Kelly en Philip op rondreis met kind door India
4 mei - juni 2012

De eerste blogverhalen weer van Kelly en Philip die in mei door India zullen trekken. Natuurlijk mét Mathis (4), de ervaren wereldreiziger die al heel wat van de wereld zag. Naast de vluchten en eerste overnachtingen ligt nog niets vast. Ze hopen zoveel mogelijk per trein te reizen.

door Kelly van Praet en Philip Hinderyckx


Only some preparations
Maandag 9 april 2012. België.

Het is nog even wennen aan het concept van onze nieuwe Wordpress blog maar het lukt wel. Dit paasweekend zijn we dan langzaam in actie geschoten met de fictieve voorbereiding van onze Indiareis met voorzien vertrek op 4 mei eerst komend. We vulden proefgewijs onze rugzakken om deze nadien te wegen. We willen immers ‘light weight’ vertrekken. Eén van de conclusies uit vorige reizen is dat we telkens teveel hadden meegesleurd. Daar willen we nu eens resoluut komaf mee maken door echt het absolute minimum mee te nemen. In onze bagage zit dan wel een mini huisapotheek, laptop, ipad, fototoestel, een ‘leatherman’ (alles-in-één-mes), drie lakenzakken en dergelijke.

Wat ligt er reeds vast? Zoals naar goede gewoonte, bitter weinig. Onze vlucht van Brussel via Zurich naar Mumbai was reeds rond de jaarwisseling in kannen en kruiken. Voorts boekten we nog twee binnenlandse airtrips namelijk Mumbai-Bangalore en op de terugweg Kochi-Mumbai.

De eerste twee overnachtingen verblijven we in Holiday Inn International Airport Hotel, kwestie om te wat acclimatiseren na de lange vlucht. ‘On ne court pas après le feu’, we hebben dus tijd zat om onze eindbestemming in het zuiden te halen, de streek rond Kochi waar we eindigen aan zee. De bedoeling is om zoveel mogelijk te sporen daar waar mogelijk. De trein is immers altijd een beetje reizen. Voor de Nederlandse lezers onder ons…: Zoveel verschil maakt het niet uit voor wat stiptheid betreft, in vergelijking met onze spoorwegmaatschappij. Ergens op één hersen heb ik een imaginaire route ‘gesaved’. Deze zou moeten lopen van Bangalore via Mysore naar Ooty, Coonoor Hill Station, Coimbatore, Munnar en Kochi. Al wat ergens ook maar in de omgeving ligt is ook mooi meegenomen. Enfin die richting willen we uit.

We moeten ook rekening houden met de extreme hitte want het is er nu al 35 à 40°C (and counting…). Nu nog een vuurvaste strot proberen te versieren om aan het pikante eten tegemoet te komen. Als ik nu op Paasmaandag naar buiten kijk is het hier zelfs nog verre van terrasjesweer, integendeel zelfs. Het aftellen is begonnen… India ‘here we come’.


Van vroeg opstaan en transiteren
Zaterdag 5 mei 2012. Mumbai, India.

Vriend Eddy bracht ons naar de luchthaven in Zaventem. Ruim voor vijf uur ’s ochtends waren we terplekke. Na een vluchtje van amper 35 minuten stonden we in Zurich waar we overstapten op een groter toestel van Swiss Air om verder te vliegen naar Mumbai. Om tien uur ’s avonds lokale tijd (drie en een half uur voor op tijdzone Brussel) en na een kleine acht uur vliegen kwamen we aan in het broeierige India. Des avonds was het nog steeds 28°C. Onze bagage kwam al heel vlug van de band en we stonden dus vlug aan de ATM om onze eerste Indiase Roepies af te halen. Het moet gezegd, het was de eerste keer met Swiss en zeker op dit lang traject was de service perfect, het eten lekker voor catering en de mobiele bar was honderd procent operationeel…

Na een nachtje pitten in het plaatselijke Holiday Inn Airport Hotel genoten wij van een heerlijk ‘alles-erop-en-eraan-ontbijt’. De eerste kennismaking met de lokale keuken viel best mee. Jawel ook van ’s morgens vroeg houden ze hier van een pikantje maar de stoom kwam nog niet uit mijn kop. ‘So, lucky me…’.

Vandaag, zaterdag is ingecalculeerd als een dag van acclimatiseren. Boven op het dakterras van het hotel hebben we wat gezwommen, heel decadent met de ‘slumps’ overal om je heen. Toch lekker zalig en het laat je direct in vakantiestemming komen. Daarna besloten we om wat rond te slenteren in de omgeving. Niets doet vermoeden dat deze mensen deel uitmaken van een ‘booming country’. Armoe troef en het enige die veel bekijks had waren wij. We zijn nochtans wat gewoon van tijdens onze vorige Azië-reizen maar dit is erger. Morgen vliegen we opnieuw vroeg naar Bangalore, waar onze eigenlijke trip begint. Dit was enkel de sfeer opsnuiven, ‘easy going’.

dsc044092dsc04457

Mathis zegt:
Omdat de klas van Mathis de volgers zijn met stip hebben wij deze rubriek ‘Mathis zegt’ in het leven geroepen. Hierbij de eerste: Mathis zegt: ’Heel veel taxi’s, getoeter en tuktuks, ze eten veel rare dingen en het is hier warm… 30 graden. De kindjes spelen veel cricket en badminton’.

 dsc044301dsc044761


Villa Camelot
Zondag 6 mei 2012. Bangalore, India

Deze morgen vroeg uit de veren want reeds om 05.00 uur verlieten we het hotel in Mumbai. De frontdesk bood ons een taxi aan naar de luchthaven. Echter hadden wij ons huiswerk al gemaakt en gingen niet in op het voorstel. Wij dan maar te voet tot buiten de premisses (perimeter van het Holiday In or Out) gestapt en zelf een slapende chauffeur wakker gemaakt. Met 300 "kromme" (zeggen wij tegen roepies) waren we gelukkig en zeg nu zelf, 4,3€ is peanuts voor een ritje van 10' naar de airport. Het alternatief van het hotel was 1700 INR. Dit is teren op reiservaring in Azië.

Wonderwel gaat het inchecken heel vlot en in no time staan we een koffie te drinken in de hal, wachtend tot het boarding moment. Ook daar zijn we bij de eersten en zitten het zonder het goed en wel te beseffen reeds in onze Spicy Jet stoel. Leuk dergelijke vliegtuigmaatschappijen, geen geleuter maar "goan".
Wat viel op? We waren kennelijk de enige toeristen of het moest louter toeval zijn...  dat alle aanwezige Belgen of Nederlanders de rode stip op hun kop hadden uitgeveegd.

Anderhalf uur later stonden we op de tarmac van Bangalore of Bengaluru zoals ze het hier plegen te noemen. Een taxichauffeur, voor ons geregeld door de "lady of the house" van ons volgend verblijf was stipt op de afspraak. Aangekomen in Villa Camelot werden we goed in de watten gelegd, op alle gebied. We kregen heel wat nuttige tips voor het verder verloop van onze trip, een heerlijk avondmaal met wat typische lokale huisgerechten en een rondleiding in deze area. We bezochten er een lokale tempel, een of ander hoofdkwartier van de Hare Krishna's, een politiekantoor annex boeven en jail, een winkeltje met zoetigheid speciaal en bijna het bureau van de verzekeringsmakelaar. Gelukkig kon Kelly onze chauffeur tot een reactie dwingen of we ramden een geparkeerde wagen onder een hoek van 45° (kan ook 50° zijn, enfin 't ging proper zijn...).

P1010020

Wij nu moe en voldaan in ons bedje nog wat aan het bloggen en internetten, info speurneuzen voor morgen en volgende dagen. Mathis ligt K.O. in zijn Deryan tentje na heel wat te hebben gespeeld met het zoontje van onze gastheer/vrouw. Ze zijn bijna even oud en beiden vonden het blijkbaar superleuk ook al verstonden ze elkaar maar half, de kindjes dan...

Morgen gaan we even 't stad in, naar Bangalore en daarna sporen tot in Hampi. Het is maar een uurtje of twaalf rijden, vandaar de nachttrein.
Mevrouw hier gaat morgen een sessietje bidden en rituelen bij de Sikhs en vroeg of wij geen zin hadden om nog voor het ontbijt mee te gaan. Wees nou eerlijk, om 06.00 uur in de morgen staat mijn hoofd niet naar wierook en gebed, vreemd gezang en dito ritueel. Deze blijft nog even tukken (voor de nederlanders = pitten, slapen, maffen en dergelijke iets meer).

Mathis zegt:
'Waaw een indiaas politiekantoor met echte boeven en schietgeweren bezocht, schoenen moeten uit voor de tempel, heb indische zoetigheid geproefd en zeer lekker, amai wat een getoeter overal, o jammer ik zal niet bij de indische poppenkast zijn op school...'


Change One
Dinsdag 8 mei 2012. Mysore, India.

Onze plannen werden danig in de war gestuurd en wij zijn intussen een paar illusies rijker. Om het kort te maken dit relaas. In het station van Bangalore dachten we om via de toeristen quota toch nog tickets te bemachtigen voor een rit naar Hampi (de site met honderden tempels en een must see in India). Echter, was de loketbediende, naderhand en na wat overacting van Kelly ook de stationsmanager niet te overtuigen ons een ticket te bezorgen om nog dezelfde dag af te reizen met een nachttrein. We zagen er tegen op om nog een nacht in Bangalore te blijven en besloten daarom direct verder te reizen naar Mysore.

dsc04519dsc04530

We namen de aircobus, sorry de tweede aircobus want de locals duwen en pramen hun eigen lijf en leden overal in en kennen het woord beleefdheid duidelijk niet. Of het moet zijn om geld af te troggelen. Inderdaad, onze mening over dit volk moeten we hoe langer hoe meer herzien... Kortom na een ritje van twee en een half uur bereikten we Mysore. We sliepen in een kazerne-achtig hotel geheel aftands en waren door de hitte, de tegenslag van de laatste 24 uren, en de houding van sommigen redelijk pissed off.

We zochten via internet naar een alternatief en vonden deze morgen iets waar wij ons kunnen in vinden namelijk het Reegalis Hotel niet ver van het must see paleis ter plaatse. Dit hebben we dan ook bezocht in weeral een drukkende hitte. Schoenen uitdoen en camera afgeven was de boodschap. Dat eerste kon ik nog inkomen. Het tweede was voor mij geen goed idee. Heb immers nog weinig of geen andere toeristen tegengekomen, laat staan dat ze al dergelijke camera gezien hebben. Binnenin kregen we dan ook nog eens te maken met de security police die ons daarop attent maakten. Wij hielden koppig vol dat we geen foto's nemen en zodoende de camera bij ons houden. Daarop kwam de immer terugkerende vraag naar geld, steeds maar opnieuw. Houd daarbij rekening dat wij als toerist ofte foreigner het tienvoudige entreegeld betaalden. Vervolg na de maaltijd en... de foto's van het paleis als bijlage bij dit artikel, lol.

dsc04526dsc04531

Voortreffelijk gegeten in het restaurant van het hotel. Ik nam een viscurry, Kelly een pad thai, Mathis een fussini bolognaise. Samen met nog speciaal brood met look en maanzaadjes) onze aperitieven (pina colada en een Kingfisher bier) en het dessert (chocolade ijs en een espresso) voor acht Euro per man, geen geld als je het mij vraagt.

Nu nog even relaxen op de kamer, deze blog bijvullen, de ren-je-rot tussenstand van de bankrekening checken en wat spelletjes spelen op de ipad met Mathis. De zon en de hitte heeft ons ook een tik van de hamer gegeven. Ons zullen ze niet hoeven in slaap te wiegen.

Morgen transfert richting Ooty/Connoor de bergen in en een ritje van drie en een half uur. Voor 190 kilometer is dit hier een normaal gemiddelde. Over de ‘snelwegen’ en aanverwanten volgt nog wel een special, denk ik.

Mathis zegt:
Onder de rubriek Mathis zegt: ‘Je moet op je blote voeten lopen in de tempel en de grond is zo warm, auwie! Ik heb gezwommen zonder boeitjes, en heb een speelgoedje (tuktuk) gekregen. Morgen gaan we naar de grasbergen...


Van Ooty naar Fort Cochin
Vrijdag 11 mei 2012. Fort Cochin, India.

Gisteren een erbarmelijke dag gehad. We reden maar eventjes vijf uren van Mysore naar Ooty met een lokale bus. Onderweg kruisten we een nationaal park, lees reservaat, waar we algauw een paar olifanten spotten. De rit door de bergen was nogal hobbelig en hoe meer we ons einddoel naderden hoe kouder het werd met af en toe een fikse bui. We werden weeral massaal aangestaard alsof we van een andere planeet komen. Op dit gedrag zit maar een ding, om het langst terugkijken en maar hopen dat je er als winnaar uitkomt. Het moet gezegd, daar zijn wij goed in. En gekke smoelen trekken is toevallig één van mijn specialiteiten.

In Ooty aangekomen kozen we direct voor het meest treffelijke resort of wat er moet voor doorgaan. Echter buiten de waard gerekend want alles zat vol. Blijkbaar was er iets te doen rond deze tijd want de locals waren massaal aanwezig met kroost. Op aanraden van een taxichauffeur gingen we een kijkje nemen bij het alternatief namelijk het Queens Resort. Gelukkig zijn Kelly en Mathis niet mee uitgestapt om de kamer te bekijken want een pigs hole heeft er niets aan. De vuile dekens lagen nog opeengehoopt op een brits (geen bed), schimmel op de muur, kortom dergelijk ‘ansicht’ vind je bij ons alleen nog op een postkaartje uit een ver verleden van het interieur van het Pandreitje (afgebroken gevangenis te Brugge). Wij dus boos, diep teleurgesteld en op den duur bijna radeloos.

Dan maar een minuutje brainstormen over het vervolg. Mijn ene hers zei ‘ga naar het bureau van toerisme’. Wij legden er ons probleem uit en nog voor zij iets konden uitbrengen beval ik de heer des huizes om ons een taxi te zoeken die ons naar de kust kon brengen. Niet zo erg zou je dan denken ware het niet dat er een ritje van ongeveer zeven uur in het verschiet lag. Het kon mij niet ‘bommen’ (kennen jullie deze nog, een vergeten uitdrukking uit mijn puberteit). Er werd wat heen en weer gebeld en een zekere Henry was van karwei. Nog eventjes vrouw en kind thuis afzetten en dan… ‘lets go (crazy)’.

Het moet gezegd die mannen rijden als gek, tot op enkele centimeter van de voorligger, minimum duizend maal claxonerend en inhalen zoals een bezetene. Meerdere keren heb ik mijn ogen dichtgeknepen met de gedachte ‘nu is het afgelopen’ maar naderhand dacht ik van, het is maar jouw auto die je in de prak rijdt, als wij er maar levend vanaf komen. Enfin, niet voor herhaling vatbaar, ik herhaal níet.

Deze nacht zijn we dan in Fort Cochin aangekomen waar we ondertussen wel heel goed gelogeerd zitten in een Victoriaans aandoende villa met een jonge vriendelijke gast als uitbater. Al die tijd heeft Mathis zich bezig gehouden met mijn iPod en voor de rest veel geslapen. Kelly heeft dit ook geprobeerd maar de zenuwen sloegen in de buik. Je zou voor minder. Enfin een kleine zevenhonderd kilometer verder, klamme handen en een hoofpijntje min of meer en dagen voor op ons virtueel reisschema zitten we hier te bakken aan de Arabische Zee.

dsc04601dsc04614

Deze middag gingen we kijken naar de vissers die gebruik maken van een Chinees vissysteem (grote ophaalbare netten vanop de kant) en deze avond pikten we een heuse Indiase dans- en vechtshow mee. Dat laatste was wel eens de moeite waard gezien de mooie kostumering van de figuranten, de aanstekelijke ritmes en de variatie van het geheel. We kozen ook nog verse tijgergarnalen bij de vissers op de kade en nog een of andere grote vis voor mezelf en Mathis. Deze werden dan wat verder in een eetstalletje gebakken, met verse frietjes erbij, njammie. Hier zou de hygiënepolitie of hoe heet 'ie' alweer nogal wat werk hebben maar een mens mag het hier niet te nauw nemen of je moet gans de reis vasten.

dsc04732warrior

Vanwege het verbod op de verkoop van alcohol (hoezeer heb ik zin in een ‘goeie’) zitten we nu nog wat te bloggen (althans de voorbereiding daarvan) met een echte Schweppes tonic en wat spelletjes te spelen op de iPad. Morgen blijven we hier ook nog een dagje en nemen we (of zijn we van plan te nemen) de ferry naar de overkant. We denken eraan om overmorgen richting Varkala te sporen. Daar bevinden zich de mooiste stranden van India. Haha, eerst zien en daarna geloven want hier ligt het vol met plastic, glas en andere brol. We willen ook nog eens de bergen in naar Munnar om daar wat excursies te doen maar dat houden we waarschijnlijk voor volgende week. Incredible India… maar het is verdomd waar ook.

Mathis zegt:
Heb een kleine meerval vastgehouden en ook een reuzenkrab. Heb ook getrokken aan het touw om het net omhoog te houden bij de vissers. De mensen hier gaan met alles op de boot voor de overzet. Ik heb hard geschrokken tijdens de show met de grote monsters. Ik geef jullie de groetjes in de klas en stuur jullie ook nog een kaartje. Papa heeft met tonic gemorst tegen de muur van de kamer, het spuitte tot aan het plafond.

dsc04646dsc04678


Werelderfgoed
Zondag 13 mei 2012. Munnar, India.

We besloten om nog een dagje langer in Fort-Cochin te blijven en dat was al bij al geen slecht idee. In de late namiddag is het hier ongelooflijk beginnen onweren. De donder en bliksem zat als het ware net boven onze kop. Reken daarbij nog de regen die met bakken uit de hemel viel en de tropisch warme temperaturen. Dan heb je alle ingrediënten voor een heuse moessonregen en wij zullen het geweten hebben.

We maakten tijdens een kort intermezzo van de gelegenheid gebruik om nog eens het stadje in te lopen om eens op het internet te geraken (mail checken en blog bijwerken). Mathis kocht ook nog wat postkaartjes. Ben eens benieuwd wanneer deze in België zullen aankomen. We stapten een paar honderd meter en we moesten al tot aan onze enkels een paar straten verder lopen. Geen mens die hier van opkijkt, het is er de tijd van het jaar voor. Daarom mensen gebruik de sandalen van Teva, te koop in de betere outdoor zaak. Om deze reclame hier af te halen… 10.000 roepies.

‘s Avonds zijn we nog iets gaan eten in een plaatselijk restaurantje. Inktvisringetjes met look, gember en andere kruiden en eveneens een chicken curry met naanbrood. Allemaal heel lekker en spotgoedkoop. Met drank samen betaalden we rond de acht Euro voor ons drieën.

Daarna hebben we ons bezig gehouden in ons heritage huisje. We zijn eigenlijk luxe backpackers want we hebben wel een laptop & ipad mee. Maar voor Mathis is dit best wel leuk gezien de vele spelletjes die hij direct bij de hand heeft. Voor ons is dit medium uitermate handig mits er internet in de logies of in de hall aanwezig is, hetgeen eerder uitzondering dan regel is, tot nu toe. We beslisten om toch eerst de excursie naar Munnar te maken omdat dit weer een ferme tocht in de bergen wordt, met die hitte geen sinecure. Nadien is er nog tijd zat voor wat strandvakantie.

Deze morgen om zeven uur vertrokken richting Munnar met een persoonlijke chauffeur. Gelukkig reed hij de ganse rit redelijk normaal en zelfs wat aan de trage kant. Toch is hij erin geslaagd om een bus te couperen met wat blikschade tot gevolg. Hier hoegenaamd geen sprake van aanrijdingsformulier of iets van die aard. Gewoon wat van hun oren maken en direct verder rijden. Een uurtje later waren we getuige van een andere mislukte manoeuvre en ook daar reden beide partijen doodleuk verder.

Enfin we stopten onderweg nog even aan de Periyar Rivier waar enkele begeleiders hun olifanten aan het wassen waren. Een leuk moment voor Mathis. Even later passeerden we een kruidentuin waar we kardemon, nootmuskaat en koffie kochten van Indiase bodem. En koffiefreak als ik kan dit niet laten voorbijgaan. Van de kardemon leerden we dat dit ook gebruikt wordt zowel in thee en koffie alsook in vlees- en visgerechten. De nootmuskaat zit nog in zijn cocon verpakt dus verser kan deze niet zijn.

dsc047572

Uiteindelijk arriveerden we in onze homestay te Munnar. In het stadje weer een drukte van jewelste en voor de sightseeing hebben we vriendelijk bedankt. Onze driver is er eens doorgereden en het had de aanblik van alle andere stadjes die je onderweg tegenkomt (SOS, same old shit…).

We dropten onze rugzakken in het huis waar we overnachten. Dit is enkele kilometers verder gelegen te midden de theeplantages. Daar maakten we direct contact met de lokale bewoners en deelden er ballonnen uit voor de allerkleinsten. We bliezen de speeltjes op en hadden nog een fotoshoot met deze kids en Mathis. Om de wolken in de verte voor te zijn maakten we vlug nog een wandeling in de heuvels van de theeplantages. De setting is gewoonweg prachtig en is niet voor niets opgenomen als werelderfgoed.

dsc049403dsc04925

Ondertussen hebben we een paar lekkere gerechtjes gegeten, jawel Sergio, er zat pit in. Hoewel de lokale kok van dienst wel degelijk rekening heeft gehouden met zijn gasten. Onze strot is niet fireproof, vandaar. Aan onze tafel zaten ook nog drie Engelse meisjes die hier deels les geven in homes en een koppel Denen. Het deed deugd nog eens te kunnen converseren met Europeanen en de extra tips zijn natuurlijk mooi meegenomen.

Mathis is momenteel aan het oefenen op zijn viool, ja ook op reis moet de dagelijkse routine bijblijven. Morgen vertrekken we vroeg met de bus naar Kottayam vervolgens aansluiting op de ferry naar Alleppey. We zien een huisje aan het strand of zwembad wel zitten…

Mathis zegt:
Ik vond de olifanten leuk en die liepen gewoon op straat, ik heb naanbrood, een soort komkommer en rijst gegeten. Ik kan ook al goed met mijn handen eten. De rotsblokken tussen de theeplantages waren tien keer zo groot als mezelf. Ik kijk er naar uit om morgen naar het zwembad te gaan.

dsc048492


Ferryboot
Maandag 14 mei 2012. Alleppey, India.

Gisteren heeft onze chauffeur ons vanuit Munnar halverwege gedropt richting Kotayam. In een of ander hol zijn we dan overgestapt op een 'speedbus' want de autobussen zijn dan wel aftands en stokoud. De chauffeurs ervan daarentegen halen onderweg alles uit deze rammelkasten.

In Kotayam aangekomen kropen we in een auto rickshaw en reden we naar de aanlegsteiger van de ferryboot. Deze laatste zagen we in de verte traagjes wegvaren. Nog meer dan twee en een half uur wachten was de boodschap ofwel ons bootje inhalen. De rickshaw driver zette met spoed de achtervolging in, laverend tussen de nauwe steegjes en de dito mensen. Gelukkig konden we een halte verder inschepen.

Het bootje had ook niet veel om het lijf, wat houten planken, in het midden een gat in het dek met de motor open en bloot en daar onder moesten wij ons zien te plaatsen. Iedere paar honderd meter legde het vehikel aan om mensen op te pikken. Algauw was het bootje overvol geladen maar dat is typisch Indiaas als je het mij vraagt.

dsc04979dsc04983

Na een uurtje of twee varen door de backwaters kwamen we aan in Alleppey. We namen opnieuw een tuktuk maar die zette ons af aan het verkeerde resort alhoewel we hem de naam eerst mondeling verteld hadden en hem het adres hadden laten lezen uit onze Lonely Planet. Toch beweerde die oen dat we op de juiste bestemming zaten. Dit geleek echt niet op wat we op internet gezien hadden. Heb me weer eens moeten boos maken & Kelly furieus of was het andersom… Achfijn, wij weer met rugzakken en al in de tuktuk om uiteindelijk te belanden in onze huidig resort.

We zitten hier gebeiteld, goed dus, aan de boorden van de backwaters. De kamer is prachtig in ware Kerala stijl, het zwembad een paar meter voor de deur, het restaurant ernaast. Toffe keet. Mathis heeft vandaag nog eens een paar lengtes gezwommen zonder armbandjes en is nu definitief vertrokken voor zijn 25 meter brevet…

dsc05058dsc05076

Door de extreme hitte bleven wij meestal ofwel in het zwembad of in de kamer met de airco aan. Een andere optie kwam niet bij ons op. De batterijen zijn terug opgeladen en morgen trekken we naar Kovalam nog wat meer zuidwaarts. We hebben nog ruim de tijd dus waarom niet. We gaan de zee opzoeken met een huisje aan het strand als het even kan, desnoods een leuk hotelletje met zwembad uiteraard. De lokale cultuur (tempels, sites en dergelijke) krijgt nog een kans mits de afstanden het toelaten.


Negatieve aura's
Maandag 15 mei 2012. Kovalam, India.

Deze nacht heeft het weer ‘gedrasht’ van het vaderland weg. Gelukkig klaarde het voor het ontbijt terug op en het beloofde weer een snikhete dag te worden.

We hebben zowat vier en een half uur onderweg geweest om een afstand van tweehonderd kilometer af te leggen met een ‘speedbus’. We zaten opnieuw achteraan, ideaal om onze rugzakken in het oog te houden alsook om de mensen gade te slaan. Bij het vertrek in Alleppey kregen we eerst nog een wolkbreuk over ons heen. Het kon ons allemaal niet schelen, integendeel zelfs, het was een welkome verkoeling.

We vroegen er aan de omstaanders welke van de aanwezige bussen nu diegene was die ons naar Trivandrum zou brengen want de aanduiding was voor ons onleesbaar gezien het enkel in het hinduschrift stond. Er kwamen menig verschillende antwoorden naar voren met als gevolg dat ik het zelf op de bus ging vragen aan de conducteur. Eindelijk zaten we goed.

Onderweg hield de chauffeur nog een break van een halfuurtje, ook daar morren we niet meer om. Naarmate we Trivandrum naderden verslechterde de weg en werden we soms van onze stoel gekatapulteerd. Goed vasthouden dus en zeker geen handen of hoofd door de open ramen steken want dat kon wel eens gevaarlijk zijn. En het was ‘van dadde’ (of van dattum voor de kezen).

In een klein stadje maar met onmenselijke drukte werd er weer massaal getoeterd en kriskras door elkaar gereden. Op een gegeven moment stonden we met twee bussen naast elkaar. Geen van beiden wou een duimbreed toegeven voor het groene licht met het gevolg dat de achtersten (ter hoogte van onze zitplaats dan nog) elkaar raakten. Weer werd er niet om gemaald en men rijdt gewoon verder alsof er niets aan de hand is. Van oponthoud voor een ‘accidentje’ is in India geen sprake. Door de hitte en het vele heen en weer geschud werd Kelly eventjes onwel.

De transferts tussen de verschillende plaatsen eisen soms hun tol. In dit klimaat reizen met ‘de scenery’ die veelal niet om aan te zien is, de negatieve aura’s van het moment, de starende menigte, enzovoort… doet ons altijd denken aan Peking Express. Met dien verstande dat wij niet gefilmd worden. Maar we klagen al minder want we bereikten uiteindelijk de zee in Kovalam. Eventjes nog een tiental kilometer met de riksha crossen nemen we er graag bij. Mathis vindt dit immers superleuk.

In het hotel hebben we nog wat van de prijs afgedongen vermits low season. We zijn geïnstalleerd in een super kamer met zeezicht en zicht op het zwembad. We genieten dan ook van de koelte (door airco en fan), een lekker doucheje en een super kingsize bed.

dsc05095dsc05100

We maakten een wandeling langs een stukje strand en zagen de vreemde manier van strandvakantie beleving (all dressed up). Ook de positie van de vrouw komt hier heel goed tot uiting tenminste waar ze nooit zal komen namelijk op gelijke voet van de man. We hebben hier al wat staaltjes gezien en meegemaakt die mij doen besluiten dat ik me nooit zal verzoenen met de handel en wandel van zowel Hindoe’s, Moslims en andere plichtsbewuste leervolgers.

dsc05110dsc05113

In plaatsen waar we samen zitten om iets te eten, om ergens te wachten, en dergelijke zorgt men ervoor om zeker niet met ons samen te zitten of om ons niet direct te moeten aankijken. Nochtans heb ik daarnet in de spiegel gekeken van de hotelkamer en er is niets opmerkelijks aan mijn gezicht te zien… Veel godsdienstige gebruiken hebben mijns inziens al eeuwen een rem gezet op een welvarende ontwikkeling van landen zoals deze. Hier klinken holle woorden zoals ‘eco hier en eco daar’ terwijl dit het meest vervuilende land is ter wereld. Alles maar dan ook alles wordt op straat, in zee en in rivieren gegooid. Zouden deze mensen wel het besef hebben dat ze de wereld naar de knoppen helpen? Een grote mentaliteitswijziging dringt zich op maar ik vrees dat dit er nooit zal van komen. Moet hier nog de eerste ongerepte vierkante kilometer tegenkomen dat zegt genoeg.

En dan dit volk… Na deze reis ben ik echt toe aan vakantie! Hier moet men als toerist heel veel moeite doen… en voor wat? Dat vraag ik me steeds af. Ik moet niet lang nadenken om toch één positieve noot te vinden: het eten met de grote variatie aan kruiden vind ik gewoon bangelijk mega cool de max.

dsc05129

Morgen gaan we de vissershaven bezoeken terwijl de vissers aanmeren om er hun waar aan de man te brengen. Verder gaan we hier ook eens een ‘sweep’ doen van de omgeving (marinetaal uit ons vorig leven). Go with the flow, zeggen ze dan. Mijn vraag welke flow?

Mathis zegt:
Niets… want hij ligt na een lange dag van busreizen, zwemmen, stappen en spelen als een dood vogeltje netjes tussen ons in het grote bed te slapen.


Derde klasse
Vrijdag 18 mei 2012. Varkala, India.

Naast Kovalam bezochten we een vissershaventje met honderden smalle gekleurde vissersbootjes. Vanuit de Trotter wisten we dat de vissers vanaf tien uur ’s ochtends na een nachtje op zee hun vangst kwamen aanleveren. Het was een waar schouwspel gezien het scenario. U moet zich daarbij geen haven zoals bij ons voorstellen, eerder een aanlegplaats in het zand waar plaats genoeg is op het moment zelf. De mannen vissen en herstellen netten, de vrouwen doen de ‘commercie’ met alles wat erbij hoort (geroep en getier om de juiste prijs te bedingen). De vismarkt is ook niet te vergelijken met de Oostendse vistrap maar eerder met een naar ‘vis-in-warm-weer’ ruikende dump. Wij vonden dit wel iets folkloristisch hebben maar waren blijkbaar de enigen met die gedachte gezien wij er de enige blanken waren.

dsc05133dsc05141

Gisteren hebben we Kovalam verlaten en ook het super Turtle Beach Hotel waar we verbleven. We namen er een autorickshaw naar Trivandrum. Daar kwamen we opnieuw terecht in het typisch drukke Indiase verkeer. We kochten zonder problemen een treinticket naar Varkala voor slechts negentig Roepies voor ons drieën (45 kilometer voor een totaal van één Euro dertig).

We zaten in een sleeper train derde klasse zonder airo. Dit had ik zelf nog nooit in een film gezien. Geen ramen, wel tralies in de plaats. Binnen in de treinwagon een ouderwetse aanblik van een hard lederen bank en erboven een plank die dienst moest doen als bed. Wij plaatsten er onze rugzakken op. Niet zeker wetend of we wel op de goede trein zaten vroegen we dit nog eens aan een ouder koppeltje die naast ons zat. Engels was niet hun ding, blijkbaar. Gelukkig zagen wij bij de volgende stop het woord ‘Varkala’ ergens op een reclamepaneel. Dit moest dus wel onze bestemming zijn.

dsc05307

We waren nog maar aan de uitgang van het station of een taxichauffeur bleef maar aandringen op een rit. Meestal heeft dit bij ons het omgekeerde effect. We namen weer een rickshaw naar ons hotel die we de avond voordien op internet hadden uitgezocht. En hier zitten we dan met nog meer dan een week te overbruggen vooraleer we terugvliegen van Kochi naar Mumbai. Het zwembadwater is net wat te warm met z’n 34°C. De zee is wild maar het water daarom niet minder warm. Het is uitkijken geblazen want er zit een sterke onderstroming op. Mathis is er niet zo’n fan van.

dsc05294dsc05301

We deden een wandeling boven op de klif waar het ene restaurantje naast het ander geplakt is. Het laagseizoen is duidelijk merkbaar want de meeste toeristen zaten allemaal in hetzelfde ‘resto’. Stel je daarbij een overspanning voor met wat golfplaten op palen en daaronder wat rudimentaire tafels en zeteltjes. Daarachter schuilt een klein keukentje van een paar vierkante meter maar hier hadden ze waarachtig ook een echte horeca koffiemachine. Wij bestelden een tuna en beef sandwich, Mathis een pancake, een ice coffee en wat frisdrank voor alles samen acht Euro. Overal in dergelijke eet- en drinkstalletjes heb je gratis internet. Misschien voor ons eens te overwegen waard want in de hotels vragen ze relatief veel te veel geld. Op alle extra’s komt daar nog allerhande tax bij voor gemiddeld vijftien tot achttien procent. Dit geldt evenzo voor eten en drank.

dsc05260

De vraag is nu wat we hier nog al die dagen zullen uitrichten. Veel alternatief is er niet want we zitten slechts twee honderd kilometer van Cochin van waaruit we terugvliegen naar Mumbai. En dagen aan een stuk op dezelfde plek zitten niksen is ook onze dada niet. Morgen gezond weer op en dan zien we wel is momentaan ons motto.

Mathis zegt:
Heb een krab tegengekomen op het strand en was er bang van omdat hij in mijn teen ging bijten… Ik leer duiken met mijn zwembrilletje tot op de bodem van het zwembad.


Kelly verjaart
Dinsdag 22 mei 2012. Kovalam, India.

Hier zijn we dan al een paar dagen terug in ons Turtle Beach Hotel te Kovalam waar we nog niet veel anders gedaan hebben dan gewoon relaxen. Mathis amuseert zich kostelijk met zwemmen en duiken. Wij nemen af en toe ook eens een verfrissende duik, alhoewel je van verfrissend niet veel kan spreken gezien het water 34°C warm is.

Gisteren startte hier een of andere meeting van een jeansfabrikant met op de avond een heuse party. Wij sliepen twee verdiepingen lager en de muren trilden nog van de zware bassen. Andere toeristen maakten er ons op attent dat dit nog een paar dagen ging voortduren. Nu kwam het initiatief van onze zijde om een andere kamer te verkrijgen. De mensen van de hotelbalie hebben dit keurig opgelost en ons een andere (grotere) kamer gegeven eventjes verderop, weg van alle eventuele drukte.

Gisteren maakten we een wandeling naar de baai waar Hotel Leela gelegen is. Dit is een exclusief vijfsterren hotel met alles erop en eraan. We waren nieuwsgierig om deze setting eens te vergelijken met onze huidige residentie. Ter plaatse hebben ze een prachtige openluchtbar met uitzicht op zee, boven op een rotsformatie. Dit nodigde uit om er eentje te drinken temeer omdat je er alle bekende alcoholmerken zag uitgestald staan. Na lange tijd droog te staan bestelde Kelly een pina colada en voor mezelf evenzeer een tropische cocktail. Nadien bezochten we het restaurant en besloten om er een tafeltje te reserveren, op het balkon met zeezicht, kwestie om het ‘morantisch’ niveau wat op te tillen.

Morgen is het de zevende verjaardag van de vliegtuigmaatschappij Spice Jet (de Ryan Air van India) en zij bedanken met een aanbod vluchten vanaf zeven uur ‘s ochtends voor 777 Roepies (net iets over tien ‘eurookes’). Deze actie loopt slechts voor anderhalf uur en we zullen er als de kippen bij zijn om tickets te bemachtigen voor Delhi. Zo zouden we alsnog de Taj Mahal kunnen bezoeken. We zullen twee internet packages nemen zodat we gelijktijdig de laptop en iPad kunnen gebruiken. Dus iedereen duimen maar opdat het ons lukt. De vlucht van Cochin naar Mumbai laten we dan schieten en nemen in de plaats de terugvlucht vanuit Delhi naar datzelfde Mumbai. Wordt vervolgd…

Kelly is hier ondertussen ook verjaard (31 jaar) en begon de dag met een full body ayurvedische massage (een van de specialiteiten in Varkala). Het is een andere manier van totale relaxatie met gebruik van kruidenolie en blijkbaar een aanrader voor iedereen.

In een plaatselijke slijterij (niet om aan te zien overigens) kocht ik een fles dry gin om te voorzien in onze aperitief. We vroegen en kregen een emmertje ijsblokjes voor op de kamer. Een paar gin tonics later gingen we gaan eten, gevolgd door een verjaardag chocoladetaart. De lokale visspecialiteit van het huis viel enigszins tegen voor de prijs die we ervoor betaalden. Mijn bordje was weer een en al een ‘pikantje’ van formaat die wij als westerling nooit zullen gewoon worden denk ik.

dsc05371dsc05369_bis

Deze morgen werd Mathis even onwel aan de ontbijttafel, wellicht door de hitte. Je kent dat wel gezicht lijkbleek en blauwe lippen. We legden hem op een strandstoel met de voeten omhoog om meer bloed naar de hersenen te laten lopen. Terwijl koelden we zijn hoofd met een nat doekje. Binnen de minuut kreeg hij weer het kleur van de levenden. Daarop hebben we het ontbijt gelaten voor wat het was en zijn met Mathis naar onze kamer getrokken. Daar is het lekker fris en nu is hij terug springlevend na een korte rustpauze. Kindjes hé…

Mathis zegt:
Ik heb geen zin om iets te zeggen op de blog!

 

Niet gelukt
Woensdag 23 mei 2012. Kovalam, India.

Het is ons niet gelukt om tickets te bemachtigen voor Delhi (via de campagne van Spice Jet). Bij de touroperators (whats in a name?) kunnen ze ons ook niets interessants aanbieden wat we nog niet gedaan hebben of die op maat is voor westerlingen. Indiërs kunnen uren met hun voeten in het water naar de zee zitten turen, wij zwemmen er enkel in, thats the difference….

En nu? You hate it or you love it… I Hate It. Kelly.

 

Overzeese vrienden
Donderdag 24 mei 2012. Kovalam, India.

Voor wat onze laatste dag in Kovalam betreft mogen we zeker niet klagen. Deze middag geraakte Kelly aan de praat met een Indiase dame in het zwembad. Mathis had eerder al een paar keer met haar zoontje gespeeld. Zij wist ons nog een paar goede tips te geven om de namiddag door te brengen. Een ander bevriend koppel uit Chili vroeg of ze met ons mee mochten wat wij uiteraard niet geweigerd hebben. Als internationaal gezelschap gingen we dus naar het Vizhinjam Marina Aquarium. We hebben inderdaad wat verschillende vissoorten gezien maar de vooroorlogse zaaltjes met aquariums uit ver vervlogen tijden sloegen alles. We hadden meer oog voor dit staaltje Indiase folklore (hoewel de uitbater dit waarschijnlijk niet door had) dan voor de vissen zelf. Enfin vandaar ging het richting vissershaven en vervolgens richting Shivatempel waar we een paar korte ceremonies bijwoonden.

dsc05538dsc05544

De steeds repeterende verzen klonken zachtjes uit de speakers terwijl er kwistig met wierook en andere geurstokjes in afslag werd gezwaaid. Kort daarna openden enkele kleine deurtjes in een al even klein tempelportaal zich en daar verschenen een paar mannen enkel gekleed met een lendendoek. Zij belichten en bewierookten het borstbeeld van de Shiva himself onder klokkengeluid en hoorngeschal. Wij stonden erbij en keken ernaar. Zij die het wilden konden een rode stip op hun voorhoofd plaatsen met een soort menie. Phillipe en Paola (from Chili) trakteerden ons op een bolletje. Niet goed wetende of wij er goed aan deden om dit zo te laten betijen ten opzichte van de andere aanwezige Hindoes veegden wij onomzichtig ons rood mikpunt af.

dsc05480dsc05487

Onderaan de tempel daalden wij af naar een prachtig stukje strand omgeven door een paar rotsformaties. Het was net rond valavond en de zon toverde prachtige kleuren voor fotofanaten zoals ik. Mathis vond het strand ook super en vermits het water hier nooit afkoelt en nog steeds lauw was vond hij hier dè plek om nog even uit de bol te gaan. Hij liep af en aan samen met het spel van de branding. Op de achtergrond de smalle open vissersprauwen die highspeed hun visgronden probeerden te bereiken. Wij genoten nog even van het moment tot het echt pikdonker werd want we moesten nog een eindje terug door de palmbomen en rotsblokken laverend.

dsc05434dsc05462

Terug in het hotel waren we toe aan een verfrissende douche om al het zeezand weg te spoelen. We waren ook net op tijd voor het avondeten en deden dit met onze vrienden van het moment, Phillipe en Paola. Vanavond werden al vaag plannen gesmeed om ooit eens naar Chili af te reizen. Er werden onderling veel (reis)ervaringen gedeeld en gezien dit ook een bereisd koppel betreft konden we het goed met elkaar vinden. Mathis zijn ogen waren groter dan zijn buik en de vermoeidheid had de bovenhand op zijn eetlust. Kelly ging met hem naar de kamer waar hij sito presto in zijn Deryan tentje dook en als een blok in slaap viel.

Ik praatte nog wat verder met onze overzeese vrienden, half in het Engels half in het Spaans. Dit zijn de leukste conversaties als je dan nog gezegd krijgt wat oorspronkelijk de bedoeling was. Pas op en niet gelachen want hier kwam geen alcohol aan te pas vanwege geen bier meer voorradig in het hotel door de staking van taxi’s en rickshaws. En dit voor een vijfsterren hotel, believe it or not, only in India… Morgen moeten we pas om half drie ‘s middags de trein halen. Ruim de tijd voor een ontbijtje en nog eventjes naar het leuke strand te gaan.

Deze middag heeft Kelly de administratie verzorgd en twee leuke hotels geboekt voor de komende (en laatste) dagen in India. We zitten als gebeiteld en zullen maximaal profiteren van het mooie weer, de accommodaties en het lekkere eten. Het bourgondisch leven is voor ‘In Bruges’.

dsc05551


Mumbai zien, en dan naar huis
Maandag 28 mei 2012. Mumbai, India

Gisteren kwamen we van Kochi waar we een tussenstop maakten op weg naar Mumbai, onze laatste halte vooraleer we naar huis terugkeren. Vermits we maar om tien voor één 's nachts vliegen hadden we nog een zee van tijd om de stad Mumbai te bezichtigen. Enfin dat laatste is een verkeerde woordkeuze in deze megadump. We namen een taxi die ons naar de meest toeristische plekjes ging brengen. Voorafgaandelijk leek alles op kaart best te pruimen en wij waren dan ook van plan om nog wat culturele bagage mee te nemen naar Belgenland.

dsc05705

Na een uurtje of vier te hebben rondgetoerd was de fun er al weer vlug vanaf. Vooreerst reden we door een van de grootste metropolen ter wereld genaamd 'armoe troef'.  Het minst vervelende aan deze trip was een rondje rond de kopie Arc de Triomphe, namelijk de Port to India, naast het Taj Mahal hotel. Verder zagen we een niet alledaagse wascentrale anno 400 jaar voor Christus die nog steeds operationeel blijkt te zijn. Hoe krijgen ze die lakens proper is voor mij de vraag.

dsc05689dsc05694

Daarna bleek de chauffeur toe aan een obligaat nummertje commissieloon opstrijken want hij dropte ons her en der bij dure souvenirwinkels, juweliers en tapijtenwinkels.  Hoezeer wij maar duidelijk maakten dat dit bij ons geen enkel nut had, des te meer hij naar steeds meer ongewenste locaties reed.
Wij vroegen hem ons naar een gewone shopping mall te rijden doch zijn Engels dat al niet van hoogstaand niveau was bleek nu helemaal opgezogen te zijn in een total blackout.  Wij stuurden aan op ons hotel en hadden er weer helemaal genoeg van. Daar aangekomen gaf ik hem slechts 1000 Roepies in plaats van de afgesproken ripp-off van 1500 Rps. De portier van Sikh origine gaf hem de consignes om van zijn erf te rijden (lees de op-en afrit van het hotel). We gingen nog wat zwemmen op de topfloor en nadien wat eten in het voortreffelijk restaurant van dit Holiday Inn.  Straks krijgen we een drop-off aan de luchthaven (all in the price) en zijn we helemaal klaar voor een vlucht huiswaarts met 'correspondentie' te Zurich.

Gisteren hebben we ook eens de balans gemaakt van deze reis.  De meest positieve punten, ervaringen of momenten uit het geheel konden wij op één hand tellen. Dat zegt genoeg en is te weinig voor 25 dagen onderweg te zijn. Voor dit India kan ik kort zijn, het was niet ons ding vandaar… bedankt, tot nooit meer!

 

Reacties  

#2 indiatoeristacolette 10-05-2012 20:33
Hello familymembers.
leuk om jullie reisverhaal te lezen.
Jullie hebben het natte druilerige Belgïe achter jullie gelaten. Geniet met volle teugen.
metje Coletje
#1 Fijne reisChristel 07-05-2012 16:06
Hoi Kelly,

Leuk om jullie verslag te kunnen lezen op verrereizenmetk inderen. Veel plezier. Ben benieuwd naar jullie ervaringen

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!