altMariska en Elwin op rondreis met kleine kinderen door India
16 oktober t/m 9 november 2011

Warme herinneringen hebben Mariska en Elwin aan hun reis door India in 2005. De vriendschappen van toen zijn nog steeds hecht en het verlangen om terug te keren is groot. Maar kan dat ook met kinderen? Want natuurlijk vertrekken ze niet zonder Nadine (4) en Isolde (2). Ze geloven erin en gaan samen met hun meiden het avontuur aan.

Door Mariska en Elwin Wilbrink

Nameste
Woensdag 2 maart 2011. Zwolle, Nederland.

Ik eer die plaats in jou,
Waar het hele Universum verblijft
En wanneer ik in die plaats in mij ben en jij bent in die plaats in jou
Bestaat er van ons slechts een.

Oftewel Nameste! Voor het eerst maakte ik kennis met dit woord tijdens de zwangerschapsyoga in mijn zwangerschap van Nadine. Yoga is een hindoeïstische filosofie die de geest leert het lichaam en gevoel te beheersen. Nameste en yoga zeggen eigenlijk… India.

India waar wij in 2005 waren, toen nog zonder kinderen, en met warme gevoelens aan terugdenken. Aan vriendschappen, vriendelijke mensen en bijzonder lekker eten. Nu vijfenhalf jaar na deze reis zijn de vriendschappen hechter en ons verlangen om terug te keren groter.

De situatie is nu anders, we hebben twee kinderen. En als je India zegt, denk je al gauw aan armoede en hygiëne. En toch blijft het kriebelen. Is er dan echt geen mogelijkheid om de mindere kanten van India zoveel mogelijk te vermijden? Tijdens onze voorbereiding voor Thailand zijn wij lid geworden van een forum voor verre reizen met kinderen. Hier hebben we veel tips opgedaan en veel mensen gesproken die ons voorgegaan zijn. Zij hadden een privéchauffeur gedurende hun reis en dat was een betaalbare optie. Dit was de oplossing voor ons. Je heb je eigen vervoer, hierdoor voorkom je nare situaties in bijvoorbeeld de trein met bedelen en toiletteren. Je hebt altijd iemand bij je die de taal spreekt en op je let. Je bent niet steeds onder lokale mensen, hierdoor is het rustiger voor de kinderen. Deze optie hebben we nader bekeken en het feit dat we voorlopig niet meer terug kunnen naar India in verband met de leerplichtwet van Nadine deed ons ertoe neigen het toch te proberen.

Voorzichtig familie Chandane gepolst wat zij van ons idee vonden. De hele familie is bijzonder enthousiast. Familie Chandane bestaat uit mijn oud-collega bij Wartsila Ajit, zijn vrouw Kanchan en hun twee dochters Priti en Pryanka. Zijn zus Manju en haar man Rajesh en hun dochters Shaddhra en Ischa, zus Anju en dochter Gauri en opa en oma. Elwin werkt nog steeds bij Wartsila dus in theorie zijn Ajit en hij collega’s. Dus familie Chandane is enthousiast. We hebben wel aangegeven wat onze twijfel is. Zij begrijpen dat prima en geven aan dat als we zorgvuldig de reis uitstippelen het zeker te doen is.

Naast familie Chandane willen wij natuurlijk ons ‘broertje’ in India, Iyanar bezoeken. De ontmoeting in 2005 was ontroerend en tegelijkertijd heel vertrouwd. Iyanar is in augustus 2010 getrouwd. Zijn grootste wens is uitgekomen. Dit is niet vanzelfsprekend voor een lichamelijk gehandicapte jongen. Iyanar en zijn vrouw Eswari verwachten in september hun eerste kindje. En de dames Wilbrink vinden zo'n Indiaas baby’tje natuurlijk onweerstaanbaar. Iyanar en Eswari waren bijzonder blij met ons plan. Om er zeker van te zijn hebben we Rajesh nog even laten bellen met hen. Hij kwam tot dezelfde conclusie.

Zowel familie Chandane en Iyanar zijn enthousiast. Waarom doen we het eigenlijk niet? India is een land van extremen. Veel hoog opgeleide mensen, maar ook erg veel ongeschoolde mensen. Veel rijkdom, maar ook veel armoede. De medische voorzieningen zijn prima. We zijn alles zorgvuldig nagegaan en hebben een familie om op terug te vallen mochten we hulp nodig hebben.

Inmiddels zijn de tickets geboekt. We zullen op 16 oktober 2011 vertrekken vanaf Dusseldorf naar Mumbai om op 9 november 2011 terug te keren. Daar tussen staat nog veel open. Waarschijnlijk vliegen we direct door naar Madurai om de eerste dagen bij Iyanar en Eswari te verblijven. Wij natuurlijk in een hotel en hoogstwaarschijnlijk met een eigen chauffeur die meteen als tolk fungeert. Daarna zullen we anderhalve week de omgeving verkennen met de privé taxi. Goa staat nog op het verlanglijstje. Hier zullen we hoogstwaarschijnlijk de vakantie met familie Chandane doorbrengen om samen terug te keren naar Pune en daar opa en oma opnieuw te ontmoeten.

Kortom een reis die ons dichtbij de Indiaase cultuur brengt, waarin we Diwali gaan vieren, waarin we opnieuw de Indiase keuken gaan ontdekken en waarin we als gezin samen het avontuur aangaan.

 

Waar gaan jullie deze zomer naartoe? India?
Woensdag 27 april 2011. Nederland

Nu de zomervakantie in het zicht komt, komt deze vraag voorbij op het werk, aan het schoolhek etc. Onze naaste omgeving heeft inmiddels kunnen wennen aan het idee.

We willen de reis wel vastleggen, maar er is nog niets concreets gedaan. De route is grotendeels uitgestippeld, maar kan nog alle kanten op. De taxi is geregeld. We moeten eerst nog wat beslissingen gaan nemen. We landen om 04.00 uur in Mumbai, en die stad willen we echt niet bezoeken. Dus vliegen we bij voorkeur direct door naar Madurai. Maar lukt dat met de kinderen? De vlucht incl. overstap duurt al elf uur. De beslissing hierover moet nog vallen. Van daaruit kunnen we verder. Vliegen we direct door dan verblijven we de eerste nacht in Madurai. Iyanar zal ons ophalen van het vliegveld. Dus dan moeten we twee kamers boeken. Vanaf Madurai naar Kovilpatti is ongeveer 2,5 uur rijden. Nu kunnen wij op internet geen hotel vinden met website. Wel met telefoonnummers, maar geen website. We hebben toch wel wat eisen qua hygiëne en een airco en durven niet blindelings op de informatie van Iyanar af te gaan. Volgens Iyanar wordt er een hotel gebouwd. We hebben onze vrienden in Pune gevraagd of zij eens voor ons willen informeren. Misschien kan het reisbureau waar wij de taxi geregeld hebben nog wat voor ons doen. Anders wordt het een hotel in Tuticorin. Dat is dan een uur enkele reis met taxi. Niet echt wenselijk, maar ja...

Wanneer het besluit is genomen voor het eerste gedeelte, kunnen we een planning maken voor het tweede gedeelte. De rondreis met privé taxi voor bijna twee weken. De route daarvoor is in grote lijnen wel gemaakt, maar ook deze moet nog in detail worden vastgelegd. We zullen in ieder geval vanaf Kovilpatti vertrekken richting Bangalore en ondertussen Hill stations (resorts) aandoen en nationale parken bezoeken. We willen andere plaatsen bezoeken dan dat we in 2005 gedaan hebben.

Over een weekje gaan we eerst met de meiden en oma naar Mallorca. Een echte meiden vakantie, want papa moet gewoon werken. Ondertussen zijn wij bezig om Nadine een beetje Engels te leren met een educatieve DVD.

We kijken uit naar deze bijzondere reis!

 

Nog twee weken te gaan
Zondag 2 oktober 2011. Nederland.

En de teller staat op nog twee weken precies. Nog twee weken werken en school en dan is het eindelijk zo ver. Na acht maanden voorbereiding en wachten is het nu toch eindelijk bijna zover. We kijken er ontzettend naar uit. We zullen zo’n 22.000 kilometer reizen per vliegtuig, 1.300 kilometer met onze privé taxi en daarnaast nog zo’n 1.000 kilometer met openbaar vervoer (twee nachttripjes).

De eerste echte vakantiestop is Kovilpatti, de plaatst waar Iyanar, Eswari en Priya (zo heet ze) wonen. Daarna zullen we samen naar Madurai gaan. De stad waar de beroemde tempel staat. Vervolgens een dagje Kodaikanal, een bergmeer waar je een roeibootje kan huren en mooie wandelingen kan maken in het bos. Daarna naar Munnar, de theeplantages en watervallen bezoeken. Dan naar Ooty, ook wel de queen of hillstations genoemd. Door naar Mudumalai Nationaal Park. Hier zullen we op safari gaan om wilde dieren te zien en we hopen olifanten te kunnen wassen. Daarna door naar Mysore, het paleis bekijken en vervolgens naar Bangalore. Dan met de bus naar Goa. Eerst een paar dagen als gezin en dan met onze vrienden, in totaal veertien personen. Dan door naar Pune waar onze vrienden wonen om de rest van de familie te ontmoeten en dan is het al weer tijd om naar huis te gaan.

Dag tot dag schema is als volgt:
16 oktober - Vlucht Dusseldorff – Istanbul – Mumbai
17 oktober – Aankomst Mumbai
18 oktober – Vlucht Mumbai – Madurai en doorreis Kovilpatti (privé Taxi)
19 oktober – Kovilpatti (privé Taxi)
20 oktober – Kovilpatti – Madurai (samen met Iyanar) (privé Taxi)
21 oktober – Madurai met dagtrip naar Kodaikanal (samen met Iyanar) (privé Taxi)
22 oktober – Afscheid Iyanar en doorreis naar Munnar (privé Taxi)
23 oktober – Munnar (privé Taxi)
24 oktober – Munnar – Ooty (privé Taxi)
25 oktober – Ooty – Mudumalai (privé Taxi)
26 oktober – Mudumalai (privé Taxi)
27 oktober – Mudumalai – Mysore (privé Taxi)
28 oktober – Mysore – Bangalore (privé Taxi)
29 oktober – Bangalore
30 oktober – Bangalore – Panjim (Goa) met de nachtbus
31 oktober – Aankomst Goa
1 november – Goa
2 november – Goa
3 november – Goa
4 november – Goa, aankomst van familie Chandane
5 november – Goa met familie Chandane
6 november – Goa met nacht bus/trein naar Pune
7 november – Pune
8 november – Laat in de avond met taxi naar vliegveld
9 november – vroege ochtendvlucht terug naar huis.

Alles is geregeld. Nu alleen nog aftellen tot 16 oktober…

 

Ready for take off
Zaterdag 15 oktober 2011. Nederland.

Het is zover, de spullen zijn gepakt. We hebben er zo lang naar uitgekeken. In totaal hebben we vier stuks incheck bagage, wat samen 80 kg is. Daarnaast hebben we vier stuks handbagage. Ook zo'n 32 kg samen. Van alle bagage hebben we zo'n 30 kg aan souvenirs voor onze vrienden of spulletjes voor Iyanar mee. Ik wil iedereen bedanken die meegedacht heeft en, ‘geschonken’ heeft. Het komt zeker goed terecht! We vliegen om 13:50 uur vanaf Düsseldorf. Ons volgende reisverslag zal vanuit India zijn. Tot dan!

Naar de weblog van Mariska en Elwin


De vlucht
Zondag 16 oktober 2011. Bombay, India.

Vandaag is het dan echt zover. We gaan naar India. Om half negen zijn we in Wezep om de kinderen op te halen. Isolde is al helemaal in de stemming en komt ons zingend tegemoet: Ik ga lekker op vakantie lalalalala. Om kwart voor negen zitten we in de auto richting Düsseldorff. We hebben dezelfde parkeerplaats als vorig jaar en dus in tegenstelling tot vorig jaar hebben we niet zo lang hoeven zoeken.

In onze beleving vliegen we intercontinentaal en moet je dus drie uur van tevoren inchecken, maar wij vliegen eerst op Turkije en dat is twee uur. Dus nog even snel bij de Mac gegeten en ingecheckt. Bagage werd niet eens gewogen, dus zonder problemen er door. We sjouwen naast Isolde en Nadine ook Anne en Lilly mee (baby born familie). Anne en Lilly moesten bij de douane controle even mee voor de bolletjes controle .

De vlucht naar Turkije is prima gegaan. Isolde is al in slaap gevallen tijdens het stijgen. We moeten in 55 minuten overstappen en dat is lastig als het vliegtuig ook nog een kwartier vertraging heeft. Afgelopen nacht zijn alle scenario’s al bij mij gepasseerd. Wij halen de vlucht niet, onze koffers komen niet mee. En ik zit dus te stressen. De stewardess stelt mij gerust en het vliegtuig zou wel op ons wachten. Het landen duurt eeuwig. Door de vele wind, heeft de piloot moeite met landen. We zijn blij als we uit eindelijk op de grond staan.

Met vier tassen, twee poppen, twee kids en een buggy in een grote zak moeten we met een trapje het vliegtuig uit. Wat een win. Niet normaal. Nadine heb ik goed vast gehouden, want ze heeft moeite zich staande te houden. Met een busje worden we opgehaald. Bij aankomst staat er personeel op ons te wachten. Er zijn nog meer Bombay passagiers. We worden gemaand door te lopen. En dat is vrij heftig. Elwin met een rugtas, Isolde op de arm en de buggy in een grote plastictas. Ik met drie stuks handbagage en twee poppen en Nadine aan de hand. En er was niemand van alle Bombay passagiers die even een helpende hand bood.

Aangekomen in het vliegtuig snel bagage opgeruimd en gaan zitten. Toen bleek dat wij niet de laatste waren. Het vliegtuig had in totaal anderhalf uur vertraging aan de grond toen wij er al in zaten. We vliegen in een nieuwe airbus met interactief persoonlijk scherm in de stoel. Allerlei films, spelletjes etc kunnen daar op gespeeld worden. De kids hebben het prima gedaan. Isolde heeft weinig geslapen, maar Nadine zo’n drie uur bij elkaar van de zes. Isolde vermaakt zich vooral door oogcontact te maken met de achterburen. Kleine charmeur.

Bij aankomst snuif je direct India op. De geur en de smerige toiletten. Nadine moet naar de wc en alleen er naar kijken maakt je al misselijk. Tja, en nu, denk ik. Nadine op de bril laten staan en hurkend vastgehouden. Een prima oplossing. Voor dit probleem zullen we wel vaker staan, maar ons reispotje is in de incheck bagage. En alle koffers zijn er. Dus alle scenario’s zijn geen werkelijkheid geworden.

En toen naar buiten. Wat een mensen en daar ergens zou onze taxi moeten staan. Elwin gaat met Nadine alle mensen langs en ja hoor, hij staat er. In zo’n veertig minuten rijden we naar het hotel. Het is nog donker als wij wegrijden. We hebben ontelbare daklozen zien slapen langs en op de weg, zijn door krottenwijken gereden. Wat een ellende deze stad. We gaan dus absoluut niet buiten de poorten van het hotel. Bij de aanblik van dit alles, wat we natuurlijk ook wel weten, gaan onze gedachten uit naar morgen. Straks woont Iyanar ook zo. We zullen het morgen zien. Vind het steeds spannender. Maar hier moeten we zo snel mogelijk weg.

Aangekomen bij het hotel is het luxer dan verwacht. Het ontbijt staat klaar. De kamer is mooi en we hebben een heuse familie stortdouche. Dus die gaan wij straks maar eens uitproberen. Na het ontbijt zijn we gaan slapen en de meiden hebben keurig vier uur geslapen.

Onze kleine globetrotters hebben de reis prima doorstaan. En we zijn er best trots op dat zij hun hand niet omdraaien voor zo’n lange reis. Nu als beloning zwemmen. Vanavond komen Ajit, Kanchan en hun twee dochters en Rajesh en zullen we samen eten. Ook wel weer spannend om elkaar te zien. Morgen moeten we om half vier ‘snachts al in de taxi zitten, dus op tijd slapen. Morgen een spannende dag voor de boeg. We houden jullie op de hoogte!

 

Vriendinnen die elkaars taal niet spreken
Maandag 17 oktober 2011. Mumbai, India.

Gisterenmiddag hebben we nog heerlijk gezwommen. Daarna op tijd klaargemaakt, zodat we de spullen gepakt hadden en klaar waren voordat Ajit zou komen. Maar zoals het een echte Indiër betaamt... was hij maar liefst een uur en een kwartier te laat. Ik ben altijd van afspraak is afspraak en moet me hier daar toch bij neerleggen.

We hadden in de lobby afgesproken. Rajesh was ook mee. Hij was direct uit zijn werk gekomen en had de moeite genomen om op ‘s avonds een reis te maken van 2,5 uur enkele reis. Toch bijzonder hoor om zulke verre vrienden te hebben. Prity en Priyanka waren ook mee en Kanchan.

Nadine en Isolde waren wat onwennig. Ajit bracht ons met Rajesh naar het restaurant en haalde Kanchan en Prity later op. Het restaurant had twee gedeeltes, boven en onder. Onder voor het normale volk en boven voor de elite. Wij zaten boven. Er waren wel twintig obers, waarvan er negentien niets te doen hadden. Ze zaten allemaal maar naar de kinderen te staren. Ajit had een nieuwe camera en bleef maar foto’s maken. Resultaat: een geïrriteerde Nadine en Isolde. Ze waren moe en moeten erg aan de omgeving wennen. Uiteindelijk ontdooiden ze beiden en is Kanchan met ze gaan wandelen. Wij namen Priyanka mee naar het hotel. Nadine en Priyanka liepen hand in hand. Zo schattig. Twee vriendinnen die elkaars taal niet spreken, maar toch samen spelen. Zelfs Ajit en Rajesh voelen zich niet veilig meer in Mumbai en adviseerden ons dan ook om echt niet alleen buiten het hotel te gaan lopen. Bij het afzetten bij het hotel werd Ajits auto binnenstebuiten gekeerd door de beveiliging. We lagen om elf uur op bed.


Iyanar
Dinsdag 18 oktober 2011. Kovilpatti, India.

Na een korte nacht van nog geen vier uur, zijn we om half vier ‘s nachts vertrokken richting het vliegveld. We hebben ingecheckt, wel iets over het maximale gewicht, want we hebben onze bergschoenen in de rugtas gedaan. Maar er is niets van gezegd. We hebben nog even een donut gegeten en zijn toen door de douane gegaan.

En ja, dan ben je in India. Een land waar er verschil is tussen mannen en vrouwen. Dus door de douane gaat ook gescheiden. Erg handig met twee kinderen, twee poppen, vier tassen en een buggy. Dus bagage gescheiden en er door. De rij van de mannen was beduidend langer dan die van de vrouwen. De bagage door de scan en dan de boardingpas. Tja, en die heb ik nou net niet. Grrr, moet ik door die rij met mannen Elwin zoeken. Niet zo’n probleem, gezien lengte en blonde haren, maar wel om er te komen. De kinderen moeten achtergelaten worden. Oke, boardingpas is er en toen moest ik ook nog eens gefouilleerd worden. En wat een chagrijnige muts. Ik was meteen uit mijn humeur om vijf uur ’s morgens.

In het vliegtuig waren we de enige blanken. Ik zit samen met Isolde en Nadine en Elwin zit aan de andere kant van het gangpad. Naast Elwin zit een Indiaas echtpaar met een baby. Schat iets ouder dan een jaar. Ik dacht dat het een meisje was, want ‘het’ had een staartje en enkelbandjes. Maar tot mijn grote verbazing heeft het kind geen broek aan en ook geen luier. Dus gewoon in de blote kont in het vliegtuig. Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt. Elwin even lekker gemaakt dat jongetjes altijd met een boogje pissen. Het is niet gebeurd, maar wat had ik moeten lachen.

De meisjes sliepen beide al bij het stijgen. In anderhalf uur tijd vliegen we naar Chennai (Madras), daar moeten we in het vliegtuig wachten en is het nog drie kwartier naar Madurai. De spanning stijgt wel. Straks wordt het een ramp, hebben we elkaar niets te vertellen en eindigen we in de sloppenwijken van Kovilpatti.

Aangekomen in Madurai is onze buggy er niet en wordt gezocht. Even een plaspauze voor iedereen en als laatste komen wij naar buiten. We zijn vergeten het geld te verdelen. De taxi moet betaald worden en ik moet geld mee voor mijn taxi en boodschappen. Het reisbureau staat met een bordje met onze naam en daarnaast staat een jongen vol trots te wachten. Het is even hectisch. Iedereen wil wat van ons. Het reisbureau, de taxichauffeur Ganish, Iyanars chauffeur, de bagagejongens en dan ook nog Iyanar. Isolde zag het allemaal niet meer zitten en begon hartverscheurend te huilen.

De bagage past niet in de auto. Elwin is in de auto gaan zitten met de kids om alvast het geld te verdelen voor mij en het reisbureau. Ik heb de bagage gecoördineerd. De tas van Iyanar past er niet in. Dus die maar in onze taxi. Elwin en de kids zijn vast op weg gegaan en wij zijn op zoek gegaan naar een supermarkt. En boven alle verwachtingen in is er een heuse westerse supermarkt. Helemaal goed. Ik krijg een karretje en wordt geassisteerd bij het uitzoeken van luiers. Wel zo handig gezien onze ervaring van vorig jaar. En het leuke is, dat dit hetzelfde merk is.

Toen met de taxi naar Kovilpatti. Iyanar en ik hebben foto’s gekeken die ik had meegenomen. We hebben heerlijk gekletst en na een uur komen we Elwin tegen. De taxichauffeur weet de weg niet meer. Wij stappen even uit en zie daar mijn drie liefjes zitten, gezegend met een rode streep op het voorhoofd en bloemenkransen. Ze hebben een offering aan een koe bijgewoond. De taxi van Elwin volgt onze taxi naar Kovilpatti. Een rit van totaal ruim anderhalf uur.

Iyanar vraagt mij om mee te komen naar zijn huis om in alle rust kennis te maken met Eswari. Het lijkt mij een goed idee, zo kan ik zijn situatie inschatten en weet ik wat ik kan verwachten met de kids. Eerst gaan we naar het hotel. Aangekomen bij het hotel krijgen we toch wel een brok in de keel. Bij de ingang van het hotel staan wel vijftig oude mannen. Wat doen die daar? Er blijken vandaag verkiezingen te zijn.

Het hotel is niet veel soeps. Eigenlijk helemaal niets. Wel het meest eenvoudig waar we ooit geslapen hebben. Er is wel airco en een connecting room. Maar alles is open naar buiten, veel lawaai en echt basic. Nadat de spullen in onze kamer zijn, gaan Iyanar en ik samen naar zijn huis. En dat valt honderd procent mee. Ik had me op het ergste voorbereid. Hij woont in een klein kamertje met aangrenzende keuken en een klein halletje. Alles is van beton en oud rose geschilderd. De buren wonen wel vlakbij, maar geen ranzigheid etc. Althans niet op het eerste gezicht.

Eswari zit met Priya op een ijzeren bed in de woonkamer. Ze is wakker en heeft net gegeten. Ganish is met ons meegereden zodat hij weet waar Iyanar woont en ons daar ’s avonds kan afzetten. Dit is mijn eerste ervaring met Ganish en ik erger me meteen. Hij loopt al voor mij uit en al voor Iyanar thuis is, is hij het huis al ingegaan. Iyanar is niet zo snel met zijn handicap. Ik merk aan Ganish dat hij zich op een of andere manier populair en beter voelt. Ik maak kennis met Eswari die wat onwennig knikt, maar niets zegt. Met Iyanar spreek ik af dat we er ’s avonds om zes uur weer zijn. Ganish zal ons afzetten.

We zijn gaan eten in het restaurant hier. Isolde is helemaal onder de indruk van de eetstijl van de heren in het restaurant. Je mag niet met de handen eten. Wij krijgen netjes een lepel. We bestellen een koud water. Elwin gaat afrekenen en het kost wel 92 Roepie. Dat is wel 1,35 Euro voor vier personen en een liter koud water.

Helaas willen de kids niet slapen ’s middags. Dus kunnen wij ook niet slapen. Ik sms Iyanar of hij druk is, want anders kunnen we toch beter de tijd samen besteden. Hij smst dat hij direct komt. Even later is hij gearriveerd op zijn 3wheeler. Nadine is nog steeds onwennig. Maar dat komt niet door de mensen hier, dat heeft ze de laatste tijd wel vaker. Ze zegt niets. Isolde daarin tegen wel. Ze krijgen een mooie ketting van Iyanar. Isolde is er trots op, want er zitten allemaal glitters op. We drinken cola en gaan dan richting zijn huis. Elwin achter op bij Iyanar. Isolde is het er niet mee eens en Ganish rent met haar op zijn arm achter Elwin aan. Ik sta foto’s te maken en voordat ik er iets aan kan doen, drukt Ganish Isolde tussen Elwin en Iyanar op de motor. Lekker dan! Het is maar een klein stukje en Iyanar doet rustig aan. Gelukkig is het een 3wheeler.

Aangekomen bij zijn huis wachten Eswari en haar moeder ons al op. Isolde ontfermt zich direct over Priya. Ganish is weer ongevraagd in het huis en deelt een beetje de lakens uit begrijp ik. Al kan ik het niet verstaan. Hij eet zo ineens mee. Dat vraag je dan toch eerst. Ik geef Eswari een armbandje voor Priya die ik in Nederland heb gekocht. Ik vertel het in het Engels en wacht tot Iyanar het vertaalt maar Ganish is hem voor. Hij pakt het doosje af en wil het openmaken. Ik pak het snel terug en geef het aan Eswari. Wat een brutaliteit! Daarnaast gaat hij steeds met Isolde weg, terwijl zij dat in eerste instantie niet leuk vindt. Elwin heeft hem vanavond al aan het einde van de straat weggeplukt.

We pakken de overige spullen uit en met behulp van Anuja (thanks nog!) konden we veel uitleggen. Ook aan Eswari. Ze waren er erg blij mee. Vooral met de babybjorn. Iyanar kan door zijn handicap niet lopen en tegelijk iets dragen. Dus is dit een mooie oplossing. Wij krijgen van Iyanar en Eswari een mooie kalender met een foto van onze kinderen en een foto van hen. Super leuk, het ‘onze vader’ in het Engels op een schilderijtje. We spreken af om half negen bij hem te ontbijten. Ganish bemoeit zich er weer mee. Eerder vanavond vertelde Iyanar al dat Ganish had gezegd dat hij bij het eten vlees moest hebben. Terwijl wij hadden afgesproken vegetarisch te eten. Even duidelijk gemaakt dat wij gewoon een afspraak hebben en Ganish daar niets mee te maken heeft.

We hebben noodles gegeten en Eswari’s moeder heeft pasta gemaakt voor de kinderen. Wij hadden gelukkig bestek mee, want dat hebben ze niet eens in huis. Vanmiddag riep Isolde verontwaardigd in het restaurant: ‘Mama kijk, die meneer eet met zijn handen. Dat mag toch niet!’ Voor we naar huis gaan zegt Iyanar dat Ganish had aangegeven dat hij niet in onze taxi mocht. Was alleen voor ‘members’. Ik ben bang dat er morgen een bommetje gaat ploffen bij mij. We moeten nog tien dagen met die gast door India trekken, maar heb het nu al met hem gehad. Wij huren die taxi en het reisbureau weet ervan. Dus gaat hij problemen maken, dan sturen ze maar een andere chauffeur. Het lijkt wel of hij zich te goed voelt. Daar in huis doet hij net of hij er al jaren over de vloer komt en Iyanar durft er weinig van te zeggen. Maar even een nachtje slapen over hoe we dit gaan oplossen. Maar verder is het een geweldige dag geweest met herinneringen die we nog lang mee zullen nemen. Nu snel slapen. Het is alweer laat en met één nacht zonder en één nacht met maar drie uur slaap, ben ik er wel aan toe.

 

Priya
Woensdag 19 oktober 2011. Kovilpatti, India.

Gisterenavond heeft Iyanar mij zijn telefoon gegeven. Dan kan hij mij gratis bellen. Dus om zes uur ging de telefoon met de vraag of ik al wakker was. Nu dus wel. Even gekletst en daarna dus niet meer geslapen. Om half negen zijn we daar gaan ontbijten. Rijstcake. Niet echt lekker en heel klef. De kinderen willen het ook niet eten. We zijn onze rijstwafels maar gaan halen. Daarna zijn we naar Iyanars werk gegaan.

file117192808

De eigenaar van de Printing Press staat ons al op te wachten. We kregen vanalles, waar we eigenlijk niet zo blij mee waren. Best lastig om dan bij je principes te blijven om ergens niets te drinken. Mensen zijn dan beledigd, want het is toch de gewoonte dat je iets aanbiedt. Het is ontzettend leuk om te zien hoe hij werkt en wat hij precies doet. Iyanar ontwerpt posters en folders. De ontwerpen, behalve de posters, worden nog op ouderwetse manieren gedrukt. Dus handmatig. Hij legt ons van alles uit. Erg leuk om te zien. Op dat moment moet Nadine ineens poepen. En tja, alleen een video kan beschrijven hoe de omgeving is. Maar gelukkig is er een man die mij meeneemt naar zijn huis. Nadine kan daar wel redelijk schoon en hurkend plassen. Er is natuurlijk is er geen wc papier. Dus die meegenomen. Vraag ik de beste man waar ik het kan laten. Nou gewoon daar… in de berm. All Indian way, aldus de man.

Daarna door naar zijn oom en tante. Die wonen in een soort van compound. Wat een drama daar. Het hele compound loopt uit. Allemaal kinderen zitten aan onze kinderen. Hier knijpen ze in de wangen van de kinderen. Heel vervelend. We maken snel wat foto’s en Elwin besluit met Isolde en Nadine terug te gaan naar het hotel. Ze hebben het gehad. Het is te warm en ze krijgen teveel aandacht. Iyanar gaat nog even mee naar onze kamer. De kinderen gaan even douchen en spelen met water.

Ik besluit de middag alleen door te brengen met Iyanar en ga mee op de 3wheeler. We gaan lunchen in zijn huis. Zijn broer komt nog langs met zijn vrouw en hun éénjarige dochter Abby. Niemand spreekt Engels dus best lastig, want ik kan niets verstaan. Ook hier dragen baby’s geen luier. Ze plassen gewoon van zich af. Priya ligt vaak in een soort van hangmat. Ze plast in de hangmat, haar kleren gaan uit. De kleren en hangmat drogen even en weer klaar voor gebruik. Ze plassen over de broek heen, prima dat droogt wel weer.

Priya ziet eruit als een pasgeboren baby, terwijl ze toch echt twee maanden is. Mij oogt ze niet gezond. Ze is te klein en te iel. Ik vraag Iyanar wat er is. Eswari doet niets anders dan voeden maar heeft niet genoeg melk om haar tevreden te houden. Ze voelt zich niet goed. Iyanar vertelt dat hij volgende maand purchase milk koopt. Dus mijn vraag, waarom volgende maand? Omdat er deze maand niet genoeg geld is. Morgen gaan wij naar de winkel en kopen we melk voor de baby. Ik ben geen dokter, maar dit is echt niet goed voor de baby.

In huis vraagt Iyanar mij of ik het erg vind als hij zijn beugels af doet. Maar ik moet niet schrikken. Ik weet ongeveer wat mij te wachten staat, maar toch is het moeilijk om te zien. Al billenschuivend verplaatst hij zich door het huis. Ik vraag hem of hij nog veel pijn heeft. Dat heeft hij niet, zolang de beugels goed zijn afgesteld. Ik heb wel gezien dat het leven hard is voor mensen met een lichamelijke beperking. Mensen kijken hem ook anders aan. Dat merk ik bijvoorbeeld aan Ganish. Nu is Iyanar wel ‘The Man’ in Kovilpatti, want heel Kovilpatti heeft mij nagekeken vandaag achterop de motor.

Na de lunch zijn we naar Ganischa gegaan. Een blinde vriend van Iyanar. Hij woont net buiten Kovilpatti. Hij is een van de weinigen die wel Engels spreekt. Daarna heeft Iyanar mij Kovilpatti laten zien, het ziekenhuis waar Priya is geboren, winkels etc. Ik was een ware attractie. Dit is een stad met een miljoen mensen en wij zijn werkelijk de enige blanken in de stad. Dus zeker met kinderen een ware attractie. We hebben gezellig gekletst.

Om half vijf zijn Elwin en de kinderen ook bij zijn huis en gaan we met zijn allen naar zijn broer toe. We worden weer volgestopt met voedsel en trekken veel bekijks. Wij zijn er wel even klaar mee. We eten chappati en Elwin maakt het horloge van Iyanar kleiner. In Nederland heb ik een horloge gekocht. Een symbolisch cadeau. Iyanar heeft geen horloge, wat ik niet wist, dus dat komt goed uit. Hij was erg ontroerd.

Vandaag hebben we geen gedoe meer met de taxichauffeur gehad. Volgens mij was mijn reactie gisteren duidelijk. Wij denken zelf dat het te maken heeft met het kaste systeem en het neerbuigend kijken naar mensen met een beperking. We gaan op tijd terug naar het hotel. Althans om half negen. Iedereen is moe. We hebben totaal geen spijt dat we hier heengegaan zijn. Iyanars levensomstandigheden zijn simpel, maar niet armoedig in de zin van onvoldoende voedsel. Sinds kort heeft hij een 3wheeler. Daarvoor moest hij drie kilometer lopen naar het werk op zijn krukken. Achterop de motor kan je maar één voet kwijt. Je andere voet kan je niet plaatsen, omdat zijn krukken daar op steunen. Ik heb me dus aan zijn schouders vastgehouden. Ik kon goed merken hoe gespierd hij is in zijn schouders. We voelen ons hier geen moment onveilig en door de familie zeer welkom. Dus tot zover alle ingrediënten voor een hele mooie herinnering en een bijzondere vriendschap. Ondanks verschil in sexe, cultuur. Oh en Ellen, hij was helemaal happy met de camera. Ik moest je heel erg bedanken!


Op pad met een dierbare
Donderdag 20 oktober 2011. Madurai, India.

Isolde heeft onrustig geslapen en wij daardoor ook. Er is zoveel lawaai buiten. Je wordt gek van het getoeter hier en honden die blaffen. Om half negen zijn we richting Iyanars huis gegaan. Het ontbijt was lekker. We kregen brood met een soort van koek erbij. Ik moet eerlijk zeggen dat hij alles tot in de puntjes geregeld had. En als wij iets later zijn dan gepland, belt hij meteen. Want ik heb Eswari’s telefoon. Dan kunnen we gratis bellen.

We gaan na het ontbijt naar de tempel op de berg in Kovilpatti. Ganish gaat mee en Iyanar mag de tempel niet in vanwege zijn schoenen. Zijn schoenen zitten vast aan zijn beugels. We maken samen mooie foto’s op de berg en gaan met Ganish de tempel in. We worden conform Hindu regels gezegend en krijgen een as streep, een oranje en een rode stip. Daarna vertrekken we weer naar Iyanars huis.

file117192815

De buurjongens komen langs en voor het eerst spelen Nadine en Isolde met de kinderen uit de buurt. Iyanars vader moet gaan werken. De beste man is 86 jaar, werkt zes dagen in de week. Geloof niet hele dagen. Hij slaapt op de grond in een gangetje. Ik had niet zo’n hoge dunk van zijn vader en broer vanwege het probleem omtrent het uithuwelijken. Maar ze zijn erg vriendelijk. Vader kan geen afscheid nemen en blijft mijn hand maar vast houden. Echt aandoenlijk zo’n oud mannetje met maar een tand in de mond. Priya is erg van slag vandaag. Ze huilt alleen maar. Ik denk echt dat ze ondervoed raakt. Ik praat met Eswari om toch een flesje poeder melk te geven. Ze is erg verdrietig dat ze niet genoeg melk heeft en Priya honger heeft. De melk kunnen ze niet betalen. Ik heb aangeboden dat te betalen. Na de lunch gaan we weg. Eswari en haar moeder zwaaien ons verdrietig uit. Het past maar net in de taxi en we zitten letterlijk bil aan bil en Elwin en ik met de kids op schoot.

Om half drie komen we aan in Madurai. Wat een hectische bende hier. Ik geloof dat ik Kovilpatti nog leuker vindt. Het ruikt meteen naar pies en poep en het ziet hier werkelijk zwart van de mensen. Ganish wil graag met ons naar de tempel en we hebben weer dat probleem met Iyanars schoenen. Ik vind dat wij het niet kunnen maken om met zijn allen naar de tempel te gaan. Dus Elwin en Ganish gaan met de kinderen en Iyanar en ik gaan shoppen voor melk en andere spullen voor Priya.

De kamer in ons hotel is prima. We hebben twee kamers naast elkaar. Iyanar is helemaal onder de indruk van alles. Airco, een echte douche met warm water, een bed. Hij heeft nog nooit onder een douche gezeten (want staan lukt niet) en slaapt op de grond op een soort van strandmatje. We laten hem even bijkomen op zijn kamer en dan nemen we de tuktuk, die hier dan weer auto heet, naar een winkel.

Eerst is er wat gedoe dat ik de rugtas af moet doen. Maar hoeft dan toch niet. Ik vraag om babymelk en word de hele winkel doorgestuurd. Van boven naar beneden. Erg lastig met een gehandicapte Iyanar die geen trap op of af kan. Althans kan wel, maar dat wil je echt niet zien. Dus ik loop alles af. Uiteindelijk vind ik het. Ik vraag hoeveel pakken hij mee wil nemen, want in Kovilpatti schijnt dit niet te koop te zijn (lees een stad met een miljoen inwoners). Iyanar is een beetje overdonderd door alles en geeft geen antwoord. Dus ik pak maar drie pakken en laad mijn mandje vol met luiers en een speen. We rekenen af en hij krijgt bijna een beroerte bij het zien van het bedrag. Voor ons niet veel geld, maar voor hem wel. Maak me toch wel een beetje zorgen of het wel goed komt als Priya helemaal niet meer genoeg heeft aan de borst. We spreken af dat hij twee dagen deze melk probeert om en om met moeder melk. Merkt hij geen verschil, dan gaat hij naar een dokter.

Na de supermarkt gaan we op zoek naar Sarees. Ik heb beloofd wat voor Anuja mee te nemen en met de orders en foto’s die ik gekregen heb ga ik op pad. Ik heb werkelijk geen idee wat ik koop, dus ik hoop dat het een mooie is. Iyanar is helemaal onder de indruk van de prijs die er voor betaald moet worden. Voor ons niet zoveel. Zo’n 23 Euro, maar voor daar erg veel. Terplekke besluit ik dat hij er een voor Eswari mag uitzoeken. Maar hij wil er maar een van 4,50 Euro. Dat andere is veel te duur. Dus ik laat het maar zo en voel me er wat ongemakkelijk bij. Later leg ik uit dat bij ons alles erg duur is en hier goedkoop en dat ik het daarom wel kan betalen. Nadat ik dat heb uitgelegd vraag ik hem waarmee ik hem zou kunnen helpen. Hij wil graag een babybed voor Priya. Dus wij op jacht.

Een babybed is gewoon een soort van topper (kussen). Ik geef aan dat ik vind dat hij beter een grote kan kopen. Daar heeft hij langer wat aan. Dus we kopen een grote topper voor op het metalen bed. Eswari slaapt op het metalen bed en hij kan daar niet op liggen op de een of andere manier, vanwege zijn benen. Onderweg kijkt iedereen ons na. Er zijn weinig blanken, maar de blanken die er zijn kijken mij na van wat moet zij met hem. We kopen nog handstickers en een haarspeld voor Anuja en nemen de tuktuk terug.

Elwin en de meiden zijn al terug. Helemaal blij want in de tempel stond een olifant. Elwin was wat minder blij, want het was een drama om een stap te zetten met de kinderen. En de echte nachtmerrie komt daarna… Elwin heeft mijn spiegelreflex mee en hij is er tijdens het fotograferen mee opgehouden. Dat is op zijn zachts gezegd ***. Ik hoop dat de foto’s wel bewaard zijn gebleven. We hebben al allerlei fora afgezocht om te kijken of we iets konden vinden. Elwin denkt kortsluiting. Dus duim even mee dat hij gewoon zijn dag niet had en het morgen weer doet.

’s Avonds willen we eten in het rooftop restaurant. Maar de lift doet het niet. Tja, staat je weer voor het blok omdat Iyanar niet zes verdiepingen om hoog kan. Hij kan met de service lift mee tot verdieping vijf. Dus het laatste stukje moet hij wel lopen. Ze zijn hier in het hotel wel erg behulpzaam. Boven gekomen zijn er veel toeristen en je ziet ze kijken. Wij met twee kids en dan ook nog een gehandicapte Indiër. Wat zijn dat voor mensen? Nou gewone mensen die op pad zijn met een dierbare vriend.

file117192809

Er is nog vuurwerk ter ere van Dewali. Iyanar zegt dat hij geen eten wil maar alleen icecream. Wij moesten wel lachen, want dat was het enige dat hij kende op de kaart. Dus ik heb voor hem een keus gemaakt. Hij was echt helemaal uit zijn doen. Hij zei: Ben ik echt in Tamil Nadu. Het lijkt hier allemaal zo anders. En ja dan ook nog een lastig iets. Met mes en vork eten. Haha, ik was drukker met vork en mes oprapen van de grond voor Iyanar dan voor mijn kinderen haha. We hebben genoten. Snel kids in bed en nog even gekletst. Ik heb hem net nog even shampoo en zeep gebracht en hij kan gaan douchen. Ik vroeg nog of ik ergens mee kon helpen of moest wachten dat ik zeker was dat hij niet valt in de gladde badkamer, maar dat was niet nodig. Bij de gedachte alleen al hoe hij moet gaan douchen… op handen en voeten etc wordt ik al naar.

Morgen naar Kodaikanal. Een bergdorpje met een leuk meer. En morgen is onze laatste dag samen. Het is heel gek, maar het gaat heel natuurlijk samen. We voelen ons wederzijds op ons gemak. Ik verbaas me er echt over hoe makkelijk het is gegaan. Dit heeft beter uitgepakt dan ik me had voorgesteld. Ik denk dat het nog wel even lastig zal zijn. Wetende dat hij het moeilijk heeft. Ik hoop dat het allemaal goed gaat met Priya. Ik had jullie vandaag graag foto’s willen laten zien, maar ja… mijn camera doet het niet meer. Dus met zijn allen goed duimen, dan lukt het misschien morgen wel.

 

Nieuwe schoenen voor Iyanar
Vrijdag 21 oktober 2011. Madurai, India.

Vanmorgen vroeg opgestaan en samen ontbeten in het restaurant. Iyanar vertelde dat hij om 6.00 uur was opgestaan om een uur onder de warme douche te staan met onze shampoo en zeep. Hij heeft nog nooit onder een douche gestaan dus hij heeft ervan genoten. Tevens vertelt hij ons dat hij voor het eerst in een lift is geweest. Na het ontbijt zijn we vertrokken naar Kodaikanal. Een tocht van drie uur enkele reis in de taxi. Onze globetrotter had net twee haarspeldbochten gehad of zei: ‘Sister, do you have cover’. Ik had geen idee waar hij het over had. De taxichauffeur zei snel dat het een plastic zak moest zijn. Iyanar werd wagenziek. Na de eerst spuugbeurt leek het wel beter te gaan, dus zijn we verder gereden, maar hij was behoorlijk ziek. Ik was meteen door mijn zakjes heen. Die heb ik in de tas om vieze luiers in te doen. Maar dat is hier niet nodig. Dat doe je gewoon de Indian way… uit het raam of van de berg af. Het is zo vies overal.

file117192812

Aangekomen in Kodai overleggen Iyanar en Ganish wat samen en Iyanar gaat de auto uit en wij rijden verder. Geen idee waarom. Later bleek dat Ganish hem heeft gezegd dat hij niet mee kon. Vreemd en ik vind het ongepast om hem zo achter te laten. Maar Ganish heeft er schijnbaar geen moeite mee en luistert niet naar mijn wens om terug te gaan. Iyanar zit daar ziek te zijn, zonder geld. (althans wij hebben niets gegeven) Ik blijf moeite hebben om met Ganish om te gaan. Hij is erg dwingend en de kinderen zijn ook niet dol op hem. Maar goed. We zullen zien hoe het gaat als Iyanar er niet bij is. Iyanar zei wel dat hij zo opdringerig was omdat hij dacht dat wij dat beleefd vinden en hij zo een fooi krijgt aan het einde van de rit. We zullen zien. In Kodai hebben we rondgelopen, chocolade gekocht en een boottochtje gemaakt. Wat een gedoe voor hem om daar te komen. Eerst was het al glad, want het had geregend, dus hij viel. Daarna trap af, boot in en boot weer uit. Het is best heftig om te zien. Want hij gaat op handen en voeten de trap op. De kinderen hebben er nog niets over gezegd en wij hebben ook gedaan of het normaal is. De vorig keer was mij het lopen met krukken natuurlijk wel opgevallen, maar was ik geschokt van de jongens die daar op handen en billen schoven. Niet realiserend dat zij ook beugels hebben, maar die een paar uur per dag af moeten. Dus Iyanar beweegt zich ook zo voort zonder die beugels. De terugweg gaat beter als heenweg. Althans, Iyanar is niet ziek geworden. We hebben wel veel vertraging door de verkiezingen. Allemaal mannen op straat. Nadine en Isolde doen het goed terwijl ze toch zeven uur in de auto hebben gezeten vandaag.

file117192813

Bij terugkomst gaan Iyanar en ik op zoek naar nieuwe schoenen. Ik loop achter hem om te zorgen dat er niemand tegen hem aanrijdt. Er komt een man in tegengestelde richting naar mij toe lopen en begint ineens in mijn gezicht te schreeuwen. De man was dronken en Iyanar gaf hem een tik met zijn kruk. Hij was zo geschrokken, dat hij direct terug wou. Het is zo druk op straat, ze doen me niet zomaar wat aan. Dus we lopen door, richting schoenenwinkel. Er worden allerlei schoenen voorgehouden en hij kiest de goedkoopste. Ik probeer nog of hij een mooiere wil, maar nee, deze moeten het worden met een paar sokken. Daar maak ik er dan maar twee van. In totaal 4,50 euro voor schoenen en nieuwe sokken. Ik ben juist van de leg omdat het zo goedkoop is, maar hij snapt dat niet. We winkelen nog voor andere dingen en we zouden met een tuktuk naar het hotel gaan. Maar Iyanar regelt een Riksja. Ik voel me een beetje ongemakkelijk bij het idee dat een oude man op een veel te gammele fiets mij rondrijdt bij een temperatuur van 35 graden (s avonds). Maar goed. Deze man is allang blij dat hij wat verdient en volgens Iyanar moet ik dat ook eens meemaken. Je kunt hier niet met de meiden winkelen. Veel te druk, te warm en te smerig.

De meisjes waren klaar voor het diner bij terugkomst, dus gaan we voor de laatste keer met Iyanar eten. We kletsen gezellig. ’s Avonds probeert Elwin nog z’n telefoon te maken, maar dat lukt niet. Oh ja, en mijn camera is nog steeds overleden. Ik baal er zo van. Ik heb er zo naar uitgekeken om mooie foto’s te maken. We besluiten om niet in Madurai naar een winkel te gaan, als die er al is, maar in Bangalore. Madurai is een te onderontwikkelde stad om daar mijn camera uit elkaar te laten halen.


Rust, schone lucht en groen
Zaterdag 22 oktober 2011. Munnar, India.

Ik heb slecht geslapen. Om half zeven gaat de telefoon. Iyanars vader. Geen idee wat hij moet, want hij spreekt geen Engels. Ik kleed me snel aan en ga naar Iyanar die in de kamer naast ons slaapt. We hebben afgesproken dat hij de deur niet op slot doet, zodat wij er in kunnen. Anders moet hij steeds naar de deur toe en dat is lastig voor hem. Maar hij zit onder de douche. Dus heb ik zijn vader maar weggedrukt. Hij begrijpt mij toch niet. We bellen hem later terug.

Omdat ik toch al wakker ben blijf ik bij hem en we kijken wat tv en kletsen wat samen. Zijn Engels is niet heel goed, maar we begrijpen elkaar wel. Om hele verhalen en gevoelens uit te leggen lukt vaak niet. Dat is wel jammer. Hopelijk een volgende keer, als die komt (vast wel!), lukt dat beter.

Om acht uur gaat hij weg. De kinderen slapen nog. Ik help hem met de spullen. (matras, schoenen, boodschappen etc.) De taxi staat al klaar. We hebben gezegd dat hij met de taxi terug mocht gaan. Dat leek ons voor hem prettiger, zeker met al die spullen. Dit is allemaal zo nieuw voor hem. En dat blijft hij maar herhalen. We nemen afscheid en ik zwaai hem uit. We hebben allemaal een beetje een incompleet gevoel. Het ging zo makkelijk samen. We hebben geen last van hem gehad en naar mijn idee pasten we ons beiden aan naar de situatie. De kinderen vragen waar Ome Iyanar is. Volgens Isolde is hij ver weg naar baby Priya.

Ganish staat al op ons te wachten, maar we zijn een beetje uit ons doen, dus ook veel te laat. Alle bagage past weer niet in de auto. Dus zitten we met zijn tweeën achterin met veel tassen en Elwin met Nadine voorin. Het zou vier uur rijden zijn naar Munnar. Wel hele mooie natuur onderweg. We stoppen voor een plaspauze. Hier is het frisser om even de broek in de berm te laten zakken dan naar een toilet te gaan. Maar zodra je een stap uit de auto zet, komt heel het dorp eraan. Nadine en ik moeten plassen. Nadine begint nu last van schaamte te krijgen. Ik krijg haar uiteindelijk toch zover om te gaan plassen. Ik besluit het nog even op te houden, want ik kan mij er niet toe zetten om voor het zicht van ongeveer vijftien vrouwen mijn broek te laten zakken. Dus we rijden voor mij iets verder en daar kan het ongestoord.

Ganish blijft mij irriteren. Hij tilt en plaagt Isolde steeds. Isolde wil dat niet en zegt dat ook rustig. Nadine doet dat niet en kijkt dan heel zielig en ondergaat het ritueel van Ganish. Of wij er nu wel of niet wat van zeggen, hij doet het gewoon. Wij hebben de taxi enkel voor vervoer en hem niet als gids. Hij zelf heeft dat idee wel. Hij had tegen Iyanar gezegd dat hij zo overdreven doet om extra geld te krijgen aan het einde van de rit. Iyanar zei tegen ons dat hij geen goed gevoel had bij deze man. En ik moet zeggen dat ik het gevoel deel. Alles is over de top. Hij grijpt soms de camera (kleine cybershot) uit mijn handen om foto’s te maken. Het is mijn camera en ik bepaal wanneer ik er foto’s mee maak. De meisjes en ikzelf waren in slaap gevallen en Ganish en Elwin zijn thee gaan drinken. Elwin wou betalen en Ganish greep nog snel een zakje chips mee. Gaat niet om dat hij dat niet kan krijgen, maar dat kan hij wel vragen. Ik hoop dat het morgen beter gaat, anders ga ik er nog maar eens wat van zeggen. Hij vindt mij geloof ik ook niet aardig

Om drie uur arriveren we in Munnar. Veel later dan verwacht en we zoeken nog een uur naar onze homestay. Dus al met al hebben de kids 6,5 uur in de auto gezeten vandaag en dat ging erg goed. Ik ben wel trots op mijn kleine globetrotters. Ze hebben in Kovilpatti even moeite gehad met de mensen, maar verder doen ze het erg goed. Nadine en Isolde gingen zelfs al bij Iyanar op schoot zitten en bij het afscheid kreeg hij een kus van Isolde en een hand van Nadine.

We hebben een ruime homestay met twee slaapkamers en twee badkamers. De meisjes slapen vanavond in een tweepersoonsbed in plaats van in het tentje. We zijn op een boerderij, maar hebben er nog niet veel van gezien. Ik ben even een uurtje gaan liggen vanmiddag, want ik was bekaf. Te weinig slaap gehad de afgelopen dagen. Bewust, want ik heb de afgelopen dagen zoveel mogelijk tijd doorgebracht met Iyanar, terwijl Elwin en de meisjes gingen rusten.

In Munnar geen smerigheid, getoeter en overbevolking, maar rust, schone lucht, groen etc. En wat baal je dan dat je spiegelreflex het niet doet. Op het mooiste fotomoment in de vakantie laat hij het afweten en is er geen mogelijkheid om hem te repareren. Dus ontzettend balen! Dat kleine toestelletje doet het gelukkig wel.

 

Loperamide…
Zondag 23 oktober 2011. Munnar, India

Afgelopen nacht was een onrustige nacht… Elwin is ziek geworden. We gaan toch met zijn allen ontbijten. Elwin neemt wat loperamide en paracetamol. Wanneer het na het ontbijt niet beter gaat, zal hij thuis blijven. We ontbijten met de altijd heerlijke rijstcake (niet dus). De kinderen vinden het ook echt niet lekker en ik krijg het ook echt niet doorgeslikt. Ik heb de laatste rijstwafels uit Nederland meegenomen en die worden wel gegeten door de meiden. Daarna gaan we met de taxi de omgeving verkennen.

Wat is het hier mooi. Ik moet er maar niet teveel bij nadenken hoe veel mooie foto’s ik hier had kunnen maken met mijn spiegelreflex. Ik word er gewoon verdrietig van. Lang leve de cybershot dan maar…

Isolde en Ganish hebben direct al ruzie. Isolde zit voorin bij Elwin op schoot te duimen. Ganish trekt steeds haar duim uit de mond tijdens het rijden. Isolde roept duidelijk: ‘stop hou op dat wil ik niet’. Maar hij gaat gewoon door. Elwin zegt er wat van, maar dat helpt ook niet. Isolde heeft hem gewoon een tik gegeven. En wij hebben er niets van gezegd. Ze heeft nog gelijk ook. Maar dit is wel bepalend voor hoe Isolde reageert naar de lokale mensen hier. Het is lastig, want je zegt er wat van, maar hij luistert niet. Hij denkt dat hij grappig is. Maar als we nou heel boos worden, we moeten nog wel een week met hem mee.

We stoppen bij de waterval en daar zijn allemaal kleine winkeltjes. We lopen wat rond en kopen wat handgemaakte chocolade op verzoek van Isolde. We rijden weer verder en stoppen bij het echopunt. Alleen dat punt hebben we gemist. Geen idee waar het was. Er waren alleen wat kraampjes. Isolde en Nadine vonden een kraampje met ontzettend veel kitscherige haarbanden. Daar wilden ze er graag een van hebben, dus die hebben we gekocht.

Op de terugweg stoppen we langs de weg. Daar zijn wilde olifanten. Vier volwassen olifanten en twee baby’s. Erg mooi om te zien. Maar met de cybershot kan ik ze niet dichtbij genoeg halen voor de foto.

We stoppen bij een bergmeer waar je een ritje met een speedboot kan maken. We besluiten dat te doen. Het wemelt er van de toeristen, maar wij zijn de enige blanken en zullen naar alle waarschijnlijkheid ook in menig fotoboek terug te vinden zijn. Er zijn wel veertig foto’s van de kids gemaakt. Ze zijn er op een gegeven moment klaar mee. Elwin en ik besluiten om mee te werken als het netjes gevraagd wordt. Als het niet gevraagd wordt doen wij gewoon alsof wij niets zien en gaat iedereen zijn gang. Na ongeveer twintig minuten zijn wij aan de beurt. Nadine en Isolde vonden het geweldig. Het is ook erg mooi hier.

Daarna gaan we lunchen en Elwin voelt zich weer niet oké. Weer pillen en het gaat weer wat beter. Voor het eerst sinds een week eten we weer vlees. Kip. Heerlijk! We willen nog wat gaan winkelen, maar het regent ineens zo hard dat we terug gaan naar de homestay. Eerst nog snel even wat nieuwe loperamide gekocht bij een apotheek die we tegenkomen onderweg. Onderweg moeten we zachtjes rijden, want het stroomt naar beneden. We relaxen wat. Nadine werkt aan haar ‘huiswerk’ van school. Ik bel nog even met Iyanar. Hij heeft voor het eerst naast Eswari geslapen. Priya wou de melk nog niet drinken. Toen werd de verbinding verbroken. Het regent en onweert hier. Ik denk dat daarom de verbinding zo slecht was.


De stoomtrein naar Ooty
Maandag 24 oktober 2011. Ooty, India.

De meisjes slapen in de homestay in een tweepersoonsbed. Nadine is vannacht uit bed gevallen. Ze was hevig geschrokken. Elwin voelt zich nog steeds niet goed. We vertrekken om half negen vanuit Munnar richting Ooty. Wat een mooie natuur hier. We stoppen op diverse punten. We rijden in de wolken waar het behoorlijk koud is. Nadine en ik stoppen voor een plaspauze. Nadine vind het maar al te interessant dat het in de wolken is. Het is een lange reis. We maken een aantal fotostops, maar de rest gaat eigenlijk aan één stuk door. Dit keer zit ik voorin en Elwin achterin. Dat gaat eigenlijk een stuk beter. Ganish heeft de hele weg zo ongeveer zijn mond gehouden. Dus lekker rustig.

We arriveren om half vier in Cooner. Een plaats waar je met een stoomtrein naar Ooty kan. We zitten in een cabine met een Belgisch stel. De eerste blanke reizigers die we ontmoeten. We kletsen wat en om vijf uur komen we aan in Ooty. Het regent iets. Ganish staat daar op ons te wachten. De treinreis valt ons een beetje tegen. Niet heel bijzonder.

Toen naar ons hotel. Wat een tegenvaller, maar na een reis van 8,5 uur zijn we het zat en besluiten maar genoegen te nemen met wat we hebben. Maar echt schoon is het niet. We zetten snel onze spullen neer en besluiten naar Domino’s Pizza te gaan. We zijn het Indiase eten even zat. Isolde gaat voor het eerst op mijn rug in de patapum. Dat gaat prima. Wat zijn we blij dat we de bergschoenen toch meegenomen hebben.

Inmiddels regent het veel harder. Met paraplu, patapum en twee kids gaan we naar beneden naar de stad. We kunnen Domino’s niet vinden en gaan met een tuktuk die kant op. Heerlijk! Even geen rijst etc. Daarna gaan we op zoek naar een apotheek. Elwin is nog steeds niet fit. Het regent inmiddels zo hard dat het water van de bergen stroomt en inmiddels is de straat een rivier geworden. Elwin tilt Nadine en Isolde zit nog steeds op mijn rug. Elwin krijgt natte voeten, ik niet. We zijn inmiddels helemaal doorweekt. Maar met antibiotica voor Elwin op zak, schuilen we in een winkel met sarees. We scoren voor de meisjes leuke verkleedjurkjes en nemen dan snel een tuktuk terug. We zijn wel trots op onze kleine globetrotters. Weer geen problemen gehad onderweg met ze. Wat goed!


Safari
Dinsdag 25 oktober 2011. Mudumalai, India.

Vanmorgen vroeg belde Iyanar ons wakker. Het is Dewali vandaag en morgen. Hij is vrij. Maar wij sliepen nog. Het was toch bijna tijd om wakker te worden. Priya drinkt een beetje van de gekochte melk. Gelukkig maar. Dus hij kijkt het even aan.

We pakken onze spullen snel in. Isolde is inmiddels ook aan de diarree, maar lijkt er geen last van te hebben. Hoop niet dat ze hetzelfde beestje heeft of krijgt als Elwin. We gaan ontbijten. Bij het zien van de ontbijtzaal vergaat direct je lust. We eten dan ook erg weinig.

Om negen uur gaan we weg. We bezoeken eerst een theefabriek. Bij het uitstappen komen er hordes mensen op ons af. Ik loop snel door en film het gebeuren. Elwin moet zijn naam zeggen etc. De fabriek is op een heuvel. Als wij boven op de heuvel zijn, roept de menigte onder de heuvel: Elwin, Elwin. Haha. De theefabriek was wel leuk, maar niet heel erg bijzonder. Vanwege de wolken kunnen we niet op het hoogtepunt kijken. Althans je hebt geen uitzicht. Dus we winkelen wat in Ooty en gaan naar Mudumalai. Een rit van zo’n 2,5 uur.

We moeten de berg weer naar beneden met 36 heftige haarspeldbochten. Het is een mooie rit. De meisjes slapen, dus erg relaxt. We arriveren om twee uur in Mudumalai. Wat is het hier mooi en relaxt! We lunchen en worden naar onze cottage gebracht. Een heel mooi huisje met uitzicht op een dorpje en koeien. Er zit een hele grote pad in onze kamer en Nadine en Isolde vinden dat prachtig. Ik wat minder. Want wat zit er nog meer? Wij pakken de spullen uit en de boer die achter ons huisje woont laat zijn koeien uit met zijn vrouw. Ze komen even buurten. Wat een uitzicht.

512

Jungle Retreat ligt midden in een natuurreservaat. Om het resort zit een hek. ’s Avonds mogen we ook niet alleen lopen vanwege de veiligheid. Er breken wel eens olifanten door het hek heen. We besluiten om vandaag olifant te gaan rijden en een avondsafari te doen. De olifantrit heeft nog wel wat voeten in aarde. Maar uiteindelijk zijn wij toch aan de beurt.

We verwachten een toeristisch rondje. Dat hebben we inmiddels vaker gedaan. Maar we gaan echt de bush in. De struiken zijn zo hoog dat ze tot onze voeten komen. De meiden zingen een liedje dat Nadine op school geleerd heeft: ‘Dikke, dikke olifant, heb je al gegeten. Drie emmers met water een kruiwagen brood. Dan wordt je zo vreselijk groot.’ Wat genieten! We gaan steeds verder de bush in. Dus wij kijken elkaar eens aan van wat is nou precies de bedoeling. Nou wild spotten. We hebben een kudde wilde olifanten van dichtbij gezien en de Indian Goan, volgens mij noemen wij dat een gnoe, herten en wilde zwijnen. En het uitzicht dat je dan hebt. Geweldig. Al met al een mooie ervaring.

Indian Elephants

Daarna op safari. Verschillende kuddes Indian Goan gezien, wilde olifanten en op zoek naar de zwarte beer. Helaas niet gevonden. Dit is een tijgerreservaat. Ik ga er niet van uit dat wij deze nog zullen spotten, gezien het een zeldzaam exemplaar is. De meisjes zijn helemaal onder de indruk en in het donker in een jeep met elkaar is natuurlijk helemaal uniek en dan die oogjes wijd open van de spanning. Mooi moment. Minder was dat Ganish ongevraagd mee ging. Ik vroeg hem waarom hij ineens in de jeep zat. Hij zei dat hij zich anders verveelde. Dat klopt wel. Er is hier voor hem niets te doen. Maar mijn reactie was denk ik wel duidelijk. Hij heeft de hele reis Isolde met rust gelaten en geen gekkigheid uitgehaald.

Terug op het resort worden we onder escort naar onze cottage begeleid. Onderweg zijn er een heleboel padden. De meisjes vinden het geweldig. Het eten is hier heerlijk. Kortom een hele mooie dag vandaag! En we zijn nog steeds verbaasd hoe goed de meiden zich tijdens het reizen gedragen. Trots op mijn kleine globetrotters.

 

Happy Dewali!
Woensdag 26 oktober 2011. Mudumalai, India.

Het is vandaag Dewali, een hindoe feest. We merken er weinig van op het resort, in de verte hoor je wat vuurwerk. Afgelopen nacht was een onrustige nacht. Ik denk dat ik mijn ribben een beetje heb gekneusd. Gisteren zaten we op de olifant in een metalen stoeltje. Ik zat achteraan en kreeg dus de hele familie tegen mij aan tijdens het geschommel en daarna tegen de metalen buis. Mijn zij is helemaal blauw en heeft mij afgelopen nacht bij iedere beweging wakker gehouden. Dus een olifantenrit die ik nog lang zal herinneren. Tot nu toe een vakantie met mooie herinneringen, maar er gaat ook van alles kapot. Elwins telefoon, mijn camera, en gisteren kwam Elwin er achter dat zijn Lowe bergschoenen helemaal kapot zijn. Waarschijnlijk hebben die de hevige regenval in Ooty niet overleefd. En hier heb je je bergschoenen wel nodig. We waren al bang dat we ze voor niets meegenomen hadden, maar dat is niet het geval gelukkig!

Als we ’s morgens op tijd weggaan , moeten we de meiden steeds wakker maken. En nu we vandaag rustig aan kunnen doen, zijn ze ineens om half acht al wakker. We maken ons klaar en gaan naar het ontbijt. Wat heerlijk! Gebakken ei, pannenkoeken etc. Eens wat anders dan rijstcake als ontbijt. Na het eten loop ik met de meiden naar het zwembad. Erg mooi en natuurlijk aangelegd. De wilde dieren komen hier ook vaak drinken. We zien in de verte een grote kudde herten. Niet veel later komt de kudde al rennend langs het zwembad op zo’n vijftien meter afstand. Wow, wij hebben nog nooit zoveel herten gezien en dan ook nog zo dichtbij. Elwin haalt de zwemspullen en de meiden genieten van het zwembad. De herten staan aan de andere kant op ook zo’n vijftien meter te grazen. Wat een mooi moment. Dat maken we vast niet weer mee! Het is hier echt adembenemend mooi. En dan word ik zo chagrijnig als ik de foto’s op de laptop zie. De kleuren komen niet overeen. Foto’s zijn vaak niet scherp, waarschijnlijk door de vochtigheid hier. We hebben inmiddels al een uur film, maar het meeste is in Kovilpatti gefilmd door Iyanar.

Sambhar

Wij maken ons op voor een jeepsafari diep de jungle van Bandipur National Park in. Het kan zijn dat we even geen internet hebben de komende tijd. Door een hele slechte verbinding kan ik nu geen foto’s plaatsen.


Markt in Mysore
Donderdag 27 oktober 2011. Mysore, India.

Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan om te pakken en te gaan ontbijten. Ontbijt was weer lekker. Het duurde een uur voordat de rekening opgemaakt kon worden. Het wordt ongeveer vier keer gecheckt. Wat een gedoe. In de auto wacht ons een onaangename verrassing. Ganish heeft de kussens van de achterbank gewassen en die zijn nog niet droog. Dus ik zit gezellig met de kinderen op een natte achterbank. De reis naar Mysore duurt drie uur. Voor het eerst zijn de meiden wat onrustig in de auto. Ze gedragen zich prima, maar moeten vermaakt worden. Dat hebben wij nog niet eerder gehad. Dus geen relaxte rit dit keer.

We stoppen langs de weg om een verse kokosnoot te eten. We bestellen er drie. Ganish onderhandelt over de prijs. Zestig roepies in totaal. Elwin betaalt en we willen gaan. Dan trekt een van de twee jongens, ik schat hem ongeveer 17 jaar, de portier weer open en zegt dat hij maar vijftig roepies gehad heeft. (vijftien eurocent). Ganish vraagt voor de zekerheid nog wat Elwin betaald heeft. Toch echt zestig. Hij stuift de auto uit en er wordt wat geschreeuwd en hij stapt weer in en wij rijden weg. Wat blijkt nou, de jongen waaraan Elwin betaald heeft, heeft snel tien roepies in zijn eigen zak gestopt en tegen die andere gezegd dat hij maar vijftig roepies gekregen heeft. Dat mensen al slecht willen zijn voor vijftien eurocent.

Om één uur zijn we in Mysore. Het lijkt hier allemaal schoner en meer georganiseerd. Men stopt hier voor een stoplicht. In Bombay staan deze alleen aan voor stroomverbruik. Het hotel is prima. Er zijn alleen wat renovatiewerkzaamheden. We lunchen met naanbrood. Echt heel lekker. Daarna gaan we naar het paleis. Weer moeten wij als buitenlanders meer betalen. Op zich niet erg, maar een Indiër met misschien wel hetzelfde salaris als wij betaalt twintig roepies en wij tweehonderd. Dat is tien keer zoveel!

We lopen wat rond op het binnenplein. Het is daar heel druk. Weer moeten wij met jan en alleman op de foto. Op het plein buiten het paleis worden we overvallen door mensen die ons wat willen verkopen. Ik zie leuke armbandjes voor de meisjes. Net voor mij koopt een Indiër er twee voor zijn dochter. Ik zie dat hij afrekent met vijftig roepies. Ik vraag wat het kost en hij noemt 300 roepies. Dus ik wijs hem op zijn vorige deal en uiteindelijk krijg ik ze ook voor vijftig roepies per twee stuks.

We gaan naar de markt. We kopen voor de meiden van die vreselijke slippers met glitters en glimmertjes. Ze willen graag verkleedschoenen. We kopen ze twee maten groter. De man in de winkel snapt er niets van. Daarna gaan we op zoek naar Indiase armbanden. We kopen er een heleboel tegelijk. Het is een straatje met heel veel sieraden. Ik ben de foto’s van Anuja vergeten. Dus uit mijn hoofd koop ik oorbellen en bijpassende armbanden bij de saree die ik in Madurai heb gekocht (ik hoop dat het de goede zijn!).

Ons hotel zit in een klein straatje waar geen asfalt is en waar mensen in kleine huisjes wonen. Omdat het Dewali is zijn de kinderen op straat en steken vuurwerk af. Voor alle huisjes branden kaarsjes. Erg mooi gezicht. Volgens de eigenaar van het hotel zat er een leuk restaurant aan het einde van de straat. We zijn er gaan kijken, maar het lijkt ons niets. We besluiten een autoriksja te pakken richting een luxe hotel waarvan de Lonely Planet zegt dat daar een heerlijke tandoori keuken is. En dat klopt. Er zijn voor het eerst meer blanke mensen. We hebben heerlijk gegeten en weer vlees. Ook wel zo lekker. Daarna proberen te slapen met al dat vuurwerk.


Tv op de wc
Vrijdag 28 oktober 2011. Bangalore, India.

file117249618

Om vijf uur werden we al gewekt door geluid uit de speakers van de moskee. En dat terwijl we voor het eerst een zacht bed hebben. Bah, dus al vroeg wakker. Nadine heeft wat opstartproblemen vanmorgen. Ontbijten blijkt niet mogelijk te zijn in het hotel en we besluiten onderweg maar te ontbijten met koekjes en chips. (lekker verantwoord!) De kussens van de achterbank zijn nog steeds nat. Ganish stopt bij een of andere moskee. De eerste van Zuid India. Een soort bedevaartsoord. Het is net of je in het Midden Oosten bent. Mannen in lange gewaden, lang haar, lange baard en veelal roodgeverfd. Wat zou het geweldig zijn als ik daar portretfoto’s van had kunnen maken. Het lijkt ineens een totaal andere omgeving. Buiten het park van de moskee is het ontzettend vies. Het lijkt wel een vuilnisbelt. We blijven maar even en gaan daarna door naar Bangalore. Het is zo’n drie uur rijden. Nadine slaapt bijna de hele reis. Isolde helemaal niet.

Om één uur komen we aan in Confident Cascade. Ganish is helemaal verbaasd over de luxe. We hebben nu expres een luxe hotel genomen en onderweg vooral basic. Dit omdat je er onderweg toch alleen maar slaapt en wij nu een beetje willen relaxen. Zo’n luxe hotel hebben wij beiden nog niet gehad. Het is meer een resort. Wij zijn de enige blanken. De rest zijn zeer welgestelde Indiërs.

We nemen afscheid van Ganish en checken in. We worden naar onze kamer begeleid. Wat een luxe kamer. Een tweepersoonsbed, waar je makkelijk met vier personen in kan slapen en het leuke is… een tv op de wc. We gaan lunchen en daarna loop ik naar de receptie om mijn probleem omtrent de camera uit te leggen. Zij printen wat adressen van winkels uit en regelen een taxi.

De eerste stop is een luxe winkelcentrum. Daar is alleen een Nikon shop. Dus weer verder. We vinden een Canon Repair Center. Helemaal goed en ik begin toch hoop te krijgen. Ik moet een nummer trekken en een chagrijnige muts achter de balie neemt mijn camera mee. Ze komt binnen twee tellen terug en zegt dat het vier werkdagen duurt om hem open te halen. Tja en wij zijn hier drie dagen. Dus dat wordt lastig. Het is 2300 Rp voor reparatiekosten. Ik probeer nog als ik het dubbele betaal, maar ze willen me niet helpen. Ik had rekening gehouden met het feit dat ze niet wisten of ze hem konden repareren of dat het niet mogelijk was. Ik had er geen rekening mee gehouden dat ze niet eens willen meewerken om te kijken wat er mis mee is. Zeker niet als ik meer wil betalen. Dus teleurgesteld gaan we weer terug. We kijken in Nederland wel. Balen, want dit heeft ons wel de hele middag gekost en de kinderen willen zwemmen. Dat is nu niet meer mogelijk, dus ik heb nog wat goed te maken… Morgen blijven we dan maar de hele dag hier om te zwemmen en te spelen. Er is een grote speeltuin en een kinderdisco.

 

Badpakken en saree’s
Zaterdag 29 oktober 2011. Bangalore, India.

We hebben geen wekker gezet. Heerlijk! Nadine was om acht uur wakker en Isolde om half negen. We gaan ontbijten. Er is een buffet ontbijt. Allemaal Indiaas en dus niet echt ons ding. Wij zijn de enigen. Het valt ons steeds meer op hoeveel mensen hier werken.

Elwin gaat met de kinderen naar de speeltuin en ik ruim een beetje op. Voor ons appartement is een man bezig het gras te maaien. Dat gaat hier met de hand. En dan bedoel ik ook echt met de hand. Met een klein mesje gaat hij alle perkjes af. Hij is de hele dag bezig met dat stukje. Je zou zeggen koop een grasmaaier! Maar ja, zo heeft wel iemand weer een inkomen hier.

Het weer is niet geweldig vandaag. Het is bewolkt en niet erg warm. De meiden willen zwemmen. Het zwembad is leeg en alleen de meisjes zwemmen. Het is ons te koud. We lunchen in het restaurant en proberen een middagdutje te doen. Nadine slaapt, maar Isolde niet. Helaas. Na het slaapje gaat Elwin kleding wassen en ik met de meiden zwemmen. Het zwembad is inmiddels gevuld met heel veel Indiërs. Eigenlijk moeten vrouwen met badmuts op het zwembad in. Maar ik zie het niemand doen. Ze zijn met saree en al het zwembad ingegaan. Rechts spelen de mannen een balspel en links kletsen de vrouwen wat. Raar gezicht zo in saree en nog vreemder ben ik in mijn westers zwemoutfit. Ik heb er al rekening mee gehouden en dus een badpak aangedaan. Maar toch voel ik me wel erg bloot. Ik word door iedereen aangestaard en ga maar snel met de meiden het diepe in zodat ik mijn lichaam voor het grootste gedeelte onder water heb. De badmeester komt er aan en gebaart de vrouwen in saree uit het zwembad te gaan. Ze moeten een badpak aan. En dan komt het… Een badpak met pijpjes tot over de knieën en mouwtjes. Maakt mijn gevoel er niet veel beter op.

file117249625file117249665

Het is erg koud in het water en regent iets. Ik ga aan de kant zitten en wikkel me in de handdoek. De meiden zijn er gauw klaar mee en we gaan er weer uit. Iets wat ik niet erg vind onder deze omstandigheden. In Goa zal het allemaal wel beter zijn. Omdat het regent blijven we binnen. De meiden verkleden zich als Indiase prinsesjes en wij lezen een boekje. Kortom relax dagje vandaag!

Morgen is onze laatste dag in Bangalore. Behalve de Canonshop hebben we hier weinig gezien. Even relaxen. We zijn allemaal reismoe. Inmiddels al zeven verschillende hotels gehad. Al heel wat kilometers gereden. De meiden moesten er elke keer vroeg uit en liggen er erg laat in. Je kan hier niet eerder dan acht uur half negen dineren. Nu zijn wij even toe aan rust. Morgenavond vertrekken we weer en zullen we met de bus naar Panjim in Goa gaan. We vertrekken om half acht ‘s avonds en zullen om half tien ‘s ochtends aankomen. Dus ruim veertien uur in de bus. Ben benieuwd hoe het gaat. In Panjim moeten we nog doorreizen naar Benaulim. Daar zitten we in een simpel hotelletje Anthy’s aan de kust. Ik verwacht geen wifi. Dus het kan even duren voordat er een nieuw reisverslag volgt. Dus nu nog even genieten van een warme douche. De volgende warme douche zal hoogst waarschijnlijk in Zwolle zijn. En hier kun je al douchend tv kijken. Wat een luxe!

 

Pakken voor Goa
Zondag 30 oktober 2011. Bangalore, India.

Het is druk op het resort met Indiase toeristen. Er was een of ander besloten feestje gisterenavond en toen de groep terugkwam, waren wij dus ook wakker. Wat een herrie. Isolde was veel wakker en ik denk dat zij net als ik verkouden wordt. We zijn gaan ontbijten. Dit keer was het buffet niet geopend en we mochten kiezen. Lekker broodje met kip. Ook wel eens lekker na al die rijst s morgens.

De meisjes willen warme melk. Nadine stoot per ongeluk de hete melk om bij Isolde over haar blote benen. Snel gekoeld met de glazen water die op de tafel stonden. Al het personeel kwam aanlopen met water, ijsblokjes etc. Het viel gelukkig mee. Nadine huilde nog harder dan Isolde van de schrik. Even later kwam de manager nog aan met een tube zalf tegen brandwonden. Er was niet eens een rode plek te zien, dus het valt allemaal wel mee. Maar toch wel super service. Daarna zijn we gaan zwemmen en wordt er nog regelmatig gevraagd of het allemaal goed gaat met Isolde.

De spullen zijn gepakt. Wij lunchen/dineren nu en maken ons op voor een busrit van veertien uur. Ben benieuwd. Dit is de langste rit die we ooit met de kids gemaakt hebben. Zelfs in het vliegtuig was het nog nooit zo lang.


De busrit
Maandag 31 oktober 2011. Benaulim, Goa, India.

Om half vijf worden we opgehaald door een taxi. Het is een Tata, maar je kunt het vergelijken met een Fiat Punto. En daar moeten dan drie volwassenen, twee kinderen, vier koffers, een buggy en vier kleine tasjes in. Dus een logisch gevolg... de meeste bagage gaat op het dak. Prima. Als het maar mee komt.

Al het personeel komt ons uitzwaaien. Ik voel me net een filmster. En dan gaan we richting het busstation. Isolde slaapt direct in de taxi en Nadine even later ook. De taxi zet ons af bij het treinstation. Maar dat is niet goed, we moeten naar het busstation. Gelukkig niet veel verder weg.

We rijden net bij het treinstation vandaan als het begint te regen. Het miezert een beetje. Ach we zijn er bijna. De taxi stopt bij het busstation en er komt een man met een kar aan voor onze bagage. Zij laden de bagage uit. Ik weet nog net mijn fototas te pakken en daarna komt het met bakken uit de lucht. De taxichauffeur en de bagageman lopen met Elwin snel door de stromende regen naar Platform 2. De kinderen en ik wachten droog in de taxi. De taxichauffeur komt ons weer ophalen en ook wij moeten er aan geloven. We zijn helemaal doorweekt alvorens we aan de busrit beginnen. En niet alleen wij, ook al onze bagage is nat. Ook dat nog!

Het is druk bij de bus. Er staan allemaal dozen die mee moeten en schijnbaar hebben die dozen voorrang. Het ticket is online geboekt. We hebben voor vier stoelen betaald, maar ze doen moeilijk over vier tassen bagage. Er moet dus bijbetaald worden. Ik krijg het idee dat het is om ons extra te laten betalen.

Naast een jong stel Duitsers zijn wij de enige blanken aan boord. En op een druk busstation met honderden mensen en al die bagage en twee kids, ben je blij als het allemaal gelukt is. Dus we betalen maar en gaan zitten. Elwin met Nadine en Isolde en ik erachter. Isolde vindt het allemaal prachtig en noemt alles wat ze ziet. Ze gaat met de Ipod aan het oor oma bellen en uitleggen wat ze allemaal doet en ziet.

Na anderhalf uur stopt de bus al. We nemen een plaspauze. Die wc kun je van veraf al ruiken. Elwin gaat met Nadine de bosjes in en ik doe mijn neus in mijn fleece vest en geloof er toch maar aan. Brrr. Rond een uurtje of tien vallen Isolde en Nadine in slaap. Nadine slaapt de rest van de rit en Isolde tot vier uur. Daarna vermaakt ze zich met K3 op de Ipod. Wow, wat zijn wij trots op onze kids.

De busreis is iets korter, maar al met al dertien uur in de bus. En ze hebben geen kick gegeven. Thuis kwam regelmatig de opmerking, tjonge waar begin je aan. En natuurlijk ga je zelf de voors en tegens ook wel langs. Maar dit hadden we beiden niet verwacht. Ondanks een relaxte reis wat betreft de kinderen, is het voor ons wat minder. Ik ben ontzettend bang dat Isolde bij het remmen van de stoel zou vallen, dus ik heb amper geslapen. En rond zes uur komen er allerlei bergweggetjes en word ik wagenziek. We stappen eerder uit, omdat we anders weer af moeten zakken naar het zuiden. Net op het moment dat ik denk dat het niet meer gaat. Precies op tijd dus.

Grote wolven
Maandag 31 oktober 2011. Benaulim, Goa, India.

We komen om half acht ‘s ochtends aan in Margao. Onze bagage wordt uitgeladen en er komt een man die zich aanbiedt als taxichauffeur. We gaan maar akkoord met de veel te hoge prijs die hij vraagt, want we zijn moe. We worden afgezet bij Furtado’s. Daar zaten we zes jaar geleden, maar omdat we dat niet vooraf kunnen boeken, hebben we voor het naastgelegen Anthy’s gekozen. Er is alleen een weg via het strand die naar Anthy’s gaat. Elwin gaat op onderzoek uit. Er is hier niemand die even helpt met de bagage. Zo anders dan wat wij inmiddels zijn gewend. Of krijg ik nu sterallures?

Elwin treft een slapende crew aan en maakt ze wakker. Hij brengt de bagage over het strand naar Anthy’s. Daar aangekomen wacht ons een onaangename verrassing. We kunnen pas om twaalf uur in onze kamer. We ontbijten en dan doen we de badkleding maar aan.

Wat is het hier warm. De zee is ook zo heerlijk warm. De meiden vermaken zich met schelpen zoeken en smeren met water en zand. Isolde noemt het strand een grote zandbak met water. De golven zijn best hoog, maar Isolde durft toch met mij het water in. ‘Pas op mama, daar komt weer een grote wolf’, roept ze. Haha.

file117285619-b

We kopen nog een emmertje en schepje en na de lunch mogen we de kamer in. Het is erg klein, maar voldoet. Er is airco. Moe maar voldaan gaan we slapen. We zijn allemaal moe. Eer we weer wakker zijn is het half vijf. We maken ons klaar om naar Colva te lopen. Zo’n 1500 meter over het strand. Alles is zo anders vergeleken met zes jaar geleden. Destijds waren er bijna geen blanke toeristen in Benaulim. Nu zijn ze er wel. Nog geen hordes, maar toch wel een aantal. En zelfs met kinderen.

Ik hoop dat wij nu dan een beetje minder opvallen, maar dat blijkt niet zo te zijn. Tijdens de wandeling worden we zestien keer staande gehouden voor een foto. Ik ben het maar eens gaan tellen. De kinderen zijn er zo spuugzat van. Elke keer wil iedereen een foto maken en ze snappen niet waarom.

We zoeken tevergeefs een werkende ATM. Dus gaan we maar wat eten. We vragen naar de catch of the day. Op een dienblad wordt dat aan ons gepresenteerd. We kiezen tijger garnalen en red snapper. Heerlijk gegeten! De duurste maaltijd tot nu toe. Met zijn vieren inclusief drinken waren we nu 25 Euro kwijt. De goedkoopste tot nu toe was 1,35 Euro inclusief drinken in Kovilpatti. Maar wij genieten nog even van de verse vis hier. Iedereen is moe en we liggen allemaal om half tien plat.

Dolle boel
Dinsdag 1 november 2011. Benaulim, Goa, India.

Nadine is om acht uur wakker en Isolde pas om negen uur. We beginnen de dag wat later. Eerst een uitgebreide insmeersessie, want wat schijnt de zon hier fel en wat is het al warm. We ontbijten en lopen naar Benaulim. Het is maar vijf minuten lopen naar een werkende ATM, volgens de ober. Naar Benaulim is vijf minuten, maar naar de ATM toch wel iets verder. Dus we nemen een autoriksja.

Het is warm, de kinderen jammeren en de man zet ons natuurlijk weer af. Maar goed. Deze ATM werkt wel. We lopen weer terug naar Anthy’s en bellen met Lise. Nadine haar beste vriendinnetje is jarig vandaag. Volgende week zien ze elkaar weer.

Na het telefoontje gaan we zwemmen. De meiden vinden de golven (wolven volgens Isolde) erg eng. Samen met ons durven ze het toch aan. Het water is zo lekker. We lunchen en daarna ga ik internetten. In hetzelfde internetcafé als zes jaar geleden. Die vrouw zei dat ze me nog herkende. Ik geloof er niet veel van. Zal wel een verkooptrucje zijn.

file117285620file117285621

We zwemmen nog wat en gaan om vier uur douchen. Nadine en ikzelf hebben een massage gehad. Heerlijk! De vrouw smeerde kokosolie in ons haar. Dus nu maar hopen dat het er uit is na twee keer wassen. We eten weer hetzelfde, red snapper en tijgergarnalen. Dit keer bij Anthy’s.

Bij het eten ontmoeten we een Belgisch stel met een dochter van vijf jaar. Zij zijn al zes maanden op reis. Ze zijn op de fiets van België naar Servië gegaan en daarna naar India. Het meisje heeft al die tijd geen kinderen ontmoet en was een beetje vervelend en bazig. Naast dat meisje is er nog een Nederlands-Indiaas meisje. Dus al met al een dolle boel vanavond tijdens het eten. Denk niet dat andere gasten erg blij waren met vier rondrennende kinderen.

We bespreken een dolfijnentripje morgenochtend en spreken met het Belgisch stel af op het strand. Zij hebben nog twee maanden reizen te gaan en besluiten om nog langer in Goa te blijven. Dit vanwege hun dochter. Zij is toe aan leeftijdsgenootjes. Het lijkt makkelijker om te reizen met een ouder kind, maar in veel opzichten is het toch makkelijker om met Isolde te reizen. Zij vermaakt zich altijd wel met iets. Met Nadine is dat toch al weer lastiger. En het is weer half tien voordat we allemaal op bed liggen.

Dolfijnen en haaien
Woensdag 2 november 2011. Benaulim, Goa, India.

Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan. Om half acht lopen we naar het strand op zoek naar de boot. De boot ligt iets verder en we worden voorzien van zwemvesten. Er komen nog vier Indiase mannen aan boord en we moeten door het water naar de speedboot. Natuurlijk ben ik weer helemaal nat door een golf op het verkeerde moment. Droogt wel weer. Nadine zit op haar eigen stoel en vindt het spannend. Isolde zit op schoot.

Het duurt even, maar dan zien we toch dolfijnen. En veel. Met een baby dolfijn erbij. We zien geen spectaculaire sprongen, maar toch dolfijnen van heel dichtbij. Wat gaaf! De kinderen vinden het ook reuze spannend. Na ons dolfijnentochtje gaan we ontbijten en daarna richting het strand om te zwemmen. De kinderen zijn al minder bang voor de golven. Het water is zo heerlijk warm.

file117285623

Na de lunch gaan we een middagdutje doen. De meiden zijn moe en wij ook. Inmiddels is het Belgische stel ook op het strand. Zij en hun dochter Nilo hebben besloten om een appartement te huren in Benaulim voor een maand. De bedoeling was om naar Thailand te reizen, maar gezien de situatie daar blijven ze hier. Na het middagdutje spelen de meiden nog even met elkaar. Ze vragen of wij mee gaan eten bij een kraampje aan het strand. Als je zo lang op reis bent, is je budget anders dan dat van ons. Wij kunnen ons niet permitteren om de laatste dagen nog een voedselvergiftiging op te lopen en besluiten gewoon in ons guesthouse te eten.

Net wanneer we de laatste duik nemen, begint het ontzettend te regenen en onweren. Nog een reden om gewoon hier te blijven. We gaan douchen en lopen terug naar het restaurant. De vis van de dag wordt weer gepresenteerd op een dienblad. We besluiten voor haai te gaan. Iets wat we nog nooit eerder gegeten hebben. Het eten is hier heerlijk. Duurt wel lang voor het klaar is, maar ze nemen er uitgebreid de tijd voor.

De meiden spelen samen en kleuren. De obers kleuren even tussen de bedrijven door mee. Er is een Indiaas gezin en Isolde trekt weer de aandacht. Dit keer vindt ze het prima. Dus wij laten het zo. Wij lezen heerlijk een boekje en drinken een biertje. De haai is heerlijk. Nadine vindt het ook lekker. Isolde eet alle garnalen alleen op en Nadine smult mee van de haai. Heerlijk! De kids liggen om negen uur op bed en voor het eerst deze vakantie gaan wij niet tegelijk met hen slapen. Ze moeten nog even wennen dat wij buiten zitten, maar vallen uiteindelijk in slaap.

 

Zeebaars en tijgergarnalen
Donderdag 3 november 2011. Benaulim, Goa, India.

Vanmorgen lekker rustig begonnen. Heerlijk ontbeten met pannenkoeken. Daarna met een autoriksja richting Colva gegaan. We willen wat souvenirtjes kopen. Maar wat is het warm. We kopen bij het eerste de beste stalletje enkelbandjes en een schrijfboekje en gaan dan weer terug. We smeren ons in en verblijven de hele dag aan het strand. De meisjes zijn al niet bang meer voor de golven. Nadine heeft gisteren haar rug iets verbrand en zwemt vandaag met T-shirt aan. Nadine speelt nog wat met Priya, het meisje in het resort.

Nila, het Belgisch meisje is er ’s avonds bij het eten. Je kan merken dat ze lang niet met kinderen is geweest en ze is erg vervelend. Ook naar ons. De ouders zijn erg leuke mensen. Zij zitten bij een ander stel dus wij spreken ze verder niet. Maar Nila hangt de hele tijd bij ons. Gaat op onze plek zitten als wij even op staan. Erg vervelend. En helemaal als de ouders niet eens letten op hun kind.

Maar goed. Elwin kiest vanavond een zeebaars en omdat de kinderen gisteren zoveel tijgergarnalen gegeten hebben, bestellen we ze opnieuw. Nu iets meer. En dan zul je net zien, willen ze niets eten. Elwin heeft zich op de zeebaars gestort en ik op de garnalen. We zaten bomvol, maar was wel erg lekker. Om negen uur lagen we allemaal plat.


Weerzien met de familie
Vrijdag 4 november 2011. Panaji, Goa, India.

In plaats van half acht heeft Elwin de wekker om half zeven gezet. Dus we zijn al vroeg wakker. De kids zijn er door heen geslapen. Alles ingepakt en gaan ontbijten. De laatste keer een westers ontbijtje. Vanaf nu zitten we vast aan Indiaas eten.

We pakken om de taxi om half elf. Het is ongeveer 45 minuten rijden. De taxichauffeur kent het hotel niet. Hij stopt even om te vragen waar het is en ineens ziet Elwin het bordje. Wel toevallig in zo’n grote stad als Panjim. Het is een eenrichtingsweg en de taxichauffeur wacht. Ik ga eruit om te kijken of het het juiste hotel is. Ajit hangt al over het balkon. Het juiste hotel dus. Hij komt beneden bij de taxi en loopt al van verre te schreeuwen tegen de taxichauffeur. Wij moeten er wel om lachen, want dit is typisch Ajit. Ik kan hem niet verstaan, gezien het Hindi is. Maar het is vast iets dat hij ons voor de deur moet afzetten. We nemen met zijn allen de bagage mee. We ontmoeten de hele familie, Rajesh, Manju en hun kinderen Sahaddrah en Isha, Ajit en Kanchan en kun kinderen Prity en Priyanka en dan Anjali en haar dochter Gauri. Wat een drukte hier met al die mensen.

Ajit heeft een bus geregeld, maar daarvoor gaan we eerst nog lunchen. De meiden hebben zo ongeveer ruzie wie Isolde mag tillen. Nadine en Priyanka lopen hand in hand. Isolde laat het allemaal gebeuren. Gelukkig maar, want wij hadden anders voorspeld. Het is hier zo warm. Niet te geloven. Ajit belt de bus. Wij verwachten een klein busje. Maar het is een heuse touringcar. Verwacht niet iets luxe, want het is een bus die bij ons niet meer zou mogen rijden. Bij elke hobbel die de bus neemt, ben ik bang dat er wat afbreekt. Dat gebeurt ook later tijdens de rit. Een stuk uit de bodem.

Eerst stoppen we in Oud Goa bij het fort. Het is er zo warm. Niet te geloven. We moeten steeds op de foto. De familie bekijkt het fort niet echt, maar is alleen maar bezig met familieportretten met ons natuurlijk. We gaan weer verder naar Calancute Beach. Wat een ellende daar. Zoveel mensen en zo smerig. Ik denk dat je niet wilt weten hoe India er over tien jaar uit ziet. De mentaliteit van de mensen zal toch eerst moeten veranderen. Als je ze aanspreekt op het gewoon weggooien van afval zeggen ze dat de overheid dat probleem maar moet oplossen. Maar ondertussen loop jij, zwem jij, eet jij etc tussen afval. We gaan dan ook maar snel weg.

De volgende stop is Baga Beach. Beduidend beter, iets minder vies en veel minder druk. Het is een strand met rotsen. Heel mooi. We gaan bijna allemaal met onze voeten het water in. Nadine samen met Priyanka en Ajit en Gauri met Isolde en mij. Isolde is drijfnat, maar we gaan daarna toch naar het hotel. Onderweg zijn ze afval aan het verbranden. De lucht maakt dat ik hoofdpijn krijg.

In het hotel neem ik direct een paracetamol en gaan we douchen. We zijn alle vier nat van het zweet. Het is denk ik zo’n 37 graden buiten. Dus een douche is zeer welkom. Het duurt eeuwig voordat de familie klaar is. Om negen uur zijn ze klaar voor het diner. Onze kinderen zouden tegen die tijd al op bed moeten liggen en nu moeten ze nog eten. Ben benieuwd hoe ze dat volhouden.

Ajit blijkt koorts te hebben en besluit hier te blijven met zijn gezin. Anjali en Gauri blijven ook. Wij gaan met Rajesh en zijn gezin uit eten in een sjiek restaurant in Panjim. We krijgen allemaal een menukaart, maar Rajesh bespreekt met Elwin wat er gegeten wordt. Schijnbaar is het niet aan vrouwen om dat uit te zoeken. Isolde ziet op de menukaart een soort van paleis. Ze zegt dat ze daar geweest is en dat de torens alleen rood waren. Ik ben helemaal verbaasd, want het klopt. Dat is Mysore Palace. Slimme meid!

De heren bestellen bier en wij dames doen het met water. Elwin voelt zich wel ongemakkelijk, maar het is even niet anders. Zo werkt dat schijnbaar hier. Ik pas me wel aan. Maar enkel deze dagen. En ach heeft ook wel zijn voordelen hoor dat hij zich mag gedragen als een echte man. Ik hoef nergens af te dingen, geen kinderen te dragen en geen onaangename huisdieren te bestrijden. Dus we halen beiden ons voordeel hier wel uit en hebben er wel lol om. Elwin draagt Nadine terug die in slaap is gevallen aan tafel en Isolde zit in de patapum op mijn rug en is in de patapum in slaap gevallen. We hebben beide meiden al slapend naar bed gebracht. Wat wil je, het is ook elf uur. Bij het naar bed brengen komen we Zaza tegen. Nadine zei vanmiddag al dat ze Zaza zag. Voor iemand die het niet weet. Zaza is de huiskakkerlak van Pluk van de Petteflat. Dus Zaza zit niet in de Petteflat, maar in Panjim Recidency. Brrr. En daar is dus Elwin nu ook voor. Kill de kakkerlak.

 

Old Goa en een heuse discoboot
Zaterdag 5 november 2011. Panaji, Goa, India.

Dit is het hardste bed dat we tot nu toe gehad hebben. Het lijkt niet meer dan een plank met lakens erop. Ik mis mijn eigen zachte bed. Ik verwacht dat het in Pune ook niet veel beter is.

We staan op tijd op. We hebben afgesproken om om half acht te ontbijten. Dus om half acht staan wij klaar, maar is de familie Chandane nog lang niet klaar en liggen alle dames nog plat. Ik baal er een beetje van, want gisteren was het zo laat en ik moest vanmorgen mijn meisjes wakker maken. En daar zijn ze beiden niet erg blij mee.

We ontbijten om de een of andere reden in groepjes. Op zich niet zo erg, want met veertien personen is het altijd hectisch. Om half elf staan er twee grote taxi’s klaar. Een 7- en een 8-zitter. We gaan naar Dona Paula. Een uitkijkpunt over een baai. Die Indiërs hebben toch een rare manier van vakantie vieren. Het is er verschrikkelijk druk met Indiërs. Het is er smerig, overal afval. Het is zo’n ander stukje Goa dan waar wij geweest zijn. Daar is het relaxt, mooi en (relatief) schoon. Ik kan er echt niet bij waarom zij in de stad zitten in plaats van aan een mooi strand.

file117335532

De volgende stop is in Old Goa, Church of St Francis of Assisi. Een mooie oude kerk. Er tegenover staat de Basilica of Bom Jesus. We gaan daar heen om het lichaam van St Francis Xavier in het mausoleum te zien. Een drukte in de kerk. We zijn dan ook blij dat we er uit zijn. Ajit koopt taart en wij gaan met de auto verder. Een poosje verder stoppen we om taart te eten in de auto en rijden we weer verder. Ik voel me totaal niet goed. Het is zo warm en ik word er misselijk en duizelig van.

We stoppen bij het wax museum. Elwin gaat er met Rajesh en zijn gezin heen. Ik blijf met de kinderen in de auto. Ajit voorziet mij van een koud biertje. Daar knap ik gek genoeg wel van op. We besluiten terug te gaan naar het hotel. We gaan douchen en doen de airco aan en proberen te slapen. Maar de meiden weigeren. Ze zijn vervelend en willen niet slapen.

Om half zeven gaan we richting de boot. We gaan op een dinercruise. Eerst drinken we nog thee in alle rust en dan is het ineens haasten naar de boot. We vragen of het ver is, want dan doen we Isolde in de patapum, maar het is dichtbij. Uiteindelijk denk ik is dit een kilometer lopen. En dat met Isolde op de arm bij zo’n 30 graden is niet echt een pretje.

Bij de boot is het een drukte. Honderden mensen en we zijn de helft van de groep kwijt. Lang leve de mobiele telefoon. De andere helft staat al in de rij. Als wij er aan komen dan mogen we ineens voorbij de rest. Als we op de boot mogen, rent iedereen naar boven. Daar staan allemaal stoelen in de richting van het podium. Wij weten niet wat we meemaken. Er kunnen 500 personen op de boot. En het zijn 496 Indiërs. Dus je raad het al, de kids kunnen niet normaal rondlopen. Nadine wordt zo ineens van mijn arm getrokken voor een foto. Op dat moment ben ik er klaar mee. Ik ben even klaar met India. Klaar met de drukte, klaar met het feit dat iedereen maar foto’s van onze kinderen moet maken, klaar met de smerigheid en ineens verlang ik toch wel naar huis. Dat hebben we nog niet eerder gehad. India is een geweldige ervaring geweest, maar het is goed geweest nu. Langer op reis en tijd doorbrengen met mijn gezin zou ik graag willen, maar niet in India. Het is hier veel te hectisch, smerig en de meiden krijgen veel te veel voor hen negatieve aandacht. Daar worden ze niet vrolijker van en het onderbreekt ons samen zijn continue. Bij een toeristische trekpleister kunnen we niet normaal lopen zonder dat mensen ze in hun wangen knijpen en voor je het weet pakken ze de kinderen op.

De boot blijkt een heuse discoboot te zijn. Iedereen gaat uit zijn dak en wij worden ook verzocht om mee te doen. Nadine vind het geweldig. We hebben gedanst, maar dus niet gegeten op de boot. De boot is een hele ervaring, leuk om een keer meegemaakt te hebben. Na afloop lopen we terug naar het hotel om snel even op te frissen en dan door naar het eten. De dames zien allemaal winkeltjes en willen winkelen. Het duurt even voordat we bij het restaurant zijn. Elwin wil een nieuwe leren portemonnee. De dames nemen de onderhandelingen over. Bij Elwin beginnen ze bij 35 Euro en de dames krijgen hem voor vijf Euro mee.

We eten laat. Het is al half elf. Dat is hier normaal. Kinderen gaan laat naar bed en school begint ’s middags dus ze kunnen uitslapen. De batterij van Nadine is helemaal leeg. We zijn uiteindelijk om half twaalf terug in het hotel. Nadine leggen we al slapend in bed. Isolde heeft niet geslapen. Morgen mag ze uitslapen. Zo lang ze maar wil.


Volvo Sleeper
Zondag 6 november 2011. Pune, India

Nadine is uiteindelijk om negen uur wakker. De familie is al druk in de weer. Om tien uur gaan ze weg. Althans, dat is de bedoeling, maar het plan verandert steeds. Uiteindelijk gaat Ajit met Manju en Anjali winkelen. Ik mag niet mee. Althans beter van niet voor de onderhandelingen. Bij het zien van mij gaat de prijs omhoog. Uiteindelijk is het elf uur dat ze gaan. Rust!

Wat een drukte de afgelopen dagen. Wij gaan pakken en verhuizen naar een andere kamer. We hebben een late check-out gedaan. Na de verhuizing gaan we de stad in. We zijn het eten hier helemaal zat. Dus we gaan naar Domino’s Pizza. Heerlijk. Daarna nog even gewinkeld, voor wat er open was. Want het is zondag en de meeste winkels zitten dicht. Zo ook het internetcafé. Elwin gaat nog voor 1,20 Euro naar de kapper en dan is het alweer zeven uur.

We hebben een taxi geregeld, maar die komt niet opdagen. Dat begint al lekker. We nemen een andere taxi. Hij heeft door dat we weg moeten en vraagt dus weer meer. We hebben geen tijd meer, dus akkoord. Op het busstation is het een drukte. Het is voor ons onduidelijk waar welke bus komt en welke bus wij moeten hebben. Uiteindelijk krijgen we een nummerbord van de bus en dan is het wachten tot die komt.

Isolde is de hele weg al aan het zeuren dat ze een zere voet heeft. Als ik kijk zit er een klein bultje en is het ontstoken. We hebben pleisters bij de hand en drukken het bultje uit. We verwachten dat ze ergens ingetrapt is in de tempel die we gisteren bezocht hebben. Aangezien ze daar op blote voeten heeft gelopen. We plakken er een pleister op en het lijkt beter te gaan nu de druk eraf is.

We zien onze bus en laden de bagage in. De man wijst naar Elwins broekzakken. Duidelijk weer uit op geld. Onze bagage zou te groot zijn. Wat te groot, er staat niets over afmetingen in de voorwaarden en de Indiërs met dezelfde bagage hoeven ook niet te betalen. Elwin heeft hem al geld gegeven, maar ik ga toch even met de beste man praten. Hij krijgt mij uiteindelijk zo ver dat Elwin mij overhaalt om toch maar in de bus te gaan zitten. Ik ben er gewoon zat van. De buschauffeurs proberen overal een handeltje uit te slaan en als ze ons zien met de kids hebben we onze handen vol en dat weten ze maar al te goed.

De bus is een Volvo Sleeper, geboekt door Rajesh en best duur in vergelijking met onze andere bus naar Goa. Daar kan je bijna drie keer voor op en neer. We hebben geen duidelijk beeld bij deze bus. Maar een sleeper betekent ook echt met bed. Het zijn allemaal tweepersoonsstapelbedden aan beide kanten. Het pad er tussen is erg klein. Wij zijn al iets te ver gelopen en ineens zit er een Indiase familie op ons bed. Heerlijk met hun blote voeten. Wij zijn al meteen helemaal geïrriteerd voordat de reis nog moet beginnen.

Eenmaal gesetteld gaan we rijden. Het is warm en de bus gaat alle kanten op. Ik ben al direct wagenziek dus dat wordt zitten, voor zover dat mogelijk is. Isolde valt al snel in slaap. Even later wordt ze wakker en heeft koorts. Ze klaagt over haar been. Dezelfde kant als de infectie in haar voet. We mogen er niet naar kijken. De bus is inmiddels de bergen uit en de AC staat aan en ik voel me wat beter, zodat ik toch kan liggen. Samen met Isolde luisteren we K3. Isolde jammert de hele reis. Elwin en ik ruilen halverwege, zodat ik even bij Nadine kan slapen. De bus stopt onderweg een paar keer. Ik zie op de grond iets lopen. Familie van Zaza. Ik wil het doodslaan, maar het beest kruipt tussen het matras van mijn buurvrouw. Brrr, ik wil niet weten wat daar allemaal onder kruipt. Ik denk elke keer dat ik wat voel en kan amper slapen. Ik heb wel wat geslapen, want om half zeven word ik wakker gemaakt. Iets met final stop zegt mijn vriend van de bus. Volgens de tickets komen we om half acht aan. Maar blijkbaar zijn we toch in Pune. We stappen snel uit en bellen Rajesh die ons snel komt halen.

 

Mindi
Maandag 7 november 2011. Pune, India

Het hotel is prima. Maar het bed is een van de hardste tot nu toe. Isolde heeft nog steeds koorts en we douchen haar en met een zetpil gaat ze slapen. We slapen tot half twaalf. Heerlijk! Isolde lijkt iets opgeknapt.

Ajit haalt ons op. Manju heeft allemaal lekker eten klaar. Heerlijk dit eten. Maar zoveel. De familie is behoorlijk aan de maat. De kinderen ook. Als je kijkt wat de kinderen allemaal wel niet opeten. Niet normaal! We relaxen wat en gaan om drie uur naar Ajits ouders. De hele familie komt daar. Alleen Kanchan en de kinderen zijn naar Mumbai teruggegaan.

file117336112

De ouders van Ajit wonen in een dorpje vlakbij Pune op een stukje land van de familie. Ze verbouwen allemaal groente voor eigen gebruik. We bekijken de plantage. Heel leuk! Shaddrah en Isha hebben mindi op de armen. Soort van henna. Nadine vind het mooi en Manju doet haar hand. Isolde wil ook. Maar zodra het op haar hand zit en moet drogen wil ze het eraf. We proberen het nog even te rekken, zodat het toch wat kan indrogen. Nu heeft ze een mooi zonnetje op haar hand. Mandu doet ook graag mijn hand. Dus ik ben ook voorzien van mindi.

file117336129file117336170

Isolde is nog steeds niet helemaal fit. Ze klaagt over buikpijn. Even later heeft ze diarree. Omdat mijn hand moet drogen, moet Elwin haar helpen. Als hij klaar is met het verschonen van de luier, is het eten klaar. Elwin neemt een hap en voelt zich niet goed. Hij moet overgeven en rent naar de wc. Volgens eigen zeggen is het de lucht van de luier geweest. We praten nog wat, drinken wat en gaan dan richting het hotel. Inmiddels is het alweer elf uur.

Morgen nog en dan nog een dagje reizen. Maar de kids zullen veel slapen in het vliegtuig. Ze zijn bekaf. En wij ook. We zijn toe aan thuis. Rust, reinheid en regelmaat is het toch? Hoe fijn is dat! Vooral de eerste twee zijn in India ver te zoeken. Maar op de een of andere manier gaan we India toch wel missen. In ieder geval dierbare vrienden.

file117336364

Pakken en Sarees
Dinsdag 8 november 2011. Pune, India.

We kunnen uitslapen vandaag. Maar de meiden zijn op tijd wakker. We moeten pakken en Ajit haalt ons om tien uur op. Echter, het wordt allemaal weer later. Om elf uur zijn we klaar en gaan we naar Rajesh’ huis toe. We relaxen wat en Manju en ik gaan winkelen. Ajit brengt ons en gaat daarna door naar Mumbai. Hij moet werken vanmiddag. Dus we nemen afscheid.

In het centrum ontmoeten we Anjali en we gaan kijken voor sarees voor de meiden en voor Anuja. Eerst slagen we voor sarees voor de meiden en dan gaan we naar een smal straatje om ornamenten te kopen. Manju draagt de tassen en ik mag alleen ja of nee zeggen, anders wordt de prijs drie keer zo hoog. Dat maakt dat het lastig winkelen is voor mij. We kopen wat sieraden en bindi stickers en dan gaan we naar een winkel voor een saree voor Anuja. Ik zie door de bomen het bos niet meer. Wat veel sarees, maar met steentjes is weinig of heel duur. Ik kies er eentje en we gaan snel terug, want het is al laat.

Elwin belt me ondertussen om toch maar nieuwe luiers te kopen, want Isolde heeft behoorlijk diarree. Bij terugkomst is er een vriend van Rajesh en het is een gezellige drukte. We eten en om tien uur ‘s avonds gaan we richting het vliegveld. Afscheid nemen is nooit leuk. Isha wil wel graag mee en zit al in de taxi. We zien elkaar vast nog wel eens. Waar dan ook!

 file117336339file117336252


27 uur onderweg
Donderdag 10 november 2011. Nederland

We komen veel te vroeg aan op het vliegveld. Het zou vier uur rijden zijn, maar binnen drie uur zijn we er al. Het is dan een uur 's nachts. De incheckbali is al open. Omdat wij met kinderen zijn, mogen we voor. Ideaal! We checken in en gaan door de douane. Weer moet ik alleen met Nadine en Isolde. Isolde slaapt in de buggy en ik hoop dat ze door de poortjes mag in de buggy, maar helaas. Ze moet wakker worden. En dat betekent een humeurige Isolde. Alles is goed en we kunnen door. Betekent nog drie uur spenderen op het vliegveld in Mumbai. We eten wat bij de Burgerking, lopen wat rond, kleuren met de kinderen en dan kunnen we boarden.

Het vliegtuig is lang niet vol. Elwin zit met Isolde in de middelste rij en ze hebben samen vier stoelen. Nadine en ik zitten bij het raam. Ik maak het opstijgen niet mee en slaap al. De meiden slapen goed. Isolde lang uit op de stoelen en Nadine tegen het raam aan. Iets vroeger dan verwacht landen we in Istanbul. Het is dan half negen lokale tijd. We moeten ons bijna zes uur vermaken. Om kwart over twee moeten we vliegen.

We zitten op tijd aan boord, maar het vliegtuig vertrekt pas om drie uur. Volgens de papieren is het drie uur en twintig minuten uur vliegen, maar uiteindelijk is het twee uur en drie kwartier. Scheelt weer. Dus veel vertraging hebben we niet. Isolde slaapt de hele reis en Nadine speelt computerspelletjes.

Aangekomen in Düsseldorf duurt het eeuwig voordat de koffers komen. Opa en oma wachten op het vliegveld en de kinderen zijn helemaal blij hen weer te zien. We eten wat en gaan dan terug naar huis. We zijn om half negen ‘s avonds thuis. Wat een lange reis en wat hebben de meiden het goed gedaan. Van Rajesh huis tot ons huis zo'n 27 uur in totaal.

Het was een zeer bijzondere reis, met bijzondere ontmoetingen en bijzondere vriendschappen. Een reis om nooit te vergeten en nog vaak aan terug te denken. Bye Bye India, we komen ooit weer terug. Dat weten we zeker!

file117335778

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!