MaWeKaFlo165Wendy en Marty op reis met tieners door Midden Amerika (Mexico)
29 juni - 10 augustus 2013

In 2012 maakten ze een prachtige reis door Myanmar. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, dus na thuiskomst fantaseerden Marty, Wendy, Kathy (14) en Floortje (11) alweer over hun volgende reis. Midden Amerika is het geworden. Ze starten met een paar dagen New York en reizen daarna door naar Mexico, Guatemala en Belize.


Door: Marty, Wendy, Kathy en Floortje de Jonge


Het is weer zover!
Vrijdag 26 april 2013.

Zoals het spreekwoord al zegt: 'het bloed kruipt waar het niet gaan kan'. Na vorig jaar een prachtige reis naar Myanmar gemaakt te hebben, waren we bij thuiskomst eigenlijk al snel weer bezig met het plannen van de volgende reis. Het 'probleem' was alleen... waar naartoe? Weer naar Azië, of nu toch eens iets anders? Zoals je aan de titel van de blog hebt kunnen lezen is het deze keer wat anders geworden. Midden Amerika it is!

Eerst een paar dagen naar New York, dan door naar Mexico City vanaf waar we in ongeveer vier en halve week via Guatemala en Belize naar Cancun willen reizen.
Precies, 'willen' of je kan ook zeggen 'plannen', want we leggen weer zo weinig mogelijk vast. Zo houden we zoveel mogelijk vrijheid om gedurende de reis de plannen toch nog aan te passen. Nog twee maanden, nog best wel wat te regelen, maar alle vertrouwen dat we weer een mooi avontuur tegemoet gaan!

Mexico-vlag

Het komt nu echt dichtbij
Dinsdag 11 juni 2013. Nederland.

De weken vliegen voorbij lijkt het wel. Voor mijn gevoel hebben we nog maar pas geleden de tickets geboekt en nu kunnen we de dagen zelfs al aftellen. In de tussentijd zijn we vooral bezig geweest met nog wat nauwgezetter plannen wat we allemaal willen. Op de kaart heb ik grofweg onze geplande route uitgestippeld. Het is alleen altijd weer een verrassing hoe lang we op schema blijven... Zoals in onze nieuwsbrief al aangegeven hebben we namelijk genoeg plannen voor het dubbele aantal weken. Wat het dus precies gaat worden weten we nog niet en dat is nu juist hetgeen waar we zo naar uitkijken. Eén ding is namelijk in ieder geval al wel zeker. Het zal sowieso weer een reis worden die we met z'n vieren gaan beleven en ze ons nooit meer af zullen kunnen pakken. We hebben er zin in! Vanaf 1 juli is het zover!

Een kleine typfout met grote gevolgen
Zondag 31 juni 2013. Zaventem, België.

Het is nu zondagmiddag en we zitten in het vliegtuig. Op zich niks bijzonders zou je denken want we zijn toch op reis. Klopt, alleen hadden we op zaterdag moeten vliegen en zouden we nu in New York moeten rondlopen. Dus niet, sterker nog, dat gaat deze reis ook niet meer gebeuren en dat alles vanwege één typefout!
Zoals veel mensen wel weten heb je voor een vlucht naar de Verenigde Staten een ESTA nodig, een soort inreis visum. Die van ons was al bijna twee maanden voor vertrek via de website aangevraagd en hadden we dus ruim op tijd in orde. Bij het inchecken bleek echter dat Wendy in plaats van een cijfer 0 de letter o had ingevuld op mijn aanvraag. De Amerikanen zijn nogal strikt in dat soort zaken tegenwoordig. Een foutje wordt niet verbeterd, je moet ter plaatse een nieuwe aanvragen op een van de twee terminals die er op de luchthaven aanwezig zijn. Shit, nou, rennen dan.

De bagage weer van de band af, de meiden wachten bij de check in, Wendy en ik vliegen door de gang om een nieuwe ESTA te gaan regelen. Aangekomen bij de terminals blijkt één defect en de ander bezet. Eindelijk zijn mijn voorgangers klaar en met zweet in de handen doorloop ik snel de aanvraag. Terwijl ik mijn creditcard gegevens als laatste stap invul rent Wendy alvast naar de meiden. Kathy ziet mama aan komen rennen en zegt nóg tegen de medewerker achter de incheck balie: 'Wacht daar komt mijn moeder al', maar te laat. Hij doet het lichtje uit, staat op en loopt weg. Te laat.

Terwijl ik aan kom rennen lopen de meiden me net tegemoet. We mogen ons gaan melden bij de balie van Delta Airlines om te kijken hoe we één en ander kunnen gaan oplossen. De dame van Delta begrijpt onze frustratie en zeker als de meiden hun tranen van teleurstelling laten vloeien voelt ze helemaal met ons mee. Het is alleen vakantie periode en alle vluchten zitten bomvol, op zijn vroegst maandag verwacht ze een vlucht naar New York te kunnen vinden voor ons. Maar dan ziet ze dat we in New York alleen een stopover hebben en woensdag weer door zouden vliegen naar Mexico.

Zoeken, zoeken, bellen en dan heeft ze een mogelijke oplossing. Zondag vliegen op Atlanta, dan meteen door naar Mexico. Eigenlijk mogen dat soort omboekingen met de 'cheap internet tickets' die wij hebben niet maar de tranen van de meiden en het feit dat het gewoon een stom foutje en geen opzet of nalatigheid was doen haar besluiten toch een oplossing te vinden voor ons. Gevolg is alleen dat we New York moeten overslaan... Kathy's grote wens! Ze moet een paar keer slikken maar zegt dan zelf dat aankomen in New York op maandagavond en woensdagmorgen weer vertrekken eigenlijk niet de moeite waard is. Wat een meid!

Na heel wat telefoontjes en geregel om hotels te cancelen of om te boeken hebben we er dan toch nog maar een leuke middag van gemaakt in 'het altijd bruisende Zaventem'. We zijn zelfs 's avonds bij de Mexicaan gaan eten om straks een vergelijkend warenonderzoek te kunnen doen. Het was wel even heel snel omschakelen maar alles gaat goed komen, we gaan er sowieso een mooie reis van maken. Het eerste avontuur hebben we al achter de rug nog voor we vertrokken zijn.

1372602481095


Ciudad de Mexico, een aanrader
Woensdag 3 juli 2013, Mexico City, Mexico.

Oké, de reis was best lang om er te komen, maar het is de moeite waard geweest. Vanaf Brussel tot in Mexico City (Ciudad de Mexico) was het 41 uur reizen, wachten, verder vliegen en in de taxi rijden. Niet zo gek dat Floortje bij aankomst bijna meteen instortte en naar bed wilde. Wij hebben op het dak van ons hostel nog even getroost op de aankomst en de start van MaWeKaFlo 2013.

Ons hostel (Amigo Suites) ligt midden in het historisch centrum en een paar honderd meter van het Zocalo plein. Een prima uitvalsbasis om de stad de volgende dag te gaan verkennen. Nog even terugkomend op het hostel, dat is een echt backpackers domein. Wij hebben privé kamers met eigen douche, de rest van het gebouw bestaat vooral uit slaapzaaltjes met gedeeld sanitair. Ontbijt en diner (vaak een bak rijst of macaroni met een lauw prutje erbij) zit bij de prijs inbegrepen. Dat diner laten wij aan ons voorbij gaan maar als je een paar maanden Midden en Zuid Amerika te doen hebt met een klein budget kan je beter hier eten en je pesos voor het café gebruiken.

De eerste dag in Mexico City hebben we vooral de omgeving van het hostel verkend en zijn 's avonds op een plein in de buurt gaan eten waar de Mariachi bands om de gunsten van de dinerende gasten dingen. Iedere avond verzamelen ze zich op het Plaza Garibaldi om het daar tegen elkaar op te nemen. Ik had verwacht dat het er wel zou wemelen van de toeristen, maar vooral lokale Mexicanen zaten er te eten. Erg leuk om zo geanimeerd te worden met een koud Mexicaanse biertje en tequila. De dag erna was onze laatste dag in Mexico City want hierna willen we het lokale vervoer maar eens gaan testen terwijl we op de bonnefooi richting Oaxaca gaan trekken.

20130701 204818

Deze laatste dag besluiten we om met de hop-on-hop off bus de hoogtepunten rondom het centrum te gaan bezoeken. Het is dan misschien wel toeristisch, het werk echter prima. Je koopt een kaart voor de dag en in een open dubbeldekker rijd je van de hele stad alle highlights af. Je hopt-off als je ergens iets wil gaan bekijken en je hopt-weer-on als je klaar bent om verder te gaan. Zo hebben we de omgeving van het onafhankelijkheidsplein bekeken en hebben de (gratis) dierentuin bezocht. Uiteraard het geregeld een stop om van het Mexicaanse eten te genieten.

shot 1372797695759

De klapper hadden we voor de avond bewaard. Omdat de 'dance capital off the world' - New York - niet meer was gelukt hadden we een goed alternatief gevonden voor de meiden. De eerste dag waren we het paleis van de schone kunsten tegengekomen. Behalve dat het een mooi gebouw was, bleken ze er ook nog tickets te verkopen voor een optreden voor een moderne dans voorstelling. Nou, die hebben we dan maar genomen en vanavond zaten de meiden dan ook helemaal opgedirkt in hun jurk en make up klaar om in de hoofdzaal van het Palacio de Bella Artes te gaan genieten van een professioneel dansoptreden. Soms waren het wat te experimentele bewegingskunsten naar mijn smaak maar de meiden hebben genoten en het was hoe dan ook knap wat ze konden. Een welbestede avond dus. Nu op tijd naar bed want morgen hebben we weer een lange reisdag voor de boeg. Wel erg veel zin in om weer eens 'echt' te gaan reizen!

PS Weten jullie dat ook de gemeente Goes aandacht geeft aan onze reis? Dit jaar is het Latijns Amerika jaar dus wilden ze wel graag een gezin uit Goes volgen die in die contreien gaat rondtrekken. 


Oh, oh, Oaxaca
Vrijdag 5 juli 2013. Oaxaca, Mexico.

De reis naar Oaxaca verliep zoals verwacht prima. Zes uur in de bus hebben we vaker meegemaakt en de bussen waren zeer luxe met verstelbare stoelen en tv aan boord. Wel was de bus in vergelijking met onze Aziatische ervaringen wat duur. Iets meer dan 25 Euro per persoon. Maar goed, in Nederland krijg je het niet zo snel voor elkaar om voor dat bedrag naar Parijs te gaan.

Aangekomen op het busstation krijgen we een tip om naar Luz de Luna Guesthouse te gaan, weer midden in het centrum en een echt backpackers hostel met mensen uit alle windstreken. Met z'n vieren nemen we een zespersoons dorm (slaapzaal) voor dertig Euro per nacht met eigen douche en toilet. Een tweepersoons bed voor Wendy en mij en de meiden ieder een eigen stapelbed! Wat wil je nog meer? Vanwege het watertekort kunnen we de wc pas beter doorspoelen als we alle vier zijn geweest en de warm douchewater is een kwestie van geluk hebben maar ach, je kan niet alles hebben.

Als we het centrum bezoeken vallen we midden in een groot feest. Binnenkort zijn er blijkbaar weer presidentsverkiezingen en laat nu net een van de kandidaten uit Oaxaca vandaag zijn provinciegenoten op het centrale plein toespreken. Een enorm festival met muziek, folklore en ballonnen komt aan ons voorbij terwijl we op het terras genieten van een hapje en drankje. Paco Reys for president!

Kathy-Mexico

Na een goede nacht slaap verkennen we de oude stad eens op ons gemak en ik moet zeggen die bevalt ons wel. Kleurrijke en geurige lokale marktjes waar ze alles verkopen van kleding tot verse stukken vlees. Verschillende straatstalletjes met enchiladas uit het vuistje die we opeten terwijl we door oude straatjes lopen die vol staan met felgekleurde huizen. Mooie kerken die blinken van het goud. Ja hoor, Oaxaca komt op de lijst met 'places to visit' op ons aanraders lijstje te staan.

's Middags gaan we nog met een busje de Monte Alban op. Daar staan nog de resten van een Maya tempel uit honderd na Christus en laat het bezoeken van een echte Maya tempel nou op het wensenlijstje van Floortje staan... Bijna drie uur hebben we er rondlopen en geklauterd, zonder dat er iemand van de trappen gevallen is! Die Maya's waren leuke mensen hoor maar een beetje ergonomische treden op hun tempels maken dat moesten ze nog leren. Hoge stappen maar met een klein oppervlakte voor je voeten en dat terwijl het zelf van die kleine mensen waren.

2013-07-0420130704 112447

Tijdens zo'n bezoek aan een Maya tempel wil je natuurlijk je kinderen wel wat bij brengen. Wanneer kom je nou in een Maya tempel tenslotte. In de Lonely Planet en bij de tempels staat genoeg interessante informatie om een pedagogisch verantwoorde uitleg te geven. Ik heb Floortje dan ook op de resten van een altaar ceremonieel geofferd aan de zonnegod door haar keel door te snijden om met haar maagdenbloed een goede oogst af te dwingen. Ook vonden de Maya's het nodig om van hun overwonnen vijanden de geslachtsdelen af te snijden om ze zo te laten doodbloeden. De reactie van Floortje: 'Nou dat zal wel zeer hebben gedaan aan hun pieliewielie'...

De avond hebben we afgesloten met wéér een dansvoorstelling. Zo kom je bijna nooit in een theater en nu op reis twee keer in een week. Het provinciaal dansgezelschap bleek dertig jaar te bestaan en je kon gratis naar de voorstelling. Hmm, dat hadden Kathy en Floortje snel door. Experimenteel bewegingstheater ofzo maar op den duur werd het wel wat. In ieder geval weet ik één ding zeker. Deze reis geen dansvoorstellingen meer! (denk ik...)


Mexico bij nacht
Zondag 7 juli 2013. San Christobal de las Casas, Mexico.

De dagen in Oaxaca hebben we verder gevuld met genieten van de mensen en het eten op straat, gewoon het normale leven om ons heen. Natuurlijk zijn we ook de omgeving nog verder gaan verkennen, deze keer met een georganiseerd tourtje. Leuk voor een dag omdat je dan veel verschillende dingen ziet en bezoekt, maar wel toeristisch. Alles word voor je bepaald. Hoe lang je ergens mag zijn (you have twenty minutes for this site, make sure you are on time back at the van!) en natuurlijk altijd met een boel andere mensen tegelijk. Maar goed, zo zagen we wel een boom van tweeduizend jaar oud en een weverij, hebben we geleerd hoe je mescal moet maken, uiteraard met proeverij, bezochten we een oude tempel en konden we op het einde zwemmen in een natuurlijk meer (Hierve el Agua). De hele dag was het heet en benauwd, maar toen we bij het meer kwamen... Precies, koud en zelfs regen. Maar Floortje was de bikkel. Hup in haar bikini en zwemmen. Wij hebben vooral pootje gebaad en foto's gemaakt.

Toen was het tijd om verder te trekken dus hebben we weer een bus geboekt om ons naar San Christobal de las Casas te brengen, de nachtbus. Dat blijft toch een aparte manier van reizen, vind ik. Aan de ene kant ideaal omdat je 's nachts reist en zo dus zowel schaarse tijd als een hotelovernachting bespaard, aan de andere kant waarom doen mensen zich zelf dit aan?

Voor degenen die het verschijnsel niet kennen: Om negen uur 's avonds stap je samen met zo'n vijftig lotgenoten in de bus om je fijn tien uur door de Mexicaanse nacht te laten rijden. Ondanks dat de stoelen verder naar achteren kunnen dan in het vliegtuig blijft het meer je rug verknallen dan dat je lekker ligt. Het reistabletje dat je in nam is na een paar uur uitgewerkt maar de bochten en het gebrek aan schakelcapaciteiten van de chauffeur niet. Maar goed na een paar uur draaien en keren val je toch op den duur van pure vermoeidheid in een sluimertoestand. Tot om drie uur 's nachts alle lichten aangaan en de chauffeur op standje tien, onvriendelijk en in het plat Mexicaans door de bus galmt: 'Iedereen eruit, plaspauze, over tien minuten vertrekken we weer!'

Voor de zekerheid ga je maar naar de wc want je moet straks nog vier uur in de bus. Een goor stinkend hokje waar ze vier Peso voor een plasje vragen (niet betaald trouwens, gewoon als een zombie doorlopen wat sowieso niet zo moeilijk was om te doen). Terug in de bus voor het laatste stuk ruik je na zes uur op een kluitje nu goed hoe het op een veetransport toe moet gaan. Uiteindelijk kom je dan rond zeven uur op zondagmorgen aan op een koud en tochtig busstation. De rugzakken worden op een stapel gegooid. Daar liggen je spullen. Bonnetje inleveren om je rugzak terug te krijgen. Welkom in San Christobal de las Casas! En toch... het is een ideale manier van goedkoop en snel grote afstanden afleggen. In iedere reiziger schuilt een masochist. Wendy en Floortje hadden trouwens prima geslapen zeiden ze. Verschil moet er zijn.

 20130707 091951 (320x241)

De eerste dag San Christobal is goed bevallen, een mooi en gezellig centrum met genoeg gelegenheden om lekker op een terrasjes bij te komen van de nacht. Het guesthouse waar we terecht gekomen zijn is ook weer een typisch Mexicaans gebouw met een centrale open patio omringd door eenvoudige maar prima kamers. Morgen weer op pad om hier de lokale bijzonderheden te ontdekken!

20130705 171253 (320x239)20130707 180941 (320x239)

Te paard en een ontmoeting met krokodillen
Dinsdag 9 juli 2013. San Christobal de las Casas, Mexico.

Een tripje zonder verrassing is uiteraard niks voor MaWeKaFlo. Zo hadden we gepland om naar een canyon te gaan (Canon del Sumidero) om daar met een boot doorheen te varen. Netjes afgesproken dat we om negen uur zouden worden opgehaald. De avond van tevoren hadden we alles al klaar gelegd dus om acht uur opstaan, ontbijten en wegwezen. Zou moeten lukken. Hmm, dat bleek toch tegen te vallen dus op het laatst nog haasten en rond tien over negen stonden we dan toch op de stoep voor ons guesthouse (Puerto Vieja) klaar voor vertrek. Alleen nog geen pick up te bekennen.

Nou ja, het komt wel vaker voor dat je wat later word opgehaald dus nog geen stress. Maar het word later en later. Rond half tien nog niemand te bekennen. Wendy gaat even bellen en jawel... we zijn vergeten! Maar geen probleem, ze zullen de bus laten stoppen, een mannetje sturen om ons op te halen en daar gaan we. Met grote snelheid in een personenauto door de stad, links en rechts inhalen, flink toeteren en jawel, ergens halverwege een berg komen we bij de bus aan. Overstappen en weg waren we weer. De rest van de mensen in de bus had dus bijna een half uur langs de kant van de weg moeten wachten op ons.

20130708 115637 (320x240)20130708 132125 (320x240)

De canyon zelf was prachtig. Varend over de rivier langs hoog oprijzende wanden van soms wel bijna een kilometer hoog voel je jezelf toch wel nietig zeker als er enorme watervallen naar beneden komen. Onderweg ook verschillende dieren gezien zoals aalscholvers, gieren, pelikanen en ibissen maar het meeste indruk maakten wel de krokodillen, vooral de baby's vonden de meiden fantastisch. Later zagen we ook nog spinaapjes in de bomen, het was alleen jammer dat Floortjes  eerste reactie was: 'Kijk pappa, allemaal familie van jou...' Zo had ze trouwens nog een lieve opmerking vandaag: 'Papa, jouw billen zijn zo groot als een boterham, niet een sneetje maar zo'n heel groot brood'. De avond hebben we bijzonder afgesloten met een kampvuur bij ons guesthouse, erg gezellig om zo met een fles tequila erbij met andere reizigers rond het vuur te zitten en verhalen uit te wisselen.

Vandaag stond een volgende belevenis op het programma, namelijk met z'n vieren paardrijden. Kathy was in Oaxaca al in haar eentje een hele dag gaan rijden maar nu hadden ze in San Cristobal een tocht waar ook 'minder ervaren' mensen mee kunnen. Ik dus ook op zo'n knol geklauterd en een dik uur op weg naar een klein dorpje in de buurt. Het begin viel nog niet tegen, voor mij dan. Mijn paard was namelijk niet zulke goede vriendjes met Kathy's paard dus toen ik heel stoer dravend naast haar kwam rijden (lees stuiterend in mijn zadel) beet mijn paard Kathy in haar been. Nu heeft ze dus een dikke blauwe plek in de vorm van een paardenbek, sorry paardenmond, op haar bovenbeen.

2013-07-09 12.45.40 (320x239)20130709 100711 (320x240)

In het dorp (Chamula) bezochten we een bijzondere kerk. De mensen hier hebben een animistisch geloof dat de natuurgoden met het Katholieke geloof verenigd. In de kerk lag over de hele vloer alleen stro en er brandden letterlijk wel duizend kaarsen. De wanden waren volledig bedekt met glazen kasten waar heiligen beelden in stonden. Iedereen zat gewoon op de grond in volle devotie met het hele gezin de goden te aanbidden, ondertussen drank en cola tussen de kaarsen op de vloer uit te sprenkelen. Eén gezin had een zieke opa meegenomen en draaide, als offer om de goden gunstig te stemmen, voor zijn genezing, een meegenomen haan ter plaatse in de kerk de nek om. Het hele tafereel deed me denken aan wat ik wel eens over het Santeria geloof op Cuba heb gelezen. Bijzonder om een keer met eigen ogen te bekijken.

Nu van de laatste uren San Cristobal genieten, morgen is de bedoeling dat we in Guatemala terecht gaan komen. Het tweede land op onze reis in Midden Amerika.

Vervolg reis in Guatemala


Het laatste avontuur
Vrijdag 2 augustus 2013. Cancun, Mexico.

Hoewel we na Caye Caulker nog vier dagen hebben voor we terug naar huis gaan, voelt het verlaten van het eiland toch een beetje als 'het einde van de reis'. Eerst ligt er echter nog een lange reisdag voor ons. Om kwart over vijf uit bed, de laatste spullen inpakken en nog snel wat (proberen te) ontbijten en dan om zeven uur met de boot naar Chetumal, Mexico.

Maar eerst nog een tussenstop in San Pedro voor een ongeorganiseerd zooitje van een grensovergang. Je moet eerst in de rij gaan staan voor de 'port tax' van tien Belize Dollar, dan opnieuw voor de vertrekpremie van 37,50 en als laatste weer een keer voor je exit stempel in de rij. Aangekomen in Mexico staan de militairen op je te wachten. Alle bagage in een strakke rij op de pier leggen om door een douanehond te laten besnuffelen en dan weer in de rij om je entree premie voor Mexico te kunnen betalen. Bijna driehonderd Pesos (achttien Euro) per persoon. Alleen te betalen in Pesos of USD. Níet in Belize Dollar. Dat is lekker handig als net uit Belize komt. Van tevoren was dat allemaal niet bekend maar gelukkig was er een mannetje aan boord die je tegen een woekerkoers van je overtollige Belize Dollars af wou helpen om deze om te wisselen naar Pesos. Dan vlug door naar het busstation waar we gelukkig nog vier plaatsen op de bus naar Cancun kunnen krijgen. Een lange zit van zeseneenhalf uur maar rond zeven uur 's avonds komen we dan aan in Cancun. Moe, maar we zijn er!

Als onvermoeibare reizigers plannen we meteen voor de volgende morgen een toer waar we het al vaak over hebben gehad met z'n vieren. Namelijk om te gaan snorkelen met de grootste vissen op aarde, de walvishaaien of hier beter bekend als 'the waleshark adventure'. Op zo'n uur varen van de kust komen ze hier ieder jaar samen om hun buiken vol te vreten met kril en plankton. Maar ja, het blijven dieren in het wild, het is geen dierentuin waar ze in een hokje liggen te wachten. Het blijft dus afwachten of we ze ook vinden. Nou, dat is gelukt!

Aangekomen op de plaats waar ze vaak komen zien we al snel een paar enorme vinnen boven het water uitkomen en al snel liggen we in het water. Echt ongelooflijk, die beesten van vaak wel acht meter komen rustig voorbij zwemmen met hun bekken wijd open om maar zoveel mogelijk eten naar binnen te schuiven en trekken zich niks van ons aan. Sterker nog, je moet opletten dat hij je niet met een zwieper van zijn staart opzij gooit als een stuk zwerfvuil dat in de weg ligt. Ze zwemmen ook constant door, voor hun op het dooie gemakje, maar wij kunnen ze maximaal twee minuten bijhouden als we met al onze kracht voluit doortrappelen om ze bij te houden. Veel langer hoefde ook niet want dan kwam er wel weer een andere kolos in de buurt. Zo ontzettend gaaf dat we het er nog de hele dag over hebben gehad. Ook Floortje was geen moment bang en heeft alleen maar genoten dat ze zomaar met 'van die enorme haaien' kon zwemmen.

walvishaai

We hebben deze reis veel meegemaakt waar we het nog vaak over zullen hebben. We hebben vulkanen beklommen, paard gereden door de Midden Amerikaanse natuur, authentieke markten afgestruind, eeuwen oude Maya tempels beklommen, een jaguar gezien, bij Maya's thuis geslapen, getuige geweest van het offeren van kippen in de kerk, met zeekoeien gezwommen, de chickenbus overleefd... Maar onze ontmoeting met de walvishaaien komt echter zeker in de top drie.
Het was een mooie reis waar we met dankbaarheid op terugkijken! Tot volgende keer?!
MaWeKaFlo

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!