PatriciaBartfamiliefoto2014Patricia en Bart trekken met hun zoontjes door Nepal
21 april - 8 mei 2016

Patricia en Bart gaan met hun zoontjes Jasper (8) en Mathijs (6) deze meivakantie naar Nepal. Ruim twee weken trekken ze rond in dit fascinerende land. De slaapplaatsen zijn gereserveerd, de koffers gepakt. Niets vergeten... toch?

door Bart


De voorbereidingen zijn in volle gang…
Dinsdag 15 februari 2016. Nederland.

Het gaat eindelijk weer gebeuren. Eind april vertrekken we voor iets meer dan twee weken naar Nepal. We zijn ondertussen al een heel eind in de voorbereidingen. De vlucht is al geboekt (maar verandert voortdurend...), de visa zijn geregeld (met dank aan Natalie) en de meeste hotels hebben we ondertussen ook al geboekt. Maar er valt nog genoeg te regelen: inentingen (tegen buiktyfus), de laatste hotels, transfer van vluchthaven naar het eerste hotel, enzovoort. Vanaf nu dus weer met enige regelmaat een update via deze blog!

 

De route ligt vast
Maandag 28 februari 2016. Nederland.

Langzaam maar zeker komen we steeds een stapje verder. Op één hotel na hebben we nu alles geboekt. We komen vrijdag 22 april aan in de hoofdstad, Kathmandu. Hier blijven we drie nachten in het Bliss International Hotel. Daarna een nachtje naar Bandipur, de bergen in. We hebben een zeer eenvoudige homestay geboekt (Samira's Homestay) voor maar zestien dollar. Ben benieuwd wat dat wordt... Veel keuze is er niet. Vervolgens gaan we voor vijf nachten naar Pokhara waar we in Pokhara Castle verblijven. Een mooi hotel met daarin een Irish Pub. Dus daar vermaken we ons wel. Halverwege gaan we een tweedaagse trekking doen met een overnachting in een eenvoudig hotel.

BandapurHomestayreisverslagBandapurHomestayreisverslagbergen

Vanuit Pokhara reizen we door naar Chitwan, naar het Jungle Wildlife Camp. Hier ligt één van de nationale parken van Nepal en we gaan hier een paar safari’s doen. Er zitten allerlei wilde dieren dus er valt genoeg te zien. Daan een nachtje in Bhaktapur (Tulaja Boutique Hotel) waar we bij goed weer de Mount Everest hopen te zien. Vlak daarbij, op een half uurtje rijden, ligt Nagarkot dat bekend staat om zijn mooie zonsop- en ondergangen. Ook hier blijven we een nachtje, in hotel Club Himalaya.

En dan zit de reis er weer bijna op, we slapen dan nog een nacht in Kathmandu en zaterdag 7 mei vertrekken we met een nachtvlucht naar Nederland.

 

Klaar voor vertrek
Zondag 17 april 2016. Nederland.

Nog maar vier nachtjes slapen en dan is het eindelijk zover... Vandaag hebben we alle spullen ingepakt. Het past zowaar in twee weekendtassen dus we hoeven niet bang te zijn teveel bagage bij ons te hebben. De afgelopen dagen hebben we veel kleine dingen geregeld, zoals het vullen van de MP3 spelers van de kinderen en het uitprinten van de papieren. Een ding wat zeker nog moet gebeuren is inchecken. Zeker voor de eerste vlucht want voor die vlucht hebben we nog geen gereserveerde stoelen. En we willen natuurlijk wel bij elkaar zitten... (Overigens, voor alle andere vluchten zijn de stoelen wel al gereserveerd.)

We vliegen donderdag avond, rond half tien, vanaf Düsseldorf. Da's wel lekker want zo hebben we genoeg tijd om naar het vliegveld te gaan en de bagage af te geven. Rond zes uur (lokale tijd) landen we op Abu Dhabi, voor een tussenstop van vijf uur. Daarna vliegen we door naar Kathmandu, waar we vijf uur 's middags lokale tijd landen. Taxi van het vliegveld naar het hotel is gelukkig al geregeld... In Kathmandu blijven we drie nachten dus er is genoeg tijd om bij te komen en daarnaast onze eerste schreden in Nepal te zetten.

Wat moet er nu nog gebeuren? Eigenlijk vrijwel niks meer, denk ik. Nou ja, onszelf kennende zal er tot op het laatste moment van alles te doen zijn maar dat zien we nog wel.


Aankomst Nepal
Vrijdag 22 april 2016. Kathmandu, Nepal.

Na een reis van tweeëntwintig uur zijn we rond zes uur ‘s avonds (lokale tijd) in ons eerste hotel aangekomen. De reis verliep prima. Het enige wat even spannend was, waren de koffers. Deze waren door de Duitse grondsteward niet goed ingecheckt, waardoor hij ons doodleuk vertelde dat de koffers een dag later zouden komen. En dat net op het moment dat we de koffers op de bagageband weg zagen rollen... We kwamen er achter doordat hij ons tien USD per koffer wilde rekenen voor de extra overnachting! Met daarbij de legendarische woorden: oh, jullie vliegen vandaag al!

Nou, dat hoefde niet wat ons betreft. Als we onze koffers maar kregen. Op aandringen van zijn chef heeft hij toen maar eens gebeld met het bagagedepot en ons verzekerd dat het goed zou komen. Desalniettemin waren we toch wel opgelucht toen we beide koffers terug hadden. Trouwens, ik denk dat iedereen deze man wel kent van de lokale supermarkt waar hij op zaterdag altijd de drukste en traagste kassa bedient…

Verder tijdens de reis geen bijzonderheden. Veel wachten, maar dat wisten we. Het vliegveld op Abu Dhabi (overstap van vijf uur) is erg mooi en modern, zeker als je het vergelijkt met het vliegveld op Kathmandu. Maar we waren snel door de douane en toen eindelijk het verlossende moment van de koffers was aangebroken konden we snel naar het hotel. De taxi stond ons al op te wachten.

Weer wennen aan de drukte in een ver land. We zaten net in de spits dus het was erg chaotisch. Maar wel erg mooi. We zitten nu in het Bliss Hotel, vlak bij de toeristische wijk. Prima hotel met een vierpersoonskamer. Wel luidruchtig maar dat is hier overal. We hebben in ieder geval goed geslapen en gaan zo meteen, op uitdrukkelijk verzoek van Jasper, naar de Monkeytempel.

PS bloggen gaat erg moeizaam hier. Ik moet zeer veel moeite moeten doen om te posten dus ik hoop dat het blijft lukken.

200 tempels
Zaterdag 23 april 2016. Kathmandu, Nepal.

Op dringend verzoek van Jasper zijn we begonnen bij de Monkey Tempel. Eerst een minuutje of twintig in een rammelende taxi. Op aanraden van het hotel afgedongen op de prijs, je krijgt er met gemak meer dan de helft af. De naam van de tempel en de titel van deze blog zegt eigenlijk al genoeg over wat er te zien is. Maar dat neemt niet weg dat het er prachtig is. Het begint al met een trap van 365 treden. Doe je volgens Mathijs een jaar over, als je één trede per dag doet. En dan moet je ook nog terug. Zoals gezegd: veel tempels, apen maar ook veel souvenirs en een heel mooie stoepa. Na nog een jaar afdalen stonden we weer beneden en namen we een taxi terug naar onze wijk: Thamel. Hier geluncht in een restaurant met de naam Big Belly. En inderdaad, het was meer dan genoeg.

In de Lonely Planet stond een mooie wandeling, langs heel, heel veel tempels. De wandeling was niet eens zo lang, maar omdat er zoveel te zien was deden we er toch nog wel eventjes over. Hoogtepunt was op het einde: Durbar Square. Een UNESCO erfgoed met (alweer) tempels. Hier woont onder andere Kamuri Devi, een levende godin. Dit meisje wordt op zeer jonge leeftijd uitgekozen om deze rol te vervullen. Zodra ze begint te bloeden is ze haar status weer kwijt. En nu weer terug in het hotel. Nog steeds problemen met wifi en virussen, dus het is de vraag hoeveel we kunnen bloggen...

Nog meer tempels en apen
Zondag 24 april 2016. Kathmandu, Nepal.

De dag begon met een heerlijk ontbijtje. We moesten wel opschieten, want we wilden nog naar de Pashupatinath, een tempelcomplex waar de locals gecremeerd worden. Dit gebeurt in de ochtend, dus vandaar de haast. Gelukkig zijn er hier overal taxi's te vinden en met een ritje van twintig minuten waren we daar. Erg indrukwekkend om te zien. De mensen worden daar in het openbaar, in de open lucht, gecremeerd. Er zit een heel ritueel aan vast. We zijn niet al te lang blijven kijken. Ook hier weer veel tempels en apen...

Daarna weer een taxi terug naar Thamel, de wijk waar we verblijven. Na een drankje op zoek naar een plek om te lunchen. Blijkbaar zijn we erg kritisch, want het duurde even voordat we iets gevonden hadden. Prima tentje, alleen een rekenfout op de rekening (in ons nadeel). Maar dit hebben ze gelukkig wel hersteld.

's-Middags hebben we een travel-bug geplaatst (da's iets met geo-chaching) en het vervoer naar Bandipur geregeld. We konden kiezen uit de toeristenbus of een private auto. De kosten waren ongeveer gelijk, zeker als je bedenkt dat de bus niet helemaal tot Bandipur gaat maar een stukje eerder stopt. Dus hebben we maar voor de auto gekozen. Daarbij komt dat we overmorgen gelijk doorrijden naar Pokhara, met dezelfde auto met chauffeur.

Dan nog even iets over het verkeer hier. De straatjes zijn meestal erg smal, met heel veel auto's (meestal kleintjes), motoren en fietsen. Ook die weer in alle soorten en maten. En oh ja, vrijwel geen stoepen waardoor je continu op straat loopt. Alles krioelt door elkaar en het is echt een wonder dat we de afgelopen drie dagen nog geen ongelukken gezien hebben. Komt waarschijnlijk ook doordat iedereen elkaar de ruimte geeft en vrij relaxt is in het verkeer. Of het ook komt doordat iedereen met een claxon deze ook de hele tijd gebruikt, betwijfel ik. Maar het is wel een gigantisch lawaai de hele tijd. Met de kinderen hierdoorheen lopen is wel vermoeiend, je moet de hele tijd op je hoede zijn. Maar dat wordt vanaf morgen beter.

Het weer is nu lekker: droog en warm (zo'n 30 graden). Door de droogte is het erg stoffig. Mathijs had in Nederland al last van een hoestje en loopt daarom hier rond met een mondkapje. Het stof bevat namelijk bacteriën en die kunnen weer op je keel slaan. Morgen dus de trip naar Bandipur. Geen idee of we daar wifi hebben, maar overmorgen waarschijnlijk weer wel.


Bandipur
Dinsdag 26 april 2016. Pokhara, Nepal.

Via een tussenstop in Bandipur zijn we zojuist aangekomen in Pokhara. Eerst Bandipur. Afgelopen maandag werden we stipt om negen uur opgehaald bij ons hotel in Kathmandu. We hadden een ruime auto met een rustige chauffeur. Achteraf hoorden we dat hij dit werk pas twee maanden doet. De rit naar Bandipur zou zes uur duren, maar het schoot lekker op en na zo'n vier uur rijden konden we de main road verlaten. Hier bleek dat onze chauffeur nog niet echt ervaren was, want de laatste zeven kilometer voerden over een kronkelig bergweggetje en onze driver had er duidelijk moeite mee, ik denk zelfs dat hij af en toe bang was.

Maar ook hier kwamen we doorheen en uiteindelijk reden we Bandipur binnen. Er loopt maar één weg doorheen waarover ook auto's mogen. Onze Homestay Samira (hotel is een groot woord) lag hieraan en al gauw stond de bagage op de kamer. Wat in dit geval gerust een 'kamertje' genoemd mag worden: een tweepersoons bed, een eenpersoonsbed en net genoeg ruimte ertussen. Ook de badkamer was klein. Maar de mensen waren erg vriendelijk en behulpzaam en aan het gebrek aan ruimte hebben we ons niet gestoord.

's Middags zijn we Bandipur binnengelopen: naast de autostraat is er ook een soort boulevard waar geen auto's en motoren mogen komen. En dat is, na de hectiek van Kathmandu, een verademing. Na een lekkere lunch zijn we verder gelopen, door het dorp. Onderweg van alles tegengekomen: heel veel standjes waar ze snoep, drinken en ijs verkopen, een bruiloft (waarover zo meer), heel veel kinderen, een wasplaats waar zowel kleren als mensen gewassen werden (en dat tegelijk!) en agressieve honden. Nou zie je overal wel honden, maar zo net buiten het dorp zijn ze toch wel wat agressiever dan in het dorp zelf. Dreigen met een steen gooien helpt. Uiteindelijk kwamen we weer op de weg waar ook de auto's rijden, maar dan aan de andere kant van het dorp. Deze weg leidde ons toen weer netjes naar onze homestay.

Nog even over de bruiloft. Uiteraard waren onze kinderen, en met name Mathijs met z'n blonde haren, weer de hoofdattractie. Er waren alleen dames (neem aan dat de gelukkige echtgenoot nog wel in beeld zal komen) en een aantal wilden met Mathijs op de foto. Mede door de drukke en uitgelaten sfeer vonden Mathijs en Jasper het toch niet zo fijn, en ondanks de uitnodiging om erbij te komen zitten hebben we vriendelijk bedankt en zijn we na een minuutje of tien te hebben gekletst, doorgelopen.

Nadat we ons hebben opgefrist, zijn we op een mooi terras wat gaan drinken. Schitterende zonsondergang gezien! Toen een plekje gezocht om wat te eten. En toen kwamen een aantal kinderen van die middag weer voorbij. Het begon wat schuchter, maar na een poosje hadden onze kinderen de grootste lol en hebben ze de hele tijd met die andere kindjes gepraat (waz joor neem? how old aar joe?) en gespeeld. Eerst hardloopwedstrijdjes, daarna gooien met een bal. Eerst raakte Mathijs per ongeluk een hond die daar lag te slapen. Hond stond slaapdronken op, deed twee stappen en ging weer liggen. Toen is Mathijs z'n excuses aan die hond gaan brengen, zag grappig uit. Later gooide hij ook nog eens, tot grote hilariteit van de andere kindjes, de bal op een balkon. Onnodig om te zeggen dat dit alles de aandacht trok van alles en iedereen die er rondliep, er waren zelfs toeristen die foto's maakten van onze jongens met de Nepalese kinderen. Daarnaast liep Mathijs ook nog eens de hele tijd de show te stelen met radslagen. Tja, als je de ruimte hebt dan moet je die ook benutten. En het applaus werkte blijkbaar verslavend.

Bandapurvriendjesmaken

In Nepal begint de dag altijd vroeg, en eindigt (daardoor?) ook vroeg. Misschien komt het door de rare tijdzone, maar rond half negen 's avonds wordt het hier donker. Meestal wordt het dan ook stil, behalve al die honden die dan met hun conversatie beginnen. Bandipur ligt op een berg, met als logisch gevolg dat er nogal wat dal omheen ligt en dat galmt behoorlijk. Oh ja, dat bruiloftsfeest van die middag, daar hadden ze nog een soort afterparty, met live trompetgeschal. Maar los daarvan, heerlijk geslapen en een super ontbijt gehad.

Tegen negen uur vanmorgen zijn we weer opgehaald door onze chauffeur en binnen drie uur zijn we op de volgende locatie aangekomen: het Castle Resort in Pokhara. Hier blijven we vijf nachten, waarvan één nacht trekking.

 

Hoe regel je een trekking...
Woensdag 27 april 2016. Pokhara, Nepal.

Hier een samenvatting van de eerste twee dagen in Pokhara. We verblijven in het Castle Resort, dat, zoals de naam al doet beloven, bovenop een hoge berg ligt. Onze chauffeur had erg veel moeite om deze berg op te komen, mede doordat de weg op een geveven moment overging in een zandpad. En omdat hier nauwelijks bewegwijzering was. Maar na een paar telefoontjes hebben we het dan toch gevonden.

Eenmaal binnen bleken we de enige gasten, in ieder geval voor de eerste twee nachten. Da's jammer, want alhoewel we nu zowel een zwembad, restaurant als een Irish Pub (!) voor onszelf hebben, is het toch wel erg stilletjes allemaal. Gelukkig komen af en toe nog wat toeristen om te zwemmen waardoor er toch nog een beetje aanspraak is. Maar niet echt veel want het ligt erg afgelegen. Het terrein van het hotel is mooi, best wel groot en er zijn heel veel paadjes en hoekjes voor de kinderen om te spelen. Er loopt hier ook nog een soort bulldog-achtige hond rond, maar die doet niet veel meer dan luieren. Geen last van.

Om te voet naar het dorp te gaan is er, naast de gewone weg, nog een steil paadje. Naar beneden doen wij het in vijftien minuten. Naar boven gemiddeld ook... Met gemiddeld bedoel ik ons gezinsgemiddelde: de kinderen zijn iets ‘lichtvoetiger' dan de oudjes. In het donker durven we dit paadje niet aan en voor zo'n zeven Euro rijdt een taxi je naar boven. Best veel geld, maar zowel de chauffeur als de taxi zelf moeten hard werken op de kronkelige paadjes.

Gisteren, na aankomst, hebben we eerst een lekkere duik genomen. Daarna hebben we het dorp verkend. We zitten aan de lakeside, en zoals de naam al doet vermoeden is dat vlak bij een meer. Onnodig om te zeggen dat hier veel leuke restaurantjes zitten. Verder hebben we gisteren de tijd genomen om ons te informeren over een trekking, daarover later meer. Gisteravond de Irish Pub onveilig gemaakt. Er was zowaar een andere gast, maar die verbleef volgens mij niet in het hotel. Geen idee waar hij naar toe is gegaan. Voor een hotel met maar vier gasten loopt hier trouwens veel personeel rond. Ik denk zeker zes man/vrouw.

Vandaag de Lonely Planet er maar eens bij gepakt en ons laten afzetten bij Devi's Cave, een woeste waterval. Genoemd naar ene Zwitserse mevrouw Davis die hier vijftig jaar geleden verdronken is. De entree voor volwassenen was, omgerekend, dertig eurocent. Per persoon welteverstaan. Dat zegt denk ik genoeg over wat er te zien is (kinderen overigens gratis). We hebben meer tijd doorgebracht bij de souvenirshops, buiten. Naast een paar mooie klankschalen voor de kinderen hebben we wat praktische zaken gekocht.

Aan de overkant was een mooie grot. Nou ja, gezien de entreeprijs (die lag in de buurt van de waterval) zijn we toch maar niet naar binnen gegaan. In plaats daarvan hebben we een taxi genomen naar de World Peace Pagoda. Deze ligt, vanuit Pokhara gezien, aan de andere kant van het meer op een hoge berg. Als de lage bewolking het toelaat is hij prachtig om te zien. Ook hier had de taxi weer de grootste moeite om ons naar boven te brengen. De laatste paar honderd meter was het traplopen, maar eenmaal boven was het meer dan de moeite waard. Boven stond een enorme stoepa waar we omheen konden lopen (altijd met de klok mee!). In plaats van met de taxi terug, besloten we om aan de andere kant af te dalen, direct naar het meer om daar een bootje te pakken. De afdaling was steil en duurde (in ons tempo) een klein uur. Met een roeibootje werden we afgezet bij de Lakeside, waar we eerst maar eens de trekking gingen plannen.

Pokharabootjes

Over de trekking: morgenvroeg vertrekken we voor een tweedaagse trekking. Gewoon om het eens met de kinderen gedaan te hebben. Zelf hebben we wel meerdaagse trekkings gedaan dus leek het ons leuk om dat nu ook eens met de kinderen te doen. Het is zo'n vier uur lopen per dag en redelijk in de buurt. Het regelen ervan is een verhaal op zich. We zijn bij twee reisbureaus geweest die ons informatie gegeven hebben. De tweede, waarvoor we uiteindelijk gekozen hebben, leek ons de beste (hoewel dat erg moeilijk te vergelijken is). Maar alles, echt alles wat je daar doet, kost veel tijd. Alleen al voor het betalen moest de reisagent (als ik hem zo mag noemen) twee keer bellen. Eerst om te vragen waar hij het pinapparaat kon vinden, daarna om te vragen of de afgesproken prijs nou per persoon was, of voor ons allemaal. Toen stond ik al bijna buiten. Gelukkig was dat de totaalprijs. We kregen ook nog korting, trouwens. Vragen helpt... Dus nu de tassen ingepakt, twee dagrugzakken klaargemaakt en klaar voor de trip. En voor de mensen die denken: kunnen de kinderen dat wel aan? Geen zorg. Zij wel... Als je ziet hoe makkelijk en vrolijk ze de afgelopen dagen wandelden dan hoeven we ons over hen geen zorgen te maken. En wij redden het ook wel, denk ik.

Nog iets over het geld hier in Nepal. De koers is vrij makkelijk: delen door honderd. En dan nog ietsie naar beneden afronden. Zoals in veel arme landen is pinnen lastig. Tot nu toe hebben we een enkele keer een weigerende pinautomaat gehad, maar dan was er altijd een alternatief. Bij het pinnen krijg je briefjes van duizend Rupees, zo’n tien Euro dus. Probleem is vooral dat je deze maar moeilijk kan gebruiken omdat dit voor veel mensen hier een vermogen is. Typisch: de briefjes van duizend zien er perfect uit, de kleinere briefjes zien er uit als vodden. Toch proberen we zo vaak mogelijk briefjes van duizend in te zetten (met de smoes 'het is onze eerste dag hier' - hij werkte vandaag nog! Gevolg daarvan is dat we nu met zo'n twee kilo papiergeld rondzeulen).

Trekking en een natte broek
Zaterdag 30 april 2016. Pokhara, Nepal.

Het zit erop, onze trekking! Eergisteren moesten we ons om negen uur 'beneden' melden, bepakt en bezakt. Omdat het maar om één nacht ging paste alles in twee rugzakken, zodat de kinderen niks hoefden te sjouwen. We werden eerst nog naar het reisbureau gebracht waar we de trekking geboekt hadden, voor een korte briefing en om de gids (Cable) te ontmoeten. Daar stelden ze voor om de route andersom te doen, in plaats van geleidelijk stijgen, dalen. Een keuze waarmee we achteraf erg blij waren.

Pokharajongensvoortrekking

Een jeep bracht ons naar het startpunt van de trip. Eerst nog even een uitzichtpunt bezocht, waar we onder andere heel veel adelaars zagen vliegen. En omdat we zelf nogal hoog stonden, vlogen ze op ooghoogte. Zeer bijzonder! En toen begon het. De route was mooi en voerde langs dorpjes, door bossen en langs dalen. De enige toeristen die we tegenkwamen waren Nederlanders die we al eerder gezien hadden.

Door te wandelen krijg je veel meer contact met de lokale bevolking. Onderweg dus ook veel mensen gezien. Veel Engels spreken ze niet, maar het woord twins? kennen ze allemaal. Ook veel dieren gezien onderweg. Natuurlijk kippen, geiten en honden, maar ook veel koeien. Alles loopt los rond. Eén hond is nog een paar kilometer meegelopen met ons, in de hoop op wat eten. Hij is afgehaakt toen we ergens een soort picknick zagen.

Na drie uur wandelen kwamen we bij de overnachtingsplek. Drie uur wandelen bleek meer dan genoeg, sowieso was het laatste stuk een pittige klim. We hebben overnacht in een eco-resort. Hier was alles eco: zonnecollectoren, opvangen van regenwater, water zuiveren tot drinkwater, groenten verbouwen, al het afval zoveel mogelijk hergebruiken (eten voor de dieren, maken van compost). Voor het maken van drinkwater gebruiken ze een zandfiltersysteem. Zag er best goed uit, maar in het belang van onze gezondheid vertrouwden we dit toch niet zo en hebben we om flessenwater gevraagd. Uit ecologische overwegingen doen ze daar echter niet aan (Nepal heeft een serieus plastic probleem), maar toch zijn ze voor ons water gaan halen.

Na een lekkere lunch even uitgerust, gedoucht en toen kregen we een rondleiding. Hoogtepunt was toch wel het koe melken. Het resort is overigens vegetarisch dus verder waren er niet veel dieren. Wel twee waakhonden maar die lagen het grootste deel van de dag te slapen. En Mathijs en de gids hebben een slang gezien bij de ingang. Er zitten nogal wat cobra's in de buurt. Gelukkig is het echte slangenseizoen nog niet begonnen.

Het douchen gebeurt trouwens door een emmer heet water uit een tank te tappen en dat water, aangelengd met koud water, met een beker over je heen te gooien. Das nog eens wat anders dan bij ons. Na het eten nog even een spelletje en vroeg naar bed want we wilden vroeg opstaan voor de zonsopgang. Dus om kwart voor zes de wekker, om te zien dat het behoorlijk bewolkt was. Dat is al de hele vakantie zo, dus een echte verrassing was het niet. Later nog wel een mooie bergtop in de verte gezien, de eerste in een week. Heel goed hebben we niet geslapen, vanwege de vele muggen, de hitte en de krakende bedden.

Pokharatrekkingzonsopgang

Na het ontbijt zijn we met iemand van het resort een wandeling door de omgeving gaan maken. Ook hier natuurlijk weer veel locals gezien. Eén van de honden liep het hele stuk met ons mee en liep met de kinderen voorop. Waarschijnlijk heeft hij deze wandeling vaker gemaakt! Onderweg kwamen we ook veel kinderen tegen die op weg waren naar school. Veel ballonnen uitgedeeld. Sommige kinderen moeten iedere dag twee uur heen en weer twee uur terug, zonder ouders die al vroeg op het land aan het werk zijn. Een aantal van die kinderen moeten daarnaast ook nog eens hun eigen ontbijt maken. Mathijs en Jasper hebben lekker gekletst en gespeeld onderweg want ook wij gingen naar die school. Op school natuurlijk weer onze ogen uitgekeken. Dat gold ook voor de kinderen van de school. De lesdag begint altijd met wat rek- en strekoefeningen waarbij de kinderen per klas in een rij staan. Jasper is er, tot grote hilariteit van alle kinderen, ook bij gaan staan en deed vrolijk mee.

Weer terug op het resort konden we nog even ontspannen. Door alle ruimte hebben de kinderen heerlijk gespeeld, de afgelopen twee dagen. We kregen zelfs nog een uitnodiging om mee te doen met yoga- en mediatielessen maar daar hebben we toch maar voor bedankt. Na de lunch zijn we weer gaan lopen met onze rugzakken en deze keer was het niet meer zo ver, na anderhalf uur waren we in het dorpje waar we opgepikt werden. Na enige discussie zijn we netjes (zoals beloofd ) bij het hotel afgezet. Al met al een heerlijke trekking. Ongelooflijk hoe goed de kinderen, en dan met name Jasper, het op de glibberige (door alle boomblaadjes) en steile paadjes redden. Kunnen de volwassenen nog wat val leren. Vandaag een rustdag. Morgen pakken we de bus naar Chitwan, daar is een nationaal park en blijven we drie dagen.

Dan nog even de natte broek van Mathijs. Hij was met Jasper een spelletje aan het doen: Wie durft het meest. Mathijs hing aan het trapje van het zwembad, met z'n kont naar het zwembad toe en probeerde hoe laag hij kon hangen. Pas bij het opstaan merkte hij dat hij een natte kont had. Omdat hij zich schaamde bleef hij buiten, maar gelukkig is er nog altijd Jasper die ons kwam inlichten. Eenmaal buiten zat hij op de grond in de hoop dat we het niet merkten. Nou ja, Mathijs heeft in ieder geval gewonnen!


Vallende stenen en een aangename verrassing
Zondag 1 mei 2016. Chitwan NP, Nepal.

Onze laatste middag in het Castle Resort verliep opeens nogal chaotisch: opeens vielen er stenen van het dak. Het dak lekte namelijk, dus was het afgedekt met een plastic zeil. Dat weer vastlag met stenen en losse dakpannen. Prima idee, totdat het ging waaien. Het zeil ving de wind, ging bollen en de stenen vielen letterlijk naar beneden. Extra schrikken want de kinderen waren buiten in de hangmat. Ze zaten gelukkig beschut daar. Het dak werd direct hersteld en (om het goed te maken?) bood Joe, de eigenaar, ons die avond een drankje aan. En toen nog een Baileys voor de dame en een Irish Whiskey (Jameson, voor de kenners) aan de heer.

De volgende ochtend ging de wekker al om half zes. Na een simpel ontbijtje (de kok had zich verslapen) hesen we rond kwart over zes de tassen op een mini-taxi en gingen we naar het busstation. Daar vertrok onze bus rond zeven uur, richting Chitwan. Reden dat de bus zo vroeg moet vertrekken is omdat onderweg de weg in de middag dichtgaat, als gevolg van de aardbeving van afgelopen jaar.

Wat gelijk een mooi bruggetje is om te melden wat wij, als toeristen, nou merken van die aardbeving: Dat is enerzijds weinig, want we hebben er geen directe last van, maar aan de andere kant zien we er natuurlijk wel veel van. Je ziet het aan de (deels) ingestorte gebouwen en tempels, aan het vele puin dat opgestapeld ligt, of aan de stutten, maar zoals gezegd ook aan de wegen die waarschijnlijk al vóór de aardbeving slecht waren, maar nu nog slechter. Het meeste merk je het echter aan de toeristen, of, beter gezegd, het gebrek daaraan. Er zijn simpel gezegd teveel hotels, restaurants en reisbureaus voor het aantal toeristen dat hier rondloopt. We zitten regelmatig als enige, of maar met enkele anderen, in een hotel of restaurant. En vergeleken met de andere Aziatische landen waar we zijn geweest zien we zeer weinig Europese kinderen. Terwijl het overigens prima te doen is om hier met kinderen te reizen. Overigens, ook aan de locals die met toeristen te maken hebben merk je dat het moeilijker is dan vroeger. Het herstel van de schade duurt vaak lang en de klandizie loopt terug.

Terug naar de busreis. Die verliep zonder verdere problemen en rond één uur ‘s middags kwamen we aan op het busstation van Chitwan. Nou ja, busstation, meer een stoffige parkeerplaats! Er stonden wel zeer veel taxichauffeurs te wachten. Wel een paar honderd, voor mijn gevoel. En omdat ik als eerste uit de bus was, en mijn bagage als laatste zou komen, ging ik maar alvast op mijn gemak een taxi regelen. Na kort onderhandelen wilde iemand ons voor nog geen vijf Euro naar het hotel brengen. Goeie deal dacht ik nog, totdat iemand naar voren liep met een briefje met mijn naam erop. Are you mister Cox? Nou, toevallig wel ja. Het hotel had er al min of meer rekening mee gehouden dat we met de bus zouden komen en die taxi van het hotel stond er toch, om klanten op te pikken die nog geen hotel hadden. Maar het was in ieder geval, na zes uur in de bus, wel lekker om op deze manier opgehaald te worden!

ChitwanbusChitwanolifant

En nu zitten we dus in Chitwan. Dat is overigens geen plaats, we zitten geloof ik in Sauraha, maar de naam van het nationale park. We zitten direct aan de rivier die het park scheidt van de rest van de wereld. Nu maar hopen dat de krokodillen en tijgers hier die grens ook respecteren...

 

Safari's en bezoek van een neushoorn
Dinsdag 3 mei 2016. Chitwan NP, Nepal.

Ondertussen hebben we er al een heel programma hier opzitten. Gisteren ochtend rustig aan begonnen, beetje uitgeslapen en ontbeten. We kijken zoals gezegd uit op de rivier. Een stukje verderop worden iedere ochtend de olifanten gewassen. Rond tien uur verzamelen de ze zich voor een verkoelend bad. Leuk om te zien! Je kunt zelfs op de rug van een aantal olifanten gaan zitten tijdens het baden, maar ik betwijfel of de olifanten dit fijn vinden: ze worden nogal gecommandeerd.

ChitwanolifanteninrivierChitwanneushoorninrivier

Na de lunch zijn we op jeep safari gegaan. Eerst met een bootje de rivier over en toen vier uur door de jungle. Veel dieren gezien, maar het hoogtepunt voor ons waren de neushoorns. Zeker acht, misschien wel meer. Verder apen, veel vogels, herten en een enkel varken. Er zitten ook tijgers maar die zijn we (gelukkig) niet tegenkomen. Onderweg zijn we nog wel gestopt bij een krokodillen boerderij, waar jonge krokodillen gekweekt en verzorgd worden. Ze hebben een hele smalle snuit, zoals bij een ketting- of heggenschaar.

Vannacht redelijk goed geslapen. We hadden geluk dat de stroom (en dus de airco) het de hele nacht deed. Dat is namelijk niet altijd het geval in Nepal. Gisterenavond sprong de stroom pas rond negen uur ‘s avonds aan. En het gebeurt wel vaker dat de stroom hier, al dan niet onverwacht, voor een paar uur uitvalt. Voor de meest belangrijke zaken zoals koelkasten is er nog wel backup, maar airco's of het laden van telefoons enzo lukt dan niet. En juist die airco is hier gewenst in verband met muggen en malaria. Gelukkig hebben we hier nog geen last gehad van muggen.

Vanmorgen ging de wekker weer vroeg, want we hadden een kano trip geboekt. Eerst een stukje met een soort jeep, toen veertig minuten in de kano. Heel veel krokodillen gezien, vlak langs de boot! En verder natuurlijk vogels en een enkel hertje. De krokodillen waren lastig te spotten, want alleen de ogen en neusgaten steken boven het water uit, soms nog een stukje rug of staart. Daarna nog een wandeling van een uur door de jungle, met twee gidsen (eentje extra omdat we met kleine kinderen liepen). De wandeling eindigde bij het Elephant Breeding Centre, een soort kweekcentrum voor olifanten. De trip eindigde met een korte jeep tocht naar het resort.

Nog iets over de naamgeving van alle hotels hier. Neem de volgende lijst met woorden en maak er willekeurige combinaties van: Jungle, resort, river, camp, wildlife, guesthouse, hotel, sunset. Zo zitten wij nu in het Jungle Wildlife Camp, wat vlak naast het Jungle Sunset Camp ligt. Alle namen lijken zo dus erg op mekaar. Ik heb dan ook een sterk vermoeden dat zodra de woordcombinaties op zijn er hier geen nieuwe hotels meer bijkomen…

Zojuist zat er trouwens een neushoorn te baden in de rivier, vlak bij ons hotel. Erg bijzonder om te zien. Stukje verder een paar waterbuffels. Vanmiddag nog even rustig aan doen, we kunnen bij de buren gaan zwemmen voor een paar Euro. Morgenvroeg vertrekt de bus naar Kathmandu, waar we overstappen richting Bakhtapur.


Tweehonderd kilometer in twee dagen
Donderdag 5 mei 2016. Bakhtapur, Nepal.

We zijn ondertussen twee dagen en 'maar liefst' tweehonderd kilometer verder. En over die tweehonderd kilometer hebben we in totaal zo'n tien uur gereden. Gisteren vertrokken we om half acht, het hotel in Chitwan gaf ons een lift naar de bus. Deze vertrok even na acht uur en het eerste uur hebben we alleen maar locals staan inladen in de directe omgeving. Eenmaal op weg reed het in het begin lekker door, maar op een gegeven moment kwamen we weer bij een heel stuk slechte weg, dit deel hadden we ook al op de heenweg. Inhalen is hier niet alleen lastig, maar ook gevaarlijk.

Uiteindelijk kwamen we weer op de highway tussen Pokhara en Kathmandu. Hier begon het, voor de eerste keer sinds maanden, te regenen. We waren maar wat blij dat we toen niet op dat enge stuk zaten. Het laatste deel, vlak voor Kathmandu gaat steil omhoog en ook hier is inhalen best eng. Er rijden vrachtwagens omhoog met een snelheid van minder dan tien kilometer per uur, dat houdt de boel nogal op. Eenmaal boven reed het even wat sneller maar toen reden we Kathmandu binnen en ging alles weer met een slakkengang. Vooral toen de locals weer uitstapten, uiteraard allemaal op een andere plek.

Na zo'n zeven uur in de bus, een uur langer dan verwacht, stapten we uit. We waren er nog niet want we moesten nog door naar Bakhtapur. Dus meteen een taxi-meneer aangesproken en een prijs afgesproken. Er was nog een andere chauffeur die vond dat hij meer recht had op dit ritje. Het werd bijna ruzie tussen de twee heren waarbij de man die wij niet gekozen hadden onze tassen bijna uit onze handen trok. Dat was niet echt prettig. Voor ons was het helder: deal is deal dus als ik met de ene chauffeur iets afspreek dan is dat bindend.

De taxi reed ons in een kleine drie kwartier naar Bakhtapur. Uiteraard weer een groot deel door Kathmandu. De 'binnenstad' van Bakhtapur bestaat uit heel veel kleine, en dan bedoel ik kleine, zeer kleine straatjes. Had ik al gezegd dat ze klein zijn? En heel veel? Na bijna een half uur zoeken en wel vijf keer vragen vond hij eindelijk ons hotel. Na ongeveer negen uur onderweg waren we geradbraakt. Het hotel, Tulaja Boutique, is eenvoudig en klein maar de kamer was verrassend groot. Helaas werkte de douchekop niet, maar we hadden wel warm water dat we over ons heen konden sprenkelen. Oh ja, uiteraard geen elektriciteit, maar dat is meer regel dan uitzondering. Nog even een rondje gelopen, hapje gegeten en toen vroeg naar bed.


Himalaya
Vrijdag 6 mei 2016. Nagarkot, Nepal.

We dachten dat bij een simpel hotel ook wel een simpel ontbijt zou horen. Nou, niks is minder waar. We kregen eerst, als extraatje, een Nepalese omelet. Extra gekruid en erg lekker. Naast de gewone toast met omelet kregen we nog yoghurt, vruchtensap, koffie en thee, fruit en als klap op de vuurpijl, omdat Jasper niet zo goed at, frietjes...

Bakhtapur is een oude stad met heel veel tempels. Helaas hebben veel van deze tempels de aardbeving slecht doorstaan. We hebben voor onze vakantie meerdere fotoalbums mogen inzien van mensen die hier ook geweest zijn, en helaas moet ik concluderen: Gelukkig hebben we de foto's nog. Desondanks is het nog steeds een mooie stad om te zien. Er staat nog heel veel wel netjes overeind en dat is meer dan de moeite waard! Omdat we vroeg waren, liepen er nog niet zo veel toeristen rond want veel toeristen doen dit als een dagtrip vanuit Kathmandu.

BaktapurtempelBaktapurschoolmeisjes

Nieuw hoogtepunt in de categorie 'locals die met onze kinderen op de foto willen': twee bewakers, in (militair) uniform, die persé een foto wilden. Konden we ze niet ontzeggen. Oh ja, op de vraag of het twins zijn zeggen we tegenwoordig: Yes. Age six and eight... Verder heeft Mathijs weer radslagen lopen showen op het plein, samen met een Nederlands meisje dat ook op turnen zit. Wederom veel bewondering. Hebben toen maar gezegd dat hij Nederlands kampioen is.

Nog even souvenirs geshopt, geluncht en toen een taxi naar Nagarkot geregeld (uurtje rijden, de bergen in). Hier zitten we nu in een (te) duur hotel (Club Himalaya), zonder warm water, groot deel van de dag geen elektriciteit, maar gelukkig wel wifi en een zwembad. En, als het meezit, morgenvroeg uitzicht op, inderdaad, de Himalaya!


Inpakken en wegwezen
Zaterdag 7 mei 2016. Kathmandu, Nepal.

En toen zat het er alweer bijna op. Gisteren, na een heerlijk dagje in Nagarkot, zijn we met een taxi terug naar Kathmandu gereden. De rit duurde ongeveer anderhalf uur, inclusief een flinke verkeersopstopping in Bakhtapur en de gebruikelijk ellende in Kathmandu.

Vanmorgen nog een leuke wandeling gemaakt: in plaats van direct richting Thamel, de toeristen wijk, te lopen, zijn we eens de andere kant op gelopen vanuit het hotel. Direct zaten we in een wijk vol locals, geen toerist te zien!

Nog een paar dingen die opvallen in Nepal:
* Bij motoren draagt de bestuurder vrijwel altijd een helm, de bijrijder vrijwel nooit.
* Doordat het hier overal erg stoffig is dragen veel mensen monddoekjes. Ook onze kinderen moesten eraan geloven omdat ze erg moe(s)ten hoesten.
* Het bier dat onder toeristen het meest populair is, is Gorkha en Everest. Voor een fles van 650 ml betaal je omgerekend ongeveer drie Euro. Ongeveer één Euro twintig per (Nederlands) glas dus.
* Valkuil bij veel horeca rekeningen is dat er soms nog tien procent Service Charge en dertien procent belasting bijkomt.

Nu terug naar het hotel om uit te checken, dan lunchen, de laatste Rupees opmaken en om half drie lokale tijd worden we door een taxi naar het vliegveld gebracht. Morgen rond twintig over zeven landen we op Düsseldorf.


Weer thuis
Zondag 8 mei 2016. Nederland.

Na een reis van zo'n drieëntwintig uur zijn we vanmorgen rond half tien weer thuisgekomen. De reis ging prima, enige extraatje was dat we een extra tussenstop in India hadden om bij te tanken (het vliegtuig dan, niet wijzelf). Dit komt (nog steeds) door de brandstofcrisis in Nepal. Deze stop duurde niet lang, waardoor we nog eerder dan verwacht in Abu Dhabi geland zijn. Daar hadden we een tussenstop van drie uur. Voordeel is dat er ligstoelen staan waarop je even een dutje kunt doen. Dat was wel handig, want de tussenstop viel precies rond middernacht.

De aansluitende vlucht naar Düsseldorf was in een gloednieuwe Boeing 787, met een erg mooi en modern entertainment systeem. De kinderen wilden dus, ondanks het feit dat het midden in de nacht was, uiteraard niet slapen maar spelletjes spelen en filmpjes kijken.

Vanmorgen rond zeven uur zijn we geland op Düsseldorf. De bagage kwam redelijk snel en ook de shuttle naar onze auto kwam binnen vijf minuten. Wel even zoeken naar de auto, want door stof en Sahara zand hadden alle auto's opeens dezelfde kleur. En om ongeveer half tien vanmorgen waren we weer thuis.

Inhoudsopgave

Altijd gesloten?

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!