Artikelindex

In gedachten op reis
September 2009. Nederland.

Tja, en ik beweerde nog wel zo hard niet verslavingsgevoelig te zijn. Wat een leugen was dat! Niet alleen voor mij blijkbaar, regelmatig klinken er nog plots Engelse of Thaise woorden tijdens het spelen uit de kleine kindermonden. Om de haverklap wordt er gevraagd wanneer we weer 'echt' op vakantie gaan naar Thailand... Er zou bijna een praatgroep voor thuiskomers georganiseerd moeten worden om niet te verdwalen in de prachtige herinneringen.

Ik dacht destijds dat de reis in 2008 toch echt de laatste kans was om lang en ver op reis te gaan. Temeer omdat de oudste met de leerplicht te maken ging krijgen. Tot dat verlichtende moment... Weer en meer! En dat kan ook in de zomervakantie. Drukker en duurder weerhouden ons niet om nog een keer de grenzen van ons bestaan te verkennen. Zo blijkt ook uit de vervolgreizen van vele medeverslaafden van de verrereizenmetkinderen-site. Wat een fantastisch medium is dat toch! Mijn complimenten voor Els en Klaas. Ik ben gebruiker van het eerste uur en heb hen persoonlijk mijn 'onzekerheden' kunnen voorleggen toen er nog geen informatie over op reis met klein grut te vinden was. Gelukkig dat er nu wel een collectief is waarop ouders vragen en ervaringen kunnen delen. Ik ben sinds thuiskomst al vele malen met anderen mee op reis geweest. Jungletochten gelopen, prachtige tempels en wilde dieren bekeken en meer dan ik zelf met eigen ogen heb kunnen aanschouwen. Wat heerlijk dat meer gezinnen kunnen genieten van al die indrukwekkende ervaringen.

Daar zit ik dan, met een ondergaande zon, vechtend tegen het donker in het restje van de zomer. De minilaptop op schoot, boeken voor de volgende verre reis uitgewaaierd op bed. De kampeervakantie in Zuid-Frankrijk is alweer een vage herinnering. Volgend doel dit keer: Cuba en Mexico, maar de herinnering aan Thailand laat me maar moeilijk los. 'Zullen we dan toch niet nog een keer...' Nee, nieuwe landen verkennen. Weer zitten die duiveltjes op mijn schouder aan de ene kant. Het engeltje zit moederziel alleen en stelt gewoon een weekje Centerparks voor. Hoewel we in de winter nog wel 's een weekje Texel doen, kan ik me niet voorstellen dat dit het hoogtepunt van de volgende zomervakantie zal worden. Ik ben zo inwendig aan het discussiëren dat ik niet door heb dat Julius van drie stiekem uit zijn bedje is gekropen. In stilte vindt hij een vrij plekje op bed en legt zijn hoofd op één van de reisboeken... Nu al een echte globetrotter.

Nos vamos a Cuba!... Tja, dat wordt dus toch het Spaans een beetje oppoetsen!

 

Verslaafd
Zondag 4 oktober 2009. Nederland.

En dan denk je dat, als je de knoop doorhakt om toch weer een verre reis te maken, je een beetje tot rust kan komen. Niet echt dus, voor mij althans!

Het idee
Na weken lang met het idee te hebben rondgelopen om dit keer niet Azië maar Midden-Amerika te ontdekken (tijdens de kampeervakantie Frankrijk uit het brein ontsproten..!), voelt het toch een beetje onwerkelijk, nieuw en eng. Waar moet je beginnen. Boeken lezen, forums bezoeken, reisverhalen. Zal zo'n reis wel gaan met kleintjes... En dan te bedenken dat ik een groot deel van de tien weken met een 22 maanden oude wildebras en een jongedame van vier in mijn eentje heb gereisd. Achteraf vraag ik me ook wel eens af of ik gek was. Zeker als ik nu een kind van 22 maanden zie lopen en denk, 'ben ik, met dat...!'. Terwijl die hele reis echt fantastisch is verlopen! Maar het is dat onbekende, het land, de taal, de gewoontes... wat de voorbereiding dan weer zo spannend maakt. De nieuwsgierigheid naar het onbekende wint het van het bekende wat we reeds hebben gedaan.

En dus zit ik inderdaad weer als een papiershredder mezelf de pagina's van de reisboeken te voeren. In no time vliegen ze voorbij en begint het idee een echt plan te worden. Een eerste route ontstaat, en gelukkig heb ik ruim de tijd om deze nog helemaal uit te werken. Alleen vind ik het echt moeilijk om 'op de bonnefooi' een programma te creëren. Omdat ik zoveel lees, onderzoek en ontdek, formuleert er zich in mijn hoofd al zo'n levendig beeld/fantasie over hoe wij ons bewegen, wat ik spreek en eet, hoe wij ons vervoeren, wat ik het liefste wil zien en wat mijn kinderen het liefste zouden willen doen, dat het bijna geheel per dag in te vullen valt. Met z'n tweeën hoef ik er geen moment over na te denken, maar met kinderen én in het hoogseizoen doet mij toch anders plannen.

Het plan
We vliegen naar Cancun (met Martinair) en nemen wellicht gelijk de boot naar Isla Mujeres voor een aantal dagen bakken, zandkastelen bouwen en vooral veel fajitas en burrito's eten en margarita's drinken. Vervolgens met een hop-on, hop-off bus van Bamba naar Merida en Campeche, door naar Palenque en via Guatemala, Flores naar Belize, Belize City. Daarna is Mexico weer aan de beurt: van Belize naar Chetumal, Tulum. Daar weer lekker genieten van de zee en een aantal dagen tot rust komen! Hier zal Peter ons waarschijnlijk na vier weken verlaten. Hij reist via Cancun weer terug naar Amsterdam (om weer lekker veel arbeidsvreugd te ontvangen!). Ik zal enkele dagen later met de kinderen vanaf Tulum naar het vliegveld van Cancun, en vandaar naar Havana vliegen om heel relaxed nog twee weken te genieten van die Cubaanse wonderlijke en muzikale atmosfeer!

Verliefd
Niet verslaafd maar ...verliefd! Zoals ik mijn hele omgeving, familie, vrienden, collega's en buren tot vervelens toe heb verteld. Wij vinden het fantastisch om met kleine kinderen een groot avontuur te maken! Kijkend vanuit de kinderogen een reis voorbereiden is makkelijker dan je denkt en bovenal heel bijzonder om zo'n avontuur met het gezin te maken. En gelukkig is mijn omgeving nu wel aan de wilde plannen gewend.

Hoe de kinderen deze wonderlijke reis als ervaring in hun leven meenemen? Dat zal de tijd uitmaken. Dat ook kleine kinderen iets van de reis meekrijgen is ons in ieder geval allang duidelijk geworden. Maar we zullen met z'n allen vakantie vieren! En dat is, naast de nodige achter-het-behangplak-momenten, vooral genieten van natuur, cultuur, cuisine, zand, zee, zon en mensen.

Wij zijn verliefd...

 

Nog 250 dagen hasta l'aventura
Vrijdag 6 november 2009. Voorburg, Nederland.

En dan is eindelijk de volgende mijlpaal bereikt: de tickets zijn geboekt. We zijn gelijk weer een klein fortuintje lichter. Dat doet toch wel een beetje pijn. Fijne pijn, we hebben er per slot van rekening hard voor gewerkt en ons best gedaan om het schatkistje te vullen met gouden munten om onze dromen te realiseren. Een verlichting dat nu ook echt die stoelen in dat vliegtuig op die dag bij dat raam en in die rij van mij, mijn man en de kleine bandieten zijn. Wat een geweldig avontuur alweer. En ook nu al is het een avontuur thuis, op de bank, in bed, op internet en in de bibliotheek. Ik race zo snel door de boeken en verhalen dat ik mezelf echt even een kleine halt moet toeroepen om nog wel wat 'over te laten' voor de rest van het jaar om voor te bereiden. We moeten nog slechts een kleine 250 nachtjes slapen voordat we alweer een nieuw avontuur tegemoet gaan. Tjonge jonge, dat aantal raakt me hard. In mijn hoofd en hart liep ik alweer tussen de Maya sites, in het hart van de jungle tussen de aapjes, de tempels en langs mooie witte stranden en turkooizen blauwe wateren. Dus weer even terug op aarde...

Tot op heden moet ik mijn ouders, familie en vrienden nog inlichten over de zwaarte van deze reis. Niet luxe met privévervoer, geen binnenlandse vluchten, geen koffersjouwers of een helpende hand. En natuurlijk de veiligheid met betrekking tot het reizen in Chiapas. De overvallen op toeristenbussen is een reëel probleem om rekening mee te houden. Er wordt geadviseerd om alleen met daglicht te reizen. We zullen al die adviezen in de oren knopen. Maar het worden vooral veel harde kilometers met de bus wat de reis aanvankelijk zwaar zal maken voor de kinderen, maar ook voor ons om het de kleintjes zo comfortabel mogelijk te maken. Dat wordt dus veel potjes Uno en dobbelen. Ook zal ik me in die Nintendo moeten verdiepen. Alleen dat al zal mijn dochter fantastisch vinden. Maar hoe zullen we de bagage verpakken? Lekker met de rugzak of toch een kleine koffer? Ondanks dat ik een kleine pakker ben, had ik in Thailand toch veel te veel bij me. Je houdt toch eigenlijk ook geen rekening met alle kleren die je terplekke koopt. (En de ontelbare bikini's die ik ook niet kon laten liggen). En dat je om de paar dagen wel een wasje laat doen zodat je altijd met schone kleren rondloopt. Ik ben er ook nog niet helemaal uit hoe we dat ‘op de bonnefooi reizen’ gaan doen. Gezien mijn werk (communicator) werk ik overgestructureerd. Laat zeker niets aan het toeval over! En nu? Ik zou graag pas tijdens de reis bepalen hoelang ik op welke plek en in wat voor een hotel overnacht. Toch kan ik dat maar moeilijk loslaten...

Met een compromis van een deel regelen en een deel niet, kan ik die beslissing nog even uitstellen. Wie heeft er trucs? En wie weet hoe dat zit met hotels in het hoogseizoen?

De route heeft nu redelijk vaste vorm gekregen. Vanuit deze plaatsen zullen we tripjes naar andere locaties maken. Want het is met kleine kinderen toch fijn als je meer nachtjes op één plek blijft.

Mexico: Cancun , Isla Mujeres,  Chichen Itza (Piste), Merida , Palenque
Guatemala: Flores
Belize: Belize City, Caye Caulker
Mexico: Chetumal, Tulum, Cancun (Hier vliegt Peter door naar Amsterdam en ik zal met de kinderen diezelfde dag een vlucht naar Havana nemen (Mexicana de Aviacion).
Cuba: Havana, Rio del Pinar, Cienfuego, Trinidad, Havana - Amsterdam

En dan zitten de zes weken er weer op. Ach, wat is dat toch een heerlijk vooruitzicht! En nog tijd over om mijn Spaans weer wat op te poetsen.

 

Hobbels op de weg
Dinsdag 1 juni 2010. Voorburg, Nederland.

Met een prachtige vakantie in het vooruitzicht, ben ik altijd druk met lezen over de mooie steden en attracties waar we langs komen. Ik ben namelijk veel te bang dat ik wat zal missen. Onzin natuurlijk, maar ik hou toch graag van een grondige voorbereiding. Op dit moment komt de reis wel lekker dichtbij. Nog vier weken en dan vliegen we. Maar soms heb je wat tegenwind in je leven. In plaats van wind mee, lijkt het of er momenteel een fikse storm wat roet in het eten komt gooien.

Allereerst een traumatische confrontatie met een buurvrouw die zeer in de war was. Dit is ons, maar zeker de kinderen niet in de koude kleren gaan zitten. Daar kwam nog eens niet één keer, maar tot twee keer toe een inbraak in de zaak van peter overheen! Om maar niet te spreken over kinnetjes die dichtgeplakt moesten worden, lievelingsspeelgoed dat kapot ging en duimpjes tussen de deuren... Ach, materiële schade is vervangbaar, dat overleven we wel. Alles en iedereen om ons heen is gezond, met de kleintjes gaat het nu weer goed. Het is vooral zuur, dat je er achter komt dat je nooit voor de 100% de veiligheid van je kinderen kan garanderen. En dat daar waar je hard voor gewerkt hebt, door anderen zomaar wordt meegenomen. Dat heeft me wel erg geraakt. Maar al moeten we op een kokosnoot bijten, we gaan op vakantie deze zomer en gaan vooral genieten!

Toen ik eind maart mijn email checkte en las dat onze terugvlucht is verzet door een wijziging in het vluchtschema naar vrijdag de dertiende! begon ik echt te bulderen van het lachen en krabde eens flink op mijn achterhoofd. Bijgelovig? Ernstig!

Na zoveel ongeluk dacht ik: Wacht maar, 1 april wordt mijn dag. Niet alleen omdat ik dan ook nog jarig ben (echt waar!) maar ook om mentaal een punt te zetten achter de rampspoed waar wij 2010 mee begonnen zijn.

Vervolgens diende een luxe probleem zich aan. Wij hebben ons huis te koop gezet naar aanleiding van het buurvrouw-incident, met het idee dat we in deze tijd van het jaar en met de huidige huizenmarkt nog wel tijd zouden hebben om op vakantie te gaan en ons te oriënteren op een volgend huis. Niet dus. Met zes weken was het weg (op 1 april!) en stonden we nu als een gek dozen te pakken om plaats te maken voor de nieuwe bewoner. We leven nu tijdelijk 'een nomadenbestaan' en waren als een idioot bezig met de aankoop van ons 'nog te vinden' droomhuis... En ook dat droomhuis hebben we gevonden en slechts twee dagen voor vertrek naar Mexico mogen we ons de nieuwe eigenaars noemen...

Passen alle puzzelstukjes uiteindelijk toch nog perfect in elkaar. Maar wat een reis is het geweest de afgelopen tijd!

alt

Vooralsnog gaan we gewoon op vakantie! Die vlucht van vrijdag de dertiende heb ik toch stiekem iets vervroegd om een paar dagen eerder van onze nieuwe paradijsje te genieten. Misschien blijven we wel gewoon in Mexico...

Reacties  

#1 RE: Jurma en Peter op reis met kids door Mexico 2010marleen 19-09-2012 14:49
Toevallig lees ik op internet jullie reisverhaal! Leuk zeg, en vooral ook heel herkenbaar!
Wij komen net terug uit Mexico. Samen met ons zoontje van 1,5 hebben wij hier ook een rondreis gemaakt. Het was een fantastische ervaring! Enne, net als jullie hebben wij ook ervaren hoe het is om zeeziek te zijn! De walvishaaien waren fantastisch, maar de trip er naar toe was vreselijk (en achteraf ook wel een beetje onverantwoordel ijk voor ons zoontje!)

Groeten, Marleen

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!