altSenta en André rondreis met kinderen door Costa Rica
4 juli t/m 29 juli 2010

Luna (6) en Dille (3) gingen al naar Mexico, Cuba en Maleisië. Deze zomer trekken ze met mama Senta en papa André per stoere 4WD door Costa Rica. Als echte dierenredders gaan ze in de jungle op zoek naar luiaards, en de boot in om bultrugwalvissen te spotten. Hun spannendste slaapplek? Aan de voet van een werkende vulkaan.

Door Senta en André Zimnik


We kunnen toch niet elk jaar…?
Najaar 2009. Nederland

Het normale leven is weer begonnen. Luna naar groep 2 op school en Dille naar het kinderdagverblijf. In de kring worden stoere verhalen verteld en foto's getoond over zwemmen met dolfijnen. De meiden hebben weer genoten van onze verre reis, deze keer naar Cuba.

In het najaar gaat het al snel weer kriebelen. Zullen we in 2010 dan maar eens ‘gewoon’ doen en in de buurt blijven? We kunnen het toch niet elk jaar doen? In 2005 trokken we al met Luna (toen 1,5) door Mexico. In 2006 is onze lieve Dille geboren en hebben we heerlijk rustig aan Sardinië verkend. In 2007 én 2008 zijn we naar Maleisië geweest. Eén keer was niet genoeg om al dat moois te zien. De meeste indruk maakte het rijden en in de rivier plonsen met de olifanten. Kinderen in de klas geloofden Luna eigenlijk niet toen ze over haar olifanten avonturen vertelde. Ook Dille liet vol trots haar foto's zien op het kinderdagverblijf.

In het jaar 2009 stond dus Cuba op het programma, juist omdat we het gevoel hadden dat het daar wel snel kan veranderen. Het was een heerlijke vakantie. Op mijn werk heb ik een screensaver met de mooiste foto's van Cuba. Altijd even een moment van reflectie.

In oktober mijmeren André en ik samen over ons landenwensenlijstje... Costa Rica staat hier ook hoog op. Goede ervaringen van vrienden en collega's dat het zo goed reisbaar is, geven de doorslag. In november boeken we onze vlucht naar Costa Rica!

 

Wereldfoto’s
Januari 2010 Nederland

Al twee jaar hebben we de domeinnaam photosaroundtheworld in ons bezit. Eén van mijn grote hobby's is fotograferen. We willen graag de mooiste foto's van onze reizen om de wereld op internet zetten. André was er alleen nog niet aan toe gekomen om een website te bouwen. Hier beginnen we mee. Ik zoek alle foto's en dia's uit van mijn/onze reizen van de afgelopen vijftien jaar. Enorm veel mooie herinneringen komen boven. De avontuurlijke trekkings in Patagonië waar ik soms tien dagen met mijn reisgenoot door de wildernis trok. De kleurrijke festivals in Nepal en Ladakh. De relaxte sfeer op Caye Caulker in Belize. Mexicaanse vrouwen die vertederend naar onze peuter Luna kijken. We laten de mooiste 500 foto's digitaliseren en bouwen langzaam aan onze website. De reiskriebels worden alleen maar groter...

 

De tijd gaat opeens snel
Juni 2010 Nederland

Onze website photosaroundtheworld.nl is klaar en in de lucht. We zijn er erg trots op. We hebben er ook een blog aan gekoppeld zodat we straks in Costa Rica af en toe kunnen laten weten hoe het ons vergaat. Ik ben nog bezig met de reisverhalen van Cuba, Maleisië en Mexico. Die komen er later wel bij. Want de tijd gaat opeens snel.

Op het werk is het druk zo vlak voor de zomer. Dille zit sinds de meivakantie ook op school en er wordt hard gewerkt aan het eindejaarskamp voor de kleuters waar van de ouders ook veel inzet verwacht wordt. Langzaamaan gaan we wat spullen verzamelen voor onze reis. Luchtige blouses met lange mouwen ivm de muggen. Een stoere afritsbroek voor Luna. Een kinderreisgids over Costa Rica. Wandelschoenen voor in de jungle. Nu nog even mijn Spaans ophalen op www.lesexpres.nl.

Nog ruim twee weken en dan vertrekken we al. We hebben er enorm veel zin in. Veel natuur, apen, luiaarden, vogels en vele andere dieren, vulkanen, mooie stranden.. We gaan het allemaal beleven. Pura Vida.

Ga naar de website van Senta, André, Luna en Dille


Oranje Costa Rica
Dinsdag 6 juli 2010. San Jose, Costa Rica.

Na de overwinning van Oranje barst een tropische regenbui los. Het dondert en bliksemt. Het deert ons niet. De Nederlandse eigenares van onze bed & breakfast biedt ons een biertje aan om het te vieren. Luna vraagt aan papa wanneer we naar de winkel gaan. Ze heeft daar gisteren een nepbokaal van het WK gezien helemaal gevuld met limonadecupjes waar je ijsjes van kan maken. Andre heeft beloofd deze te kopen als we zouden winnen. Even wachten tot de bui over is....

We zijn dus in Costa Rica en in de ban van oranje. Buiten hebben we een Hollandvlag met de leeuw opgehangen. Luna en Dille maken Nederlandse vlaggetjes van de vouwpapiertjes die ik meegenomen heb. Wat een feest. Zondag zaten we nog een ijsje te eten bij Daans ijssalon in Montfoort en heeft Luna nog heerlijk gespeeld met haar hartsvriendin Maartje. 's Avonds vertrok onze vlucht, via Frankfurt en Santo Domingo naar San Jose de hoofdstad van Costa Rica. De meiden slapen best goed. De man naast Dille is vertederd en neemt de hele vlucht haar beentjes op zijn schoot zodat zij dwars kan liggen slapen. We hebben wat vertraging in Frankfurt vanwege een overbooked vliegtuig. Er wordt 600 Euro geboden en uiteindelijk kiezen een paar mensen om dan maar een dag later te gaan. We kunnen verder. Het is ruim negen uur tot Santo Domingo en dan nog tweeënhalf uur naar San Jose. Vlak voor de landing zien we een vulkaankrater waar stoom uitkomt. Machtig mooi en bijzonder.

In San Jose merken we de voordelen van reizen met kleine kinderen. We worden uit een lange rij voor de paspoortcontrole gehaald en mogen naar de lege balie voor families. Onze bagage is snel aangekomen, alleen is onze grote tas helemaal zeiknat van de regen (een voorbode voor Costa Rica?). Gelukkig is alles in plastic tassen verpakt, behalve het voorleesboek Pinkeltje, dat nu nog steeds niet droog is.

altBij Europcar halen we onze auto op. Een grote erg stoere Toyota RAV, 4 wheel drive en goudkleurig. Vooral dat laatste vindt Luna mooi. Nemen we echt die papa? Binnen een kwartier zijn we bij ons bed & breakfast Margarita. Het is pas acht uur 's ochtends (in Nederland vier uur 's middags) maar de kamer is al vrij. We krijgen een zeer ruime kamer, de rode, met een sfeervolle inrichting en drie bedden. Zie www.bed-and-breakfast.cr voor een impressie. Er is een zwembad en een prachtige grote tuin en grasveld bij. De meiden gaan enthousiast op onderzoek uit en huppelen fit rond. Luna vindt schitterende bloemen. Dille maakt kennis met Peppi en Kokki, de lieve honden van hier. Na een lekker ontbijtje duikt Andre met de meiden het zwembad in. Ik probeer nog wat te slapen.

In de middag bezoeken we de lokale dierentuin. Eigenlijk is het meer een ‘zoek-het-dier-entuin’. De dierentuin is weelderig begroeid, en de dieren zitten een beetje verstopt. Op de bordjes staat welk dier er zou moeten zitten. De meiden zijn er goed in. Kijk daar mama een poema. Veel vogels en apen. Als we mazzel hebben deze vakantie kunnen we veel dieren ook in het wild zien! Carmen wijst ons daarna de weg naar de supermarkt. In Costa Rica zijn er amper borden en geen straatnamen. Alles gaat met GPS coördinaten. De eigenaar Ad vertelt dat we toch echt niet zonder Carmen (=Truus in Nederland) kunnen reizen. Het heeft hier menig huwelijkscrisis voorkomen, schijnt. Oké, vooruit dan maar. De topografische kaart uit Nederland gaat natuurlijk ook mee. We kopen een pizza voor in de magnetron zodat we vroeg op bed kunnen.

Luna is om 4.00 uur wakker, slaapt nog wat tot 5.00 uur maar is dan echt klaarwakker. Buiten horen we hele mooie vogels. Ik kan Luna nog tot kwart voor zes binnen houden. Dan is het al helemaal licht en gaan we samen naar buiten. Het is heerlijk buiten. Luna maakt een mooie tekening van de bloementuin in haar dagboekje. Wat is dit genieten. Om 7.00 uur ontbijten we zodat we op tijd naar vulkaan Poaz kunnen. Dit is een niet zo hele actieve vulkaan meer. Laatste activiteit nog wel in 2009! Helaas is de mist al opgetrokken als we daar om 9.00 uur aankomen. Gelukkig ruiken we wel de zwavel, dus we weten dat we echt dichtbij zijn. Door het regenwoud lopen we een wandeling van een uur. We spotten veel kolibries en andere vogels. Luna en Dille zijn superenthousiast over twee eekhoorns. De mega varens van een meter hoog maken veel indruk. Dan moeten we snel weer terug want Nederland speelt om half een lokale tijd...

Het regent nog steeds. We zullen deze vakantie ons ritme wel gaan verleggen, vroeg naar bed (het is toch ook al zes uur donker) en vroeg op zodat we leuke dingen kunnen doen voor de tropische regens in de middag. Morgen gaan we eerst met de auto en dan twee uur met de boot naar Nationaal Park Tortuguero. Hier kun je schildpadden hun eieren op het strand zien liggen. We zijn benieuwd. Tijdens de finale zitten we in een onherbergzame lodge aan de voet van de actiefste vulkaan van Costa Rica. Andre zei net dat hij naar Nederland zou vliegen als daar geen TV zou zijn.


Sinterklaas
Zondag 11 juli 2010. Monteverde, Costa Rica.

Na een kleine wandeling op zondag staat de voetbalwedstrijd op het programma. We kijken samen met andere Nederlanders en Spanjaarden. Verder weinig meer over te zeggen. Behalve dat als we nu zeggen dat we uit Nederland komen, mensen spontaan hun medeleven betuigen met ons. De scheidsrechter was natuurlijk partijdig en iedereen die we spreken was voor Nederland. Luna en Dille snappen de ophef niet heel erg goed. Luna is van mening dat Sinterklaas nu in ieder geval niet verdrietig is, want Spanje heeft immer gewonnen...

We maken nog een paar mooie wandelingen langs oude lavavelden uit 1968 en 1993 en gaan naar een zeventig meter hoge waterval. Luna heeft inmiddels haar C-diploma en duikt zo in het koude water onder de waterval. Overal in het park staan trouwens-vanwege de vulkanische activiteit waarschuwingsborden: at your own risk. De auto moet je achteruit in parkeren zodat je in geval van nood meteen weg kunt rijden. Luna verzamelt mooie vulkanische steentjes. We zwemmen nog in het zwembad tijdens een tropische stortbui, een bijzondere ervaring. Zodra het gaat onweren, gaan we het water uit.

altaltaltalt

De laatste avond daar bezoeken we nog een ecologisch centrum waar een vrouw ons rond de schemering de beroemde kikkers van Costa Rica laat zien. De zogenaamde roodoogboomkikker. Die Luna en Dille overigens al lang bleken te kennen van de TV serie Diego van Nick jr. Toch nog ergens goed voor die tv. Ik heb er prachtige foto´s van kunnen maken die we later in Nederland op onze website zullen plaatsen. Ook hebben we nog de blue jeans kikker gezien. Die is rood met blauwe pootjes en giftig. Slechts twee a drie centimeter groot.

Koeien
altWe nemen weer afscheid van ons hotelletje en gaan door naar Monteverde, beroemd om het nevelwoud met bijzondere flora en fauna. Hier slapen we in een finca (boerderij). We hebben een echt huisje. De meiden hebben een eigen kamertje met stapelbed. Voor hun raam grazende koeien. Hier hebben we een prachtige tocht door het bos gemaakt met paarden. Luna natuurlijk op haar eigen paard, Dille bij papa voorop. Over smalle paadjes steil omhoog en naar beneden en terug over de weg de hele tijd in draf. De meiden gilden het uit van plezier. André heeft hier met Luna een zogenaamde Canopy Tour gedaan. Met een gordel om wel vijftien keer van hoge plateaus naar beneden geseild met hoge snelheid aan een kabel scherend over de toppen van het oerwoud. Luna was totaal niet bang en de gidsen wilden allemaal graag met deze stoere jungle meid mee.

Tot slot was er nog een zogenaamde Tarzan Swing. Van een platform van tien meter hoog naar beneden springen (soort bungee jumping) en heen en weer slingeren. Volwassenen gilden of durfden niet. Luna vroeg doodleuk of ze nog een keer mocht... Ondertussen was ik met Dille in een vlindertuin geweest met een gids waar we de mooiste vlinders hebben gezien en het hele proces van eitjes naar rups naar cocoon naar vlinder. Heel leuk. Dille vond het ook leuk om vlinders op haar arm te krijgen.

De volgende ochtend mag Luna nog de koeien melken en mogen we allemaal helpen met de kalfjes flesjes melk geven. Dat kun je natuurlijk ook in Nederland doen, ha ha.

altaltalt

Kokende modderpoelen
Na ruim een uur over een hobbelige weg (de wegen rond Monteverde worden met opzet niet geasfalteerd om het toerisme een beetje te temperen) komen we op de highway naar onze volgende bestemming, het park Rincon de la Vieja. Ook een park met een vulkaan en veel vulkanische activiteit. We slapen hier in El Sol Verde een camping en lodge gerund door een Nederlands stel. We maken hier een gave wandeling van vier uur door het park waar we allerlei vulkanische activiteit zien. Kokende modderpoelen, een minikrater met stoom, een meertje met kokend water en veel stoom (fumaroles). Echt superinteressant voor twee geologen. Luna en Dille vinden het ook bijzonder, maar vinden de zwavel wel wat stinken. Onderweg zien we een neusbeer, een mooie specht met rode kuif en een groep brulapen. Tijdens een regenbui proberen we te schuilen onder het bladerdek van het regenwoud. Dat lukt goed. We eten onze lunch en zijn omringd door het gebrul van de brulapen. Indrukwekkend. We sluiten de dag af met een duik in de geothermische hete bronnen. Heerlijk ontspannen!

altaltaltalt


Oranje rode vulkaan
zaterdag 17 juli 2010. Liberia, Costa Rica.

We zijn gelukkig pas halverwege onze vakantie en hebben vandaag eindelijk weer een internetcafé gevonden. Overal wifi hier in Costa Rica maar als je geen laptop of smartphone meehebt, heb je daar niet zoveel aan. Als ik dan bij het ontbijt een Amerikaans gezin zie ontbijten waarvan de dochters alleen maar bezig zijn met hun facebookpagina op de laptop, dan ben ik ook wel blij dat we zonder reizen. Lekker rustig. Inmiddels zijn we in Liberia, de tweede grootste stad van Costa Rica. We hebben enorme avonturen beleefd en heel veel wildlife gezien. Een terugblik.

Parende schildpadden
Na onze rustige start in La Garita zijn we naar Parque Nacional Tortuguero gegaan. Eerst met de auto tot La Pavona, een gehucht aan de rivier, waarna je met een boot in een uur verder reist naar het park. Onderweg rijden we door bananenplantages en af en toe moeten we stoppen voor bananentransport over de weg. Zouden deze naar Nederland geëxporteerd worden? Dit nationale park is alleen per boot bereikbaar. Tortuguero is bekend om zijn schildpadden.

We slapen in een leuke kleine lodge (Marbella) aan de rivier. De boot zet ons op de steiger van de lodge af. Tortuguero village is een klein dorpje met twee zandpaden en wat kleine huisjes. De volgende ochtend staan we vroeg op om al om zes uur met een bootexcursie mee te gaan. Wij hebben onze privé boot en gids en hebben de mooiste vogels gezien (voor de vogelaars onder jullie: tiger herrón, green ibis, boat-billed heron, northern jacana en nog veel meer) en heel veel apen. De lenige spidermonkey die van boom naar boom slingert. De imposante howler monkey (brulaap) die een indrukwekkend geluid heeft en de kleine zwart witte capucchino monkey. Luna en Dille genieten. De gids wijst ons ook vijf baby kaaimannen aan in het water (ongeveer twee jaar oud). Opeens zegt Dille: 'Kijk papa een grote krokodil in het water'. Dat blijkt een twee meter lange kaaiman. Ook nog een supermooie hagedis. De emerald basilisk, met een enorme hanekam, gifgroen en wel een halve meter groot.

altaltalt

De meiden willen onderweg nog even aan een liaan hangen, dat geeft natuurlijk het ultieme oerwoudgevoel. Als Luna dat later tijdens een wandeling nog een keer probeert, breekt de liaan...

Na een heerlijk ontbijtje aan de waterkant gaan we zelf wandelen in het park. We hebben het geluk aan onze kant, want ik dacht een aap in een boom boven ons pad te zien hangen, maar het is een luiaard. En nog mooier, het is een wakkere luiaard (ze slapen twintig uur per dag). We kunnen 'm heel mooi van dichtbij zien bewegen. Mooie foto's! Daarna op het strand zien we een schildpad de hele tijd drijven. Beetje raar vinden we. Later zien we wat ie aan het doen is. Hij ligt bovenop een vrouwtjes schildpad… En met paren zijn schildpadden wel een paar uur bezig.

altaltalt

Intiem
altKunnen we de meiden meteen vertellen (en uitleggen) dat we 's avonds laat op het strand gaan kijken hoe de vrouwtjes schildpadden eieren leggen op het strand. Om 20.00 uur is het zover. In het stikkedonker worden we door een gids meegenomen naar een stukje strand waar een vrouwtjesschildpad (green turtle) van zeker een meter groot een groot gat heeft gegraven en net bezig is haar witte eieren eruit te persen. Het is intiem en mystiek. Ruim honderd eieren perst ze eruit, ze moet er van hijgen en is helemaal in trance. De gids schijnt met een infrarode zaklamp bij om ons als voyeur dit schouwspel te laten meemaken. Als ze klaar is, maakt ze met haar achterpoten het gat dicht. Dit duurt wel een half uur, ze moet ook steeds uitrusten. Daarna volgen we haar als ze terugschuifelt naar de zee. Een indrukwekkende ervaring. Ik krijg weer kippenvel als ik dit opschrijf.

De volgende dag gaan we weer door naar onze volgende bestemming. De meiden hebben er weer zin in. Luna vindt alles leuk en avontuurlijk en wil nog lang niet naar huis. Ze bekijkt bij elk dier onze geplastificeerde kaart met Costa Rica wildlife en probeert de vogel, aap of vlinder te benoemen. Dille heeft af en toe wat heimwee en zegt dat ze haar vriendinnetjes mist.

De hitte valt ons erg mee. Het blijft onder de dertig graden. Sterker nog: de vijf tubes zonnebrandcreme zijn nog redelijk onaangeroerd. De meiden hebben vaak hun jungle outfit aan (kaki afritsbroek en kaki lange mouwen shirt van Care Plus = muggenwerend) en ´s avonds wordt het ook echt wat frisser. We hebben zelfs al een keer onze fleecetruien nodig gehad. Straks aan de Pacifische kust zal het waarschijnlijk wel wat warmer worden. Wel valt de regen ons tegen. Pinkeltje is in dit vochtige klimaat niet meer droog geworden en inmiddels wat beschimmeld. Snel uitlezen. Gelukkig hebben we poncho´s mee. Die van Luna bleek te klein, maar Dille vond zomaar een mooie Tinkelbell regenjas voor Luna in een winkeltje.

Chocolade
Onze volgende stop is Puerto Viejo de Sara piqui. Hier zijn we voor de Chocoladetour. We lopen door de jungle met een gids en een groep Amerikanen. Opeens is er lichte paniek. Er loopt een zogenaamde bullet ant (kogelmier?) op de leuning. Do not touch zegt een Amerikaan voor ons. If it bites you, it feels like you got shot... Het zal wel meevallen. Luna wordt een beetje nerveus van het verhaal. Samen met de deadly poisonous slang die we eerder tegenkwamen tijdens een wandeling en het verhaal van de kapitein van de boot die vertelde dat vijf jaar geleden een jongen van veertien is opgegeten door een krokodil toen hij een baby krokodil wilde pakken, is dit even een druppel teveel voor haar in dit avontuuurlijke Costa Rica. Gelukkig kunnen we haar geruststellen en loopt ze weer dapper verder. Dille zit lekker veilig bij papa in de draagrugzak.

Bij de cacao plantage aangekomen, mag Luna het hulpje van de gids zijn. Ze mag proberen de cacaovrucht open te maken, de zaden proeven (bah...), de zaden malen en mengen met suiker. Dan is het al veel lekkerder. De tour eindigt met het drinken van verse en pure chocolademelk en het eten van heerlijke chocola. Een super leuke én educatieve excursie. Luna en Dille hebben er erg van genoten en gesmikkeld.

altalt

Nu is het tijd om te pinnen. De avond ervoor stonden er lange wachtrijen voor de pinautomaten van wel twee uur. Wat bleek: de bananenplantages hadden de salarissen uitbetaald. Nu gelukkig geen wachtrij meer.

Rode lava
Onze volgende stop is bij de vulkaan Arenal. Dit is de meest actieve vulkaan van Costa Rica. De Arenal heeft echt een kenmerkende conische vulkaanvorm. Een paar jaar geleden zijn er zelfs toeristen omgekomen (die heel onverstandig de vulkaan probeerden te beklimmen). We slapen in de zogenaamde observatory lodge in het park zelf. Het schijnt aan de veilige kant van de vulkaan te liggen.

De eerste avond is het al raak. Tijdens het diner stormt iedereen de eetzaal uit. Er stroomt rode lava naar beneden langs de donkere vulkaan. Wat geweldig om te zien. We hebben echt mazzel deze vakantie, want er zijn ook heel veel toeristen die alleen maar een vulkaan in de wolken en dus niets zien. De volgende ochtend is het alweer raak. Er komt een grote gaspluim uit de krater. Meteen gefotografeerd natuurlijk. Zou het luchtverkeer nu ontregeld zijn?

altalt


Starfruit
Woensdag 21 juli 2010. Playa Carillo, Costa Rica.

Playa Carillo zijn we. Een klein plaatsje aan de Pacifische oceaan. Koud is het hier zeker niet meer. Het schommelt hier overdag rond de dertig graden. Helaas regent het hier ook best vaak. Inmiddels hebben we gehoord dat zelfs dit niet normaal is voor Costa Ricaanse begrippen. Het land heeft wat last van El Nino schijnt. Normaal gesproken regent het veel korter. Jammer is dat de rivieren door alle neerslag nu veel modder afvoeren naar zee en daardoor de duik- en snorkelmogelijkheden op dit moment slecht zijn door het slechte zicht. Hopelijk wordt dit beter als we morgen zuidwaarts trekken.

We zitten in een leuk klein hotel Esperanza. De eigenaar Dennis uit Florida is erg aardig en zeer behulpzaam. Eindelijk hebben we weer een zwembad erbij. De meiden willen er wel drie keer per dag in zwemmen en zijn er zelfs al met kleren aan ingedoken (Dille per ongeluk). Er zit een leuk klein watervalletje bij dat voor veel plezier zorgt. Nog een voordeel van dit hotel is dat het een DVD collectie heeft van 450 stuks waaronder heel veel kinder DVD's van Disney. De meiden willen hier dus eigenlijk niet meer weg. Tenslotte staat er naast het zwembad een boom met starfruit (carambola). Luna vindt het reuzeleuk om deze uit de boom te plukken en heerlijk met poedersuiker(!) op te smikkelen.

altalt

Krokodillen?

Het strand is een paar minuten lopen. Het is een kindvriendelijk strand, heel flauw aflopend met zacht zand en mooie schelpjes. Alhoewel kindvriendelijk? Bij het begin van het strand staat een bordje dat je moet opletten voor krokodillen uit het binnenland. Aan de zee grenzen mangrovebossen waar krokodillen leven. Af en toe zwemmen deze even via de zee naar een ander mangrovebos toe. Volgens mensen die hier wonen, gebeurt dat vrij zelden en heb je er geen last van. We zijn inmiddels wel wat gewend.

Ondanks onze factor 50 en slechts twee uur op het strand hebben we alle vier toch een lichtrode kleur op sommige plekken. Luna en Dille verzamelen de mooiste schelpen en glimmende oesters. Er zijn veel Costa Ricaanse families op het strand aangezien de kinderen hier ook schoolvakantie hebben. Deze kinderen kijken met ontzag naar het reuze zandkasteel dat Andre aan het bouwen is. Als ingenieur maakt hij er natuurlijk ook extra veel werk van met slotgrachten en wateraanvoer.

Surfing

De Pacifische kust is dé plek om een surfles te nemen. Gisterochtend heeft Luna haar eerste surfles gehad. Ze had een leuke surfinstructeur die Engels tegen haar sprak (ready, get up, now). Na tien minuten droog oefenen op het strand om snel op haar board te kunnen klimmen en evenwicht te bewaren, mocht ze de zee in. Ik was stomverbaasd dat ze bij haar allereerste poging al mooi bleef staan op haar plank. Een natuurtalent. Zo heeft ze een uur doorgesurfd. De instructeur hielp haar goed en was onder de indruk van haar. Als ze soms viel en kopje onder ging, kwam ze lachend weer boven en ging ze vol goede moed weer verder. Andre had tegelijkertijd ook surfles en mocht iets grotere golven nemen. Ook een natuurtalent hoor. Dille bleef ondertussen flink in de branding spelen. Ze wordt ook steeds dapperder.

Ik heb zelf rustiger aan gedaan en een yogales op het strand gedaan. Erg bijzonder. Geen muziek nodig. Er is het ruisen van de zee en het druppen van de regendruppels van de palmbomen naar beneden.

Dierentuintje

Vlakbij ons hotel is een kleine dierentuin van een Spaans-Italiaans stel. De man heeft jarenlang in dierentuinen in Europa gewerkt. Hij is ook in Artis, Blijdorp, Amersfoort en Rhenen geweest. Nu runt hij met zijn vrouw een klein dierenreservaat waar gewonde dieren of verwaarloosde wilde dieren die in gevangenschap hebben geleefd, verzorgd worden totdat ze weer in het wild uitgezet kunnen worden. We krijgen een rondleiding en zien o.a. een luiaard, een miereneter, een stekelvarken, een tijgerkat, een rolstaartbeer, een gordeldier en een vampiervleermuis (die papegaaien opeet).

altalt

Morgen gaat de reis verder naar het zuiden, Manuel Antonio. Een van de beroemdste parken van Costa Rica met o.a. doodshoofdaapjes.


Kalverstraat
Zaterdag 31 juli. Nederland.

Hatsjoe. We zijn weer thuis. De hooikoorts is weer terug. Bijna vier weken in het groen van Costa Rica nergens last van gehad, maar het Nederlandse gras... Nog een laatste vakantieblog van onze laatste week.

Na vier nachtjes chillen inPlaya Carillo zijn we doorgereisd naar het beroemdste Nationaal Park van Costa Rica:Manuel Antonio. Op weg hier naartoe passeren we Rio Tarcoles. Op de brug kijken er veel mensen naar beneden. Waar zouden ze naar kijken? Al snel zien we het. Zo'n tien meter beneden ons zien we een grote groep krokodillen liggen. De krokodillen zijn immens. Er liggen exemplaren bij van wel zo'n drie meter groot. Sommigen liggen met de bek open. Roerloos. De scherpe tanden zijn te tellen. Nee, langs deze rivier willen we niet wandelen.

We passeren een ander Nationaal Park: Carara. Dit staat bekend om de grote groepen Great Green Macaws die hier langsvliegen. Hoog in de lucht zien we paartjes overvliegen. Het gekrijs is schel en hard.

Manuel Antonio is één van de drukst bezochte parken. We slapen hier in Hotel Mono Azul. Dit hotel heeft zich verbonden aan een goed initiatief: het Kids Saving the Rainforest Project. Een deel van de inkomsten gaat naar dit project toe. Na wat geklaag van André over een niet functionerende airco krijgen we een gratis upgrade naar een heuse villa met twee kamers, twee badkamers, een keuken en twee tv's. Wat een luxe zeg. Op twee meter afstand ons 'privé-zwembad'.

altaltaltalt

De volgende ochtend gaan we met een gids in het park in. Nu zien we pas goed wat het toerisme hier betekent. Het junglepad is hier van grind en zo'n tien meter breed. Het lijkt wel de Kalverstraat. Gidsen met telescopen verdringen zich om een luiaard, iguana of ander dier te kunnen spotten voor alle toeristen. Luna is al snel verveeld en vraagt waarom we niet een klein - en in haar ogen veel avontuurlijker- zijpaadje ingaan. De gids antwoordt iets over giftige slangen en de mede-Amerikanen in onze groep schrikken. De gids heeft er duidelijk geen zin om van de Kalverstraat af te gaan. Ik beloof Luna dat we met zijn vieren wel de zijpaadjes ingaan. Gelukkig zien we nog wel wat mooie dieren. Een paar luiaards, veel apen en een echte black widow spider van heel dichtbij.

IJs met aap

altNa anderhalf uur worden we bij een prachtig strand gedropt. Een mooie baai, wit zand en palmbomen. Een luie luiaard hangt in een palmboom vlak boven het strand. Hier wemelt het ook van de wasbeertjes. Terwijl we aan het zwemmen zijn, doorzoeken de wasbeertjes de rugzakken op zoek naar eten. Kstt, wegwezen jullie! Snorkelen levert vanwege het slechte zicht helaas niets op. Voordat we kunnen verbranden trekken we onze junglekleren weer aan en gaan we zelf op pad. We lopen naar een mirador (uitzichtspunt). We zijn nu zelf ook behendig in wildlife spotten. Ik zie een agouti in de bosjes schuifelen en even later zijn we omringd door een groep white faced monkeys. Vanaf het uitzichtspunt zien we duidelijk de oranjegrijze modderpluimen in zee aangevoerd door de rivieren na de vele regens. Nee, snorkelen heeft echt geen zin. We wandelen nog wat over kleine paadjes en besluiten als het water op is, snel weer terug te lopen naar het kleine dorpje waar we de kinderen ook een Italiaans ijsje van een gelateria beloofd hebben. Terwijl we daar van een heerlijk ijsje genieten, zien we opeens een doodhoofdsaapje. De mono titi. Een bedreigd aapje waarvan er in dit park nog maar een paar honderd voorkomen.

Watervallen en hangbruggen

De volgende morgen gaan we een klein park:Rainmaker Forest. Hier lopen we helemaal alleen een self guided trail van ongeveer twee uur. Langs vele prachtige grotere en kleinere watervallen. Met informatieborden over alle bijzondere bomen. Over een tiental grote en kleine wiebelige hangbruggen hoog boven de jungle. De meiden vinden het maar wat avontuurlijk en lopen trots voorop met hun wandelstok. Ze spelen de gids en Dille loopt de hele route helemaal zelf uit. Helaas spotten we niet de kleine gifgroene kikkertjes of andere dieren. Wel mooie rupsen en paddestoelen. Net voor een immense regenbui zijn we weer binnen bij het informatiecentrum.

Bultrugwalvissen

Onze laatste stop aan de Pacifische kust is Dominical. Een heel relaxed surfdorpje. We slapen in hotel Domilocos, dat in Nederlandse handen is. Michiel de eigenaar adviseert ons te lunchen bij een pannenkoekenrestaurant in het dorpje. Dit is een groot succes. Met aardbeien, nutella en ijs. Dat gaat er prima in. 's Middags gaan Luna en ik even bodyboarden bij een klein strandje. Ook dit gaat Luna goed af. Doordat ze zo licht is, glijdt ze bijna met haar board het strand op. Ik zink alweer na een paar meter. Wat opvalt, is dat het zeewater hier vreselijk warm is. We zijn hier ook vlakbij bij het Nationaal Park Marino Ballena.

altElk jaar leggen bultrugwalvissen uit Antartica een tocht van 5000 kilometer af om hier in het warme water tussen juli en oktober te paren en te baren. Bultrugwalvissen komen altijd terug om te paren naar de plek waar ze geboren zijn. Net zoals de schildpadden die we eerder tijdens onze reis zagen. De volgende ochtend gaan we dan ook in een bootje de zee op samen met een groep Belgen (die volgens de meiden dan meteen uit Plopsaland komen). Helaas hebben we deze keer geen geluk. Er zijn al wel een paar bultrugwalvissen  gesignaleerd, maar dan moet je net die twee a drie uur die je op zee bent geluk hebben. We turen en turen en spotten wel een paar mooie olive ridley schildpadden van dichtbij. Op het eind zien we ook nog een groep bottlenose dolfijnen. Eentje zwemt zelfs even vlak naast onze boot. Luna en Dille hebben ze goed kunnen zien. Een poging om toch nog te snorkelen wordt door de sterke stroming en golfslag nabij de rotsen niets en levert wel wat schrammen op.

Na verse ananas en meloen op het strand gaan we wat sightseeen. We komen terecht bij een tilapia restaurant. Luna en Dille mogen zelf hun eigen vis vangen wat ze erg leuk vinden. Als de gebakken vis later gebracht wordt, wil Luna wel zeker weten dat ze haar eigen gevangen vis opeet. Die nacht heeft Luna een nachtmerrie. Ze huilt hard. We denken dat ze over het snorkelavontuur droomt waar ze - ondanks haar C-diploma- toch wel van onder de indruk was. Als ze huilend wakker wordt, zegt ze echter: 'ik wil niet een klein zusje'. Ze bleek alleen maar gedroomd te hebben dat ik zwanger was en dat zou voor haar een nachtmerrie zijn.

Ziplines voor watjes

De volgende dag gaan we naar Hacienda Baru. Een heerlijk ontspannen plek. Bij de entree zit net een groep white faced monkeys in de bomen. Ze eten wat vruchten en gooien resten naar beneden. Kijk uit voor je hoofd! Daar gaat zelfs een aap plassen. De straal is een paar meter bij ons vandaan. Luna en ik gaan hier de ziplines (kabelbaan door de jungle) doen. Deze ziplines gaan echter niet zo snel als die in Monteverde, waar Luna het met André gedaan heeft. Luna mag hier zelfs alleen gaan omdat je niet zelf hoeft te kunnen remmen.

altalt

Tijdens onze wandeltocht met zware uitrusting omhoog, spotten we nog een prachtige uil. De gids geeft uitleg over de leaf-cutting ants. Er zijn werkers die de blaadjes dragen en er zijn kwaliteitsmieren die het weggetje vrijhouden. De gids laat dit zien door met een groot blad het spoor te blokkeren. Al snel komen er mieren die geen taak hebben in het vervoer van bladeren het ongewenste object weghalen. Fascinerend om te zien. Deze mieren hebben een belangrijke rol in de jungle. Een groep mieren kan wel tot honderdtwintig kilo bladmateriaal weghalen. Ze lopen afstanden tot vijfhonderd meter.

De ziplines zijn prima te doen. Luna mag steeds voorop en vindt het stoer dat ze alleen mag. We mogen zelfs een keer achterstevoren. Op de terugweg spotten we nog de giftige black&green dart frog. Dille was met papa ondertussen in de vlindertuin en aan het wandelen op zoek naar toucans die je hier zou kunnen spotten. Op de terugweg zie ik een aap zitten aan de zijkant van de weg. Het blijkt een groep spider monkeys te zijn. Er zijn ook drie baby-aapjes bij. Wat schattig om te zien hoe ze zich aan hun moeder vastklemmen en stevig vasthouden. Soms mogen ze even los en zelf een klein stukje klimmen. André maakt er een prachtige video van.

Toukans en ara's

altWe gaan nog op zoek naar een waterval in de omgeving. We vragen het uiterste van onze Toyota RAV als we een volgens de Lonely Planet one of the country's most notoriously difficult roads nemen. Opeens spot ik in een toucan in de lucht. We stoppen snel. Het blijkt de chentnut mandibled toucan te zijn. Prachtige foto's kunnen maken van dit kleurrijke paar.

Het einde van onze vakantie nadert nu snel. De meiden genieten nog een keer van de pannenkoeken en hun favoriete drankje: te frio melocoton (ice tea met perziksmaak). Maar ze verlangen steeds meer naar hun favoriete drankje thuis: optimel framboos!

Op de weg terug naar Margaret in La Garita, het hotel waar we onze rondreis begonnen zijn, spotten we nog prachtige scarlat macaws. Wat een mooie kleurrijke vogels. Inmiddels beginnen we toch echte wildlife spotters te worden.

Het is echt thuiskomen bij Margaret. De kinderen genieten nog eenmaal van de prachtige tuin daar. Nog één keer lokaal eten in het maisrestaurant en dan zit het erop. Het was een geweldige vakantie. Costa Rica is werkelijk een heerlijk land om rond te reizen. De afstanden zijn goed te doen. De natuur is prachtig. De ontmoetingen met alle wildlife avontuurlijk. Het is zeker een land waar we graag nog een keer willen terugkomen. Al was het alleen maar om de nog niet gespotte quetzal te vinden.

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!