pollies-china

Marie en Rieuwert trekken met tienerdochter door China
28 juni - 27 juli 2014

De rugzakken mogen weer onder het stof vandaan want in de zomer van 2014 reizen Marie, Rieuwert en Noa (11) door China. Meer specifiek, de provincies Guizhou en Guangxi in het Zuidoosten. De vliegtickets zijn al binnen, nu de visa nog. Spannend wordt het wel, want hoe doe je dat, communiceren met Chinezen?

door Marie en Rieuwert


Een maand China; Guizhou en Guangxi
Zondag 18 mei 2014. Nederland.

De tickets zijn gekocht. We gaan weer backpacken dit jaar. Vorig jaar dichtbij (Italië), nu dus weer ver weg. De rugzakken mogen weer onder het stof vandaan. We gaan, net als twee jaar geleden, weer naar groter Azië, naar een land waar we al een aantal jaren heen willen, China. We gaan naar het Zuidoosten. Naar de gebieden Guizhou en Guangxi. De vliegtickets zijn dus al binnen. Toestemming van school hebben we om een weekje eerder weg te gaan, nu alleen nog het visum.

We vliegen met Etihad naar Shanghai en vanaf Shanghai zullen we de trein nemen naar Kaili (Guizhou). Vanaf daar zullen we via allerlei bergdorpen reizen naar Yangshuo om vervolgens in Guilin (Guangxi) weer de trein naar Shanghai te nemen. We hebben ook weer een project gevonden waar we naartoe willen en willen helpen. Het is alleen wat lastig te bereiken, maar het contact is al gelegd met Wu Min in China dus het gaat vast wel goed komen.

Het beloofd spannend te worden want we zullen wel wat moeite ondervinden van de taalbarrière. Spannend ook omdat dit niet echt een gebied is waar veel toeristen komen, het is dus ook nog niet helemaal ingesteld op bezoek.

 

Visa aangevraagd en (voorlopige) route
Vrijdag 30 mei 2014. Nederland.

De grote dikke envelop met de aanvragen voor de visa is aangetekend verzonden vandaag. Nu maar afwachten of en wanneer we onze visa krijgen, we hebben nog vier weken dus dat moet goed komen. Een strakke planning maken was niet helemaal de bedoeling, maar voor aanvraag van de visa moeten we nu eenmaal een reisplanning bijvoegen en een hotelboeking voor de eerste dag.

Dus dit is de (voorlopige) planning geworden:
Shanghai (SSAW hotel Shanghai)
Naar Kaili met de nachttrein
Langde
Xijang
Zengchong
Congjiang
Basha
Zhaoxing
Chengyang
Ping'an/Dazhai
Yangshuo (The Giggling Tree, Aishanmen Village)
en weer terug met de nachttrein naar Shanghai

The Giggling Tree in Aishanmen village (tip van Els en Klaas van verrereizenmetkinderen) hebben we ook alvast geboekt, dit lijkt ons zo'n leuke plek om te logeren dat we niet het risico willen lopen om op de bonnefooi te gaan en dan te moeten ontdekken dat ze geen kamer meer voor ons hebben. Dit hotel konden we al boeken omdat we al weten hoe het einde van onze reis eruit komt te zien, want we moeten uiteindelijk toch terug naar Shanghai.

De treintickets zijn besteld, dat wil alleen nog niet zeggen dat we ze ook krijgen. Twintig dagen voor de reisdag gaat de verkoop pas van start en dan is het maar afwachten of er genoeg tickets beschikbaar zijn. De bedoeling is dat we de twee keer dat we met de trein reizen in een hardsleepercoupé reizen. Na de hardsleepercoupés in India moeten die in China toch goed te doen zijn.

Tussen Shanghai en Yangshuo blijft het allemaal een verassing waar we slapen en hoelang we ergens blijven, we zien wel wat er op ons pad komt. Voor diegene die geen idee hebben in wat voor een gebied we nu eigenlijk gaan rondreizen hebben we alvast een paar foto's van internet gekopieerd om een idee te krijgen.

basha-miao-village (320x240)xijiang (320x240)

 

Visa binnen!
Dinsdag 10 juni 2014. Nederland.

Nog achttien dagen en dan vertrekken we, het gaat nu zo snel. Ik heb net bij het postkantoor onze paspoorten opgehaald met daarin de visa voor China. We hebben onze visa laten regelen door VisumService.nl. Erg handig: je stuurt je paspoort met alle ingevulde formulieren aangetekend op, en zes dagen later krijg je je paspoort inclusief visum aangetekend weer retour. Achttien Euro afhandelingskosten per paspoort. Dit lijkt prijzig maar reken eens uit als je zelf twee dagen op en neer moet naar Den Haag en daarvoor vrij moet nemen. We mogen maximaal 30 dagen blijven, dat komt goed uit want we blijven er 29.

IMG 9398 (320x240)

Na het postkantoor ook gelijk maar even bij de apotheek langsgelopen voor wat tabletjes en zalfjes tegen allerlei reiskwaaltjes. De laatste keer in India hebben we die hard nodig gehad dus zorgen we er ook nu weer voor om goed voorbereid op reis te gaan. Onze injecties zijn allemaal nog geldig en malariatabletten hebben we niet nodig dat is ook wel prettig. Ik zal straks nog een Point-It boekje bestellen want ook dat schijnt een onmisbaar onderdeel te zijn voor in China. En we moeten nog op zoek naar een compacte harde schijf zodat we onderweg alle foto's daarop kunnen overzetten. Dan kunnen we vanaf die harde schijf de foto's weer downloaden op de tablet waar we onze reisverhalen op schrijven. We hoeven dan niet meer op zoek naar gelegenheden waar ze een computer hebben, aan WiFi hebben we dan genoeg.


Vertrokken
Zaterdag 28 juni 2014. Abu Dhabi.

Vanmorgen om kwart over zeven uur met de auto naar Düsseldorf International Airport vertrokken. We zijn keurig op tijd vertrokken richting Abu Dhabi met Etihad. Op de luchthaven van Abu Dhabi hadden we een overstap van twee uur. Abu Dhabi is niet een heel groot vliegveld, we waren dan ook zo uitgekeken. Nog wat drinken en dan alweer verder richting Shanghai.


Tea Ceremony Scam
Zondag 29 juni 2014. Shanghai, China.

We hebben alle drie niet erg veel geslapen in het vliegtuig, alleen een paar hazenslaapjes dus we zijn allemaal behoorlijk uitgeblust als we aankomen in Shanghai. We komen een half uurtje later aan dan volgens de planning, maar we hebben geen haast.

Eerst maar eens opfrissen op het toilet bij aankomst en bij de eerste de beste pinautomaat pinnen en daarna door de douane. Al met al gaat het erg vlot. Op zoek naar de metro en ook dat staat allemaal goed aangegeven. Nu nog een kaartje scoren voor de metro. Bij de metro staan allemaal automaten waar je zelf je kaartje kunt kopen, het staat op de automaat zelfs in het Engels aangegeven. Maar op het vliegveld bij de metro staat helaas maar één automaat en wij zijn niet zo snel natuurlijk. Achter ons staat een Chinese dame die Engels spreekt en ons gaat helpen. Keurig netjes regelt ze drie kaartjes voor ons, dan moeten we geld in het automaat stoppen. Helaas de grote flappen die wij hebben gepind accepteert de automaat niet. Geen probleem de vriendelijke mevrouw betaalt voor ons. Ze helpt ons ook nog verder in de metro door ons uit te leggen waar we heen moeten.

In de metro begint bij Noa de vermoeidheid toch wel aardig toe te slaan en ze gaat, omdat er geen zitplekken zijn, maar half op haar rugzak liggen. Verschillende keren krijgt ze een zitplaats aangeboden, maar Noa ligt prima en blijft lekker liggen. Als we bij het metrostation komen waar wij eruit moeten lopen we helaas eerst een tijdje de verkeerde kant op. Oriënteren zonder kaart is best lastig. We zien een andere toerist lopen met een stadskaart, we mogen even een blik werpen op de kaart en zien dat we precies de verkeerde kant op gaan.

Na tien minuten lopen in de goede richting zien we de straat van ons hotel. Het SSAW hotel. We hebben een tweepersoonskamer met een bijgeplaatst bed op de dertiende verdieping. Een goed bed en een lekkere douche. Het is geen grote kamer maar het ziet er allemaal netjes uit. Het hotel ligt gunstig ten opzichte van de bezienswaardigheden. Tien minuten lopen van Yuyuang Garden, een kwartier lopen naar de Bund en East Nanjing Road. Eerst maar eens een klein middagslaapje doen, het is ondertussen drie uur 's middags en we zetten de wekker op vijf uur, kunnen we straks een beetje beter uitgerust op zoek naar een eetgelegenheid.

Lekker gedoucht en een beetje beter uitgerust gaan we Shanghai in. We lopen eerst maar eens richting de Bund, misschien dat we onderweg iets tegenkomen. Op de hoek bij de metro worden we staande gehouden door twee jonge Chinese mensen die vragen of we een foto van ze willen maken. Ze spreken goed Engels en beginnen een praatje. Na een tijdje begint de jongeman over een tea ceremony, dingdingding ergens in mijn achterhoofd begint een belletje te rinkelen, heb ik niet iets gelezen over tea ceremony scam. We nemen het zekere voor het onzekere en we bedanken voor de uitnodiging en lopen verder. 's Avonds nog even nagezocht of ik daar iets over kon vinden op internet en ja hoor genoeg waarschuwingen en precies zoals het bij ons ging. Soms gaat de oplichting over honderden Euro s, iets om te onthouden.

We hebben eerst een heel eind gewandeld over de boulevard en zijn uiteindelijk uitgekomen bij East Nanjing Road. We hebben onderhand wel trek in iets te eten, het laatste wat we gegeten hebben is een ontbijtje in het vliegtuig en Noa had toen geen trek dus die heeft helemaal nog niets gegeten. Noa ziet een Burgerking en wil eigenlijk wel heel graag iets eten wat ze kent. Nou ja vooruit dan maar voorlopig zullen we geen Burgerking meer zien. Daarna een heel stuk gewandeld op Nanjing Road. Dit is een hele, maar dan ook echt hele lange winkelstraat met allerlei neonreclames. Het is er gezellig druk op straat. We drinken nog wat en gaan dan met de metro weer terug naar het hotel. Het is ondertussen een normale (Chinese) bedtijd.

 

Nachttrein naar Kaili
Maandag 30 juni 2014.

Om vijf uur ben ik alweer wakker. Omdat de rest nog in diepe rust is blijf ik maar lekker liggen. Mijn plan is om tot acht uur te wachten en ze dan wakker te maken om te gaan ontbijten. Ik lig nog een hele tijd wakker te liggen maar val blijkbaar daarna toch nog in een diepe slaap want Rieuwert maakt mij om tien uur wakker. Mooi ons ontbijt gemist. Noa is nog steeds moe en vraagt zich af waarom we haar wakker maken. Ze heeft er dan al twaalf uur slaap op zitten ondertussen maar is blijkbaar nog steeds niet helemaal uitgerust. Aankleden maar en op zoek naar ontbijt en naar de Yuyuang Garden. In eerste instantie kunnen we het niet vinden maar dan zien we een klein groepje westerlingen met een gids. We krijgen het geniale idee daar eens een stukje achteraan te lopen en ja hoor daar is Yuyuan Garden.

IMG 9409 (320x240)IMG 9423-e1404215264418-200x300 (178x240)

Na ons bezoek aan de tuinen die heerlijk rustig zijn zo midden in Shanghai gaan we wat eten. We besluiten wat te eten in een grote eetgelegenheid met een soort buffet waar je langs loopt en kunt pakken wat je wilt. Voor ons nu lekker makkelijk want we hebben niet heel veel tijd meer. Straks moeten we onze rugzakken ophalen bij het hotel omdat we naar het South Railway Station moeten om onze nachttrein te pakken naar Kaili. Bij sommige gerechten staan de ingrediënten in het Engels erbij geschreven, we kiezen drie dingen uit. Als we zoeken naar een zitplekje wordt er vanuit een hoek al naar ons gezwaaid ten teken dat daar een plekje vrijkomt. Het eten smaakt niet verkeerd, maar net als in Indonesië is ook hier het eten lauw. Volgende keer toch maar rechtstreeks iets uit de pan. Nu nog wat te eten en drinken zoeken voor in de trein. We nemen twee bakken instant noedels mee, een pakje Oreo's, drie kleine zakjes chips en een paar flessen water, hopelijk komen we ook nog ergens fruit tegen.

Met de metro gaan we naar het station. Het is een enorm treinstation, het lijkt wel een vliegveld en zo is de beveiliging ook. De beambten van het station zijn naar ons erg behulpzaam en vriendelijk maar ze blaffen tegen hun eigen landgenoten. We hebben drie bedjes boven elkaar in de hardsleeper coupé. Prima hier redden we ons wel 24 uur want zolang zijn we onderweg. Er lopen heren met karretjes door de trein met drinken en snacks en ook een karretje met fruit, mooi dat zochten we, we kopen een schaaltje bananen en druiven.

Tijd om onze noedels maar eens op te eten, maar ja hoe moet je ze klaarmaken? Al die Chinese uitleg op de verpakking brengt geen oplossing. Dan maar een beetje afkijken bij medereizigers. Elke wagon heeft een watertapje met kokend heet water en dat gieten we dus eerst maar eens op onze noedels, dan even laten wellen. Er zitten ook nog twee kleine zakjes ondefinieerbare sausjes bij die er doorheen moeten. Moet dat nu ook geweld worden of roeren we dat er later doorheen? We hebben een doof echtpaar aan boord en de vriendelijke man gaat ons helpen. De dove man is beter te begrijpen dan de niet dove Chinezen, hij kan namelijk heel goed met gebaren aangeven wat hij bedoelt. De noedels spraken prima maar zijn behoorlijk pittig.

Zo langzamerhand zoekt iedereen zijn bed op en wordt het steeds stiller in de wagon, ook wij gaan ons in ons bed nestelen. Als ik wat later wakker wordt is het helemaal stil, de gordijntjes zijn allemaal gesloten en de radio is uit en zo laat is het nog niet. Wij hebben alle drie helaas moeite met de slaap te vatten en als we eenmaal in slaap vallen worden we met regelmaat wakker. We zitten blijkbaar nog niet in het ritme. Er wordt ook nog eens door een beambte met een zaklamp in mijn gezicht geschenen, hij wil weten waar we uit moeten stappen. 's Nachts worden er medepassagiers gewekt als ze bij hun plaats van bestemming zijn. Een hele geruststelling, dan komt het bij ons ook wel goed.

We hebben onze treinkaartjes in het begin van onze reis moeten inleveren en daarvoor in de plaats hebben we een vervangend hard plastic kaartje gekregen. Dit kaartje wordt vlak voor aankomst op je bestemming weer omgeruild voor het originele treinkaartje. Handig want zo weet je ook dat je je spullen bij elkaar moet rapen omdat je bijna bij je station bent.


Vertaalapp
Dinsdag 1 juli 2014. Kaili, China.

Pff, lange nacht voor alle drie, geen goede nachtrust helaas. We hangen, lezen, en slapen nog wat tot dat we om kwart voor vier 's middags uit de trein mogen. Buiten merk je duidelijk dat het hier wel een stuk warmer is dan in Shanghai. Eerst maar eens op zoek naar een taxi. Taxi één wil dertig Yuan, dat is teveel die doen we dus niet, taxi twee wil ons niet brengen waar we naar toe willen (?). En taxi drie brengt ons voor tien Yuan naar de New Mill Inns. We merken wel duidelijk dat we het met Engels hier niet gaan redden. Het wordt meer handen- en voetenwerk en werken met vertaalapps.

Eerst maar eens de stad in om wat te eten. De eettentjes hier bestaan uit niet meer dan een paar plastic krukjes en tafeltjes en helaas geen menukaart, dat wordt dus niet aanwijzen. Hoe dan? Vertaalapp dan maar. We willen iets zonder vlees of vis maar dat is blijkbaar moeilijk, we worden erg ongelovig aangekeken. Uiteindelijk krijgen we drie bakken noedels met wat paksoi, tomaat en gebakken knoflook, daarbij nog twee flessen water en een flesje pepsi en dat voor drie Euro dertig. Het smaakt niet verkeerd en de magen zijn in ieder geval gevuld. We hebben bij een groentestalletje nog wat lychees en kleine mango's gekocht voor de broodnodige vitaminen. Morgen eerst maar eens op het gemak gaan rondkijken wat we hier kunnen gaan ondernemen.

 

Marktleven
Woensdag 2 juli 2014. Kaili, China.

We hadden de wekker op acht uur gezet vanmorgen zodat we wat beter in een goed ritme komen. Hoe vroeger je opstaat, hoe meer je vaak ziet van het leven op straat. Acht uur is nog niet vroeg genoeg maar we bouwen het rustig aan op. We zouden eigenlijk twee nachten in Kaili blijven, maar om wat rust in te bouwen blijven we drie. We kunnen onze kamers nog een nachtje bijboeken dus dat is perfect.

Daarna op zoek naar het toeristenkantoor en een ontbijt. Het toeristenkantoor konden we zo snel niet vinden dus eerst maar op zoek naar een ontbijt. Eetstalletjes zat langs de straat dus er zit vast wel iets bij. We kiezen ergens wat noedels uit en wijzen aan wat we er allemaal in willen. Lekker hoor, alleen behoorlijk pittig als ontbijt. Noa slaat over, die vindt noedels niet zo lekker. Maar het stalletje ernaast verkoopt gebakken banaan en dat is natuurlijk wel heel lekker als ontbijt. Voor €1,30 hebben we ons ontbijt.

Na ons ontbijt wandelen we verder door de stad, die toch wel behoorlijk groot blijkt te zijn. Veel grote dure winkels zijn er, maar ook kleine rommelige winkeltjes. Veel bakkers met heel zoet gebak, elektronicawinkels, winkelcentra met veel dure merkkleding, van alles wat dus. We kopen nog wat mango's en een kleine meloen. Tussendoor lopen we terug naar ons hostel om uit te zoeken waar nu precies het toeristenbureau zit. We vragen het nog een keer onderweg en een mevrouw wijst ons, blijkt later, de goede weg maar dan nog vinden we het niet.

Bij een latere poging vinden we het wel, maar er lijkt niemand te zijn. De deuren zijn allemaal dicht en als we op de deuren kloppen wordt er niet open gedaan. Nou ja, helaas. We besluiten een andere richting op te lopen als vanmorgen en ook daar zijn allemaal leuke eetstalletjes. Volgens mij ligt er iets van gebakken aardappel tussen dus we kopen een stokje met gebakken aardappel. Lekker het zijn gewoon gefrituurde aardappels. Verderop hebben ze zelfs een soort patatjes. Ze husselen ze na het bakken wel door allerlei kruiden. Noa wil graag proberen maar dan zonder alle kruiden. We krijgen het aan de dame uitgelegd en ze krijgt een keurig bakje patat met daarnaast een hoopje pittige kruiden om de patatjes in te dopen. De dame verkoopt ook nog een soort gebakken aardappelpuree met lente-ui. Dit valt ook goed in de smaak. Op de terugweg halen we nog bij een klein stalletje een kop koffie voor Rieuwert. De dames moeten er hartelijk om lachen dat hij geen ijsblokjes, melk en suiker in zijn koffie wil maar alleen zwarte koffie. Handig dat Point-it boekje want zo kunnen we goed uitleggen wat we wel en niet willen. In ons hostel rusten we even uit en lezen we wat dingen om uit te zoeken wat we morgen willen gaan doen.

IMG 94491 (320x240)IMG 948911 (320x240)

Vanavond naar de nachtmarkt. Eerst een paar stokjes vlees van de bbq. Het ruikt heerlijk en smaakt ook zo. Heel grappig hoe verlegen de Chinezen worden als je wat bij ze wil eten, het meisje achter de bbq wordt zelfs een beetje zenuwachtig van die gekke buitenlanders. Noa wil ook nu geen noedels maar graag iets met rijst. Nou dat lukt, verderop staat een meneer met een wok, rijst, allerlei groente en kruiden. We wijzen van alles aan, heerlijke vegetarische nasi hebben we nu. Wel weer behoorlijk pittig, het begint erop te lijken dat ze in dit gebied het eten wel erg pittig nuttigen. We lopen nog wat verder over de nachtmarkt, gezellig al die kraampjes. We lopen een zijstraatje in en daar zitten allerlei eetstalletjes die een eettafel hebben staan voor meerdere personen. In die eettafel zitten verzonken metalen bakken waarin allerlei stokjes met gerechten steken. De mensen schuiven aan aan een tafel en pakken de stokjes die ze willen, de stokjes bewaren ze en ze rekenen het aantal stokjes af.

Ook 's avonds is het gezellig druk op straat, op sommige plekken wordt muziek gedraaid en staan mensen in groepjes te dansen, mensen zitten overal te eten of spelletjes te doen. We lopen ook nog even naar onze 'aardappeldame' voor wat gebakken aardappels. Noa en Rieuwert nemen nog een portie en we kijken nog even bij de andere eetstalletjes. We weten al waar we morgen naar toe moeten om te eten. Overal staan bbq's met kippenvleugels, garnalen en stokjes met groente, maar ook met kippenpoten (echt de poten, de klauwen dus zeg maar), slakken, octopus, kuikentjes, kikkers, lever, darmen en andere ondefinieerbare etenswaren. Maar er zitten voor ons ook genoeg lekkere dingen tussen. Verderop kun je ook kiezen voor varkensoor, -snuit of -poten en zelf zijn krulstraat, dat slaan we ook maar over.

De mensen vinden het erg leuk om contact met je te maken, ze proberen met handen en voeten een praatje te maken. Ze maken vaak foto's van ons, soms stiekem maar ook vaak zonder schroom. Heel veel mensen blijven stil staan en blijven vooral Noa lang nakijken. Omdat ze nu een stuk groter is dachten we dat het wel over zou zijn met het gestaar en gefotografeer, maar het blonde koppie blijft blijkbaar nog steeds erg interessant. Aan aandacht geen gebrek in ieder geval. Grappig ook dat velen in het Chinees tegen je beginnen te praten en als je dan laat merken dat je ze niet begrijpt ze toch gewoon door blijven praten. We begrijpen de handgebaren voor cijfers al wel beter, erg makkelijk als je iets moet afrekenen en we weten nu wat 'dank je wel' is in het Chinees 'xie xie'.

Morgen pakken we de bus naar Langde, een minderhedendorpje veertig minuten rijden van Kaili. Daar gaan we niet overnachten maar gewoon een dagje op en neer.

 

Langde
Donderdag 3 juli 2014. Kaili, China.

Vandaag weer om acht uur het bed uit. We zitten toch nog niet helemaal in het ritme want we hebben alle drie moeite gehad om in slaap te komen en hebben dus ook eigenlijk wat te weinig geslapen.

Vandaag gaan we naar Langde. Eerst op zoek naar ontbijt. Op zoek naar voor ons eetbaar eten is hier al een heel avontuur op zich. Bij de stalletjes vlakbij het grote busstation worden wat deeggerechten gebakken. We proberen een plat gebakken 'brood' met daarin lente ui. Het deeg wordt gekneed met lente ui en daarna geplet en dan in een soort stenen oven gebakken. Smaakt goed, er zit nog wat zout en sesam op. Noa kiest voor een lang soort deegstengel die gebakken wordt in de olie. Dat smaakt meer naar een luchtige churros zonder suiker. Al met al een prima ontbijt.

Op het busstation wordt het wat zoeken, in welke rij moeten wij gaan staan om een kaartje te kopen voor de bus? Geen Engelse aanwijzing. We kiezen een rij voor een loket met een jongere dame, want die spreken soms nog wel wat Engels. Bij het loket laat ik het papiertje zien waarop ik de naam van Langde in het Chinees heb gezet en ja hoor bingo, ze spreekt, weliswaar met een heel zwaar accent, een beetje Engels en wij krijgen onze buskaartjes naar Langde. Het ritje duurt vijftig minuten en kost ons negen Yuan per persoon, dat is zo'n één Euro vijftien.

Door de tascontrole en dan maar weer verder vragen. Ze wijzen ons de weg en daar vragen we maar weer verder aan de buschauffeurs. De eerste bus waar we vragen is niet de goede, maar de vriendelijke chauffeur stapt uit en brengt ons naar onze bus. En werkelijk alsof we er een neus voor hebben, wij hebben weer eens het fraaiste exemplaar van het hele busstation, het kleinst en het gammelst. Zal wel aan de afstand liggen die we moeten afleggen. Eenmaal in de bus begint het behoorlijk te regenen, nu maar hopen dat het in Langde droog is. Onderweg zien we dat er heel veel, maar dan ook echt heel veel gebouwd wordt overal. Grote flatgebouwen, enorm kun je wel zeggen. Het lijkt maar niet op te houden, je vraagt je werkelijk af of ze wel zoveel woonruimte nodig hebben.

IMG 96371 (320x240)IMG 96491 (179x240)

Langde is een klein minderhedendorp met allemaal houten woningen tegen de berg opgebouwd. Het ziet er allemaal heel erg mooi uit en we wandelen rustig op ons gemak een paar uurtjes door het dorp. Gelukkig is het hier wel droog. Even later gaan we ook nog even aan het riviertje kijken waar Noa met haar voeten verkoeling zoekt. Kinderen laten zich op opblaasbanden de snelstromende rivier afzakken en springen van de wind- en regenbrug in het water. Ook is er een hele groep Chinese jongeren die hier met een touringcar zijn. Schoolreisje? Als we later met de bus terugrijden naar Kaili begint het onderweg weer te regenen. En helaas in Kaili doet het dat nog steeds.

We zijn nu in ons hostel omdat het buiten plenst van de regen. Kunnen we mooi even wat was doen en uitzoeken waar we morgen naartoe willen. Wordt het Leishan of Xijiang? In ieder geval zijn we voor de laatste nacht in Kaili.


'Ik ben beroemd en bekend, iedereen weet wie ik ben', geciteerd 'Ernst, Bobbie en de rest'
Vrijdag 4 juli 2014. Xijiang, China.

Gisteravond nog wat door de stad geslenterd, bbq en nasi gegeten. Toen Rieuwert en ik stonden te kijken bij ons bbq vlees en het wokken van de nasi, hoorden we achter ons veel gegiebel vanaf een muurtje waar Noa op ons zat te wachten. Noa was overvallen door een zestal opgedirkte dames die allemaal met Noa op de foto wilden. Noa is als een pop op allerlei plekjes neergezet door de dames.

We willen op tijd naar bed maar in ons hostel blijkt de wc verstopt dus wordt er iemand bijgehaald om het probleem op te lossen. Dit duurt even dus wordt het nog geen vroegertje. Vannacht onweerde het, donder en bliksem en heel veel regen. Om half zeven worden Noa en ik ook nog eens gewekt door een ratelende airconditioner. Toch nog maar wat proberen te slapen tot de wekker gaat om acht uur. Maar blijkbaar hadden we de wekker niet goed ingesteld want Rieuwert klopt tegen half negen op de deur. Het regent dan nog steeds. Jammer, maar we hebben vandaag een reisdag dus dan zitten we toch in de bus.

Eerst na het douchen de tassen alvast inpakken en dan wat gaan ontbijten. Onderweg naar wat eetstalletjes kopen we drie paraplu's, geen overbodige luxe hier want het regent regelmatig in dit gebied. We nemen wat gebakken banaan en wat noedels. We willen eigenlijk gebakken noedels, want die natte in een bouillon vinden we niet zo lekker. Maar blijkbaar kun je 's morgen geen gebakken noedels krijgen. Rieuwert probeert in het 'keukentje' van de mevrouw uitleg te geven maar dat zet geen zoden aan de dijk. Als de mevrouw een deksel van een pan haalt waar Rieuwert net met zijn hoofd boven hangt beslaat zijn hele bril, dat zorgt voor heel wat hilariteit bij de dames. We nemen dan toch maar natte noedels en kunnen wel duidelijk maken dat we niet zoveel nat erbij willen. Noa wil ook wel wat noedels maar ze wil alleen tomatensaus, lente ui en bouillon. Ze wil proberen of het naar spaghetti smaakt. Het was dan wel niet helemaal hetzelfde, maar het smaakte haar goed.

Na het ontbijt wandelen we terug om onze spullen te halen in het hostel om naar het busstation te vertrekken voor onze volgende locatie. In het hostel wordt er nog een foto van ons drieën genomen, die ze in het hostel hangen om te laten zien aan andere gasten dat hier ook buitenlanders overnachten.

Op het busstation vinden we met wat hulp weer onze bus. We hebben deze keer een betere bus getroffen, gelukkig maar want we zitten er vandaag anderhalf uur in. Rieuwert wil nog even plassen voor vertrek en gaat op zoek naar een wc. Alleen gaat de buschauffeur als Rieuwert weg is de bus verzetten. Eerst hebben Noa en ik dat niet in de gaten en denken dat de bus vertrekt zonder Rieuwert. Maar als ik naar de chauffeur loop merk ik al dat hij de bus in zijn achteruit zet om tussen twee andere bussen te parkeren. Als de bus weer stilstaat loop ik naar buiten om Rieuwert te zoeken die ondertussen ook al tussen de andere bussen loopt te zoeken waar onze bus is gebleven.

Het eerste stuk van het traject staan we meer stil dan dat we rijden. De hele weg, nou ja weg, eigenlijk is er geen weg, ligt open. Er wordt aan gewerkt. Na een goed stuk komen we op een slingerweg door de bergen. Nu kunnen we goed zien hoeveel water er gevallen is de laatste tijd. De rivier is buiten haar oevers getreden en meerdere huizen staan een heel eind onder water. Ook is het water ontzettend wild. Regelmatig moet de chauffeur grote brokken steen ontwijken die door de regen van de bergen zijn gerold.

Als we bij Xijiang aankomen zien we al snel dat dit inderdaad een ontzettend toeristisch dorp is. Eerst moeten we in een gebouw een entreekaartje kopen voor het dorp, honderd Yuan per persoon (zo'n twaalf Euro), dan kunnen we door de poortjes en daarna mogen we of twee kilometer lopen of met een 'pandabusje', twintig Yuan per persoon, naar het dorp.

We lopen door het dorp en steken op een gegeven moment maar een wind- en regenbrug over naar de andere kant van de rivier om te zoeken naar een slaapplaats. Op heel veel huizen staan telefoonnummers in het groot gekalkt dus dat zullen wel hotelletjes of zoiets zijn. We hebben een leuk stekje gevonden al is het hier niet echt goedkoop, het hele dorp niet dus dat staat wel in verhouding. Wij hebben met z´n drieën een vierpersoonskamer met een heel piepklein badkamertje maar wel met een leuk uitzicht over het dorp.

We besluiten gelijk maar een rondje door het dorp te doen, het is hier echt heel erg toeristisch en je vindt hier weinig meer terug van het oorspronkelijke leven. Met toeristisch bedoel ik dan Chinees toeristisch want wij lijken soms meer een bezienswaardigheid dan het dorp zelf. We weten al snel dat dit niet is wat we zoeken en we besluiten dan ook om morgen maar weer te vertrekken. Als we wat willen gaan eten schrikken we ons helemaal te pletter van de prijzen. Hier geef je even veel geld in een avond aan eten uit als we tot nu toe de hele week aan alles hebben besteed. Maar gelukkig beginnen ook hier de eetstalletjes ´s avonds zich op te bouwen, dus het wordt gewoon weer iets van een stalletje. En zelfs dat kost drie keer zoveel als in Kaili.

Na het eten halen we nog wat te drinken en lopen nog een rondje. Rieuwert drinkt nog ergens een goede kop espresso, dat is dan wel weer het voordeel van een toeristische plaats. Ze hebben goede koffietentjes. We lopen langs de ingang waar de grote show wordt opgevoerd ´s avonds. Van de dames in klederdracht willen we een paar foto´s maken maar telkens als één van ons bij de dames staat worden wíj door ik weet niet hoeveel mensen gefotografeerd. Wij staan straks op nog meer foto´s dan de dames in klederdracht. Rieuwert wordt zelfs door een Chinese heer bij de dames neergezet omdat de man hem wil fotograferen.

IMG 99071 (320x240)

Eerst besluiten we om niet naar binnen te gaan, maar Noa wil het toch wel heel graag zien. Na wat twijfelen besluiten we op het laatste moment om toch maar te kijken. Tweehonderd Yuan kost ons dit festijn maar vooruit. Het blijkt toch wel een hele mooie show en het zit goed in elkaar.

Tussen de dansen door komt er een meneer op het podium die met veel ongein alles aan elkaar praat en de gaten vult. De aan-elkaar-prater van het geheel heeft al snel in de gaten dat er een paar westerlingen in het publiek zitten en daardoor is Rieuwert al snel de pineut en wordt hij met drie Chinese heren uit het publiek gehaald. De mannen worden eerst in traditionele kleding gehesen, de drie mannen een broek en helaas voor Rieuwert een rokje, een prachtig gezicht met die harige benen eronder en zijn wandelschoenen.
Dan moeten ze een danseres nadoen. Eerst met z´n vieren, pff dat valt nog mee, maar helaas moeten ze dan stuk voor stuk het dansje alleen opvoeren. Vervolgens wordt er door het publiek door middel van klappen gestemd wie het beste het dansje heeft gedaan en dat heeft Rieuwert toch maar mooi gewonnen. Hij heeft er een ketting en een tasje aan overgehouden waar Noa heel blij mee is. Eenmaal weer buiten en teruglopend naar ons hotelletje worden regelmatig de duimen naar Rieuwert opgestoken. En wat een drukte op straat, veel eetstalletjes, maar ook veel drinkende of dronken mensen. Veel harde muziek en rumoer. Het is echt een vakantie uitje voor de Chinese bevolking. Maar wij trekken morgen lekker verder.

 

Cash(f)low
Zaterdag 5 juli 2014. Xijiang, China.

We hebben vanmorgen toch maar besloten om nog een dag in Xijiang te blijven. We willen toch nog naar boven wandelen. We moeten dan alleen wel van kamer wisselen omdat onze kamer al door iemand anders geboekt is.

We hebben een ontbijt gehaald bij de eetstalletjes aan het begin van het dorp en daar op een bankje in de schaduw opgegeten. Helaas heeft, blijkt achteraf, Noa haar net nieuwe zonnebril daar op het bankje laten liggen en daar baalt ze enorm van. We zijn even later nog wel teruggelopen, maar hij was al verdwenen.

IMG 99571 (320x240)IMG 99681 (320x240)

Na het ontbijt een wandeling naar de bank om een tweede poging te doen om te pinnen. Gisteren is dat niet gelukt, misschien vandaag. Helaas werken ook vandaag onze bankpasjes niet bij beide pinautomaten. Ook kunnen we hier geen Euro's wisselen. Met het geld dat we nu op zak hebben gaan we het de komende tijd niet redden omdat de plaatsen waar we nu naartoe willen alleen maar kleiner worden, dus mogelijkheden om te pinnen komen er voorlopig niet. We schatten dat we voor de komende veertien dagen geld op zak moeten hebben. Een tegenvaller, want in plaats van dat we morgen verder trekken moeten we eerst anderhalf uur terug naar Kaili om daar geld te pinnen. Morgen dus eerst naar Kaili en dan met de bus in viereneenhalf uur naar Rongjiang. Dat wordt een lange dag.


Op zoek naar het festival van Sandu.
Zondag 6 juli 2014. Sandu, China.

Vanmorgen op tijd eruit. Na het ontbijt bij de eetstalletjes op weg naar de bus. Zoals al eerder gemeld eerst naar Kaili om geld te pinnen. Na het pinnen eten we nog wat in Kaili en dan besluiten we in plaats van naar Rongjiang, naar Sandu te gaan. Er moet daar morgen ergens in de buurt een festival zijn. We hebben geen idee hoe daar te komen en wat we daar aantreffen, maar we doen een poging. Om half twee vanmiddag vertrekt de bus vanuit Kaili naar Sandu. Omdat we nu wat tijd over hebben besluiten we om in het winkelcentrum een wc op te zoeken en nog wat te drinken. De wc is in ieder geval schoner dan op het busstation. Rieuwert en Noa nemen nog wat te drinken.

IMG 00051 (180x240)IMG 00111 (320x240)

De weg naar Sandu is er een van hobbels en bobbels, veel bochten en soms helemaal geen weg. Om half vijf komen we aan in Sandu. Het stadje lijkt niet veel bijzonders, maar we zijn hier dan ook niet voor dit stadje maar om uit te zoeken of we naar het festival kunnen.

Om de hoek bij het busstation vinden we een hotel, alleen de mensen achter de receptie krijgen het Spaans benauwd want ze spreken geen Engels en ze hebben geen idee hoe ze onze gegevens uit het paspoort moeten overschrijven op het inschrijfformulier. Maar er komt hulp, een aantal jonge mannen die ons naar binnen heeft zien gaan zijn ons achterna gekomen. Eén daarvan heeft een vertaalapp en helpt het meisje achter de balie. Na ongeveer drie kwartier hebben we een kamer en snapt ze wat meer van ons paspoort. Het blijft nog wat onduidelijk over het aantal nachten dat we moeten blijven. Het lijkt erop dat we twee nachten moeten blijven, want volgens mij heeft ze niet helemaal begrepen dat we misschien een of twee nachten blijven en heeft haar vertaalapp het niet helemaal goed vertaald. Nou ja we zien het wel. We hebben een grote kamer, netjes ook en dat voor 98 Yuan per nacht (nog geen twaalf Euro). We hebben twee brede eenpersoonsbedden die we tegen elkaar aanschuiven, we hebben dan een bed van zo'n 240 centimeter breed, lekker groot voor ons drieën.

We vragen de jonge mannen nog of zij weten of er een festival in de buurt is. Ja dus, twee uur van Sandu. Kunnen zij vervoer voor ons regelen? Ja, gaan ze proberen. Om half zeven moeten we weer beneden in de lobby zijn. Om half zeven is er nog niemand, maar tegen zeven uur komt er iemand opdagen. Die zegt ons eerst maar wat te gaan eten terwijl hij wacht op onze eventuele chauffeur/gids.

Dus eerst maar op zoek naar wat te eten. Om de hoek is een markt, wellicht dat we daar wat kunnen eten. Maar de markt wordt alweer afgebroken en blijkbaar eten de mensen in deze stad vroeger dan in Kaili, want ook alle eetstalletjes breken op of hebben bijna niets meer. Tegenover ons hotel heb ik ook wat gezien waar gewokt wordt. Daar maar naar binnen. Het is er druk en de gebakken sambal slaat je op de luchtwegen waardoor we de eerste tien minuten alle drie rood/paars van het hoesten aan ons tafeltje zitten. Omdat het erg lastig is om uit te leggen wat we willen eten, wijs ik maar een paar gerechten aan bij anderen op tafel. Ik blijf wel even bij de kok in de buurt als hij alle ingrediënten bij elkaar zoekt. Even zeker weten dat er geen varkensoren of rare visjes in ons eten verdwijnen. Er gaat wel een soort gemarineerd varkensvlees in, maar het lijkt een soort fricandeau en er zit praktisch geen vet aan. We krijgen twee verschillende gerechten waarvan de ene wat lekkerder is dan de ander, maar al met al geen verkeerde keus. Het varkensvlees smaakt naar bacon.

Als we bij ons hotel terugkomen blijkt de jongen ook al weg en is er geen chauffeur/gids. We besluiten te wachten tot negen uur, ondertussen trekt er in de lobby een pad en een muis aan ons voorbij. Rieuwert gaat nog even navraag doen bij het meisje achter de receptie of zij iets weet en zij belt nog even naar de jongen. Even later zegt ze dat wij naar onze kamer kunnen gaan en als er iemand is dat zij ons ophaalt. We zijn ongeveer een kwartiertje boven als ze ons komt halen. In de lobby zit nu een andere jongen die een klein beetje Engels spreekt. Hij kan met ons mee en kan ook een chauffeur regelen. Het zou 800 Yuan kosten. Maar de jongen vindt het festival niet de moeite om 800 Yuan aan uit te geven, hij raadt het ons af. Jammer maar wel eerlijk van hem. Een beetje voor niets naar Sandu gegaan. We trekken dus morgen maar verder naar Ronjiang.


Soms heb je dikke mazzel
Maandag 7 juli 2014. Rongjiang, China.

's Ochtends lopen we eerst maar naar het busstation om te zien hoe laat de bus naar Rongjiang gaat. Als we een beetje om ons heen staan te kijken komt er een mevrouw van het station naar ons toe. Zij vraagt, natuurlijk in het Chinees, waar we naar toe willen. We laten de naam in het Chinees zien en ze vertelt ons dat de bus om elf uur gaat. Dat gaat voorspoedig want dat is al over een uurtje.

We halen snel wat te eten, wat bananen en wat te drinken voor in de bus en we vullen het toiletpapier aan. Omdat we ook nog moeten uitchecken bij het hotel, hebben we niet zoveel tijd om iets anders eetbaars te zoeken. We nemen alle drie een eiwitreep van onszelf mee voor in de bus. De eiwitrepen vullen goed en vervangen een hele maaltijd. We hebben ze voor noodgevallen meegenomen.

We doen er anderhalf uur over om van Sandu naar Rongjiang te komen. De wegen zijn breed en ruim maar ook opvallend nieuw en stil. We komen door heel veel lange bergtunnels.

Als we het busstation uitlopen zien we al snel een hotel waar we naartoe lopen. De stad lijkt nogal saai, maar we zijn hier om morgen Zengchong te bezoeken en dat kan alleen een beetje behoorlijk vanaf hier. Als we bij het hotel aankomen schrikken we nogal van de prijzen op het bord, maar we vragen toch maar, wie weet krijgen we wel wat korting. Maar de dame geeft aan dat ze geen kamers heeft. We kunnen ons dat niet voorstellen, maar het zal wel zo zijn. We vragen of ze een ander hotel voor ons weet en ze gaat wat rondbellen.

Het tweede hotel dat zij belt krijg ik aan de telefoon, de meneer aan de andere kant spreekt een klein beetje gebroken Engels. Hij komt ons even later halen om ons naar 'zijn' hotel te brengen. Het is een eind de andere kant op, maar dit is wel de leukere kant van de stad. Reuring genoeg hier en we zien in de zijstraatjes weer allerlei marktjes. Bij het hotel aangekomen schrikken we eerst omdat er ook dikke auto's voor de deur staan, ook van Europese merken. Oeps dan zal het wel niet goedkoop zijn. Maar dat valt reuze mee, 200 Yuan per nacht. We krijgen weer een kamer met twee brede eenpersoonsbedden, dus halen we weer dezelfde truc uit.

IMG 00181 (299x224)IMG 00211 (320x240)

We vragen de manager, dat is degene die ons kwam halen, of hij weet hoe we morgen Zengchong kunnen bezoeken. Hij belt naar het busstation, maar een bus is er niet, wel naar Wangdong maar die gaat pas om een uur 's middags en er gaat geen bus terug. Taxi's rijden er ook niet naar toe, tenminste geen die op je wacht. Hij belt wat rond en hij heeft privé transport voor ons gevonden naar Zengchong. Die gaat de hele dag mee voor 600 Yuan. Morgenochtend worden we om negen uur opgehaald. We hoeven morgen ook niet op zoek naar ontbijt want we hebben van zeven tot negen ontbijt in het hotel, wat een luxe. Soms heb je pech en soms heb je dikke mazzel. Gisteren een beetje pech in Sandu nu vette mazzel in Rongjiang dat we dit hotel hebben en een manager die een beetje Engels spreekt. We hebben in deze luxe tent ook maar gevraagd of ze wasservice hebben, dat hebben ze niet zelf maar ze hebben wel voor ons geregeld dat de was ergens anders gedaan wordt. We zijn in de stad de markt maar opgelopen, hebben daar lekker gegeten en rondgekeken. Rongjiang is een vrij grote stad en ook netjes, niet verkeerd om rond te lopen. Achteraf blijkt ook dat we van Xijiang helemaal niet terug hadden gehoeven naar Kaili om te pinnen. Als we gelijk waren doorgegaan naar Rongjiang hadden we hier kunnen pinnen. Pinautomaten zat. Dat krijg je als er zo weinig informatie bekend is van de streek waarin we nu reizen, soms gaat het dan even mis en verlies je wat tijd.

We hebben vanavond zo ontzettend lekker gegeten. Tot nu toe hebben we niet een keer slecht gegeten maar vanavond was echt super lekker. We hadden in het Chinees opgeschreven dat we geen vlees en vis in ons eten willen en we hebben dan ook drie heerlijke vegetarische gerechten gehad. We weten al waar we morgenavond eten.

Hobbel de bobbel naar Zengchong
Dinsdag 8 juli 2014. Rongjiang, China.

Vanmorgen vroeg eruit, half zeven. Daarna in het hotel ontbijten. Tja wat moeten we daar nu van zeggen, laten we het er maar op houden dat ontbijten op straat ons beter smaakt. We kregen ons bordje netjes geserveerd. Een uitzondering blijkbaar want de Chinese gasten haalden hun eten bij het kleine buffetje. Wij kregen een bord met een gebakken ei (lauw), twee hele dikke witte boterhammen, hele zoete jam, twee cakejes en een banaan. Het brood hebben we maar geroosterd om het nog een beetje eetbaar te maken. Noa heeft nog iets van het buffet genomen, maar dat was ook niet echt lekker. Niet aan ons besteed dus. Moet er wel bij zeggen dat de dames hier heel erg hun best doen om het ons naar de zin te maken. Onze was is ook klaar en zelfs gestreken.

Om iets over negen vertrekken we met een klein busje naar Zengchong. Het is een lange en slecht begaanbare weg waar we dik drie uur over doen. De jongen van de auto rijdt netjes en rustig, maar af en toe houdt je je hart vast zo dicht hij langs de rand van de afgrond moet rijden als er een tegenligger aankomt. Het zijn bergweggetjes, waar soms stukken van weg zijn en soms stukken rots op liggen. De weg bestaat voornamelijk uit gaten en hobbels, is ontzettend stoffig en dat merk je vooral als je achter een andere auto rijdt en het zicht compleet weg is. De planten en bomen langs de weg zijn net zo grijs en stoffig als de weg zelf. Soms is de weg dan weer modderig en vol met grote diepe plassen water. Een goede landrover is hier eigenlijk geen overbodige luxe.

Soms zie je mensen lopen met kleine paardenkarretjes en je vraagt je af wat ze daar doen want er lijkt niet echt wat in de buurt te zijn. Heel soms kom je door hele kleine dorpjes. Dan ineens komen we door een dorpje waar ze zomaar weer wat hoogbouw hebben neergezet. Waarom hier? Er is in de verste verte niet echt wat te doen en er is ook geen goede weg, waarom dan zoveel flats neerzetten. Er staan al flatgebouwen maar die lijken helemaal leeg en toch bouwen ze er nog meer bij. Ze zijn dan wel niet zo hoog als in de steden, maar flats lijken hier sowieso niet op hun plek.

IMG 00492 (320x240)IMG 01302 (320x240)

Zengchong is een Dongdorp met een drumtower en een paar kleine wind-en regenbruggen. Bij de planning van deze reis waren we eerst van plan om hier te overnachten, maar na wat verhalen te hebben gelezen over de slechte bereikbaarheid van deze plek hebben we dat afgeblazen. Nu we wat rondgelopen hebben vindt Noa dat wel jammer want haar lijkt het wel leuk om hier te blijven slapen. Het is wel erg spartaans en ze hebben geen voorzieningen voor toeristen, dus je moet dan bij mensen thuis slapen. Nu is dat niet zo'n probleem, dat hebben we in het verleden al veel vaker gedaan, een ander puntje is dat je hier niet zomaar meer vandaan komt. Je moet of vervoer voor heen en terug geregeld hebben en dat is kostbaar of je bent afhankelijk van de bewoners die heel misschien die dag naar Rongjiang moeten. Ook dat hoeft geen probleem te zijn, maar hier is de taalbarrière het grootste probleem, zij verstaan ons totaal niet en wij hun niet. Als je maar een klein beetje Chinees spreekt hier zou dat al een groot verschil maken. Het was in ieder geval een leuk dorpje om rondgelopen te hebben en het kleine beetje contact wat je met de mensen hebt is ook erg leuk.

We nemen een andere weg terug, iets minder heftig maar niet minder lang. Het is in ieder geval een prachtige omgeving om doorheen te rijden. We zien onderweg ook wel een knap staaltje Chinese infrastructuur. De nieuwe wegen die aangelegd zijn door de bergen (wij zien ze op afstand) zijn enorme bouwwerken op enorme betonnen staanders. De tegenstellingen zijn in dit land ook wel erg groot, van hele slechte bergwegen tot enorme snelwegen. Kleine arme dorpen tegenover enorme steden met grote dure flats. Mobiele telefonie lijkt overal te werken zelfs in het meest afgelegen dorp. Wegwerkzaamheden in de bergen lijken van een eeuw terug, terwijl ergens anders enorme viaducten gebouwd worden waarbij je je afvraagt hoe ze het voor elkaar krijgen. Paardenkarretje tegenover dikke Porsche Cayenne. We blijven nog één nachtje extra in Rongjiang voordat we verder trekken.

Rustdag
Woensdag 9 juli 2014. Rongjiang, China.

Vandaag een rustdag, eerst lekker uitgeslapen. Rieuwert heeft vannacht namelijk om vier uur de wedstrijd Brazilie-Duitsland gekeken, dus wat langer blijven liggen is geen overbodige luxe. Dat is ook de reden dat we een nacht extra bijgeboekt hebben hier, zodat Rieuwert aankomende nacht, ook om vier uur, de wedstrijd Argentinië-Nederland nog kan zien. In dit hotel hebben we een goede tv met een zender waarop ze de voetbalwedstrijden uitzenden, ergens anders moeten we het maar weer afwachten.

We zijn niet van plan iets bijzonders te gaan doen vandaag, we houden echt een rustdag. Dus eerst de markt op voor een brunch, want zo laat is het ondertussen al. Beetje door de stad wandelen, een beetje luieren in het hotel, 's avonds weer eten in ons favoriete restaurantje, en op tijd naar bed.

IMG 01511 (180x240)IMG 01951 (240x320)


Gelanceerd in de bus naar Congjiang
Donderdag 10 juli 2014. Congjiang, China.

Vanmorgen eerst ontbijt in het hotel. Niet dat we dat zo geweldig vinden, maar de dames van het hotel vroegen ons gisteren zo vriendelijk in het kleine beetje Engels dat ze kennen of we vandaag weer komen ontbijten. Noa blijft liever nog even in bed liggen, dus Rieuwert en ik offeren onszelf op. Ze doen zo hun best om een westers ontbijt te serveren maar dat is helaas niet helemaal onze smaak.

We kregen bericht dat onze treintickets van Guilin naar Shanghai niet af te leveren zijn bij onze slaapplaats bij Yangshuo, The Giggling Tree omdat het te ver afgelegen zou zijn. Op het treinstation kunnen we ze blijkbaar niet afhalen en andere hotels hebben we niet geboekt. Om onze treintickets toch te krijgen maken we later in de reis toch maar een tussenstop in Guilin, dus heb ik vanmorgen een youth hostel geboekt. Dit doorgegeven aan travelchinaguide die onze treintickets regelen en die lieten later op de dag weten dat het in orde was en dat onze treintickets daar op 19 juli afgegeven worden.

Als we alles ingepakt hebben laten we een taxi komen die ons voor tien Yuan naar het busstation brengt. Op het busstation vertrekken we al binnen vijf minuten naar Congjiang. De reis gaat niet over de tolweg zoals we gedacht hadden, maar door de bergen. Af en toe worden we van onze stoel gelanceerd, een achtbaan is er niets bij. De bus stopt bij zo ongeveer elk bergdorpje onderweg, om passagiers af te zetten of op te pikken, om nieuwe schokbrekers die midden in de bus liggen ergens af te leveren en andere artikelen voor kleine winkeltjes te bezorgen. De bus heeft hier blijkbaar meerdere functies. We doen er op deze manier wel drie uur over om in Congjiang te komen. De uitzichten zijn best mooi, maar van al dat gestuiter in de bus wordt je wel doodmoe.

Als we Congjiang binnenrijden blijf ik links en rechts kijken of ik hotels zie. Congjiang heeft maar één echte hoofdweg en daaraan moeten de hotels en guesthouses zitten. In een reisverhaal van een andere reiziger in dit gebied werd er een hotel specifiek aanbevolen. Links in de straat zie ik dat hotel en vlak daarna stopt de bus bij een 'bushalte'. Ik roep snel naar Rieuwert die voor in de bus zit dat we er hier uitstappen. De busassistent loopt met ons naar de achterkant van de bus om de rugzakken uit de achterklep te halen.

We hoeven maar een klein stukje terug te lopen en daar is het hotel. Weer zo'n chique tent. Maar ook hier krijgen we weer voor niet al te veel geld een mooie kamer. We betalen hier 188 Yuan (22 Euro) per nacht met ontbijt. We hebben een slaapkamer en een zitkamer. Ook weer goede bedden en dat is in China lang niet altijd het geval want over het algemeen zijn ze keihard. Er zullen vast veel goedkopere slaapplaatsen te vinden zijn maar een goede douche en een lekker bed is ook wel prettig. En ook nu hebben we weer een hotelmanager die een klein beetje Engels spreekt (we hebben het hier over echt een heel klein beetje). Maar zelfs dat kleine beetje komt goed van pas en we vragen ook haar om een privébusje te regelen voor morgen om wat dorpen te bezoeken en het festival in Huang Guang. We gaan eerst naar Gaozeng, daarna naar Xiaohuang en daarna naar het festival in Huang Guang. Deze hele dag kost ons 450 Yuan (56 Euro).

We hebben daarna nog even door Congjiang gelopen, het is hier heel rustig en het ziet er allemaal heel netjes uit. Congjiang is een beetje een saaie stad maar het is een goede locatie om omringende dorpen te bezoeken. We zien helaas geen eetkraampjes en alle restaurantjes lijken ook dicht te zijn. Noa lust ondertussen wel wat. Uiteindelijk komen we in een tentje terecht die wel wat weg heeft van een Chinese KFC. Noa neemt een menu dat bestaat uit een soort kipburger, kipnuggets (die zijn voor Rieuwert), patatjes en een oranje sapje (ook voor Rieuwert). Vanavond maar naar iets op zoek wat echt lekker is.

 

Taalverschillen
Vrijdag 11 juli 2014. Congjiang, China.

Het ontbijt in het hotel hebben we na bezichtigen ervan gelaten voor wat het is. In de eettentjes aan straat maar even op zoek naar iets eetbaars. We treffen een tentje waar we wat dingen kunnen aanwijzen. We willen eigenlijk gebakken nasi of noedels maar die hebben ze niet. We krijgen twee borden groente en een bak rijst. Maar eens moet de eerste keer zijn, het is werkelijk niet te eten. Alle drie proberen we wat maar we trekken al snel de conclusie dat we dit niet gaan opeten. Omdat we de man niet willen beledigen vragen we om drie kartonnen bakjes waar we wat eten inscheppen, zogenaamd om mee te nemen maar eigenlijk droppen we het vlak voor het hotel in de vuilnisbak. We zijn er geen voorstander van om dingen weg te gooien, thuis gaan ook alle kliekjes altijd op, maar dit smaakte echt verschrikkelijk. Dan maar de eiwitrepen voor de noodgevallen aanspreken.

Om negen uur gaan we op weg. Het eerste dorp waar we stoppen is het Dong-dorp Gaozeng. Ik kan niet zeggen dat ik het een heel mooi bergdorpje vind. Maar je kunt hier wel heel goed zien dat er een groot verschil is tussen de arme dorpen en de wat rijkere steden. Het is dan ook niet gek dat heel veel bewoners van deze dorpen naar de steden trekken om te werken. Daardoor zie je in de dorpen relatief veel oude bewoners en kleinere kinderen die door opa en oma verzorgd worden.

IMG 02511 (320x240)IMG 02671 (320x240)

Sommige bewoners hebben wat klein vee, zoals kippen, eenden of ganzen en sommige hebben zelfs een paar varkentjes in een klein stalletje bij het huis. Klein vee betekent inkomsten en er zijn dan ook een aantal buitenlandse projecten die ervoor zorgen dat deze dorpsbewoners wat vee krijgen en leren hoe ze dat moeten verzorgen. We hebben geprobeerd contact te leggen met zo'n organisatie om wat meer aan de weet te komen en om ook iets daarvoor te doen nu we hier zijn, maar dat is gestrand in het niets.

Het volgende dorp dat we bezoeken is Xiaohuan. Dit dorp is hard bezig aan zijn ontwikkeling zoals we al zien bij binnenkomst. Er wordt aan het begin van het dorp een grote parkeerplaats gebouwd en op het dorpsplein hangen allemaal aanplakbiljetten van hoe het dorp eruit moet komen te zien. Ze hopen op deze manier meer toeristen naar dit gebied te trekken en zo hun bewoners van inkomsten te voorzien zodat deze cultuur, weliswaar meer als folklore, in stand gehouden wordt. Enerzijds is het natuurlijk verschrikkelijk dat op deze manier de echte cultuur van deze dorpen verloren gaat, maar anderzijds wil je ook niet dat deze mensen in armoede leven. Het is een soort kiezen uit twee kwaden.

IMG 02721 (320x239)IMG 03101 (320x239)

Als we op het dorpsplein de aanplakbiljetten staan te bekijken komt de chauffeur naar ons toe. Hij wil nu doorrijden naar Huang Guang en op de terugweg hier weer stoppen. Wij vinden het prima en stappen weer in. Vlakbij Huang Guang kunnen we niet verder, de weg is afgesloten door de politie. Het blijkt te druk te zijn in dit dorpje met bezoekers voor het festival en we moeten verder lopen. Helaas als wij er zijn is net de zang en dans afgelopen, blijkbaar duurt dit festival niet de hele dag maar vindt dit festival alleen 's morgens plaats. In het vorige dorp is de chauffeur blijkbaar op de hoogte gebracht en wilde toen gelijk hierheen. Helaas toch te laat. Dat is dan weer een nadeel van de taalbarrière hier, wij kunnen niet goed uitleggen wat we willen en daardoor wisten zij niet dat we nu juist voor het festival naar Huang Guang wilden. Dit is dus weer een gevalletje vette pech.

IMG 03301 (320x240)

We hebben nog een wandeling door het dorpje gemaakt die op dat moment overlopen werd door Chinese bezoekers met hele grote camera's. Luidruchtig en brutaal helaas ook. De dorpsbewoners laten het allemaal maar over zich heenkomen, maar ik vraag me echt af of ze hier allemaal wel op zitten te wachten. Ze maken ongegeneerd foto's van alles en iedereen, ze duwen hun grote lens zomaar in je 'giegel'. Bij de dorpsbewoners maar ook bij ons. Wij kunnen er wel om lachen, ze staan op een gegeven moment zelfs met een stuk of acht grote camera's voor ons, we zijn weer beroemd. Als we er verderop weer vier treffen maak ik ook een foto van hen net als ze een foto van ons willen maken, dat vinden ze dan toch wel weer komisch.

Verderop zitten twee hele oude dametjes. Ik gebaar dat ik ze wil fotograferen en dat is goed maar ze maakt ook het gebaar, tenminste dat denken wij, dat ze een sigaret wil. Maar wij roken niet dus dat kunnen we haar niet geven. Rieuwert gaat nog even bij ze zitten en dan maakt de ene dame weer hetzelfde gebaar. Ik besluit in een klein winkeltje dan maar sigaretjes voor haar te halen, maar als ik terugkom is dat blijkbaar niet wat ze bedoelde. Weer een gevalletje van taalbarrière. Op de terugweg ons bezoek aan Xiaohuan afgemaakt alvorens terug te gaan naar Congjiang.

We hebben bij terugkomst in het hotel afgesproken met de chauffeur (met behulp van de hotelmanager uiteraard) dat hij ons morgen om één uur naar Basha brengt, dat wij in Basha overnachten en dat hij ons zondag om elf uur weer in Basha ophaalt en ons naar het busstation brengt.


The last gunmen tribe
Zaterdag 12 juli 2014. Basha, China.

We zijn allemaal wat lui en blijven daarom ook wat langer in bed liggen. Daardoor hebben we weinig tijd om iets te eten te zoeken. Na onze ervaring van gisterenochtend hebben we sowieso niet zo'n zin om in de kleine eettentjes wat te eten. De meeste verkopen in de ochtend natte noedels en dat zijn ook niet echt onze favorieten. Noa wil gebakken noedels en als dat nergens te krijgen is besluit ze dat ze patatjes wil. Wij vinden het prima, als er maar iets gegeten wordt.

De chauffeur van gisteren is weer keurig op tijd. We hoeven niet zo heel erg ver, het is maar zeven en een halve kilometer, we zouden het in theorie dus kunnen lopen. Zei het niet dat het een behoorlijk steile berg op is en dat het ongeveer 33 graden buiten is met een nogal hoge luchtvochtigheid. Elke beweging die je hier dan ook maakt resulteert in een behoorlijke zweetdruppel opbrengst.

Als we in Basha aankomen gaat de chauffeur, wat een service, voor ons vragen waar we zouden kunnen slapen. Na een keer of drie ergens naar binnen te zijn gelopen komt hij met een vrouwtje naar buiten die wat kamertjes heeft. We lopen met haar mee om te kijken. We moeten eerst door de woonkamer van de familie om naar boven te gaan, waar de kamers zijn. Het is erg basic maar we hadden ook niet anders verwacht in dit dorp. We betalen 40 Yuan per bed. Voor de zekerheid nog even met de chauffeur checken of hij ons morgen om elf uur komt halen want vervoer vanaf hier naar Congjian terug is niet erg makkelijk te regelen. Het vrouwtje van de homestay vraagt of we wat willen eten, dus we lopen met haar mee naar het eettentje ernaast dat ook van de familie is. Het is een open ruimte met werkelijk een prachtig uitzicht over de bergen en de dalen.

We krijgen vier heerlijke groentegerechten met gestoomde rijst. Er eten blijkbaar niet alleen toeristen hier want ook een hele groep dames uit het dorp in klederdracht kopen hier hun bakje noedels en alle tafeltjes zijn dan ook snel gevuld. Daarna lopen we wat door het dorp. Het dorp bestaat uit meerdere delen, je loopt door stukken bos van het ene deel naar het andere deel. Noa wordt nog 'aangevallen' door een, wat ze eerst denkt enorme spin. Maar het blijkt bij nader onderzoek, uiteraard door Rieuwert want held één en twee staan op veilige afstand, een nogal uit de kluiten gewassen sprinkhaan.

Daarna kopen we wat te drinken en gaan we op het dorpsplein onder de wind- en regenbrug zitten. Daar zitten we een uurtje of twee heerlijk om ons heen te kijken want er gebeurt van alles. De bewoners van het dorp trekken aan je voorbij of nemen ook plaats op de brug. De wind- en regenbruggen in de dorpen hebben namelijk ook de functie van ontmoetingsplaats. Ook zien we telkens nieuwe Chinese toeristen aankomen met wederom hun grote camera's. De bewoners met hun bijzondere haardracht worden veelvuldig gefotografeerd en hoe kan het ook anders ook wij zijn weer het haasje.

De Chinese toerist zelf is ook een bijzonder volkje. Er zijn dames bij die lopen op hakken die wij alleen dragen op feestjes waar je (gelukkig) de hele avond mag zitten, omdat het comfort van de schoenen waardeloos is. Waterschoentjes zijn hier ook erg populair in allerlei felle kleuren en een soort crocs. Er zijn er bij die de meest vreemde hoofddeksels op hebben, cowboyhoeden dwars op het hoofd, grote strandhoeden en gebloemde visserspetjes in een veel te grote maat. Altijd grote fotocamera of smartphone in de hand, klaar om een foto te schieten van zo ongeveer alles. Maar ook het liefst van alles met zichzelf er ook op met een grote lach en de vingers in een V-vorm. Eigenlijk pik je de Chinese toerist er zo tussenuit. We lopen daarna nog een stuk door een ander gedeelte van het dorpje.

's Avonds als we na het eten nog een spelletje yahtzee zitten te doen, horen we veel lawaai komen van het dorpsplein. Het blijkt dat er een aantal studenten uit Shanghai ook in het dorp is voor een sociaal schoolproject. Ze zingen wat, dansen wat, doen spelletjes met de kinderen uit het dorp. Ze trekken in ieder geval veel bekijks, het hele dorp staat in de loop van de avond zo ongeveer om het dorpsplein heen verzameld. Ze vragen of wij ook nog een act willen opvoeren, nou nee bedankt dat willen we de dorpsbewoners niet aandoen. De studenten vinden het wel prachtig hun Engels te oefenen en vragen dan ook voluit allerlei zaken over hoe wij communiceren in China, waar we vandaan komen enzovoort.

Rond half elf trekken wij ons terug, hopelijk kunnen we een beetje slapen met de harde muziek voor onze deur, maar we zien het wel. Eerst de kamer maar eens spinvrij maken en proberen het bed een beetje comfortabel te krijgen. De spinnetjes in onze slaapkamer zijn niet zo groot, maar de spinnen die we ondertussen buiten gespot hebben zijn enorm. Onze Hollandse kruisspin maar dan in reuze uitvoering. Ik kan heel veel hebben, slecht bed, slechte douche, wat minder goed slecht eten, vieze wc en ga zo maar door, maar grote spinnen (trouwens ook kleine) brr dat blijft niet mijn ding en Noa blijkt ze ook niet echt tof te vinden.


Planking
Zondag 13 juli 2014. Zhaoxin, China.

Pff, dat was een warme nacht. Geen airco maar een van. Een keihard bed, eerder een plank met bekleding. Je blijft dus maar draaien om een beetje comfort te zoeken die er toch niet is. Alleen Noa heeft goed doorgeslapen. Dat is het voordeel van kind zijn, je slaapt zo lekker overal, op elke ondergrond en in elke oncomfortabele houding. Merk aan mezelf dat dat wanneer je ouder wordt steeds minder wordt terwijl het nog niet zo lang geleden is dat ik op de grond of in een klein hoekje ook prima sliep.

Als we allemaal gewassen en aangekleed zijn gaan we kijken of we misschien een gebakken nasi kunnen scoren. Wanneer we lekker daarvan zitten te genieten zien we allerlei mannen en vrouwen in klederdracht met hun bamboe instrumenten de berg op lopen. Sommige komen ook nog snel wat eten. Dan trekt er een groep Chinese toeristen vooraf gegaan door een Basha man met microfoontje aan ons voorbij. Ik krijg het vermoeden dat de Basha muziek gaan maken en gaan dansen. We eten snel onze gebakken nasi op en zetten de achtervolging in. Ja hoor op een groot veld staan allemaal houten bankjes en daar laten de Basha hun traditionele muziek horen en hun dans zien.

IMG 05421 (180x240)IMG 05701 (180x240)

Waar je ook komt in deze dorpjes, groot of klein, ze veranderen zo langzamerhand allemaal in een toeristische attractie. Nu nog hoofdzakelijk voor de Chinese toerist, maar met de grote nieuwe weg waarschijnlijk ook voor de buitenlandse reisorganisaties. Maar het is evengoed leuk om te zien. Een van de mannen wordt nog traditioneel geschoren en ze laten zien hoe een huwelijk voltrokken wordt.

De chauffeur is weer keurig op tijd. We hebben veel gelezen dat je geduld moet hebben in China omdat niet altijd alles zo keurig op tijd gaat. Tot nu toe gaan de bussen echter precies op de tijd weg en ook het privévervoer dat we tot nu toe hebben gehad is elke keer keurig op tijd. Tot nu toe dus niets van gemerkt dat het niet goed geregeld zou zijn.

De chauffeur zet ons af bij het busstation en loopt zelfs met ons mee om ons de weg te wijzen waar we een kaartje moeten kopen. We zeggen hem gedag en kopen onze kaartjes, om één uur gaat de volgende bus naar Zhaoxing. Het is kwart over elf dus we moeten nog even wachten.

Van Congjiang naar Zhaoxing is het nog geen twee uur rijden. Aangekomen bij de poort van Zhaoxing moeten we eerst uit de bus een entreekaartje halen voor het dorp. Ook hier betalen we weer honderd Yuan per persoon om het dorp in te mogen. Ook dit dorp, in dit geval het grootste Dong dorp, is helemaal opgeknapt en ziet er heel gelikt uit. De bewoners schijnen het wel prettig te vinden want daardoor zijn ze goed voorzien van inkomsten door toeristen. De (Chinese) toeristen komen hier nog niet in zulke grote aantallen als in Xijiang maar dat komt waarschijnlijk omdat je nu nog wel wat meer moeite moet doen om hier te komen.

Als we door het dorp lopen zien we twee ouders met kindjes lopen die we ook al eerder in Ronjiang en Huang Guang hebben gezien. Het is een gezin uit Shanghai dat met een gehuurde auto tien dagen rondreist in dit gebied. De vrouw spreekt heel goed Engels, ze werkt voor een Deens bedrijf in Shanghai. Als ze ons zien lopen zwaaien ze enthousiast. Zij zijn al twee dagen in Zhaoxing en vertellen dat ze wat dorpen in de omgeving hebben bezocht. Zij hebben het met de auto gedaan maar het kan ook lopend. Ze lopen met ons mee naar iemand die ons uit kan leggen hoe we moeten wandelen naar de betreffende dorpen. Ze vertellen ons ook dat er om acht uur vanavond een optreden is. We gaan daar later samen heen.

IMG 06631 (320x240)

De kinderen lopen al snel samen en proberen, de meiden tenminste die van dezelfde leeftijd zijn, een beetje in het Engels te communiceren. Het zoontje die wat jonger is probeert zelf wat Nederlandse woordjes na te praten. Het mannetje vindt Noa bar interessant en wil bij het optreden dan ook naast haar zitten. Als hij zich even later een beetje gaat lopen uitsloven en door zijn vader weer op het bankje gezet wordt, frommelt hij zich weer tussen zijn zus en Noa. Het is duidelijk, naast Noa is zijn plek. Na het optreden wisselen de meiden hun e-mailadressen uit en wij onze mobiele nummers. We hebben met ze afgesproken dat als we in Shanghai aankomen, we contact met ze opnemen.

 

Warm en lui
Maandag 14 juli 2014. Zhaoxin, China.

Vanmorgen rustig op gang komen. We lopen via de boerenmarkt (marktje), en een plein waar op dat moment meerdere varkens en koeien ontleed worden naar een eettentje voor ons ontbijt. In dit gebied moet je goed opletten als je vlees eet want ze eten niet alleen varken, koe, kip, eend en gans, maar ook hond en rat. Hond hebben we op de vleesafdeling op de markt zien liggen. Al het vlees ligt open en bloot alleen de hond lag afgedekt, of dat nu bewust gedaan wordt weten we niet.

Na het ontbijt lopen we door naar de man waar we gisteren aan voorgesteld zijn, zodat hij ons de weg kan wijzen. Hij loopt een klein stukje met ons op en bij de rijstvelden wijst hij ons welk pad we moeten volgen. Het gaat gelijk flink bergop en bovenaan het pad kunnen we kiezen voor links verder de rijstvelden in of rechts terug naar het dorp via een andere weg. We kiezen voor rechts, het is ontzettend warm vandaag. Te warm om fatsoenlijk een stuk te lopen. We lopen nog wat via allerlei kleine straatjes door het dorp, gaan nog even bij wat dorpsbewoners op een wind- en regenbrug zitten, kopen een ijsje en wat lychees.

IMG 07961 (180x240)IMG 07801 (320x240)

Gisteren hebben we aan de dame van het hotel gevraagd of ze wasservice hebben, maar nee dat hadden ze niet of ze begreep het niet. We willen onze lychees in het aangelegde park tegenover ons hotel opeten en Rieuwert neemt de zak met vuile was mee naar beneden omdat hij twee deuren verderop een vrouw de was heeft zien doen met een wasmachine, dus misschien kan zij onze was ook doen. Maar daar is niemand meer te bekennen. In ons hotel staat ook een wasmachine hebben we gezien en Rieuwert vraagt aan de dame die daar toevallig op dat moment net bezig is of onze was ook gedaan kan worden. Ja hoor dat kan, gelukkig maar want we hebben niet veel schoon meer. Het zelf wassen is al niet echt handig in een klein wasbakje, maar het drogen is het grootste probleem. Verder blijft het een luie dag.

 

Pittige wandeling naar Tang'an
Dinsdag 15 juli 2014. Zhaoxin, China.

Vanmorgen vroeger op want we willen vandaag toch echt wel naar het dorpje lopen. In de ochtend is het nog niet zo warm dus misschien lukt het nu. Vannacht heeft het ook geregend, dus wellicht is het ook wat afgekoeld.

Eerst wat eten en dan op pad. Het is een behoorlijk pittige klim, we klimmen ongeveer twee en een half uur omhoog in de toch wel behoorlijke warmte. Af en toe een klein zuchtje wind is heerlijk verkoelend. We komen uiteindelijk in een dorpje uit, wij denken dat we er al zijn en vinden het nu niet echt de moeite waard.

Later blijkt, als we op de wind- en regenbrug zitten en Rieuwert een auto aanhoudt om te vragen of deze misschien naar Zhaoxing gaat, dat we nog verder omhoog moeten want de betreffende auto gaat verder omhoog de berg op naar Tang'an. We mogen meerijden, gelukkig maar want we hebben genoeg bergop gelopen in deze warmte. We lopen heel even een stukje door het dorp maar eigenlijk willen we terug om te douchen want we druipen werkelijk van het zweet.

We vragen een andere auto die net van plan is de berg af te rijden of hij naar Zhaoxing gaat. Ja dat gaat hij maar hij wil honderd Yuan hebben als we mee willen Mooi niet, dat is veel te veel voor acht kilometer bergaf, we lopen wel (Noa is de grootste voorstander om bergaf te wandelen). We zetten de pas erin en beginnen aan onze bergaf wandeling. Deze keer niet door de rijstvelden maar over de geasfalteerde slingerweg. Ook genoeg te zien hoor, levende slangen, dode slangen, levende hagedissen en dode ratten. We doen er iets minder dan twee uur over om in het dorp te komen. We kopen nog wat te drinken en stappen onder een heerlijk verfrissende douche en trekken fijn onze schone kleren aan.


4D attractie met een klapband
Woensdag 16 juli 2014. Ping'an. China.

Vanmorgen om half zeven uit bed. We hebben een lange reisdag voor de boeg. We hebben besloten om nu in één keer door te rijden naar Ping'an in plaats van nog een tussenstop te maken in Chengyang. Als het goed is vertrekt de bus naar Sangjiang, een overstapplaats voor ons, om half negen. Wij willen wel iets eerder op de vertrekplek van de bus staan omdat er geen busstation is hier en we dus in elke bus moeten navragen of die toevallig naar Sangjiang gaat. We zijn om acht uur op de verzamelplaats en er staat één bus met draaiende motor, helaas het is de bus naar Liping. Dan komt er een bus aanscheuren met veel kabaal en getoeter. Pfff we hopen maar dat het niet onze bus is met zo'n wilde chauffeur. Helaas wel dus. Er is nog net genoeg plek voor ons drietjes in deze geweldige bus met niet functionerende gordels of helemaal geen gordels, loszittende stoelzittingen en zonder airco. Het is maar goed dat we zo mooi op tijd zijn want in plaats van half negen vertrekken we om tien over acht. En omdat er maar twee bussen per dag die richting opgaan hadden we ons reisschema moeten aanpassen als we deze bus gemist hadden.

IMG 08791JPG (320x240)

Helemaal gelukkig worden we niet in deze bus. Iedereen die wel eens in een 4D attractie gezeten heeft in een pretpark kan zich misschien een klein beetje voorstellen hoe wij in deze bus gezeten hebben. We rijden door de bergen en de weggetjes zijn hier echt smal en de afgronden echt diep, maar onze chauffeur vindt dat hij best wel goed kan rijden. Hij scheurt de berg op en nog veel harder af. Er worden door de hele bus plastic rode tasjes doorgegeven voor iedereen die moet overgeven en één op de drie moet dat zo ongeveer. We hebben een klein mannetje naast ons zitten die zeven keer heeft overgegeven tijdens de rit. Dat ze deze man ooit zijn rijbewijs hebben gegeven moet een vergissing zijn geweest. Een 4D attractie duurt hooguit drie minuten en dan ben je helemaal door elkaar gehusseld, maar deze rit duurt drie en een halfuur. Bij de 4D attractie wordt er gesimuleerd dat er wat kan gebeuren maar je weet dat je veilig bent. In deze bus wordt er niets gesimuleerd en je weet ook dat het niet veilig is.

De bergwegen zijn hier echt slingerweggetjes en je ziet dan ook niet je tegenliggers aankomen in een bocht. Daarom toetert iedereen voor de bochten zodat de eventuele tegenligger weet dat er iets aankomt. Dat doet onze chauffeur ook maar hij mindert geen vaart voor de bochten. Het scheelt dan ook maar een haartje wanneer er een grote blauwe vrachtwagen de hoek om komt en onze bus vol in de ankers moet. Later moeten we nog een keer vol in de ankers omdat er een groot roze varken midden op de weg staat.

Gelukkig zitten we na drie uur op een wat fatsoenlijke rechte weg. Dubbel gelukkig want hier is het gevaar minder groot totdat we ineens een grote knal onder de bus horen, een klapband. De chauffeur stapt uit om te kijken welke band geklapt is en stapt weer in, de laatste twintig kilometer rijden we met een band minder.

Op het station in Sangjiang worden we als we een kaartje willen halen door een mevrouw gevraagd of we naar Longsheng willen. Ja dus, we lopen met haar mee want zij is de conducteur van die betreffende bus en de bus vertrekt over tien minuten. Noa en ik gaan nog even naar het toilet. Tot nu toe viel het wel mee met de toiletten, viel het mee met wat we eerder meegemaakt hebben in Azië bedoel ik dan. Maar de lucht is hier niet te harden, dat was dus de geur die we ook roken toen we het gebouw binnen gingen. Het is een soort betegeld open riool. Alle behoeften van iedereen die op het toilet zit op dat moment en daarvoor drijven onder je door. Ik heb zo ongeveer de hele dag met vlagen die geur geroken, alsof het in mijn geurreceptoren verankerd zat.

Om half twee zijn we in Longsheng. We vragen daar of er een bus is naar Ping'an, want het is ons onduidelijk met wat voor een vervoer we daar moeten komen. Er blijkt toch een bus te gaan, die gaat om drie uur 's middags en het kaartje moeten we in de bus kopen. We settelen ons maar in de wachtruimte met wat te drinken.

Tegen half drie komt er een man naar ons toe die ons wijst dat de bus naar Ping'an er is. Dat is mooi op tijd. Vandaag al de tweede keer dat de bus een half uur vroeger vertrekt dan aangegeven. Maar helaas doet de bus er geen half uur over zoals ergens vermeld staat, dat is dan waarschijnlijk met een gewone auto, want wij stoppen om de haverklap om te wachten op passagiers uit andere bussen en soms duurt dat even omdat die bus er nog niet is. We doen er uiteindelijk anderhalf uur over om in Ping'an te komen. Ook om het gebied van de rijsterassen in te komen moeten we honderd Yuan entreekosten betalen.

Het is nog een behoorlijke klim in het dorp om bij de guesthouses en hotels te komen. De beste plekken zijn natuurlijk die met de uitzichten op de rijsterassen. Al met al zijn we nog drie kwartier aan het zoeken en klimmen naar een geschikte slaapplaats. Een vrouwtje spreekt ons aan in het Engels, dat spreken ze hier een stuk beter omdat hier veel meer westerse toeristen komen, of we bij haar willen kijken. Ze heeft een driepersoonskamer vrij met uitzicht.

Laten we maar even meelopen, maar helaas is het nog minimaal een kwartier op en af het dorp door. Ondertussen heb ik het gevoel dat we leeggelopen zijn, we drijven alle drie van het zweet en zijn hard toe aan iets te drinken en te eten. Je hoeft overigens niet zelf te klimmen of te sjouwen met je tas, je hebt in het begin van het dorp ook dragers staan.

Beneden in het zitgedeelte van het hotel staan Hollandse koppen en buiten hangt een Nederlandse vlag. Rieuwert vraagt hier later naar en het blijkt dat hier met regelmaat Hollanders slapen. Onze kamer is ruim met inderdaad een heel mooi uitzicht. We kunnen hier ook eten, al is het wel iets prijziger dan wat we gewend zijn, maar logisch ook want als je alles ook zo'n eind omhoog moet sjouwen. Na het eten, wat we gegeten hebben op het grote terras met een geweldig uitzicht spelen we nog een spelletje yahtzee voordat we op tijd ons bed induiken. Morgen op tijd ontbijten om naar de uitzichtpunten te wandelen.

 

Rijstvelden
Donderdag 17 juli 2014. Ping'an. China.

Vanmorgen er vroeg uit en ontbijten in het hotel met het geweldige uitzicht. Daarna wandelen we eerst naar uitzichtpunt 2, dit is vanuit het hotel een korte klim omhoog. Vanaf punt 2 zouden we naar punt 1 kunnen wandelen, maar we kunnen de route niet vinden dus besluiten we maar weer naar beneden toe te lopen. We nemen in het dorp wat te eten en te drinken en zoeken dan naar het pad wat naar punt 1 gaat. Eerst weer een behoorlijke klim, dan een heel mooi pad naar punt uitzichtpunt 1.

IMG 08871 (320x240)IMG 09231 (320x240)

In de middag wordt het een stuk warmer en ook een stuk drukker met dagtoeristen, in de ochtend wandelen is dan ook een beter tijdstip. In de middag nemen we alle drie een massage, Noa en Rieuwert een lichaamsmassage (eerder een mishandeling) en ik een voeten- en benenmassage. Geen overbodige luxe na drie dagen bergen op en af klauteren.

We kunnen morgen vanaf Ping'an rechtstreeks met de bus naar Guilin. Deze bus gaat niet altijd, maar als er genoeg aanbod van passagiers is dus wel. Dat is mooi want dat scheelt wat tijd en geregel met overstappen.

IMG 09531 (320x240)

We eten vanavond bamboo rice, dit is rijst gestoomd in een bamboostick. Dit is een lokaal gerecht. Het is erg plakkerige rijst en heeft door de bamboo een bijzondere smaak gekregen. We doen in de avond nog een potje hartenjagen wat Noa net geleerd heeft en wat ze erg leuk blijkt te vinden. Vooral als ze ons kan inmaken.


Grote gele M
Vrijdag 18 juli 2014. Guilin, China.

Tablets mee en wifi overal is handig maar daardoor krijg je ook alles mee wat in de rest van de wereld gebeurt. En het nieuws wat het eerste binnenkomt vanmorgen is niet het nieuws dat je wilt lezen. Dit is nieuws waar je van hoopt dat je het verkeerd gelezen hebt, niet te bevatten wat er gebeurt is. We besluiten Noa niets te vertellen om haar niet onnodig angstig te maken voor onze terugvlucht.

We hebben een goede busreis naar Guilin. Bij aankomst in de stad verbaast het ons hoe groot deze stad is. Het is ook een hele nette stad. We hebben een leuk hostel, het Guilin This Old Place, op een fantastische plek. Aan het meer en bij het park waar van alles te zien en te doen is, vooral in de avond. Lopend ben je ook in tien minuten in het centrum van de stad. We hebben dit hostel in twee keer geboekt, daarom hebben we deze nacht een andere kamer dan de kamer die we morgennacht zullen hebben. We zouden hier alleen één nacht zijn om onze treinkaartjes op te halen, maar het leek ons wel leuk om eventjes in een wat levendiger omgeving te verblijven dan we de laatste twee en een halve week gedaan hebben, dus hebben we nog een dag extra geboekt. We hebben nu een dubbele kamer, een kamer met een zithoek en een tweepersoonsbed, een tussenstuk met badkamer en daarnaast nog een kamer met een tweepersoonsbed.

IMG 09741 (320x240)IMG 09791 (320x240)

We wandelen door het park de stad in, we willen wat eten en Noa spot de grote gele M. Om er te komen moeten we de grote brede weg over en dat kan dus niet. Als je in Guilin wil oversteken ga je onder de straat door. Maar in plaats van dat je door kale tunnels loopt kom je in een soort ondergrondse stad terecht, overal zitten winkeltje, zoveel dat je er bijna zou verdwalen. Je moet goed opletten waar je heen wilt zodat je wel weer de goede trap neemt om omhoog te lopen. Maar het lukt om op het goede punt, na eerst een verkeerde uitgang gekozen te hebben, uit te komen bij de grote gele M. In de avond wandelen we door het park en Noa en Rieuwert doen nog een potje poole voordat we naar bed gaan.

Ander nieuws: wij zitten een heel eind uit buurt van de tyfoon die over Zuid China raast.

 

Nachtmarkt
Zaterdag 19 juli 2014. Guilin, China.

Eerst lekker uitgeslapen vanmorgen en lekker rustig op gang komen. Te rustig op gang komen want we waren te laat om een ontbijt te bestellen in het hostel. Onze kamer voor aankomende nacht is nog niet schoon maar we krijgen alvast wel de sleutel. Eerst dan maar eens op zoek naar een ontbijt in de stad. Wederom geen eetstalletjes, wel andere nette eettentjes. Daar eten we wat en het smaakt goed. Het zijn alleen niet zulke gezellige eettentjes, vanavond maar eens goed verder zoeken.

IMG 09961 (320x240)IMG 10031 (320x240)

Na het ontbijt van kamer wisselen. De nieuwe kamer bestaat weer gewoon uit één kamer met een tweepersoonsbed en een eenpersoonsbed. Noa wil nog een potje poolen en we lopen wat door het park en naar een bank om wat geld te pinnen. We lopen ook nog wat zijstraatjes in die we gisteren niet bekeken hebben en voila daar zien we een soort nachtmarkt. Het is er ontzettend druk en we moeten echt even goed kijken of wij er ook iets eetbaars kunnen vinden. Laten we eerst maar eens beginnen met wat heerlijke hete kippenvleugels van de bbq, ontzettend pittig maar heel erg lekker. Daarna een halve ananas gevuld met gebakken rijst, gebakken rijst met ananas en meloen, ook weer erg lekker.


Kleurrijk zwembad
Zondag 20 juli 2014. Yangshuo, China.

Douchen, ontbijten, spullen pakken en op weg naar het busstation. Eerst een stukje met de taxi die we op straat aanhouden. Daarna met de bus in anderhalf uur naar Yuangshuo. Op het busstation van Yuangshuo eerst onderhandelen met verschillende taxichauffeurs voor het ritje van ongeveer vijf kilometer naar The Giggling Tree.

The Giggling Tree ziet er echt geweldig uit en Noa kan niet wachten om een duik in het zwembad te nemen. We hebben een hele gezellige driepersoonskamer en er hangt hier een echte vakantiesfeer. Eerst wat eten wat ons heel goed smaakt en daarna naar het zwembad. Het is geen groot zwembad maar het voldoet prima. Er zijn hier ook veel Nederlandse kinderen, wat het voor Noa nog veel leuker maakt. De kinderen die hier zijn zijn voornamelijk geadopteerde Chinese kinderen. Ze zijn in China op bezoek geweest in het kindertehuis waar ze vandaan komen en maken dan met hun Nederlandse familie nog vaak een rondreis.

De eigenaren van de Giggling Tree zijn Nederlanders, ze hebben twee zoontjes, één van zeven jaar en een geadopteerd zoontje van drie jaar. Door alle geadopteerde kindjes is het een kleurrijk zwembadje geworden. Er zijn Chinees ogende kinderen die Nederlands spreken, een Hollands ogend mannetje, een Afrikaans ogend mannetje en een halfbloed Chinees meisje die Nederlands, Engels en Chinees spreekt, een Chinees ogend meisje wat Nederlands met haar moeder praat, Frans met haar vader en Engels met de werknemers hier (twaalf jaar oud), Chinese kinderen uit de buurt en natuurlijk ook de Hollandse kinderen die Hollands spreken en een beetje Engels.

Het is voor alle kinderen hier heel gezellig, ze zwemmen met zijn allen, doen 's avonds spelletjes, kortom een prima (bijna) afsluiting van onze vakantie. Alle volwassenen zitten 's avonds ook allemaal gezellig op de binnenplaats samen wat te drinken, dan klets je wat met die, dan weer wat met de ander. Het eten is hier heerlijk. We nemen hier 's avonds een sissling beef, dat is een soort tiepan met stukjes rundvlees en lekker veel grofgesneden groente.

 

Fietsen en bamboevlot varen
Maandag 21 juli 2014. Yangshuo, China.

Na ons ontbijt hebben we eerst onze was ingeleverd en toen fietsen uitgezocht. Rieuwert heeft een redelijk grote mountainbike kunnen bemachtigen en Noa en ik hebben een echte Chinese tandem. We gaan eerst anderhalf uur fietsen door de omgeving met behulp van een fotoboekje met aanwijzingen hoe we moeten fietsen. Perfect bedacht, het is net een soort speurtocht. We komen dan bij het punt uit waar we op de bamboevlotten kunnen stappen welke we gereserveerd hebben. De fietsen worden dan weer naar het eindpunt gebracht en dan hoeven we nog maar twintig minuten terug te fietsen naar ons guesthouse.

Noa en ik hebben afgesproken dat ik het eerste stuk voorop zit omdat we dan langs een wat drukkere weg moeten. Noa heeft achterop het fotoboekje met aanwijzingen en kijkt welke kant we op moeten. Op een rustigere punt wisselen Noa en ik van plaats, maar na een paar honderd meter wisselen we weer terug, toch wel lastig zo'n tandem besturen over al die lastige paden met dan weer grove stenen, kuilen en gaten. We komen door kleine dorpjes, langs rijstvelden en viskwekerijen. Onderweg sneuvelt Rieuwert zijn slipper. De slipper liep al op zijn eind maar nu valt er echt niets meer van te maken. Gelukkig hoeft Rieuwert er vandaag niet zoveel op te lopen. We stoppen nog even bij de drakenbrug om wat te drinken en op adem te komen, want in 35 graden fietsen is best pittig. Daarna moeten we de fietsen de drakenbrug over tillen om ons pad te vervolgen.

IMG 10801 (320x240)IMG 11021 (320x240)

We zijn iets te vroeg bij het vertrekpunt van de bamboevlotten maar we kunnen daar wachten in de schaduw. Het zweet blijft maar stromen, je moet hier heel wat drinken om je vochtgehalte op peil te houden. Heerlijk relaxen op zo'n vlot. Je zit heerlijk in een stoeltje onder een parasol en kunt lekker om je heen kijken en genieten van het karstgebergte. We hebben een route genomen die minder toeristisch is, daarom moet je wel wat verder fietsen maar het is ook wel de moeite waard. Hier is de rivier niet overladen met vlotten en kun je nog echt genieten van de natuur om je heen. Na anderhalf uur hebben we ons eindpunt bereikt in een wel heel toeristisch gedeelte en dan maakt het ons dubbel blij dat we de moeite hebben genomen om een stuk hogerop op te stappen. Hier krioelt het werkelijk van de vlotten en lawaai makende Chinese toeristen.

We moeten even wachten op onze fietssleutel voordat we weer op de fiets kunnen. Het fietsen is wel pittig maar ook wel heel leuk. Noa en ik doden de afstand door heel vervelende liedjes van Frans Bauer ten gehore te brengen.

Bij het guesthouse nemen we eerst wat te eten. En wat hebben ze? Ja hoor, zelfgemaakte frietjes met pindasaus, uitjes en mayonaise. Lékker! Rieuwert probeert zijn slipper te tapen om het zo nog een paar dagen uit te houden en Noa rent direct naar het zwembad waar wij haar later ook eventjes vergezellen om af te koelen. Wij gaan daarna nog even heerlijk zitten lezen in de relaxgarden.

Als avondeten nemen we kipcurry uit een kleipotje, wederom heerlijk. De kinderen gaan allemaal nog wat zwemmen en spelletjes doen en wij gaan allemaal wat bij elkaar zitten en drinken en kletsen wat voordat we naar bed gaan.

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!