LauraLauraRoaldgezinsfotometdreumes en Roald reizen met peuter en huurauto door Nicaragua
8 mei - 1 juni 2015

 

Dex (3) mocht vorig jaar al kennismaken met de Filippijnen en Beijing. Dit jaar nemen Laura en Roald hem drie en een halve week mee naar Nicaragua. De reis is al gepland, de huurauto geboekt. Benieuwd naar hun avonturen in dit armste maar ook veiligste land van Midden Amerika.

 door: Laura


Nicaragua: de voorbereiding
Donderdag 30 april 2015. Nederland.

We tellen de laatste twee weken hier in Nederland af. En het kan niet snel genoeg gaan. Op 8 mei vertrekken we naar Nicaragua, een land in midden Amerika, met vulkanen, meren, stranden, steden en prachtige natuur. In het noorden grenzend aan Honduras en in het zuiden aan Costa Rica en ongeveer vier maal groter dan Nederland. Een van de armste landen in Latijns Amerika, maar als het goed is wel een van de veiligste landen.

Een land wat nog niet overspoeld wordt met toeristen, en dat is dan ook voor ons de reden om dit land te bezoeken. Oh en dat het een prima bestemming moet zijn om zelf met een huurauto te bereizen. Waarom niet gewoon met de lokale bus? Is spotgoedkoop, brengt je overal en zorgt eerder voor contact met de lokale bevolking. Omdat we gewoon zin hebben in een stukje vrijheid. Stoppen waar we willen stoppen en niet te hoeven slepen met rugzakken en Dex.

Ons reisschema heb ik al wel helemaal uitgestippeld. Niets is fijner om al maanden voor vertrek je te verdiepen in het land van bestemming. Na tientallen reisverslagen, fora en de Lonely Planet doorgespit te hebben heb ik een keuze gemaakt voor onze stops. De aankomende drie en een halve week neem ik jullie mee door dit land en kunnen jullie onze ervaringen lezen.
Voor al mijn trouwe volgers van de afgelopen jaren, dit jaar worden mijn reisverslagen iets uitgebreider omdat ik dit jaar ook het verslag bij hou voor de website www.verrereizenmetkinderen.nl zodat andere ouders kunnen lezen hoe het is om met een jongetje van drie dit avontuur te beleven.


De eerste belevenissen
Maandag 11 mei 2015. Laguna de Apoyo, Nicaragua.

Zo zenuwachtig als een kind voor Sinterklaas ben ik in de dagen voor ons vertrek. En ik kan honderd keer tegen mezelf zeggen dat ik ff lekker normaal moet doen, maar ik krijg pas rust als ik in mijn vliegtuigstoel neerplof. Zal de vliegreis goed verlopen, heb ik alle hotels gereserveerd en wat zal Dex van deze hele onderneming vinden? Nou Dex vind het allemaal prima. Met het vliegtuig mee is natuurlijk al prachtig en dat inclusief iPad met filmpjes en koekjes heeft hij niets meer om over te klagen. Hij slaapt van de totale reis maximaal tweeëneenhalf uur, maar blijft gezellig. Fijn voor ons en de rest van het vliegtuig.

Het overstappen in Londen en Miami verloopt ook allemaal voorspoedig. Er was nog wat verwarring over het wel of niet zelf de koffer Amerika binnen te slepen. Op Schiphol vertelden ze dat alles automatisch geregeld zou worden en dat wij er geen omkijken meer naar hadden. Dit was een nieuwe regeling. Waarschijnlijk alleen nog in Nederland bekend want in Londen kregen we toch wat anders te horen. Tja dan maar wachten bij de bagageband en zien wie gelijk heeft. En ja hoor binnen tien minuten kwam netjes onze koffer op de band en hebben we keurig aan de Amerikaanse check-in voldaan.

RoaldDexhangmatApoya

Ongeveer 24 uur na vertrek van huis landen we in Nicaragua. Bij de uitgang van het vliegveld zie ik tussen de tiental opdringerige taxichauffeurs een bordje met mijn naam. We worden zoals afgesproken netjes opgehaald door Hotel San Simeon Lodge. Dit leuke eco hotel ligt aan Laguna de Apoyo. We hebben een bungalow met badkamer in de buitenlucht. Super interessant vindt Dex! Een prima plek om bij te komen van onze lange trip. We worden omringd door prachtige natuur, vele gekleurde vogels en in de verte horen we de brulapen. Het is even wennen aan de warmte, maar een duik in het meer, of een rondje kajakken brengt verkoeling.

Omdat drie dagen lang stil zitten voor ons niets is en onze dagen lekker lang zijn omdat meneer Dex ons om vijf uur ‘s ochtends vrolijk wakker zingt (lang leve de jetlag) gaan we op dag twee op pad naar het plaatsje Masaya. Bekend om zijn markten. Onze eerste kennismaking met het Nicaraguaanse leven. De ene markt is er voor toeristen, kraampjes vol met gekleurde zooi (vind ik). Tasjes, hangmatten, magneten, zelf gekleide asbakken etc etc. De lokale markt vind ik een stukje leuker, kramen met groenten en fruit, vlees of huishoudelijke spullen. Het valt me op dat ik geen groot verschil kan vinden met de dorpjes in Azië, net zoals daar is het rommelig. De straten en stoepen zijn half af of nooit meer gerepareerd, afval wordt over de schutting gesmeten en de meeste huizen zijn in elkaar geknutseld. De eerste beelden van de armoede in Nicaragua. Maar het is er wel gezellig, de muziek die overal uit de winkeltjes hoorbaar is laat ons weten dat we echt in Latijns Amerika zijn!

Op dag drie bezoeken we vulkaan Masaya. Wat uniek is aan deze vulkaan en voor ons erg makkelijk is dat je met een auto tot aan de rand van de krater kan rijden. Bij aankomst kun je dan ook niet om de gigantische aswolk heen. Vijf minuten maximaal mag je aan de rand verblijven, dit in verband met alle toxische gassen die uit de krater omhoog stijgen. We maken nog een hike naar een hoger gelegen deel om vanuit daar een prachtig uitzicht te hebben op de krater en omliggende natuur. En wat zijn we blij dat we de rugdrager voor Dex mee hebben genomen.


Bij de dokter
Woensdag 13 mei 2015. Granada, Nicaragua.

De dagen in Laguna de Apoyo zit erop en we reizen door naar Granada. Een stad met een fantastisch koloniaal centrum. Groene parken, gekleurde huizen, grote kerken en gelegen aan een gigantisch meer. We verblijven twee nachten in Hotel Con Corazon, een hotel dat honderd procent van de winst investeert in schoolopleidingen voor kinderen in Nicaragua. Ook weer een top plek om te verblijven.

BusnaarGranada

Ons verblijf in Granada begon niet helemaal zoals gepland, binnen het uur na aankomst zaten we met Dex bij de lokale dokter. Dex was bij het zwembad uitgegleden en viel met zijn voorhoofd op een punt van een houten bankje. Een 'glip' (volgens Roald is dat een raar Twents woord) oftewel een gat die even gehecht moest worden. We mochten bij de dokter achttien dollar contant aftikken voor zijn werk en een half uur later stonden we weer buiten. Het valt mee met de pijn, volgens mij is hij alweer vergeten dat er iets op zijn voorhoofd zit.

DexmethechtingGranadaKerkGranadaTerrasGranada

We bezichtigen de mooie stad, lopend en door middel van een rondje koets met paard. Over een uurtje kunnen we onze huurauto ophalen en morgenochtend vertrekken we naar Isla de Ometepe. Dus over een paar dagen weer een verslag met nieuwe avonturen.


Twee vulkanen
Maandag 18 mei 2015. Ometepe, Nicaragua.

Het online reserveren van een auto in Nicaragua gaat zonder problemen, het daadwerkelijk ophalen helaas niet. Mevrouw Avis kijkt of ze water ziet branden als we haar erop wijzen dat we ook een kinderzitje en gps hebben gereserveerd. Echt onmogelijk in Nicaragua volgens haar. Maar mevrouw het staat op de website! Oké dan nemen we de auto niet! Geen gps overleven we wel maar dat kinderzitje moet er komen. Mevrouw Avis gaat maar eens bellen en haar best doen. Die zelfde avond wordt er netjes een kinderzitje bij het hotel afgeleverd. Opgelucht duiken we het bed in en de volgende ochtend vroeg verlaten we Granada en rijden naar het vertrekpunt van de ferry naar Isla de Ometepe.

Het zou niet kunnen missen, maar toch rijden we een enkele keer verkeerd. In ons beste Spaans (handen en voeten werk dus) vragen we de weg en belanden we op de Pan American Highway, een perfect geasfalteerde tweebaansweg die ons in anderhalf uur naar San Jorge brengt. Ruim op tijd voor vertrek van de ferry. Ons hotel (La Omaja) op Ometepe had ons deze ferry aanbevolen, nieuwer, groter en dus veiliger. Als je dan bij het betreden van de ferry de naam Brakzand ziet staan en ook alle bewegwijzering perfect kan lezen dan besef je dat de ferry niet heel nieuw meer is. Een prachtig geschenk van de Nederlandse overheid aan Nicaragua, oftewel een prachtig afdankertje.

DexopveerbootometepeVulkaanOmetepe

Isla de Ometepe betekent eiland met twee vulkanen. Eén van de twee is nog actief al is deze voor het laatst in 1957 uitgebarsten. Beide vulkanen zijn te beklimmen, voor ons was het uitzicht vanuit ons zwembad voldoende. Dat betekent niet dat we vier dagen lui op ons achterwerk hebben doorgebracht, er is namelijk genoeg anders te zien en te doen op het eiland. Om te beginnen mochten we de eerste ochtend op het eiland een band verwisselen. We waren door een spijker gereden. Harstikke plat dus! Voor twee dollar werd de band geplakt en konden we weer verder. Het rond rijden ansich gaf al genoeg pret voor de achterbank, het eiland is namelijk het beste te vergelijken met een groot erf van een boerderij. Overal lopen paarden, koeien, varkens en kippen vrij rond. Dus ook midden op weg of op het strand. Eén keer kregen we tijdens de lunch in een restaurant bezoek van een veulentje.

LagunaOmetepeBrulaap2OmetepeLauraDexbijwatervalOmetepe

Elke dag begonnen we met een activiteit om later op de dag af te koelen in het zwembad. Een kajaktochtje naar Monkey Island was er één, nu viel het aantal apen op het eiland nogal tegen, maar in de bomen aan de kust en bij ons huisje zaten daarentegen grote families brulapen. Zwemmen in een prachtige lagune met helder water en met de kinderen uit het naastgelegen dorpje mango's uit de bomen gooien waren ook hoogtepuntjes. Maar het zwemmen onder de waterval was toch wel de winnaar. Maar dat zal wel gekomen zijn omdat we hiervoor drie uur in de hitte (35 plus) omhoog moesten ploeteren. Met Dex op onze rug en flinke klotsoksels was het bereiken van de waterval een grote beloning. Zoals altijd gaat de weg terug dan een stuk makkelijk, maar hier ging het even mis. Ik zwikte mijn enkel flink en viel, alleen had ik op dat moment Dex op mijn rug. Nu was ik blij dat ik de laatste tijd die spierballen had getraind, want ik kon mezelf nog net opvangen. Dus Dex kwam er zonder kleerscheuren vanaf, helaas loop ik nu rond met een flink geschaafde knie en een dikke enkel. Maar ook dat mag de pret niet drukken.


Surfer dude's
Dinsdag 19 mei 2015. Popoyo, Nicaragua.

Vier dagen is echt voldoende voor dit eilandje en vandaag zijn we met de ferry weer richting vaste land vertrokken. En kwamen we tot het besluit dat zo'n gps best lekker zou zijn geweest. Maar weer met handen en voeten uiteindelijk de weg gevonden naar Popoyo, een klein dorpje gelegen aan de Pacific Coast. Hier kom je eigenlijk heen als je een surfer dude bent. Nu ben ik niet vies van het kijken naar surfer dude's dus ik zit wel gebakken voor de aankomende twee dagen. Nu kap ik dit verslag af want ik moet even een handdoek voor onze kamerdeur leggen, we krijgen namelijk bezoek van een aantal krabben, en de kleintjes kruipen onder de deur onze slaapkamer in!

Er zijn alweer heel wat dagen voorbij en heel wat avonturen beleefd. Ons verblijf bij de surfdudes was top, leuk hotel (Nica Vida Surf Lodge), fantastisch breed strand bij eb, en bij vloed een top uitzicht op de zee met zijn enorme golven en surfers. Maar na twee dagen was het tijd om het strand in te ruilen voor natuur. Auto weer ingeladen en gaan.

Roalddexopstrand26meiSurferdudeopafstand26mei


Van jungle naar stad
Dinsdag 26 mei 2015. Leon, Nicaragua.

We hadden een lange rit voor de boeg, ons einddoel was Ecolodge La Sombre hoog in het noorden van Nicaragua dicht bij de grens met Honduras. Alle wegen waren goed alleen de laatste vier kilometer was onverhard. Op de website van de logde werd aangeraden om met 4x4 auto te komen, maar volgens mijn eigenwijze man was dat onzin en konden we dit ook prima met een hoge auto aan. Nou meneer heeft het geweten, want het laatste deel onverharde weg was slippen en glijden, en toen de auto echt geen grip meer had en richting afgrond begon te glijden werd er hard aan de handrem getrokken en zijn we de auto maar snel uit gesprongen en onmiddellijk grote stenen achter de wielen gelegd. Zie nou maar! (gniffel, gniffel). Met hulp van wat lokale spierballen zijn we uiteindelijk boven gekomen. En het was het waard. Een lodge midden in een groene oase!

Autogeen4WD

Het hotel biedt verschillende trips aan onder begeleiding van een bioloog, de eerste ochtend zijn we dan met deze man om zes uur de natuur ingetrokken op zoek naar vogels. En deze man, gekleed in een ietwat muf ruikende fleece trui met verrekijker en heuptasje was zeer enthousiast in zijn werk, hij kon tien minuten lang stil omhoog staan kijken op zoek naar dat kleine gekleurde vogeltje. Dit duurde Dex soms iets te lang en hij begon zich af te vragen wanneer we nu toch eindelijk die Jaguar gingen zien. Maar het zoeken werd beloond met het zien van luiaards, toekans en een heleboel andere vogels waar ik de naam weer van vergeten ben. De lodge beschikt ook over een frogpoint waar we in de avond die fantastisch leuke groene kikkertjes met zijn grappige pootjes konden bekijken. Helaas waren de andere trips van meerdere uren met mijn enkel niet te doen. In plaats van drie nachten zijn we er twee gebleven en hebben een dag aan ons verblijf in de stad Leon geplakt.

RoaldDexophangbrug26meiDekikkeropastand26meiInsect26mei

En dit was zeker geen straf, want wat is dat een leuke stad. Een prachtige kathedraal met aangrenzend een gezellig plein waar de inwoners samenkomen. Leuke straatjes om doorheen te slenteren en ook hier zijn de mensen ontzettend aardig en willen graag een gesprekje met je aanknopen. Door de extra dag hadden we de mogelijkheid om iets buiten de stad te ondernemen. Nu stond het boarden vanaf de naast gelegen vulkaan wel hoog op ons wensenlijstje maar ja die dingen gaan lastig als je reist met een klein jongetje. In plaats van vulkaan boarden werd het varen tussen de mangrove. We zochten naar krokodillen, die zich niet lieten zien. Wel werden er wasberen, leguanen en stekelvarkens gespot, een groot succes dus. Het enige nadeel van het verblijf in Leon was de enorme hoge tempratuur van richting de 40 graden. Maar ook hier had ik een leuk kleinschalig hotel (Hotel Azul) met zwembad uitgekozen die verkoeling bracht.

wittedakenLeon26meiVoetenzwembadLeon26mei

Ook ons verblijf in Leon is alweer ten einde en vanmorgen hebben we onze huurauto ingeleverd en zijn met een klein vliegtuigje naar een tropisch eilandje in de Carraiben gevlogen. Hier later meer over!


Nicaragua is fantastisch
Zaterdag 30 mei 2015. Corn Islands, Nicaragua.

Ieder jaar sluiten we onze reis graag af met een paar dagen aan het strand. Het liefst met azuurblauw water, snorkelmogelijkheden en een zo wit mogelijk strand met palmbomen. Check! Gevonden! In de Caribsche Zee liggen de twee eilandjes Big en Little Corn, met een klein vliegtuig vlieg je er in een uur vanaf de hoofdstad Managua naar toe. De eilanden geven je het gevoel niet meer in Nicaragua te zijn. De mensen zijn donkerder van huidskleur, praten Engels en de reggae muziek mag niet ontbreken.

RoalddexCIvliegtuigje

We verblijven in een prachtig strand hotel (Paraiso), gerund door een Nederlandse familie. Erg gezellig dus. Door veel reizigers die ooit hier waren geweest werd aangeraden te kiezen voor Little Corn, omdat het ongerepter is, nou dat hebben we dus niet gedaan. En niet om eigenwijs te zijn, maar omdat we op Big Corn meer mogelijkheden hadden om iets te ondernemen. Little Corn kun je in twee uurtjes rondom lopen, bestaat uit strand, met om de paar honderd meter een hotelletje of een bar/restaurant, en dat is het ook wel. Natuurlijk helemaal niets mis mee. Op Big Corn konden we met een golfkarrtje het eiland rond racen, wat een lol! Door leuke straatjes en langs prachtige afgelegen brede stranden. Kinderen sprongen achterop en reden stukjes met ons mee. Dex vond het fanatstisch.

CornIslandstrandCornIslandgolfkarretje

Vrijdag 29 mei was de verjaardag van Roald, en hoe beter kun je dit vieren dan met een vis- en snorkeltripje op de heerlijk warme azuurblauwe zee. En bij deze trip waren we voor een ochtend Dex vrij (en dat was best even fijn) . Dex mocht namelijk met de Nederlandse kinderen mee naar school, en kreeg les van de Nederlandse juf die ook bij dit gezin woont. Om vijf uur die ochtend stond hij naast ons bed, of het al tijd was voor school? Laten we hopen dat hij dit enthousiasme de aankomende twintig jaar vast houdt.

Het vissen en snorkelen was geslaagd, twee barracuda's aan de haak en velen onderwater. Maar ook spotted eagle rays, heel veel leuke gekleurde vissen (die vast en zeker ook een naam hebben) en fantastisch koraal. Het snorkelen boven gezonken schepen maakte het extra bijzonder. De verjaardag hebben we in de avond goed afgesloten met een enorme chocolade taart die ik als verrassing had besteld.

CornIslandRoaldtaart

En zoals elk jaar komt er een eind aan onze reis. We hebben Corn eiland verlaten en verblijven onze laatste nacht in een enorm sfeervol (not) airport hotel. Morgen vliegen we terug om maandagmiddag in Nederland te landen.

Conclusie: Nicargua was fantastisch, een land wat alles te bieden heeft. Zee, strand, vulkanen, natuur, prachtige sfeervolle steden en lieve mensen. Het is goed te bereizen, ook met kinderen. Ik kan het iedereen aanraden die op zoek is naar een land dat alles heeft maar wat nog niet overspoeld wordt door massa's toeristen. En maak je geen zorgen om te reizen in het regenseizoen, de paar buien (wel geteld drie) die vallen zijn meestal in de avond, wel hevig maar gelukkig van korte duur.

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!