Artikelindex

Ola de cheeta
Dinsdag 15 juli 2014. Tsitsikamma National Park, Zuid Afrika.

We nemen afscheid van de honden, en gaan op aanraden van gastvrouw Juanita naar Daniel's Cheetah Project. Ze hebben er een kweekprogramma voor katachtigen die met uitsterven zijn bedreigd. We krijgen een rondleiding van een uur en zien stokstaartjes (niet echt hun doelgroep maar ze worden afgezet wanneer hun baasjes ze beu zijn als huisdier), cervals, caracals (Afrikaanse lynx), luipaarden (eindelijk, al tellen deze niet mee voor onze echte Big Five). Hoewel ze in gevangenschap leven blijven de luipaarden hun instinct behouden, ze focussen duidelijk de jongens (zogezegd de zwaksten in onze groep) vanuit hun kooien.

Er zijn ook twee leeuwen, geboren bij een andere kweker in gevangenschap. Deze vroeg hulp bij het groot brengen toen de moeder van de welpen overleed, maar toen later bleek dat ze gekweekt waren voor de jacht (niet zomaar de jacht maar voor de manier van jagen waarbij de schutter gewoon buiten de kooi staat en de leeuw in de kooi vanop enkele meters ver neerschiet) werden de leeuwen hier gehouden. Leeuwen zijn niet bedreigd in Zuid Afrika, en zeker in gevangenschap zijn er veel. In Addo NP bijvoorbeeld zijn een zestal leeuwen en de vrouwtjes krijgen anticonceptiva want mochten er meer komen zouden de andere diersoorten bedreigd worden.

1304708 (320x240)

Op het einde van de toer mogen we in de kooi van cheeta Ola. Superspannend, we horen dat de cheeta de enige soort is die echt kan worden getemd, terwijl de andere soorten enkel gewoon kunnen gemaakt worden aan mensen. Ola kijkt niet op van onze aanwezigheid, ze ligt in de zon en wanneer we haar elk om beurt mogen aaien begint ze te spinnen en rolt ze op haar rug om te spelen. Toch ben ik blij dat we allemaal heelhuids weer buiten de kooi staan.

We rijden verder richting Tsitsikamma National Park. Het begin van de weg gaat langs sinaasappel- en citroenplantages. De plukkers zijn aan het werk en vrachtwagens met geplukt fruit rijden naar de verwerkende bedrijven die we her en der voorbij rijden. Eens op de ons ondertussen bekende N2 autoweg langs de kust aangekomen, vliegen de kilometers voorbij. Aan de ene kant zien we de oceaan en aan de andere kant de baviaankloofbergen.

We zijn al om één uur 's middags bij Storms River Rest Camp. Ons huisje is nog niet helemaal gepoetst maar we mogen picknicken op het terras. Daarbij worden we in het oog gehouden door een rock dassie (een soort bever) die elke kruimeltje dat vooral Louis laat vallen opeet. Zou handig zijn thuis, nu lopen we constant te stofzuigen. Ons huisje heeft het mooiste uitzicht dat je je kan inbeelden! Zicht op zee, woeste golven beuken slechts een paar meter verder in op de rotsen. Het Titsikamma NP beschermt tachtig kilometer kustlijn en de aangrenzende bossen en wij slapen er straks middenin!

1304711 (320x240)1304713 (320x240)

Het is nog vroeg, dus we besluiten nog een wandeling te maken. We kiezen voor de Storms River Mouth Trail, een pad van twee kilometer heen en terug langs de kust door het bos naar de monding van de Storms River in de zee. Het pad is aangelegd en niet moeilijk, en leidt naar een 77 meter lange hangbrug over de riviermonding. Dit is geen uitdaging, dus we volgen het bordje dat wijst naar een uitzichtpunt. Nu wordt de wandeling pittig, we stappen een klein half uurtje behoorlijk omhoog. Emiel loopt zoals altijd meters voor ons uit, die kan alles aan en ook Louis van net vier stapt het hele stuk omhoog. Boven hebben we een prachtig zicht over de zee en de kustlijn! We maken tijd voor een appeltje en gaan terug. We steken de hangbrug opnieuw over, en ook de twee andere bruggen die er hangen en stappen naar ons huisje.

We hebben geen zin om het park weer uit te rijden op zoek naar een supermarkt, dus we houden het bij de camp shop. Groenten zitten niet in het assortiment, dus buiten enkele tomaten die we nog hebben van gisteren wordt het een groenteloze BBQ. Met het geluid van de zee op de achtergrond kijken we de rest van de avond naar de hoogtepunten van het WK op de ondertussen vertrouwde sportzender.

 

Ottertrail
Woensdag 16 juli 2014. Tsitsikamma National Park, Zuid Afrika.

We hebben allemaal goed geslapen, met de geluiden van de golven op de achtergrond. Hoewel, achtergrond is misschien niet het juiste woord, ze overheersen alle geluiden en ik dacht bij momenten dat het keihard aan het stormen was.

Om halftien zijn we klaar voor het echte werk, we stappen de Waterfall Trail, het eerste deel van de Ottertrail. Dit is een meerdaagse trektocht langs de kustlijn, waarvoor slechts een beperkt aantal stappers per dag een vergunning krijgen. Het eerste deel, 3.2 kilometer naar een waterval is wel open voor iedereen, en dat deel gaan we (heen en terug 6.4 kilometer) stappen.

1304718 (320x240)

Gedurende een half uur kronkelt het pad omhoog en omlaag door het bos. Meestal hebben we zicht op de rotsige kust. Het gaat vlot, de jongens lopen voor ons uit en wij genieten van het zicht. De oceaan ziet er op elk uitzichtpunt anders uit maar overal even indrukwekkend. Zo'n golven hebben we nog nooit gezien. Maar dan stopt het pad plots en de gele pootjes die de weg aangeven lopen verder over de rotsen. We moeten van rots naar rots springen en klauteren. Dit is het perfecte pad om de jongens gemotiveerd te houden. Emiel vindt het superleuk, en heeft geen hulp nodig. We moeten hem af en toe intomen want hij verdwijnt steeds uit ons zicht. Louis moeten we dikwijls van de ene rots op de andere zetten. We kunnen zijn handje geen moment los laten want ook hij vindt het geweldig en springt op de rotsen. Zonder daarbij na te denken of hij het wel gaat halen, daarvoor zijn wij er toch? De arm waarmee ik hem vast hou lijkt na dit stuk wel tien centimeter langer!

Na de rotsige deel nemen we een fruitpauze, op een rots enkele meters boven de zee. Soms spat het water in ons gezicht. We gaan verder en wanneer enkele parkwachters ons in de andere richting kruisen noemen ze Louis de jongste stapper ooit op het pad. Net voor de waterval stappen we opnieuw over de rotsen en dan, sneller dan verwacht zijn we er!

 1304721 (180x240)1304724 (320x240)

De waterval stort zich naar beneden net voor de rivier de zee in stroomt, dit is alweer een prachtig plekje. We eten onze meegebrachte lunch op zittend op de rotsen. Louis is moe en zeurt een beetje, dus we vrezen dat het een moeilijke terugtocht zal worden. In het begin is dat effectief zo, we moeten hem voortsleuren, ik draag hem zelfs een stukje. Maar hij vindt zijn tweede adem wanneer we opnieuw de rotsen over moeten en hij stapt de rest van de wandeling zelf uit. Het zicht op de auto die we al van heel ver zien staan (en de belofte van nog eens een cadeautje uit de cadeautjeszak) geeft hem vleugels. Terug bij de auto gaan we als beloning voor onze stappers een ijsje halen in de kampwinkel.

De rest van de namiddag spenderen we in en rond ons huisje. Geen idee waar ze het vandaan halen maar Emiel en Louis hebben nog bergen energie. In no time staat alles op zijn kop. Gelukkig is er plaats genoeg, met een eigen slaapkamertje voor de kinderen. We eten nog heel lekker in het restaurant van het kamp, een aanrader zeker in vergelijking met de restaurants in de andere parken waar we al hebben gegeten.

Reacties  

#2 RE: Kaat en Dirk trekken met twee zoons door Zuid Afrika 2014Kaat 23-08-2014 22:07
Ik veronderstel dat jij Senta bent... Dan kan ik geloven dat ons verhaal herkenbaar is, ik heb nogal wat inspiratie uit jullie Zuid-Afrika reizen gehaald. Bij deze bedankt, we hebben een fantastische vakantie gehad en wie weet combineren we één van de volgende jaren het Oosten van Zuid-Afrika met Mozambique :-).
Kaat
#1 Herkenbaar!ZIMMOD 19-08-2014 19:13
Wat een herkenbare reis! We hebben nog steeds zeer goede herinneringen aan Zuid-Afrika en de kinderen hebben het nog steeds over Timon, Pumbaa en Mufasa!!

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!