm meegemaakt. Veel lawaai en Sascha heeft vanwege de angst voor vallende takken lekker tussen ons in geslapen. Morgen vertrekken we richting Harvey Bay en de Sunshine Coast.

Nog even over duurzaamheid en auto’s. Dat kennen ze hier nog niet. Alles is hier groot, alleen maar MPV, SUV of Pick-up. Ook veel commotie over een Carbon Bill die nog goedgekeurd dient te worden.

Sascha heeft hier alweer veel vriendjes en vriendinnetjes, krijgt van alles, eet hotdogs mee, rijdt op fietsjes en speelt met elk soort speelgoed (als het maar niet van haar is). We zijn ook begonnen met het afdoen van de luier, maar ze plast en poept gewoon in haar onderbroek en schreeuwt dan pas ‘mama/papa’. Maar nu ik stickers heb gekocht en haar op het potje zet plast ze op het potje (als de beloning er maar is, van wie zou ze dat hebben…). Nu op naar het strand… See Ya!

file117152781_spr


Slangen en walvissen
Donderdag 20 oktober 2011. Tin Can Bay, Australië.

Na Agnes Waters, waar we ons uitstekend vermaakt hebben, op weg naar Bundaberg/ Burnett Heads. Het was een bewolkte dag dus een prima reisdag! Onderweg nog langs de boer om ‘even snel’ groenten en fruit te scoren. Leuk bij de boer, lekker duurzaam en veel goedkoper; helemaal prima dus! Uit de auto gestapt zag Arno dat de boer niet geheel in de gastvrije positie stond om zijn klanten te ontvangen. Hij stond richting de fruitschappen en hield een metalen pijp boven zijn hoofd. Enkel ‘stop’ was voldoende om Arno te waarschuwen. Sascha en Anna uiteindelijk ook maar die hadden niet door wat er aan de hand was. Na een aantal tomahawk-achtige slagen greep de boer de slang (ongeveer vier meter lang) en gooide deze naar buiten richting de bestuurderscabine waar Arno nog stond. De laatstgenoemde ervoer deze paar seconden als... rún! Via de camper eindigde de gewonde slang in het veld alwaar deze overleed. Het was een bruine slang (brown snake), welke volgens de boer tot de top drie giftigste slangen van Oz behoort. Dat was dus even schrikken… en toen gingen we alsnog onze groenten en fruit kopen.

Aangekomen in Burnett Heads snel een camping opgezocht en aan de wandel. Je zou vanaf zee dolfijnen en wellicht walvissen kunnen zien. Nou wij hebben alleen een goede harde wind meegekregen en Sascha zei steeds ‘wind niet doen, weg’. Lekker op de kneuterige camping gebleven en in de middag nog wel kangoeroes in het wild gezien (tussen de huizen). Daar waren we blij mee, want tot nu toe hebben we alleen nog maar kangoeroes dood aan de kant van de weg gezien!

file117183897file117183916_spr

De ochtend erop zijn we nog naar de Bundaberg rumfabriek geweest en om half elf ‘s ochtends zaten wij al aan de rum en likeur. Laten we het zo zeggen dat ik blij was dat Arno reed. Op naar Hervey Bay, voor een nacht dachten we. Maar aangekomen zagen we daar de Beijertjes die we vaker hadden ontmoet (wie volgt wie, daar zijn we nog niet achter). Dus aan de borrel en die middag op zijn oer-Hollands geborreld met chips en nootjes! De dag erop hebben we een wasdag ingepland en dus een nachtje bijgeboekt.

file117183933_spr

Vanmorgen met een boot op walvissenjacht (lees: jacht om foto’s te maken) geweest. Het was amázing… volgens Sascha wáuw. Veel moeders met een jong en zó dichtbij. Zelfs één gezien die werd gevoed door zijn moeder. Dat doen ze door kaarsrecht in zee te hangen. Dat we dat zagen was uitzonderlijk (je zag dan alleen een kop boven water, normaal zie je alleen de staart omhoog).

file117183985_sprfile117183998_spr

Nu zitten we in Tin Can Bay om morgen dolfijnen te voeren en te bewonderen. Hierna gaan we door naar Noosa Heads en Landsborough (waar we naar mensen gaan die we eerder op de reis ontmoet hebben).

Weetjes:
- Aussies zijn ook bang voor slangen, die boer had hartkloppingen
- Sascha mist Joa en Adam, ze roept heel vaak hun namen
- Ik vandaag op de boot met een nieuw medicijnen níet gekotst heb (joehoe)
- Arno verslaafd is aan een spel op zijn mobiel
- Tanken ook hier duur is als je 1 op 7 rijdt!
- Sascha speelgoed delen nog moeilijk vindt


Rugby en waterparadijs
Zondag 30 oktober 2011. Hastings Point, Australië.

In Tin Can Bay ’s ochtends vroeg opgestaan om dolfijnen te kijken die al sinds de jaren vijftig elke ochtend hallo komen zeggen. Je kon ze ook voeren, dus er waren ook veel vogels in de buurt om een visje mee te graaien. En dan is het leuke van onze dochter dat de vogels meesterlijk interessant zijn, die dolfijnen konden haar gestolen worden.

file117253768_sprfile117253771_spr

Die dag zijn we gelijk doorgereden naar Noosa Heads en helaas was het niet altijd lekker weer daar. Dus we hebben een middag in de camper moeten vertoeven (lees dit is geen jaloers stukje tekst… dit was onze eerste verregende middag). Dat was minder, zo een kleine ruimte met een tweejarige die graag buiten wilde rennen. Maar we zijn ook naar Eumundi markt geweest en genoten van de verschillende bandjes, eetstalletjes en de kraampjes. Wat een mooie markt!

De route van Noosa naar Landsborough wilden we doen zonder snelwegen. Dus een mooie route langs de kust en sommige zeer gezellige kustplaatsjes. ‘s Avonds was de finale van het WK Rugby met Nieuw Zeeland in de finale. Die wedstrijd zagen we bij mensen thuis die we in Port Douglas hadden ontmoet... en Kiwi’s waren. De wedstrijd was erg spannend hoewel wij slechts de helft van het spel snappen (als je meer punten maakt dan de tegenstander dan heb je gewonnen…). Nieuw Zeeland heeft met één punt verschil van Frankrijk (de verrassing van het toernooi) gewonnen! Ik kan je vertellen dat je met Keith niet meer kon praten, zo spannend was de wedstrijd. We hebben genoten van de gastvrijheid van deze mensen. Zo aardig om ons een echt bed aan te bieden en gebruik te maken van hun huis (met zwembad). De dag daarop waren we dan ook niet ver van het zwembad te vinden. Maar we hebben ook cultureel gedaan, zijn naar Moroochydore (Cotton Tree) geweest en heerlijk op het strand gelegen.

Het was weer tijd om te gaan, dus nadat ik een aantal Nederlandse woorden had opgeschreven voor Lydia (ze is half Nederlands) hebben we afscheid genomen. Op weg naar Brisbane. De eerste grote stad voor ons. Je merkt gelijk de drukte op de weg en we hebben zelfs even in de file gestaan (wel tien hele minuten). We komen aan op de camping en zeer vertrouwd zien we de familie Beijer. We eten snel en dan weer lekker aan de wijn met hen en Sascha in hun camper met de jongens aan de dvd’s.

De volgende dag vertrekken zij weer en gaan wij op de fiets Brisbane onveilig maken! Zeer geslaagd. Heerlijk een aantal uur gefietst langs de rivier en een paar Japanse gerechten meester gemaakt op West End tussen het yuppige werkvolk. Het ‘no worries’ gevoel was bij deze Aussies totaal niet aanwezig. Bij ons wel! Sascha genoot erg van het fietsen maar heeft zo nu en dan haar prioriteiten. Na de Japanner moest ze uitbuiken en viel (net als papa wel eens thuis op de bank doet) op de fiets in slaap.

file117253774_spr

Brisbane heeft heel veel Theme Parks, maar die slaan wij over zolang Sascha nog helemaal blij wordt van de simpelste speeltuin. Op naar Tweed Heads, maar eerst nog even de bergen in. Want al dat strand, vraagt om een berg. De keuze valt snel op Mount Tamborine. Heerlijk weer die steile weggetjes en 17% stijgen/afdalen, gebruiken we de low gear ook nog eens!

Aangekomen gaan we eerst naar de worm grotten. Ja ja, wij hebben betaald om wormen te zien. Maar geen gewone wormen, nee lichtgevende wormen. Deze beestjes, zo groot als een lucifer, leven alleen hier en in NZ. In het pikkedonker een grot in en daar zijn ze, een sterrenhemel vol. Erg bijzonder, al had Sascha het na tien minuten gehad met het donker en schreeuwde ‘lichtje aan’. Na de wormen de Skywalk gedaan die ons ondanks de mooie wandeling licht tegenviel. We vroegen ons af of dat kwam omdat we zo verwend waren met het zien van Cape Tribulation… Wie weet.

file117253780_spr

We bleven niet in de bergen, veel te koud ’s nachts, dus in de namiddag doorgereden naar Tweed Heads. Op een Big4 camping aan het water gestaan en omdat we in Nieuw South Wales waren beland was het gelijk een uur later. De volgende dag zijn we doorgereden langs de kust en in Cabarita Beach gestopt (tip was: mooi strand, look out waar je grátis walvissen kan spotten). En de tip was waar, het was er super mooi en we hebben twee valwissen langs zien zwemmen. Helaas waren we net te laat om dolfijnen te zien lunchen.

De camping op Cabarita was een beetje krakkemikkig, dus zijn we doorgereden naar Hastings Point waar alweer een BIG4 camping op ons stond te wachten. Alsof ze het er om doen! Deze camping is luxe, met een kinder-zwembad-paradijs inclusief glijbanen, omvallende emmers en heel veel water. Daarnaast een supergrote gamehal en speeltuin. We waren helemaal blij, vooral Sascha. Zij kon wel wat vrolijks gebruiken. Haar laatste speen had ze stukgebeten en ceremonieel weggegooid. Wij hadden aldoor gezegd dat we geen nieuwe konden kopen, want speentjes zijn voor baby’s. Ze gooide haar speen weg en kreeg van ons een cadeautje (super bellenblaas en een pizza bakset van plastic). Ze was helemaal blij en geen greintje spijt… Maar toen kwam de avond…. Gíllen om dat ding en uiteindelijk bij ons in slaap gevallen en ’s nachts nog een paar keer heel hard gehuild. Ook het wakker worden ging gepaard met huilen om de speen en het middagslaapje wilde maar niet. We hopen dat het nog goed komt, anders laten we haar in Oz achter. Papa en mama hebben tenslotte ook rust nodig.

file117253787_sprfile117253788_spr

Morgen verder door naar Byron Bay en dan kijken we weer welke avonturen nu weer op ons pad komen.


Vuur en watervallen
Dinsdag 8 november 2011. Dubbo, Australië.

Het campingleven bevalt prima, alleen kunnen we niet wennen aan ’s nachts je bed uit moeten om te plassen en dan in het pikkedonker de camping over. Het gevoel van, ik ga níet! En na twintig minuten wakker liggen toch gaan… Aangekomen in de wc galt ‘Never gonna give you up’ van Rick Astley door de boxen. Jaja, sommige campings hebben ook muziek in de wc. Krijgen ze een extra ster voor, denken we. Dus, terug in bed doe je er ongeveer een uur over om weer te kunnen slapen want je bent klaarwakker gezongen tijdens het plassen. De volgende ochtend word je niet wakker van Sascha die naar het zwembad wil, maar van het riedeltje van Rick Astley. Het campingleven heeft zo ook z’n mindere kanten.

file117317416_sprfile117317459_spr

Maar genoeg over onze zorgen, we waren gebleven bij Byron Bay. Na een korte rit kwamen we aan en het regende. Maar dat deerde niet, want we hadden honger en hebben heerlijk in een klein cafeetje geluncht. Sascha aan de scones, die ze vol smeerde met jam en ze vervolgens niet opat! Lekker gestruind door de winkelstraatjes. Die middag doorgereden naar het naastgelegen Lennox Head en daar op een camping aan het meer gestaan. De dag erna kregen we een sms dat onze Zwitserse vrienden in de buurt waren. Heerlijk met hen aan de wijn en de kids aan de pannenkoeken die avond.

De dag erop zijn we doorgereden naar Yamba. Sascha kon daar lekker op het springkussen en in het waterparadijs. Die avond lag Sascha lekker op bed en toen ik terug kwam van het douchen stond op veertig meter afstand het hele veld in de fik. Grote fik, gelukkig hadden we die middag mensen gesproken die ons hadden uitgelegd dat ze hier de ‘cane’ velden in de fik zetten. Zo ben je in een keer van de slangen af (die dan het veld verlaten… richting onze camping?) en de bladeren van de cane. Als we dat niet van te voren hadden geweten, hadden we de motor gestart en waren we weggesjeesd. Maar nu natuurlijk foto’s maken, zoals alle andere campinggasten deden. Onze wagen stond wel het dichtste bij het vuur wat mooie foto’s tot resultaat gaf. Sascha heeft gewoon doorgeslapen trouwens.

file117317414

Die dag erna zijn we vertrokken, want slangen op het terrein, daar hadden we geen zin in. Overigens is de geur van verbrande cane bij 26°C ook niet geweldig. Aangekomen op Coffs Harbour, de dag erop fietsen gehuurd en de ‘creek’ rondgefietst. Wat is fietsen toch heerlijk en wat geniet Sascha daarvan! We krijgen zo een goed beeld van een stad. Ook hebben we nog een Nederlandse camping bezocht waar ze pannenkoeken en snoep verkochten. Snoep was een verademing (lekker dubbel zout), maar de pannenkoeken bleken gewoon de Amerikaanse dikke troep te zijn. Jammer!

file117317432file117317420

Vanuit Coffs Harbour hebben we de stoute schoenen aangetrokken om toch het binnenland in te gaan en door te steken naar Adelaide. Ten eerste omdat het ons een groot avontuur lijkt. Ten tweede omdat we de kust wel weer zat waren. Al die witte stranden waar wij grote zandkastelen bouwen die Sascha sloopt, het heerlijke blauwe water waarin gespierde surfers hun kunsten laten zien en dan die bikini’s… Die zijn ook heel mooi; dit zijn we dus effe zat! Tot slot kregen we van een stel uit Adelaide de tip voor een route die prima te doen is. Het zijn wel grote afstanden in zo’n bussie met de kleine achterin, maar met een nieuwe dvd van de Lion King (volgens Sascha de Hakuna…Tata dvd) moet dat lukken.

De eerste route is de Waterfall Way. We reden door super mooi landschap (New England) met veel stops voor watervallen. We volgden de Waterfall Way tot Armidale. ’s Middags aangekomen in Armidale en op een camping met zwembad gaan staan. Sascha wilde gelijk zwemmen want al die badjes (lees watervallen) waarin Sascha niet mocht zwemmen was om gek van te worden! Wat bezielde papa en mama nu in hemelsnaam… Beetje rijden, koetjes kijken, heuveltje op, heuveltje af, watervalletje op foto zetten… maar niet zwemmen is stom! De volgende dag stonden we vroeg op. We vertrokken al om half negen (poe hee). 450 km naar Dubbo, maar wat een fantastische route en wat een mooie omgeving! Nu zijn we in Dubbo (31 °C) en morgen gaan we weer verder richting Adelaide.

file117317443file117317447

Tot slot nog wat wist-je-dat-jes:
- We de vorige keer geen wist-je-dat-jes hebben geschreven;
- Er de vorige keer ook geen boeiende wist-je-dat-jes waren;
- Anna het record van Arno probeert te verbeteren met een spelletje op de mobiele telefoon;
- Anna weer gereden heeft
- We tijdens het fietsen, door hadden dat we rechts fietsten doordat een auto ons naderde en hevig seinde… oeps!

file117317453


Wijn, Bourbon, Rum en… wijn
Zondag 20 november 2011. McLaren Vale, Australië.

We zijn op avontuur, vanuit Coffs Harbour naar Adelaide. Dwars door het binnenland van Australië. Het vorige verslag was tot in Dubbo.

Na Dubbo zijn we doorgereden naar West-Wyalong en de dag erop naar Hay. Niet speciaal dat er iets te beleven viel, maar na drie uur rijden waren dit aardige tussenstops. Bij het binnenrijden van deze stadjes kreeg je het gevoel Lucky Luke te zijn die op z’n paard (Jolly Jumper) een verlaten stadje binnen rijdt na een lange tocht door de woestijn. Enfin beide campings met zwembad, want met temperaturen van boven de 30 graden is dat wel een vereiste. De route was geweldig, uitgestrekte graanvelden en natuur. En dan bedoelen we uitgestrekt, links, rechts, voor en achter graan. Verder niets. En… platter dan Nederland, qua landschap dan. Emoes langs de weg en soms een paar typische hagedissen die de weg over staken. Verder kilometers lang weinig verkeer en stilte. Heerlijk!

file117395662file117395679_spr

Wat leuk en irritant was op de route, waren alle verschillende anti-fruitfly-zones. Dat betekende al het fruit en groenten opeten voordat je de zone passeert (anders mag je het aan de grens weggooien). We dachten na één zone klaar te zijn, maar nee je had zones in de zone. Dus die dagen hebben we veel sinaasappel en kiwi ontbijtjes gedaan.

De volgende stop waar we wat langer wilden blijven was Mildura. Een paradijs voor wijnliefhebbers, de Murray River, fruitkwekers en mooie natuur. Backpackers komen hier dan ook veel om fruit te plukken. Wij zijn naar Orangeworld gegaan, een sinaasappelkweker die mensen rondleidt op de zijn kwekerij. Super voor Sascha om te zien dat sinaasappels aan de boom groeien en niet bij Albert Heijn. Natuurlijk moesten papa en mama ook nog wijn proeven. De uitverkorene was Trentham Estate. Sascha aan een ijsje en wij aan de lekkere wijntjes en dessertwijntjes.

file117395831_spr

Dat weekend was er een reünie van RAAF (Royal Australian Air Force) ‘truckies’ op de camping. Dus we zaten ons eten te koken tussen de oudgedienden. Sascha had weer een groep opa’s en oma’s erbij want zo jong waren ze niet meer. Elke avond rende ze naar ze toe voor een broodje hotdog. Heerlijk, want ik kon koken, terwijl Sascha vermaakt werd door alle opa’s en oma’s. Ze verkochten ook zelf gebrouwen sterke drank. Eerst proeven zeiden ze, dus voor we het wisten waren we bijna elke fles aan het proeven en al waggelend (met name ik) liepen we weer naar huis met een fles donkere rum en een fles Bourbon.

Op de laatste dag in Mildura zijn we naar de Perry Red Sands geweest, een rode zandvlakte waar je U tegen zegt. Maar volgens Sascha was het gewoon een grote, rode, hete zandbak.

file117395722_sprfile117395727_spr

De volgende stop was Renmark voor een nacht. We stonden op een camping aan de Murray River! Mooi uitzicht en veel vogels. We hebben weinig van Renmark gezien, behalve de Redcliffs (weer prachtig) en het zwembad en speeltuin op de camping (laatste vond Sascha leuker dan die rode Cliffs). Wij vonden het uitzicht fantastisch, op het uitkijkpunt zag je de rode kliffen en de Murray River. We waren er pas na zes uur ’s avonds waardoor het rode zand een mooie gloed had. We zagen ons al hoog op de uitkijktoren met een wijntje en een lekker kaasje… maar Sascha vond het leuker om rond te rennen (wat ons zo hoog een hartverzakking bezorgde). Dus hup naar de camping, waar we uiteindelijk pannenkoeken hebben gebakken.

file117395782_spr

Na Renmark, op de route naar Adelaide, zijn we de Barossa Valley ingedoken. Weer een wijngebied en we hebben heerlijk wijn geproefd in Yalumba Wine Estate. Super mooie omgeving en super lekkere wijntjes. En als toetje kregen we een bijna volle fles wijn gratis mee na het proeven! Die avond genoten we van deze ‘gratis’ wijn in Adelaide.

Na een week kwamen we aan in Adelaide, een mooie stad waar we drie prachtige dagen hebben gehad. Een stad met veel kerken, dus voor mij genoeg keuze om een kaarsje op te steken voor mijn vader! Bij aankomst gelijk de held uit kunnen hangen toen we een oud vrouwtje zagen rennen (althans dat probeerde ze) om vervolgens plat op haar snufferd te gaan. Arno reageerde adequaat door de auto langs de kant te zetten en ik rende op het slachtoffer af. Ze had haar gezicht open en zei dat ze mijn Engels niet verstond (bijna was ik weggelopen, dan niet hoor). Nee hoor, ik tilde haar overeind en het bleek om een dementerende bejaarde te gaan die probeerde te ontsnappen uit het bejaardentehuis (zou ik ook doen). Dus of ik haar niet wilde teruggeven. Maar wat moest ik, dus haar opgetild en teruggebracht. Of ze daar blij mee was? Waarschijnlijk is ze dat al vergeten…

De eerste dag in Adelaide hebben we als goede Hollanders doorgebracht op de fiets, een route langs de kust tot aan Glenelg South. De tweede dag weer typisch Nederlands, gratis met de bus! Genoten van de stad, de kerken, botanische tuinen en de cafétjes. Die middag geluncht met een vriendin van Lydia die we ontmoet hadden in Landsborough, erg gezellig.

file117395843_spr

O ja, we zijn best trots dat we in Adelaide zijn. Toen Arno mij voorstelde om toch helemaal naar Adelaide te gaan, zei ik nee. Veel te grote afstand! Maar nu we het avontuur aan zijn gegaan en we er zijn. Wauw. Vooral omdat de route prachtig was, de wegen stil en uitgestrekt (we kwamen op de route haast geen andere gehuurde campers tegen en dat gaf ons het gevoel dat we ‘de enigen’ waren die deze route zo deden).

Voordat we vertrekken uit Adelaide gaan we eerst op visite bij mensen die we eerder in Coffs Harbour hebben ontmoet. Zij hadden ons geadviseerd over de route van Coffs Harbour naar Adelaide. En… ook zij hebben volgens onze standaarden weer een super groot huis. Sascha geniet van het spelen met hun kinderen en natuurlijk de schommel en het zwembad. Verder gezellig gekletst en geluncht (‘catching up’) met Darren en Kerry.

We wilden door naar Port Eliott, maar alles was volgeboekt. Oorzaak: 18-jarigen die dit weekend ‘Schoolies’ hadden en de beest uithingen aan de kust. De noodzaak dwingt ons om weer naar een wijngebied te vertrekken, dus aan het einde van de dag arriveren we in McLaren Vale. Een camping die ons waarschuwt voor bruine slangen, maar gelukkig zien we alleen maar groene… Tuinslangen. Een super mooi gebied, waar genoeg wijngaarden te vinden zijn.

We hebben het hele weekend hier, dus dat wijn proeven komt goed. We spenderen de eerste dag aan toeren langs verschillende wijngaarden en genieten van het proeven. McLaren Vale is een ‘popijopi’ wijngebied waardoor de wijnen hier prijzig zijn, dus we houden het op wijntjes proeven en chocolade kopen en eten.

De volgende dag nemen we een pittoreske route naar de kust, naar Carrickalinga Beach. Een super mooie route langs de kust en een mooi strand. We lunchen met fruit aan het strand en op de terugweg gaan we langs een afgelegen (kleine en zeker niet op de commercie gerichte) wijngaard (Trafford Hill). Hooggelegen met een super mooi uitzicht. We (vooral Anna) proeven verschillende wijnen en dessertwijnen en Sascha doet mee met water. We kopen een mooie Riesling, die door het klimaat in Australië veel zachter is dan gebruikelijk.

file117395985_sprfile117396003_spr

Morgen pakken we onze biezen en gaan we richting Mount Gambier en de Great Ocean Road!

Tot slot nog wat wist-je-dat-jes:
- Sascha ook graag nosing and tasting doet met een zeer exclusief glaasje water;
- Arno rijdt en Anna dus vooral de wijn tastings doet, zonder enig commentaar van Arno… wat issie lief he!
- Sascha het woord ‘bakker’ kent maar het uitspreekt als ‘bugger’;
- Sascha op de ‘echte’ grote mensen wc heeft geplast? Voor een keer dan…;
- Minimaal tien uur slaap per nacht erg te waarderen is;
- Na het weekend in Mildura we meer drank dan voedsel in de auto hadden.


Great, greater, greatest
Zaterdag 3 december 2012. Apollo Bay, Australië.

Na McLaren Vale was het na al die wijntjes weer tijd voor de natuur. Want reizen op alleen wijn kan natuurlijk niet. Dus via de ‘Great Dunes Road’ (zelf bedacht) naar het plaatsje Robe vertrokken. Kilometers langs de kust door de duinen, duinen en nog meer duinen. Alles is hier meteen veel en groot. Een graanveldje bestaat niet en dus ook geen duintjes! Heerlijk om kilometers lang door de duinen, graspollen en heide te rijden. Rechts de zee die ons in de gaten hield en links salt lakes. Deze zoutvlaktes waren rozig en gaven een romantisch gevoel aan het geheel. Volgens Sascha waren de vlaktes blauw, maar ja, alles is blauw volgens Sascha.

file117475813_sprfile117475816_spr

In Robe scheen de zon, maar viel er ook zo nu en dan een bui. Robe is onderdeel van de Limestone kust. Dat betekent kust met diepe afgronden en grote rotswanden. Je kon langs de kust wandelen en dat hebben we dan ook de dag erop gedaan (Sascha veilig in de kinderwagen). Robe was een lief klein plaatsje met leuke winkeltjes, dus mijn verjaardagscadeau was snel gevonden. We hebben in Robe ook een familie ontmoet die ongeveer dezelfde reis maakt als wij. Dus in Moorea worden er weer wijntjes gedronken!

Na Robe zijn we vertrokken naar Mount Gambier. Aangekomen eerst even boodschappen gedaan en toen de BIG4 camping opgezocht. Sascha helemaal blij met de jumping pillow! De camping in Mount Gambier staat vlak bij een blauw krater meer. Dat konden we niet skippen met Sascha aan boord. Vanaf november kleurt het meer helderblauw en vanaf maart wordt het meer weer grijzig. Wij waren in de goede tijd en hebben de dag erop gelijk een wandeling gemaakt rondom het meer. Een ronde krater, die nu dient als water reservoir. Ze gebruiken tien procent van het meer voor drinkwater in Mt Gambier. Nog even 300 treden omhoog naar het uitkijkpunt, dat zeer de moeite waard is. We hadden Sascha de zin ‘on top of the world’’ geleerd, dus ook hier armen wijd en gillen maar! Met andere woorden… Sascha is on top of the world! Helaas regende het hier de dag erop, dus zijn we vertrokken zonder het andere meer en kraters te bekijken. Sorry, maar met regen gaan wij niet wandelen.

file117475821file117475822

Vanuit Mount Gambier vervolgde de route zich naar de Grampians NP. Opeens beginnen de Grampians en zie je grote rotsen en bergen opdoemen aan de horizon. De bergen zijn niet hoog, maar wel indrukwekkend. Bij binnenkomst hadden we meteen respect voor dit gebied, want na een hevige storm, overstroming en bosbranden had dit NP wel een behoorlijke optater gekregen. Wat we hier vooral willen spotten zijn kangoeroes (de grote grijze), vogels en herten. Keuze qua camping was in het NP of een BIG4, en Sascha maakte de keuze snel voor de jumping pillow, dus BIG4! De eerste avond was het meteen raak, wel veertig kangoeroes die heerlijk aan het eten waren, op nog geen meter afstand! Sascha vond het super om ze te bekijken, maar dan wel van een afstandje. Ze bleef maar gillen ‘Roe, Roe, Roe’! (kangoeroe in het Saschariaans).

file117475828file117475824

De volgende dag gelijk wandelschoenen aan en bij het cultureel centrum een wandeltocht gemaakt en nog meer kangoeroes gezien. Maar ook grote witte kaketoes (wat kunnen die beesten akelig krijsen) en een groot hert met gewei. Maar Sascha wilde nog meer dieren zien en vooral een koala, dus die middag door naar de lokale Zoo. Wat zijn wij blij met deze dierentuin, niet zo commercieel en het oogt als een grote kinderboerderij.

We zien een dame met een kar vol eten en besluiten haar te volgen. Precies goed getimed, want we zien hoe alle dieren eten krijgen en ze legt gelijk van alles over de dieren uit. Er lopen herten vrij om ons heen en Sascha geniet (zolang mama haar maar optilt). Kangoeroes wil ze wel voeren en omdat wij geen voer hadden gekocht, ging ze bietsen bij of gewoon afpakken van andere kinderen. Maar die beesten moeten wel naar haar luisteren, dus zei ze ‘hé kom, eten!’. We lachen ons rot en genieten van de brutaliteit van die kleine dame. Ook zien we nu eindelijk wombats, die Sascha beer noemt. Wat een schattige, dikke, luie, wollige beesten!

Op het einde van de dag bel ik met Lesly (oud-Ponner) die in Melbourne is gearriveerd, wellicht kunnen we nog ergens afspreken voordat wij naar Tasmanië vertrekken. We spreken af dat zij naar de Grampians rijden, dat is maar 3,5 uur. Je merkt gelijk medereizigers, die draaien hun hand niet om voor een ritje van 3,5 uur voor twee dagen. De volgende dag doen wij route Look Outs. De look outs waren immens, het regende zo nu en dan, maar het uitzicht kon niets bederven! In de namiddag staan Lesly en Gerhard bij ons op de camping. Meteen aan de borrel en ik kook die avond pasta (lekker makkelijk).

De dag erop met zijn vijven lekker knus op pad in onze auto en zien we de McKinsey watervallen, Reed en Boroka Lookout. We lunchen in de natuur, en dat heeft Lesly geweten! Een heerlijke boterham met kaas werd zo uit haar vingers gegrist door een kookaburra (vogel). IJsje toe en dan snel naar de camping voor de borrel! En Sascha was klaar met al die natuur en in de auto zitten.

Het waren twee mooie dagen met Lesly en Gerhard en Sascha heeft het nu nog over het meisje en de jongen. Twee bijzondere mensen die hun dromen waar maken. En, ook niet onbelangrijk: Er zijn wat flesjes wijn door heen gegaan, er is ouderwets gezellig geborreld. Sascha heeft het woord ‘spannend’ van Lesly geleerd en gebruikt dit woord nog veelvuldig (inclusief handgebaar). Maar na twee dagen is het tijd om afscheid te nemen en we vertrekken. Zij richting het oosten en wij richting de Great Ocean Road. Sascha huilt in de auto, omdat het meisje niet meer naast haar zit.

file117475830file117475834

De eerste dag op de Great Ocean Road (GOR) is een dag van look outs en mooie vergezichten. We staan versteld van de uitzichten en de kracht van de zee die deze uitzichten bedreigd. We rijden van het ene uitzicht naar het andere en geen een is hetzelfde. De GOR moet je gezien hebben als je in Australië bent en dat is waar. Wat een spectaculair kustlandschap.

Het is raar weer aan de GOR; veel wind, zon en regen. We hebben het gevoel dat het weer de kluts kwijt is. Zo staan we het ene moment in de zon te genieten (zonder wolken), twee seconden later breekt een wolk, waarna de zon zich weer tevoorschijn tovert. Onze jassen gaan die dag aan en uit en aan en uit. Wij willen gewoon een zonnetje, 25°C en een klein zeebriesje zonder dat gehannes van dat afwisselende, is dat nou echt teveel gevraagd?

We stoppen in Port Campbell. Het is weer mooi weer met een blauwe lucht, dus snel een wasje doen (die wasmachines draaien hier maar 33 min.) en laten drogen in de zon. Na alles opgehangen te hebben, even relaxen in de speeltuin. Maar ook hier opeens donkere wolken en ja hoor… regen. Dus rennend naar huis, Sascha huilend (mama/papa het regent), wij nat en snel de kleding binnen. Dan maar in de droger, niet duurzaam, wel praktisch!

Die namiddag wordt er veel tv gekeken door het weer. We slapen vroeg en de volgende dag wordt er eerst gezongen, want mama is jarig! We mogen weer een envelopje van Oma Vissie (thanks voor het cadeau mam) openen en ik krijg van Arno een mooie ketting en oorbellen (zelf uitgezocht). Maar na het ontbijt is het weer back to business en rijden we weer op de GOR. Langs o.a. de Twelve Apostels, weer reusachtig en indrukwekkend! We spelen toeristje en werken alle look outs af.

In de namiddag komen we aan in pittoresk Apollo Bay, een lief klein stadje aan de kust. We zullen hier het hele weekend blijven. Er is hier veel te doen en we willen de komende dagen het Otway NP onveilig maken. Om mijn verjaardag goed af te sluiten, eten we die avond heerlijk in een Bistro aan het water en vallen we met een voldaan gevoel in slaap (met het geluid van brekende golven op de achtergrond, ahhhh).

De volgende dag rijden we het Otway NP in. Weidse landschappen wisselen zich af met zee vergezichten en jungle. Een zeer afwisselde route! We rijden een weg in die voor trucks en caravans ontraden wordt, erg smal en veel bochten. Maar wij wagen het erop en bevinden ons in de jungle. Grote varens en hoge bomen. De geuren voor dit NP zijn specifiek; fris, eucalyptus, naaldbomen, zee en aarde. Heerlijk!

In de namiddag rijden we naar het Lighthouse in Otway Bay waar veel koala’s zitten. Maar ook veel toeristen, dus de tip om bij het caravan park rechtsaf te slaan (off road) nemen we ten harte. Het blijkt een goede tip, want we zien veel koala’s en weinig mensen! De koala’s zijn langzaam wakker aan het worden en we zien ze eten, brullen (wat kunnen die lieve beertjes een geluid maken zeg!), klimmen en er geeft er zelfs één een kusje aan een andere koala. Het is erg bijzonder om deze beesten in de natuur te zien en zo bewegelijk (meestal zagen we ze in een dierentuin en sliepen ze). Vooral bijzonder was een koala die laag in de boom zat met een baby’tje. Schattig en om Sascha te citeren ‘wauw’. Sascha is helemaal druk en wijst naar de bomen als ze er een spot. Off road mag ze ook voorin zitten bij mama op schoot. Ssst niet doorvertellen. Maar dan gaat het lichtje uit bij Sascha en valt ze in slaap in de auto, dus op naar de camping, eten en naar bed.

file117475846file117475849

De komende dagen willen we stingray zien in de zee vanaf de pier en verschillende wandelingen maken (o.a. naar watervallen). Druk programma dus…

Tot slot nog wat wist-je-dat-jes:
- We het erg druk hebben met genieten…;
- Sascha als ze poept niemand in de buurt wil en zei: ‘go away mama….’, ze spreekt vloeiend Engels als ze terug is!;
- Arno al drie weken zijn grote teen niet heeft gestoten;
- Anna nu echt 33 jaar is geworden, een niet omkeerbaar getal;
- Het in Tasmanië deze week 15 graden was, en wij daar volgende week zijn…;
- We het overdag vaak warm hebben, maar dat het hier ’s nachts behoorlijk kan afkoelen. Lang leve het thermo ondergoed!;
- Sascha een reptiel heeft geaaid en daarna is weggestuurd van de opname set. Er waren opnames op de camping van een of ander beroemd kinderprogramma, maar Sascha bleef niet stil zitten, dus werden we vriendelijk verzocht… op te zouten;
- We op de nogal bochtige GOR sneller followers hebben dan de meest populaire twitteraccount.


Haarspeldbochten en familie
Dinsdag 13 december 2011. Hobart, Tasmanië, Australië.

De stingray in Apollo Bay hebben we helaas niet gezien. Wel hebben we nog een dag een rondje met de auto gedaan en genoten van de mooie natuur (het regende, dus de auto is dan een handig vervoermiddel). De volgende dag weer onderweg, naar Angelsea (laatste stukje van de Great Ocean Road). Een mooie route, al vonden wij het begin van de GOR indrukwekkender met de grote rotspartijen in de zee. Wel natuurlijk op de foto bij de ‘Arch’ van de Great Ocean Road, bewijs dat we hem hebben gedaan!

file117534902file117534903

Die middag waren we klaar met toeristje spelen en hebben we heerlijk de hele middag met Sascha op de camping gespeeld. Ze hadden een mooie toddler room met een groot tv scherm ernaast. Dus wij lekker achter de tv en Sascha druk bezig met al het speelgoed. Natuurlijk in de middag op het springkussen en filmpjes gehuurd op de camping.

De volgende dag naar Melbourne, naar Inge. We hebben eerst nog een nieuw fototoestel gekocht (ik had de vorige laten vallen…) en schoenen voor Sascha. Ze groeit, dat zien jullie op de foto’s, maar wij zien dat aan korter wordende broeken, strakker zittende shirts en tenen die uit schoenen hangen. Dus ze heeft een paar gympen en slippers gekregen, lang leve de Kmart!

Inge, Ivan, Tiahna en Imogen wonen super mooi in Melbourne. Grappig dat je na al die maanden kamperen, helemaal blij kan worden van een echt bed, douche en wc dichtbij en alles onder één dak! Die middag lekker bij gekletst en Sascha heeft met hun kinderen gespeeld. Sascha gelijk op ontdekking, want de meiden van Inge hebben veel verschillend speelgoed. ’s Avonds heerlijk geslapen!

file117534906

De volgende dag hebben we ons klaar gemaakt voor de overtocht naar Tasmanië. Gewassen en lekker rustig aan gedaan. Afscheid genomen van Inge en familie, die zien we de 26ste weer!

Het was erg warm weer in Melbourne, terug in onze bus was effe wennen zo zonder airco… We vonden de boot, zeg maar schip, snel! Voor we het wisten waren we op de boot (inclusief camper) en onze hut was groter dan gedacht. Vier bedden, dus Sascha sliep voor het eerst in een groot bed. Redelijk geslapen en om zes uur in de ochtend kwamen we aan in Devonport. Effe een ontbijtje gescoord, informatiecentrum leeg gehaald en we waren on the move. Op naar Cradle Mountain!

file117534909file117534913

Tasmanië is niet heel groot, maar heeft wel veel haarspeldbochten. Dus je verkijkt je snel op afstanden en hoe lang je erover doet. Maar wat is het hier prachtig! Tasmanië staat na een dag al in de top drie mooiste plekjes van onze reis!

De route naar Cradle Mountain was al indrukwekkend, maar het National Park was echt super! Door de NP kaart van Lesly en Gerhard konden we er ‘gratis’ in (thanks guys). Gelijk met het busje naar de Krater en een track terug gedaan. Je loopt dan ongeveer anderhalf uur in de natuur met zeer afwisselende uitzichten. Sascha in de backpack en dat hield ze goed vol. De natuur is hier zo mooi, omdat het afwisselend is en vol met kleuren!

file117534920

Er waren mensen die een slang hadden gezien, gelukkig wij niet (er zijn hier namelijk alleen maar zeer giftige slangen). We wilden op de camping bij het NP blijven, maar die was vol. De eerst volgende camping was vijftig minuten verder in Gowrie Park. Aangekomen gelijk een plekje gezocht en gekookt. Na het eten met Sascha wallabies gespot, er was er zelfs eentje met een baby’tje. Sascha kon alleen niet echt stil zijn, dus ze waren ook snel weer weg. Nog een paar egels met lange neus gespot (zitten hier heel veel) en de slapende reus rots bekeken.

De dag erop kregen we het advies, om met dit mooie weer, via de westkust, naar Hobart te rijden. Slecht advies, want dat is de langste route! De bomen hebben door de zon hier een oranjegloed en door de groene heide pollen is het net of je naar verschillende schilderijtjes kijkt. We maken veel foto’s met ons nieuwe toestel. Die acht GB komt wel vol!

Geluncht in Queenstown (een dood plaatsje, waar niets te doen is) en door naar Lake StClaire. Daar hebben we op een bushcamping gestaan waar je 200 meter moest lopen voor de wc, met in de avond allemaal oogjes op je gericht… Beetje eng vond ik het! We hebben die dag wel een wombat gespot in de natuur, deze kunnen we toevoegen aan onze lijst! We hebben nu in de natuur gezien: kangoeroe, wallaby, wombat, egel, possem, koala en walvis.

Aangekomen in Hobart gelijk het huis van mijn verre neef gevonden (de zoon van de broer van mijn opa… snap je het nog?). Leuk om familie te ontmoeten, die ik niet echt ken en zo ver weg wonen. Daniel en Emma hebben twee kinderen, James van zes en Antonia van negen. Antonia zorgt graag voor Sascha, wat wij natuurlijk erg stimuleren (heerlijk zo’n oppasser). Daniel kent mijn familie veel beter dan ik, inclusief alle kinderen en kleinkinderen van de broers en zussen van mijn opa. Hij heeft namelijk een stamboomonderzoek uitgevoerd dat teruggaat tot 1200. Gelukkig maar, want hierdoor onderhoudt hij contact met mijn oma (en opa) en zo weet ik van zijn bestaan. Ik had hem al even ontmoet in Amsterdam afgelopen oktober, maar de keer daarvoor was ik drie. En nu zijn we in Tasmanië met een eigen dochter van twee. Hij probeert elke keer of ik verre neven en nichten ken, maar mijn antwoord is elke keer ‘nee, sorry’. Het is meteen vertrouwd en gezellig en ik zie mezelf in zijn fotoboek als meisje van drie en Sara als baby!

file117534937file117534939

De komende dagen hebben we weer een echt bed en wc en douche dichtbij! Het is sinds de aankomst in Tasmanië mooi weer, veel beter dan de forecast had voorspeld. Na het eten even gewandeld naar het park (hier zijn veel parken, met speeltuinen en alles dichtbij). De volgende dag naar de Salamanca Market in Hobart, een mooie markt met allerlei kleine stalletjes, muziek en eten. Ik koop een muts van wol die zelf gesponnen en gebreid is door familie van Emma (stuur ik naar huis, hier is die niet nodig). Nog even het monument van Abel Tasman meepikken en daar zie ik dat er een Schouten eiland is. Dus daar moeten we heen de komende weken.

Die middag en avond is het ‘pretent kerst’. Omdat de ouders van Emma er niet zijn met kerst, vieren ze het die avond. Super om mee te maken en te zien dat hier veel traditioneel voedsel nog wordt gemaakt met kerst, bijvoorbeeld een kerstcake in linnen die acht uur moet koken en vol fruit zit en volgens over-overgrootmoeders recept wordt gemaakt. Super gezellig en erg leuk om op een Australische manier kerst te vieren met familie.

De komende dagen gaan we Hobart en omgeving bezoeken en hebben Daniel en Emma aangeboden om nog een paar dagen langer te blijven en vanuit hun huis dagtrips te maken. We genieten erg van hun gastvrijheid en Sascha van het spelen met hun kinderen, dus we blijven nog wat langer. De bus staat nu bij de overburen van 87 jaar, wachtend tot we haar weer ophalen. We ontmoeten ook de broer van Daniel en zullen Jim in het noorden bezoeken over een week.

file117534940file117534941

Ik ga de volgende dag met Emma naar een markt in het gebouw van de Vrijmetselaars. Veel kerstdecoraties, maar ook leuke sieraden (die ketting kon ik echt niet laten liggen). In de middag bezoeken we het historische plaatsje Richmond met Daniel en de kinderen, hier staat de oudste werkende brug van Australië! Er is ook een snoepwinkel en wij kopen dubbelzoute drop, joehoeeeeee!

Het weekend is voorbij en de familie Zeeman moet weer werken, dus wij plannen een dagtrip. Eerst zijn we naar de Hastings Caves gegaan. Een bijzondere grot met stalactieten en stalagmieten. Wel koud binnen, 9 °C, dus truien aan! Sascha in de backpack, zij zegt continue ‘wauw’. In de middag gaan we naar Tahune voor de air walk en sliding bridges. We wandelen anderhalf uur, hoog in de bomen, op wiebelende bruggen, te midden van een groot bos met prachtige grote varens. Thuis aangekomen staat er lasagne klaar, wat een luxe! De komende dagen nog meer dagtrips en meer familie ontmoeten (inclusief wineries, mhhhm).

file117534944file117534947

Tot slot nog wat wist-je-dat-jes:
- Mijn verre neef Daniel erg op mijn oom Rob lijkt?;
- Ik zonder dieet of moeite zeven kilo ben afgevallen?;
- Sascha al kerstcadeaus heeft gehad;
- Sascha steeds meer Engelse woorden gebruikt?;
- Het een raar gevoel is in de kerststemming te komen met een lekker zonnetje.


Hete oliebollen
Maandag 2 januari 2012. Melbourne, Australië.

Het allerbeste voor 2012! Het is een poosje geleden dat we schreven hebben. Dus dachten wij als goed voornemen weer een lang verhaal te schrijven.

file117591722_sprfile117629814_spr

We zijn uiteindelijk een week en een dag in Hobart gebleven. Het klikte met Daniël en zijn familie en het was voor Sascha erg aangenaam om een weekje op één plek te zitten en inclusief vriendjes om mee te spelen. Voor papa en mama ook fijn, want we zijn samen (lees: zonder Sascha) een middag naar MONA geweest. Hét museum van Hobart. Het was ook geen plek voor Sascha, aangezien de kunst vaak niet erg kindvriendelijk was. Wel was het raar om een hele middag samen te zijn, want je bent zo gewend aan de kleine om je heen, dat we in het begin erg moesten wennen aan het ‘niet opletten’.

file117629804_spr

We hebben die week wat dagtrips gemaakt, maar ik heb me ook uitgesloofd in de keuken om Nederlandse gerechten te presenteren. Erg leuk om hutspot met gehaktballen te eten in de zomer. Daniël werd helemaal blij van de gehaktballen, volgens hem smaakten ze net als zijn moeder altijd maakte. Ik helemaal vereerd natuurlijk!

Een dagtrip naar Port Arthur was indrukwekkend, beter om nu te bezoeken dan ‘back in thé days’. Op zijn Tassies hebben we de eindvoorstelling van het schooljaar van James en Antonia mogen bijwonen, heerlijk kerstliedjes gezongen en het kerstverhaal gehoord. Sascha vond het prachtig en na elk liedje zei ze: ‘goedzo’ of ‘prima’. Daniël lachte zich rot. Maar na Jingle Bells was het gedaan met de pret, want de kinderen zongen door, terwijl Sascha Jingle Bells nog een keer wilde horen… En dat liet ze merken ook!

Na de fantastische, relaxte week was het tijd om afscheid te nemen. De oostkust moest nodig ontdekt worden door de wereldreizigers! Sascha was de laatste dag wat verkouden en hoestte hard (wat erg pijn deed). Maar ze was nog zo alert en lekker aan het spelen dat we toch vertrokken zijn.

Onze eerste stop was Coles Bay. Een prachtige route en in de namiddag kwamen we aan op de camping. Sascha was zichzelf niet en huilde veel, alleen was het weekend en was de apotheek dicht. We bleven twee nachten en die waren fantastisch. Sascha was veel wakker en lag bij ons in bed. Dus alle drie goed moe na twee dagen. We hebben in die dagen nog wel Wine Glass Bay bekeken. Sascha in de backpack en veel liedjes zingen. Het uitzichtpunt was het weer waard, alleen had Sascha het er helemaal mee gehad. Dus de volgende dag naar St Helens gereden en daar de dokter bezocht. Bleek dat Sascha toch wel erg vol zat en dat het viraal was. Dus met een hoestdrankje en zetpillen stonden we weer buiten. Om het gemakkelijk te maken voor ons, hebben we in St Helens twee dagen een cabin gehuurd en met de medicatie heeft Sascha veel beter geslapen. Ze mocht in een stapelbed slapen en vond het super ‘spannend’ om in een grote mensen bed te slapen.

file117629807_spr

De eerste dag hebben we op de camping doorgebracht, wasje gedaan en Sascha lekker veel geslapen. De volgende dag naar een wit strand met helderblauwe zee gereden: Binalong Bay. Papa en mama helemaal enthousiast en Sascha vond het ook wel geinig. Ze dacht laat ik papa en mama plezieren en rende gelijk op de zee af. De eerste golf pakte haar en daar lag ze, zeiknat en onder het zand. Wij lachen, zij vond er niets aan. De omgeving is hier echt idyllisch en we zeggen vaak ‘je zou hier maar wonen’ (met enige jalousie).

file117629808_spr

De laatste dag in St Helens spenderen we door in de ochtend naar the Gardens te rijden, the Bay of Fires. Een stuk kust met grote rotsblokken, die een rode gloed hebben. Het strand weer parelwit en daarachter de jungle. In de middag rijden we door naar Launceston en mogen op de camping gelijk aansluiten bij ‘happy hour’ in de campkitchen. Das niet verkeerd! Lekkere hapjes en de drankjes dien je zelf mee te nemen!

file117629810_sprfile117629812_spr

De dag erna rijden we naar Westbury om mijn tante Bettie te zien (zuster van mijn opa). Ze heeft een nieuwe knie en kan ons pas in de avond zien, dus we gooien de dag om. In de ochtend gaan we naar een park met apen, wat Sascha prachtig vond. In de middag bezoeken we de Gorge van Launceston. Een gorge met gratis zwembad, bbq’s en speeltuin. We lunchen daar en terwijl Sascha zich vermaakt in de speeltuin loop ik een rondje in de gorge.

In de namiddag rijden we naar Westbury waar we om zeven uur met Jim hebben afgesproken, maar we zijn er al om vier uur. Dus rijden we door naar de Liffey Falls, een route op kleine landweggetjes, te midden van de natuur (geen mensen of huizen). De Liffey Falls zijn alleen verder dan gedacht en we besluiten om te draaien. Maar dat gaat fout, de helling is scherper dan gedacht en we rijden ons vast. Jaja ik krijg een hardverzakking en zie me al bellen met Jim: ‘Jim we zitten 25 kilometer uit Westbury, kan je ons met de tractor eruit halen?’. Gelukkig is er een auto en die probeert ons zonder succes te helpen. Ik krijg het er Spaans benauwd van. Arno is de koele kikker. Er is nog een auto… en op het eind zijn we eruit. Ik kan je vertellen dat ik met dit soort stress moeilijk kan omgaan! Bij het bedanken en gedag zwaaien naar onze helpers vergat ik het autoraampje open te doen. Aúw… dat is wat lastiger zwaaien dan gedacht.

Aangekomen in Westbury, hebben we op zijn Aussies fish & chips gegeten. Daarna heeft Jim ons opgehaald en naar tante Bettie gebracht. Het was erg leuk om haar weer te zien, het was wel kort want Sascha was erg moe. Daarna heeft Jim ons naar Paul gebracht (zijn broer), want daar bleven we slapen. Het was inmiddels laat en Sascha sliep snel in ‘haar nieuwe bedje’. De dag daarna hebben we weinig gedaan, wel nog mijn nicht Anna ontmoet (zus van Jim, Paul en Daniël) en in de avond Charmaine (dochter van Anna). Ook de kleindochter, Mia, van Paul en Jill was er die twee dagen. Voor Sascha super, veel dvd’s en veel speelgoed en wij lekker relaxen.

Onze laatste dagen in Tassie hebben we doorgebracht in de Tamar Valley (wineries) en Launceston. De wineries vielen een beetje tegen, maar de laatste overnachting in Beauty Point was mooi. De volgende dag een kerstlunch in Launceston en daarna naar de boot die ons weer terugbracht naar Melbourne. Het was erg moeilijk om in de kerststemming te komen, te mooi weer en op eerste kerstdag op een boot hielp ook niet erg. De kerstlunch heeft ons een beetje het gevoel van kerst gegeven, tussen allemaal Tassies, veel te veel maar heerlijk gegeten.

De boot terug naar Melbourne, waar we om zes uur ’s ochtends aankwamen. Na een lekker ontbijtje doorgereden naar Inge en familie. Lekker relax dagje, want met weinig uren slaap is relaxen toch echt wel een uitkomst. De dag daarna naar de Melbourne Zoo met de kids, inclusief een safari tour, Sascha vond de grote giraffen te gek!

file117629815_spr

Ook de moeders mochten een middag vrij, dus Inge en ik lekker onze nagels laten doen (ook de voeten) en lekker koffie gedronken. Lekker kletsen, bijpraten en relaxen! De dag erop Melbourne City onveilig gemaakt.

Oud en Nieuw vieren we in Melbourne en we gaan natuurlijk oliebollen bakken! Daarna pakken we weer de camper en vertrekken we richting Sydney. De laatste weken van Australië zijn begonnen en het is ongelofelijk hoe snel de tijd vliegt. Bijna 4,5 maanden Australië zitten erop. We kijken met een linksoog al naar de Lonely Planet van Nieuw Zeeland.

Voor iedereen prettige kerstdagen en een super geweldig 2012! A life well-lived is not counting the years! It’s making the years count!

 Tot slot nog wat wist-je-dat-jes:
- We meer familie hebben ontmoet in Tassie dan ik in Nederland ken van de Zeeman familie;
- Sascha leert speelgoed te delen, wat wel erg traumatisch is voor haar;
- Het super is om Inge plus familie weer te zien;
- Anna heel goed dankjewel kan zeggen na het redden van ons uit de helling…AUW!
- Sascha’s favoriete woord vandaag: ice-creem
- Oliebollen bakken bij 35 graden weer een geheel nieuwe ervaring is


Goodbye Australia
Zaterdag 14 januari 2012. Sydney, Australië.

2012 beginnen we goed, een hittegolf in Melbourne en de temperatuur overstijgt de 40 °C. Een rare gewaarwording voor ons, want nog nooit zijn we een jaar zo warm begonnen met oliebollen.

Het nieuwe jaar begon ook met afscheid, namelijk van Inge en familie. Het was na een week weer tijd om onze 10m2 op te zoeken… We kunnen je vertellen dat dat met een hittegolf niet de beste plek is om te vertoeven. Sascha hebben we een natte handdoek gegeven tijden onze reis naar de Yarra (jaja weer een wijngebied) Valley, om zich koel te houden. Aangekomen zijn we meteen het zwembad ingedoken om af te koelen. De camping lag gelukkig in een bosrijk gebied, dus de bomen gaven wat schaduw.

De volgende dag was nog steeds heet en zijn we toch de toerist uit gaan hangen (ideetje van Anna). Door naar de Sanctuary van lokale dieren te gaan. We hebben eindelijk de platypus gezien, oftewel het vogelbekdier. Wat een grappig beestje, Sascha bleef maar wijzen naar het waterbasin; ‘kijk mama, daar’.

Aan het einde van de dag was er eindelijk regen, wat waren we daar blij mee. Nooit gedacht dat wij zo blij konden worden van regen. Dus stapten we in de auto om heerlijk te gaan uit eten bij een pizzeria die z’n eigen bier schonk (White Rabbit - belangrijk!). Bij terugkomst maakte Sascha gelijk vrienden met onze buren. Ze had nog honger en dus een missie. Bij de buren werkte ze nog een hele maaltijd naar binnen. Tja, we leven op budget… De hitte bleef lang hangen deze avond. Gezelligheid dwong ons tot laat op te blijven en biertjes te drinken. De dag erop zouden Rachel en Nick weer vertrekken, maar ze besloten door hun ‘gemoedstoestand’ nog een nachtje te blijven.

De volgende dag was het heerlijk weer, bij 25 °C! We besloten Marysville te bezoeken, een klein plaatsje dat door de bushfires van ruim een jaar geleden bijna van de kaart geveegd is. Een super mooi gebied en zoals echte Australiërs eigen werd er weer volop gebouwd. Vlakbij waren de Steavonson Falls, een prachtige waterval in een idyllisch gebied. De varens zijn hier zo groen, het doet zeer aan je ogen. In de avond met de kids van Rachel en Nick het springkussen en speeltuin onveilig gemaakt. Arno vond het prachtig!

Na drie heerlijke dagen in Healesville, vertrokken we naar Eagle Point. Een rit van 345 kilometer. Helaas zijn de dagen bijna op en hebben we een beetje het gevoel dat we terug naar Sydney aan het racen zijn. Er is hier nog zoveel te beleven, dat moet dan maar een volgende keer.

file117699262_sprfile117699263_spr

De camping is aan het water. Het is grappig te merken dat elke camping weer zijn eigen sfeer en dingetjes heeft. Bij deze camping heeft bijna iedereen een boot en ’s avonds steekt iedereen een vuurkorf aan. Veel families met vaste caravans die er, naar het lijkt, al jaren staan (lees: oude meuk). We bezoeken de Silky Jetty, een strook land in het water (erg smal en lang) die je per auto helemaal af kan rijden. Het is er prachtig en we gebruiken maar weer eens de zin ‘je zou hier maar wonen’.

In de middag huren we als echte Nederlanders fietsen. We fietsen naar Raymond Island. Een eiland met prachtige natuur en koala’s. Vooral onverharde wegen dus beter te doen met de fiets. We spotten natuurlijk koala’s en genieten van onze bosrit.

file117699264_sprfile117699269_spr

Helaas, na twee nachtjes vertrekken we uit Eagle Point. We moeten richting Sydney. Volgende stop is Eden via de Lakes Entrances (prachtig). Wederom een rit van 350 kilometer waardoor we in de middag arriveren. Op de camping is wel een speeltuin maar geen springkussen. Dus wilt Sascha minigolf spelen, erg hilarisch… Volgens Sascha een spel vol efficiënte onderdelen. Met de stok sla je de bal één keer en daarna pak je de bal op om het balletje in het putje te deponeren. Waarom moeilijk doen, vijf keer tegen het balletje slaan en putten, als het ook makkelijk met hulp van de hand kan?!

file117699273_sprfile117699271_spr

De volgende dag is het National Park dag, dit maal het Boyd’s NP. Vanuit de Boyd’s Tower zien we de kust en de natuur. Ik wil niet in herhaling vallen, dus het was er niet vreselijk. Daarna op naar de pier in Eden en van daaruit zien we de gehele kustlijn inclusief de toren van Boyd’s van verre. De rit naar Boyd’s Tower was een route om de baai van zo’n veertig kilometer.

file117699275_spr

De volgende stop is Canberra, weer 350 kilometer voor een nachtje (waar zijn we mee bezig). Sascha is het lange reizen meer dan zat en pas als we haar de grote gele M beloven is ze stil. Kijk, dat is nog eens opvoedkunde ‘pur sang’. Dus in Canberra eerst de Mc Donalds bezocht en Sascha helemaal blij. Ik dacht dat ze niet meer patatjes wilde, dus pakte ik er één… Ze zei: ‘mama, luisteren, niet doen!’

Omdat we maar een middag hebben, spelen we campertoerist. Lekker rijden met de camper en op toeristische plekjes uitstappen, foto maken en weer door. Zo zien we het Parlement van Australië, Canberra op grote hoogte en de rivier. De camping is niet veel en we slapen die nacht slecht doordat onze plek schuin staat.

file117699277_sprfile117699280_spr

De volgende dag weer 350 kilometer naar Emu Plains in de Blue Mountains. Het is er warm, 31 graden. Dus die middag is het zwembad van ons om eens lekker te chillen na het vele rijden van afgelopen week.

De volgende dag spenderen we in zijn geheel aan de Blue Mountains. Als senior toeristen doen we de toeristische route (nr. 5) en zien natuurlijk als iedereen de drie gezusters. Zo zien papa en mama heel veel mooie bergen en Sascha ziet ook heel veel mooie ‘Belgen’. Het meest spectaculaire uitzicht vonden wij de Evans Look-out. Na geluncht te hebben in het Emperior Hotel in Mt Victoria, vinden we het weer genoeg (vooral Sascha) en gaan we weer richting de camping.

file117699283_sprfile117699285_spr

Sydney ligt op maar een uurtje rijden van de Blue Mountains. Dus we parkeren onze camper in het olympisch stadion park en nemen de ferry naar de stad. We spenderen die dag met wandelen langs allerlei bezienswaardigheden. Zo zien we de pier, het Opera House (Sascha: Nemo-house) en de botanische tuinen. Dat laatste vond Sascha het leukst, want daar hangen de mega vleermuizen in de bomen. Ook de dag daarna zijn we op toer in Sydney, nu in Darling Harbour (lekker met de trein en camper op de camping). We struinen lekker door de stad en zien de Chinese Gardens, Darling Harbour en China Town.

file117699291_sprfile117699298_spr

Onze laatste dag in de camper spenderen we aan opruimen en inpakken, want ja het is zover, over twee nachtjes vliegen we naar Auckland! En uiteindelijk lukt het om al onze spullen in twee backpacks te krijgen, wat een opluchting!

Tot slot nog wat wist-je-dat-jes:
- We 131 dagen in Australië zijn geweest;
- 13.126 kilometer hebben gereden;
- We 107 dagen in de camper hebben geslapen;
- We 58 campings hebben bezocht;
- We 9 keer van staat zijn gewisseld en drie keer van tijdzone;
- De gemiddeld temperatuur 25 °C was (min 15 °C en max 41 °C);
- We 8 maal familie en vrienden hebben opgezocht;
- We 116 keer gebarbecued hebben;
- 8 wineries hebben bezocht;
- Zo’n 25 liter gratis drank hebben gekregen;
- Twee wespenzwermen de dood hebben gevonden op onze voorruit (en duizenden andere insecten);
- We een vogel hebben aangereden… staat van vogel tot op de dag van vandaag onbekend;
- Sascha trots 136 poepluiers heeft geproduceerd;
- Lol gehad hebben van 140 speeltuinen;
- We 7 kilo bagage per post hebben teruggestuurd;
- We 17 kilo lichaamsbagage in Australië hebben achterlaten;
- We 4 keer de Mc Donalds hebben bezocht;
- We 3 keer een bushfire en 1 keer een canefield brand hebben gezien;
- Genieten in het kwadraat zeer van toepassing was!

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!