amber

Amber en Roland met drie jongens op reis Australië
1 mei tot 26 augustus 2011

Amber en Roland hebben een droom. Samen met hun zoons Morris (9), Lev (7) en Bux (5) willen ze avonturen beleven aan de andere kant van de wereld. Met veel tijd voor elkaar, kunst, cultuur, dieren en natuur. Deze zomer maken ze hun droom waar. Vier maanden lang trekken ze door Thailand, Laos, Cambodja en Australië. Met een extra uitdaging: lesgeven!

Door Amber en Roland Peijnenburg


Een andere wereld
Maandag 11 juli 2011. Sydney, Australië.

Completely in shock! Sydney is een fantastische stad. Het is een hoofdstad waar we wel zouden willen wonen. Het is super werelds met een futuristische skyline en leuke en 'rustige' wijkjes in de buurt van het centrum. Stranden in overvloed zoals The Bondi Beach. En natuurlijk het spectaculaire landmerk van de hoofdstad; The Opera House met The Harbourbridge op de achtergrond!

We waren niet voorbereid op zo een grote overgang van Azië naar Australië. Ik zit nu achter de computer met een pimpelrode druipende loopneus, een kloppende koortslip, aan mijn voeten net aangeschafte Uggs en aan mijn lijf een met spoed gekochte Australische Hoody (trui) van de Zoo (dierentuin)! Vooral Morris en ik, beide geboren als negers in een blanke huid, slaan ons hier amper doorheen. De overgang van 35 graden naar 16 is te groot.

Een andere overgang, shock, is de levensstandaard. Vanzelfsprekend is Australië duurder dan Azië, maar toch zeker goedkoper dan Nederland. Not! We wilden zo graag weer backpackers zijn?! Het bovenaardse wezen heeft wederom naar ons geluisterd. We leven als armoedzaaiers in Sydney. We konden niks vinden onder de 250 dollar per nacht en dus slapen we nu in YHS, Youth Hostel Sydney! Alles delen! Zoals alle kinderen rennen onze kinderen naar de wc omdat ze te lang hebben gewacht. Helaas pindakaas, net bezet! Eindelijk douchen in een ruimte met een gevoelstemperatuur van 5 graden, waarmee je gelukkig bent na twee keer voor een gesloten deur te hebben gestaan in je hemdje en de hele flikkerse zooi in je hand!

Gezien de grootte van ons gezin hebben wij een eigen slaapkamer met stapelbedden, anders slaap je dus met anderen. Net die dans ontsprongen! Inmiddels, vijf dagen later, zien we ook een aantal voordelen. Kids hebben genoeg ruimte, tafeltennissen, tv kamer, eten met wie binnenkomt, stoeien met de jonge gasten en de laatste avond een massageronde van onze kinderen aan drie leuke meiden en visa versa! Toch een leuke ervaring, alhoewel het gebrek aan comfort toch pijn blijft doen. Vooral de kou!

Sydney is dus een supergave stad, met een overvloed aan indrukwekkende winkels, leuke buurten, markten en de mooiste, ruim opgezette dierentuin die we ooit hebben gezien. Deze ligt bovenop een heuvel met een uitkijk op de Harbourbridge en Operahouse. We hebben in ons leven ook nog nooit zoveel foto's gemaakt van één gebouw. The Operahouse is gefotografeerd vanuit elke denkbare hoek en onder alle soorten tijdstippen van daglicht. Fenomenaal staaltje architectuur met skyline!

Morgen vliegen we naar Alice Springs. We houden ons hart vast. We gaan naar de woestijn, guess what? Het is 15 graden! Een woestijn?! Ik heb vroeger weer eens niet opgelet in de klas. In de nacht is het koud en overdag bloedheet, toch?

Ter afsluiting nog wat quotes van de kinderen:

De reactie van Bux op het bericht op het gastenboek van Tangatanga van de buurtmeisje: ‘trouwen, dat doe ik niet. Trouwen is stom! Wel in de bosjes zitten en relaxen en daarna taartjes eten en limonade drinken. Dan moet je daarna “lekker ding” zeggen!’

Bux ziet een didgeridoo spelende Aboriginal en vraagt bloedserieus: ‘Is dat nu een holbewoner?’

We komen aan in The Red Center, woestijn van Australië en Bux vraagt: ‘Bestaan er ook prullenbakken in de woestijn?’

We zitten op een boot en Amber klaagt voor de zoveelste keer over wind en kou! Lev: ‘Mama, geniet nu want je bent hier maar één keer in je leven’.


Regen in de woestijn
Zaterdag 16 juli 2011. Omgeving Ayers Rock, Australië.

Ik zit achter de computer en op de achtergrond klinkt Australische Cowboy muziek in een café in the middle of nowhere en peins me suf hoe ik de afgelopen vijf dagen moet beschrijven. We waren in the outback van Australië, the Red Center. In het midden van Australië, de woestijn, zijn een aantal fenomenale natuurverschijnselen te vinden. Deze natuurwonderen zijn het mooist bij zonsondergang en – opgang. De rotsen, bergen, zandwegen en woestijn zijn dan vuur- en vuurrood! Daar ligt het pijnpunt, wat ik haast niet op papier geschreven krijg. Ongeveer 360 dagen in het jaar schijnt de zon en de dagen dat wij er waren was het koud. IJskoud, bewolkt en regen! Ja, regen in de woestijn! The Ayers Rock die op elke postkaart en reisgids staat afgebeeld tegen een knalblauwe lucht, hebben we moeten aanschouwen met een asgrauwe achtergrond. Het enige mooie hiervan is dat niet veel mensen kunnen zeggen dat zij Ayers Rock, Uluru, hebben gezien in de regen. Niettemin was het zeer indrukwekkend, maar we hebben wel gevloekt. Waar maak je je druk om denk je misschien: een rots in de regen, puh, puh! Ja, dat maakt het alleen maar zuurder, een bloody rock, waar we een derde van ons totale reisbudget (vliegtuig, 4wd auto, dure hotels, andere zijn er niet!) aan hebben besteed.

Onze ‘Christel-bak’ (4WD) heeft een hoop goed gemaakt. Roland voelde zich een echte stoere cowboy in een ‘echte’ auto! Dat was wat anders dan onze suffe familiebak of rijdende vuilnisbak in Nederland. De eindeloze dust roads die meters stof deed opwaaien en waarbij je zelden iemand tegenkomt, gaf ons een nietig gevoel. Eindeloze vlakte, bergen en relatief veel groene vergezichten vanwege de regenval. Soms leek het zelfs de Drunense duinen, alleen dan zo uitgestrekt als Frankrijk en Spanje bij elkaar! 

De volgende dag hebben we een stoere tocht gemaakt bij de Kings Canyon, een paar honderd kilometer verderop. In totaal hebben we toch ongeveer 1500 km gereden om van A, B naar C te komen. We hebben als bergbeklimmers de Canyon getrotseerd. Dat gaf een kick! De vijfde dag eindelijk een helderblauwe lucht. Wauw. Tranen in onze ogen. Verder hebben we ook bijzonderheden gezien als een zoutmeer, een hele grote vlakte met zout. Vroeger is een gedeelte van de woestijn een zee geweest. Ook hebben we kraters bewonderd van ingeslagen meteorieten. Onze jongens hebben zich kunnen uitleven, het is een echt jongensgebied. Het was wel veel wandelen en klauteren, dus 'the mood' was op het eind van de dag wel eens wisselend. Al met al was het een tough and rough experience, real out back life!

Nu op weg naar de East Coast. White sunny beaches?


Mannendingen
Zondag 31 juli 2011. Hervey Bay, Australië.

A big silence. Here we are again! We hebben dagen zonder internet gezeten en een crash van de harde schijf gehad. Foto’s, filmpjes en honderd bioscoopfilms zijn in rook opgegaan! Zonder schijf ook geen tangatanga.com. We hebben na research nog het een en ander kunnen redden. Nu dan toch een vervolgverslag uit Down Under.

Een aantal zaken hadden we van te voren vastgelegd, zoals de vluchten en een aantal hotels in Australië. Zo werden we in Brisbane aangenaam verrast met een wolkenkrabber van een hotel, waarvan wij het genoegen hadden om één nacht door te brengen in een appartement op de 20e verdieping. Wauw, wat een uitzicht, een ruimte, een luxe! We hadden even genoeg aan ons appartement en hebben Brisbane totaal links laten liggen, behalve voor een kort bezoek aan het Modern Art museum.

Late check out en op weg om ons monsterlijk grote ‘burgerbak’ alias camper, op te halen. Tevens goed nieuws in ontvangst genomen. De oude, vertrouwde buschauffeur kon haar functie weer oppakken daar haar internationale rijbewijs werd goedgekeurd, ondanks het feit dat het nationale rijbewijs gestolen was. Twee actieve bestuurders kunnen de absurd lange afstanden wel aan!

De eerste dag rijden we door een vulkanisch landschap, Glass House Mountains, geweldige mooie uitzichten! De kracht van Australië is sowieso de eindeloze vergezichten van heuvel-, woestijnlandschappen en kustlijnen. We rijden urenlang zonder gestoord te worden door enige signalen van de bewoonde wereld. Wel worden we elke kilometer geconfronteerd met een dode kangoeroe langs de kant van de weg.

We rijden naar Noosa Heads, het Saint Tropez van Australië. Wat een humor hebben die gidsen. Het is meer het Ulvenhout van de Gemeente Breda! Een paar chique winkelpandjes met kleren voor oude dames. De stoere surfjongens komen beter aan hun trekken, die kledinglijn is voldoende vertegenwoordigd. Ik sta in geheel Australië met lege ‘shopping’handen. Mijn behoeften aan manspotting wordt een stuk beter bevredigd. Het strand wordt regelmatig gevuld met breed, gespierde en zwaar getrainde jongens, die een watersport beoefenen. Enfin, in Noosa blijven we twee nachten, bezoeken de beroemdste en grootste markt van Australië, Eumundi, ehhe! Heerlijk bijkomen op het strand!

Vroeg in de ochtend vertrekken we via een omweg van Tin Can Bay naar Hervey Bay. Rond acht uur in de ochtend komen daar bijna elke dag twee wilde dolfijnen, die daar eten krijgen van vrijwilligers. We komen veel te laat aan, omdat de mevrouw van het navigatiesysteem ons voor de zoveelste keer over onmogelijke zandwegen laat rijden. Vrouwen en richtingsgevoel?! Gelukkig, de dolfijnen, zelf misschien ook met een verstoord sonarsysteem, waren ook te laat en onze kids mochten ze een visje geven.

Daarna direct door naar Hervey Bay, het vertrekpunt voor Fraser Island. A real man thing! We huren wederom een 4WD, nu een oude, en verkennen het eiland voor twee dagen en één nacht. De eerste dag scheuren we inlands over zandwegen met diepe kuilen waarbij we klotsend, bijna kotsend en onze hoofden stotend tegen het plafond, rijden naar stille, blauwe meren waar we picknicken. Het eiland is het grootste zandeiland van de wereld. Het meest opmerkelijke is dat in het midden van het eiland een strook regenwoud is, waanzinnig! Dit hebben we al wandelend ontdekt.

We slapen in het regenwoud tussen de bomen van veertig meter hoog. Klinkt romantisch, was het ook. Achteraf! Behalve dat het zonlicht alle warmte tegenhield. We hebben in plaats van twee tenten één opgezet. We hebben deze gedeeld met z’n allen, dat gaf een hoop warmte. Diehards!

De volgende dag hebben we ordinair gescheurd op het strand. Dat kan alleen wanneer het eb is. We zijn gebonden aan vier uur. Hier valt niet aan te ontkomen. De dag dat wij er waren liet de branding van zich horen, hoge ferme golven. De golven, het witte zand en de stoere auto maken Roland onverwacht wild. Hij, die auto's verafschuwt en vermijdt, rijdt onbeheerst als een toreador die zijn stier in bedwang wil houden en toch op zoek is naar the thrill. De kinderen krijgen hun eerste rijles op het strand en rijden zigzaggend over het zand.

Verder loven we een prijs uit wie de eerste dingo spot! Fraser Island is het Dingo Island. Een dingo is een soort gevaarlijke wilde hond. En ja hoor daar staat hij op een duin. Na een tijdje komt hij zelfs heel dicht bij, ahhh! Met rug- en spierpijn nemen we afscheid van Fraser Island!

Alsof we nog niet genoeg gedaan hebben gaan we de volgende dag walvissen, spotten met een boot! We varen uren maar dan…! Tandjes, wat zijn ze groot en mooi. Het is heel wonderlijk, twee walvissen komen echt naar de boot toe. Ze zijn nieuwsgierig, absoluut niet mensenschuw. Sterker nog, we krijgen de opdracht naar ze te zwaaien. Nou ja, ze waaien terug met hun vin! Ja, ja echte wilde walvissen die weer op de terugweg zijn naar Antarctica! Een tegelspreuk natuurlijk, maar de natuur blijft ons hier verbazen.


Witte stranden met turquoise wateren
Woensdag 3 augustus 2011. Hideaway Beach, Australië.

We vertrekken naar het binnenland, Eungella Park, Finch Hatton Gorge. Eerst een rit waarin we ons wanen in een soort Texasachtig cowboy landschap; droge weilanden, heuvels en bergen. Er schijnt wederom een felle zon. We kijken kilometers ver en hoog de lucht in. Op het laatste moment wanneer de Tomtommevrouw aangeeft dat we er bijna zijn, rijden we zo het regenwoud in! Een wirwar van hoge groene bomen met lianen er tussendoor slingerend, allerlei kleurrijke fluitende vogels en een vleugje zon die fonkelt op de verschillende gekleurde bladeren! Pardoes rijden we op een alternatieve bushcamp met een oude hippie-achtige eigenwijze Australische cowboy. Het is een prachtplaatsje mits je houdt van alternatieve plekjes. Letterlijk douchen in het regenwoud, kampvuur met toffe andere gasten, eindelijk! Later kom ik nog eens terug op de armzalige gezelligheid van Australië, dit begrip is hier nog niet doorgedrongen!

De avond brengen we door met een jonge Belgische vrouwelijke dokter, die tijdelijk in Airlie Beach woont en werkt, en haar Italiaanse medereiziger. Tevens houdt een ware 'golddigger' ons gezelschap, zonder gekheid een bestaande en bijzonder goedbetaalde job! De assertieve Belgische is een ras verhalenverteller en zodoende hebben we een boeiende avond. Bij vertrek geeft ze ons nog een paar waardevolle tips die allen een schot in de roos blijken te zijn. Bij de schemering spotten we overigens nog de zeldzame platypus (vogelbekdier) in het beekje bij de camping. Niet te vangen op een camera. We maken nog een paar wandelingen door het regenwoud naar twee fantastische ijskoude watervallen waar we een bijna dodelijke zwemwedstrijd houden.

Na de bushcamp gaan we naar Cape Hillsborough. Een familiecamping bij een fenomenaal mooi strand en een natuurrijke omgeving waar we een mooie wandeling maken. Allerlei wilde dieren zoals een kangoeroe, een wallibie en tientallen possums (kruising tussen ratten en konijnen) bezoeken deze camping dagelijks. Morris krijgt een Nederlandse vriend, Koen, waarmee hij een paar dagen speelt hier en op de volgende camping. Kinderen zijn een zeldzaamheid in deze tijd van het jaar in Australië, laat staan Nederlandse. Onze kids zijn over het algemeen erg veel op elkaar aangewezen. Dat gaat veelal goed, maar de behoefte naar hun eigen vrienden groeit ook.

Na twee nachten op deze plek vertrekken we naar Airlie Beach, de gateway naar de wereldberoemde Whitsunday Islands, de in en in witte stranden met turquoise wateren, oogverblindend! We nemen een dagtocht op een stoere en snoeiharde raftingboat naar Whitsundaybeach, waar we vooraf twee snorkelmomenten krijgen bij twee andere eilanden.

Op het moment dat we moesten gaan snorkelen worden we plots onder druk gezet. Snel wetsuites en snorkelequipment aan! Hurrie, hurrie. We hebben maar twintig minuten. A once in a life time moment, snorkelen bij de Great Barrier Reef tussen de beroemde 74 eilanden. Dit is gedoemd te mislukken. Pakken gaan heel moeilijk aan, uiteindelijk hebben de kids zich er in weten te wringen, blijken ze de pakken achterstevoren aan te hebben gedaan. Opnieuw, het klokje tikt! Snorkelbril valt af of beslaat. Door de druk haakt Lev af, vanwege teenpijn?!

Bux en Morris gaan het water in, maar al gauw is het te koud! De tweede keer is het huilen doordat het snorkelpijpje van Bux onder water komt. Enfin, we balanceren tussen de plicht als ouder en de roep van de grote gekleurde vissen in het water. We pakken nog net wat moois mee. In Port Douglas hopelijk nog een revanche, alleen dan ieder apart een dagje weg, zonder kids.

Na deze ervaring varen we naar het beroemde eiland. De brochures hebben niks te veel gezegd. Onwerkelijk mooi, een Photoshop moment! Het kan niet, maar toch is het real! Lunchen op het strand en dan scheuren we weer keihard terug naar Airlie Beach! Weer een echt jongensmoment, we ketsen over de golven waardoor de voorkant van de boot twee meter boven de golven hangt, de wind is oorverdovend en er heerst het gevoel dat het elk moment afgelopen kan zijn met één van ons, omdat er één over boord wordt geslingerd. Uiteindelijk veilig weer thuis.

In de avond treffen we de voorbereidingen voor de achtste verjaardag van Lev. Het wordt een topverjaardag. We gaan op aanraden van Jane, de Belgische dokter, naar Hydeawaybeach na een stop bij Mc Donalds. Het is even rijden over onverharde wegen, soms erg stijl, maar komen dan in een paradijs terecht voor ons alleen.

De hele dag doen we spelletjes. Lev heeft het voor het zeggen. Hij rent fanatiek in zijn nieuwe voetbaltuniekje rond. We gaan wild kamperen. We verheugen ons erop. Wanneer het eenmaal avond is en er geen maan aan de hemel verschijnt is het dus pik en pikdonker. Ik krijg het finaal op mijn heupen. Ik hoor vreemde geluiden. In de avond na het kijken van de door Lev uitgekozen kinderfilm 'Free Willy', kan ik de slaap niet pakken. Roland wordt ook wakker. We sluipen naar buiten om frisse lucht te krijgen en kijken bewonderend naar de volle sterrenhemel, totdat we geritsel in de struiken horen. We rennen allebei acuut naar binnen en struikelen over het trapje. Van de zenuwen komen we in een lachstuip terecht. Dat lucht op en al snel vallen we in de late uurtjes in slaap. De volgende dag worden we al heel vroeg wakker in ons paradijsje. Al die verhalen en foto's van al die mooie stranden vervelen jullie misschien, maar wij krijgen er nog niet genoeg van. Zeker met de wetenschap dat we de komende jaren weer veroordeeld zijn tot de claustrofobische stranden van Nederland.


Cassowaries, zeurpieten en een vleermuizenziekenhuis
Zondag 7 augustus 2011. Yungaburry, Australië.

Etta Bay
Na Hydeawaybeach rijden we in één keer door naar Etty Beach. Het zijn tweebaanswegen en na elke honderd kilometer moeten we eindeloos wachten vanwege wegwerkzaamheden. Alsof we ons begeven in Nederland.

Na een veel te lange rit komen we aan in Etty Bay. We rijden de camping nog niet op of we worden verwelkomd door een cassowarie. Dit is een zeer zeldzame vogel die alleen voorkomt in Australië en op nog één ander eiland in de wereld. Het is een soort struisvogel. Hij is ook niet ongevaarlijk. Hij heeft klauwen zo groot als die van een beer. In Australië leven er nog 1500. De kans dat je die vogel tegenkomt is een heel klein. Wat een geluk!

Dat geluk duurt niet heel lang. We krijgen instructies op de camping dat we nooit mogen rennen, want dan kan hij agressief worden, vooral tegen kleine kinderen. Nooit eten geven! Op een goed moment had onze grote vogelvriend de prullenbak (plastic zakje) te pakken! Hij bleef met veel machtsvertoon rond onze camper hangen. We kregen hem niet weggejaagd! Hij werd er niet vriendelijker op en we zijn snel de camper ingevlucht. Hij bleef nog een half uur voor de deur staan. Hilarisch! Al met al is hij echt indrukwekkend. Hij is groot, gracieus, sterk, imponerend, kortom super! Drie cassowaries komen deze camping regelmatig bezoeken. Wij hebben er één gezien. Een aanrader! Geen reisboek die er iets over schrijft!?

De kinderen genieten twee dagen van het strand. Ze vermaken zich erg goed met allerlei zelf verzonnen strandspelen. De dag erop worden we wakker met een oud vertrouwd Hollands klote weertje, wat ons de komende drie dagen blijft plagen. Regen, regen en veel grauwe grijze wolken!

Paronella Park
Iedereen adviseert Paronella Park. Must see. Number One in Queensland! Dus ja, kuddedieren als we zijn volgen we the beaten track. Dom, dom, dom! Met alle respect deze ranking geldt alleen voor Australiërs, die nog nooit iets hebben gezien van Europa. Dit is een Europees aandoend park met een paar mooie oude bouwwerken (honderd jaar) van een Spaans aandoende architectuur. We maken een paar mooie foto's, maar raken al snel verveeld. We krijgen een rondleiding van een veel te luid sprekende vrouw, die alles heel duidelijk articuleert en ratelt als een slang! Ze zeurt ook dat we bij elkaar moeten blijven en we dit en dat beter niet moeten doen. Mijn irritatiegrens stijgt al vrij snel. Wat kunnen mensen zeuren! Ik kijk zelf wel en alle weetjes over het park kunnen me gestolen worden.

De Australiërs begrijpen ook niks van cultuur en architectuur (Aboriginals vallen hier niet onder). Ik moet toch even spuien! Ze hebben in het geheel geen gezellige en culinaire eetcultuur. We komen sporadisch een restaurant tegen dat de moeite waard is. Op elke hoek van de straat kun je bbq'en en kun je lappen vlees kopen vanaf 700 gram. Het wemelt er van de fast food restaurants en fish en chips is het meest voorkomende aangeboden maaltijd. Heel veel wordt ook gefrituurd, zowel vlees, vis als aardappels. Er zijn overal uitgestrekte stranden, maar nergens boulevards met terrasjes!

Wanneer je een dorp binnenrijdt in de binnenlanden kijk je ook je ogen uit. De tijd heeft hier al decennia stil gestaan. We komen pubs binnen met de televisie op het kanaal van MTV die clips draaien van dertig jaar terug, Wham, Cindy Lauper, Janet Jackson en Madonna. Het is er vaak kaal met een paar plaatjes op de muur met pin-up girls, alhoewel de mensen erg conservatief lijken. Een dorp heeft gemiddeld drie kerken! Emigreren? Nee, nooit ondanks de weidsheid en het mooie weer. Want het dichtbevolkte Nederland lonkt nou ook niet bepaald.

Waar ik de Australiërs om moet roemen is de ongekende behulpzaam- en vriendelijkheid. Ze staan altijd voor je klaar en geven graag nog een paar extra tips. Ze maken ook graag een praatje met de buitenlanders en schrikken niet af van slechte grammatica. Dat is wel even wat anders dan een vakantie doorbrengen in Frankrijk. Daar zien ze je niet staan, of laten graag merken dat je maar een suffe toerist bent! Hier maak je gemakkelijk 'vrienden'. Wanneer je zou emigreren dan word je hier snel opgenomen, alleen je moet wel tegen de conservatieve en over-protectieve regeltjes kunnen. Nederland is er ook niet vies van, alleen valt het hier nu op! Overal borden met regels, campings en tours met eindeloos veel (veiligheids-) regels. Mensen die je aanspreken wanneer je iets doet wat niet hoort! Geef mij maar de chaos van Azië. Het ligt grotendeels aan mezelf, het is mijn allergie, dus neem het de Australiërs niet kwalijk. Enfin, dat over Paronella Park.

Table Land
De volgende dag verlaten we de kustvlakten en bezoeken Atherton Tableland. Het is door de koele lucht, zware regens en rijke vulkanische bodem een rijk landbouwgebied. We zijn ook getuige van het natte en koele weer! We rijden het watervallencircuit en bezoeken de indrukwekkende watervallen; Millaa Millaa, Zillie en Ellinjaa.

We zetten onze tocht voort naar een volgend natuurwonder, de Mount Hypipamee crater. Het is een gifgroen meer, ingeklemd tussen steile kliffen. In de middag bezoeken we een klein ziekenhuisje voor vleermuizen. Hier hebben we verschillende soorten op de kop hangende creeps gezien.

Vervolgens zijn we via een omweg, om de Curtain Fig Tree te zien, naar Yungaburry gereden. Een friendly town, packed with cute cafes and excellent restaurants, dus! Het stadje is wel een must see! Typisch stadje. Ondanks een hoop gelul van mijn kant hebben we in de avond heerlijk gegeten bij Franny! Na het tafelen zijn we naar een camping gereden waar we niet meer geaccepteerd werden, te laat! Dan niet, en hebben onze camper pontificaal op het marktpleintje gezet. In de ochtend werden we wakker van het gekeuvel op straat.


Geen Australië
Zaterdag 13 augustus 2011. Queensland.

Port Douglas
Sunshine, 26 graden! Op weg naar Port Douglas hebben we een stop gemaakt bij Tjapukai Aboriginal Cultural Park. Het was voor de volwassenen een misser en we voelden ons flink afgezet, een Paronella Park gevoel! By the way, the all of Australië is 'extreme expensive'! De Australische dollar staat erg sterk en de prijzen zijn sky high. Een Europees salaris kan hier nauwelijks tegen op boksen. We maakten kennis met de cultuur van de Aboriginals. Een paar korte dans- en theatervoorstellingen door steeds dezelfde enigszins verveelde vier Aboriginals, die duidelijk hun dagelijkse programmaatje afdraaiden. Vervolgens mochten we actief meedoen met boemerang en speren gooien. De kinderen vonden het één van de leukste uitjes. Alles voor 't jong!

We rijden door naar een BIG 4 camping bij Port Douglas. We blijven een paar dagen hangen vanwege een plekje met een superweids Frans Dordogne-achtig uitzicht. We bezoeken de zondagsmarkt en rijden door naar de beroemde gorge bij Mossman. Een fantastische wandeling door het regenwoud gemaakt. We hadden nooit verwacht dat we tijdens onze reis zoveel regenwoud zouden zien. De geluiden in het regenwoud en vaak zelfs tot op de campings doen vaak aan Jurrassic Park denken. De vogelgeluiden zijn niet te omschrijven mooi en indringend.

Tijdens al onze wandelingen hebben we verborgen interesses ontdekt bij ons zelf. Interesses, die voorheen in onze gedachten, pasten bij een saaie natuurkundige met een grijs baardje getrouwd met een vrouw in gemakkelijk zittende kleding en twee brildragende kinderen met een IQ van 135. Ondertussen nieuwsgierig? Oké. Eén van ons heeft zich ontpopt tot vogelaar en de ander is een bomenliefhebber geworden! Eindeloos zijn we op zoek naar mooie vogels, die bijna nooit dichtbij komen, en grote bomen met vreemde wortels en aparte bladeren of merkwaardige parasieten die de bomen min of meer om zeep helpen. Wie weet dat het Mastbos ons de volgende keer ook zo kan bekoren.

Krokodillen
Een onwaarschijnlijk waargebeurd verhaal. We hebben nu twee maal achter elkaar krokodillen in het wild gezien. De eerste keer liggen drie van die grote reptielen aan de oever van een rivier, die wij al rijdend passeren op een drukke snelweg. Tot grote ergernis van de brave Australiërs stoppen wij met piepende banden ons enorme grote vehikel langs de kant van the highway. We rennen naar de rivier en ja hoor daar liggen ze, drie joekels, waarvan één in actie. De andere keer werden we geadviseerd om een bepaald wandelpad te nemen naar een riviertje waar heel vaak een krokodil te zien is. Gewapend met stokken liepen we over het pad. Heel bizar, want je komt aan de kant van de rivier waar krokodillen zijn. Toevallig lag er één aan de overkant. Met kloppend hart komen we dichterbij, om een foto te maken, want voor het zelfde geld ligt er één aan onze kant in het water. Wanneer ze in het water liggen zijn ze moeilijk te zien!

Overal zijn er ook borden met waarschuwingen! Zo veel avontuur, zoveel wilde beesten, dat zijn we niet gewend. Onze thrill in Nederland reikt niet verder dan een groep duiven op de Dam, een hooiwagen in de hoek van het plafond van de wc of in het ergste geval een muis in de keuken. Hier worden we dagelijks geconfronteerd met dodelijke en giftige dieren en bijzondere natuurverschijnselen. Dan kom je bijvoorbeeld net het water uit en hoor je dat men een giftige catfish in het water had gezien. Niet gesproken over de dodelijke stinger, jellybox fish en haaien die hun habitat in de zee van de Sunshine Coast hebben (gelukkig minder aanwezig in dit seizoen). In de maanden oktober tot mei gaat niemand de zee in! Dat kan je niet voorstellen als je zoveel kilometers strand ziet.

Een andere keer werden we, in het regenwoud, geattendeerd op een boom die stoffen achterlaat in je zenuwbaan als je er langs schaaft, waar je weken last van kan hebben. De kinderen hadden daar net vrij uit in bomen geklommen en aan lianen gehangen!

Via de mooiste bounty stranden, onwerkelijk hoeveel langgerekte en lege stranden Queensland kent, rijden we naar Daintree en Cape Tribulation. We zijn niet met uitstek strandliefhebbers, maar deze zandparels overstijgen alle verwachtingen. Waanzinnig! Naast deze beaches ligt direct het regenwoud. Het is het enige regenwoud in de wereld dat de zee ontmoet. Alles is één groot regenwoud.

Ook de waanzinnig mooie campings waar we vertoeven zijn verscholen in the rainforest. We brengen hier drie dagen door. We zwemmen in gorges, creeks of de zee. In de meeste wateren kunnen of mogen we overigens niet zwemmen vanwege alle bovenstaande gevaren. Verder wandelen we ons suf. Het woord wandelen vertalen we naar de kids natuurlijk meestal in allerlei synoniemen als, avonturen- jungle- of survivaltocht of een crocodile- of cassowarry spotting adventure! We krijgen het aardig verkocht. Tijdens de tocht vermaken ze zich eigenlijk altijd wel.

Neemt niet weg dat we ons soms helemaal kapot kunnen irriteren, aan de drukte van de kinderen tijdens een wandeling of een autorit. En zij aan ons omdat we zo snel en vaak flauw reageren en hun grappen niet kunnen waarderen of zelfs niet eens snappen! Het is allemaal niet de moeite waard om dit te vermelden op papier, omdat het de dagelijkse ditjes en datjes zijn, zoals in Nederland. Doe nou eens... Niet zo stuiteren... Ga even ergens anders... Niet hier... maar ga daar rennen en schreeuwen, bla bla, bla!

Wanneer de kids een vriendje hebben op de camping dan heeft Lev het vaak moeilijk. Lev huilt dikke tranen als er weer afscheid genomen moet worden. We hadden ook verwacht dat hij het minst goed tegen veranderingen zou kunnen. Het viel reuze mee. Wel blijft hij liever op één en dezelfde camping en hecht hij zich vrij gemakkelijk aan mensen en gewoontes. Schatje!

Great Barrier Reef
We zijn naar het wereldberoemde koraalrif, The Great Barrier Reef geweest met Quicksilver. We werden geadviseerd om het uiterste rif te bezoeken, omdat het daar het mooist is. Na veel wikken en wegen én een kostenafweging, hebben we de knoop door gehakt. We varen naar een kindvriendelijk platform met allerlei faciliteiten; een gang met ramen (aquarium) om naar de vissen te kijken zonder nat te worden, een halve duikboot met een glasbodem om koraal en vissen te exploreren en veel staff om iedereen te helpen.

De kids waren inmiddels warmgedraaid en hebben gesnorkeld. Ditmaal waren ze erg enthousiast. De kou blijft een vijand en ze houden het niet heel lang vol. Desalniettemin, genoeg grote en mooie vissen gezien. Roland en ik hebben elkaar afgelost en waren onder de indruk van het kleurige onderwater spektakel. Het is net geen BBC deep sea dicovery, maar het koraal en de vissen zijn prachtig. Snorkelen werkt ook heel rustgevend. Je bent alleen met je eigen adem en het aquarium. Het was allemaal de moeite waard. Wellicht dat het Lower Reef minstens zo mooi was, wij zijn er niet geweest!

Nog een paar dagen gehad. Strand, zee en mijmeren over de reis die nu toch echt op zijn einde loopt. We hebben nog een hilarisch avondje gehad met humoristische linkse Australiërs! Ze zijn er wel, we gingen echt denken dat hier alleen de conservatieve way of life was doorgedrongen. We werden spontaan uitgenodigd op hun strandfeestje.

We waren een strandwandeling aan het maken. Ineens zagen we een zeehond in het water! Mooi niet, het was een persoon. Van hieruit begon de hilarische avond. Wat een verademing! Ze noemen Queensland de zesvingerige staat (inteelt). Queensland is geen Australië volgens deze lui. Nu valt het kwartje! Een oud vertrouwd avondje, zoals we gewend zijn in Breda met onze familie en vrienden. Een mooie afsluiting. We komen tot de slotsom dat we zo hadden bijgetekend voor acht maanden! Er is veel te koop in de wereld. Alleen de warmte en de humor van je allerliefste familie en vrienden is toch het meest waard. Een supermooie ervaring en een veelvoud aan herinneringen blijven over! We voelen ons een rijk mens! Allemaal superbedankt voor al jullie aandacht, reacties en liefde.

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!