Artikelindex

Een ieniemienie kamertje
Zaterdag 6 oktober 2013. Gyeongju, Zuid Korea.

We verlaten Seoel met een weemoedig gevoel. We hebben het erg naar ons zin gehad. Maar we zijn ‘maar’ twee weken in Korea en willen graag nog wat meer zien. We nemen de snelle trein (280km/h) naar Gyeongju, een stad in het zuid oosten van Korea. Vanaf het treinstation nemen we een taxi naar het guesthouse. De beste man kan het niet zo goed vinden en wij raken lichtelijk geïrriteerd. Zou hij ons in de maling nemen.? Uiteindelijk belt hij het guesthouse en komen we aan. De prijs blijkt fair te zijn. Oeps, misschien waren we toch niet zo aardig voor de beste man. We hebben een Hanok guesthouse geboekt. Dat is een traditioneel Koreaans huis, dat als guesthouse wordt gebruikt. En wauw, het is heel sfeervol van binnen! Mooi, goed onderhouden houtwerk, een mooie balustrade en overal foto’s en jawel natuurlijk een traditioneel Koreaans muziekje aan. Het nadeel van een hanok is dat de kamers ieniemienie zijn en dat het sanitair buiten is en gedeeld moet worden. Dat zijn we, na een week, een beetje zat. We installeren ons en ik boek meteen, via internet, een ander hostel in de buurt. We eten bij de grote gele M. Wij worden er niet vrolijk van, maar Otis smult. En als je kind het naar zijn zin heeft… We skypen nog even met Nederland en daardoor ligt de kleine jongen eigenlijk te laat in bed.

155008 1381067330 500 (320x240)

 

 

De eerste ‘meltdown’ van Otis
Zondag 7 oktober 2013. Gyeongju, Zuid Korea.

57 BC werd deze stad de hoofdstad van het Shilla koningrijk. Dit bleef hij zo’n 1000 jaar. Er is veel overgebleven uit die tijd. De stad staat bol van traditionele architectuur. Het is de stad met de meeste tempels, pagodes en boeddha’s etc. in heel Zuid-Korea. Vandaag checken we uit bij ons hostel. Eerst raken we bij het ontbijt nog even aan de praat met een aardige Chinese kerel. Hij vindt dat we zo’n leuk gezinnetje zijn en vraagt, serieus, of hij ons niet al kent uit een film. Eindelijk iemand die ons herkent. Hij geeft ook nog aan dat hij nu aan ons ziet dat je met een kind nog heel veel kan doen, en dat je leven niet voorbij is zoals hij dacht. Ik heb hem maar niet uit de droom geholpen. We staan inmiddels al op menig Chinees of Koreaans mobieltje of camera, nu ontkomen we er ook niet aan. Ik ben er nog niet over uit, wie nou de grootste attractie is.

155370 1381651969 500 (320x240)155370 1381652045 500 (320x240)

We vinden ons nieuwe onderkomen vrijwel meteen, maar kunnen helaas nog niet in. We laten de bagage achter en gaan de stad verkennen. We lopen eerst over de markt. Altijd leuk! Anders dan de Leiderdorpse markt op donderdag. Behalve dan dat Otis ook hier van alles toegestopt krijgt. Banaantje, snoepje, Koreaans broodje… Otis vraagt bij alle visstandjes: Mama, zijn die echt? Uh, ja schat! We merken dat de mensen hier wel meer op zichzelf zijn dan in Seoul. We kopen een drankje en gaan lekker in een park zitten. Dit park is bezaaid met enorm grote ronde gras bulten. Dit zijn Tumuli en ze hebben hetzelfde doel als een piramide. We bezoeken ook het Tumuli park. Een mooi, goed onderhouden park dat ons, met zijn waters en groen, doet denken aan Japan. Sowieso doet meer ons denken aan Japan, wat hier natuurlijk vloeken in de kerk is gezien de verhoudingen. Bijvoorbeeld: Aan de ene kant traditioneel, aan de andere kant westers ingesteld. Schoenen uit in huis, aan lage tafels met kussens zitten. Mensen die vaak wat op zichzelf zijn.

Rond 14.00 uur kunnen we inchecken. We zijn blij met de kamer, lekker ruim en een eigen, nieuwe badkamer. Otis heeft vannacht te weinig geslapen, maar wil, helaas, overdag niet meer slapen. We besluiten dus bijtijds en dichtbij te gaan eten. Helaas is ons jongetje het zat, en krijgt hij zijn eerste meltdown in het restaurantje. Tja, ook dat hoort erbij. Hij moet ook een hoop verwerken. Een week geleden zaten we nog thuis. Als hij is bijgetrokken, bestellen we, op de gok, het goedkoopste. Gelukkig is het een vegetarisch noodle soepje. Otis ligt om 18.30 total loss op bed. Rob gaat pinnen en luiers scoren, wat allebei niet meevalt.

Vandaag besluiten we (lees Jael!) iets cultureels te gaan doen. We gaan de Bulguk-sa tempel bezoeken. We nemen de bus richting de tempel, maar stappen iets te vroeg uit. We besluiten meteen maar even een pauze te nemen en wat te eten en te drinken. Gister was het weer al wat wisselvallig maar nu valt het echt met bakken uit de hemel. Dit komt door de tyfoon die langs zuidoost China raast. We kopen een poncho en een paraplu en gaan de tempel bezoeken. Elk nadeel heb zijn voordeel, het is door de regen lekker rustig. Jammer van de regen, maar ik vind het een prachtige tempel, met gouden boeddha’s, lampionnetjes en mooi houtwerk. Al vindt Rob hem maar zozo, Otis vindt het allemaal prima, hij is ondertussen aardig nat. In de plassen springen is ook leuk natuurlijk…

155370 1381652113 500 (320x239)155370 1381652258 500 (320x239)

We nemen de bus terug, maar ik heb de stad nog niet helemaal door en we stappen weer te vroeg uit. Wat zeggen ze ook al weer over die ezel? Gelukkig weet Rob hoe we terug moeten lopen. We relaxen heerlijk even op de kamer. Het blijf met bakken uit de hemel vallen, toch wagen we ons nog even op straat om wat te eten. En gelukkig maar. We eten heerlijk bij een Japans tentje. Maar dan wel Japan meets Korea. Met Koreaanse prijzen gelukkig! Het fijne is dat je bij iedere maaltijd ook standaard soep en water krijgt, dus je eet al snel uitgebreid. Ook heel fijn: de bediening en het eten komt altijd snel. Handig met een peuter!

Inhoudsopgave

  1. Seoul
  2. Gyeongju
  3. Busan
Altijd gesloten?

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!