Artikelindex

Tijd vliegt als je lol hebt
Zondag 7 februari 2010. Nederland.

Tijd vliegt als je lol hebt. En dat hebben we gehad, zeg! Maar de vakantie zit er nog niet helemaal op. Naast de 9000 kilometer die we nog af moeten leggen de komende 24 uur hebben we ook nog de Rosebank Market op het programma staan in Johannesburg. Dit is een traditionele markt die elke zondag op een vrij ontraditionele plaats wordt gehouden: de parkeergarage van de Mall of Rosebank (50 Bath Avenue, Rosebank, Randburg, Gauteng 2196, South Africa).

Om zes uur ging de wekker, zodat we om zeven uur konden vertrekken met de taxi naar het vliegveld. Om 6.30 uur belde de receptie dat de chauffeur er al was… Ondanks tweeënhalve week in dit fantastische land hebben de relaxte houding nog niet helemaal overgenomen en schieten we spontaan in de stress. 'Maar we hadden toch afgesproken dat we om 7. 00 uur worden opgehaald?', stamelen we in de telefoon. 'Relaaax', klinkt het aan het andere eind van de lijn, 'just come down whenever you are ready'. O ja, we zijn nog steeds in Afrika!

altVoorafgaand aan de vlucht met Manog naar Johannesburg zagen we een bijna drie meter hoge Zakumi (de mascotte van het WK voetbal 2010). Za in Zakumi staat voor Zuid-Afrika en Kumi betekent in veel Afrikaanse talen ‘tien’. En voor diegenen die hem niet direct kunnen plaatsen in de fauna van Zuid-Afrika… Het is een vrolijk voetbalgek luipaardje.

Op het vliegveld van Johannesburg stond de parkeerservice van Maarten al weer netjes te wachten met ‘onze’ auto, die natuurlijk wel even netjes was gewassen en schoongeboend. Geen overbodige luxe na onze 2.500 kilometer durend avontuur met crackers, chocola, gummiberen, appelsap, water en croissantjes. Met de auto direct door naar de Rosebank market voor een blik in het leven van de Zuid-Afrikaanse vlooienmarktbezoeker. Het nadeel van het houden van een markt in een parkeergarage is, je raadt het al: weinig parkeerruimte. Maar na vijf minuten rondrijden toch een gaatje gevonden en hop naar binnen.

Het was een bonte uitstalling van kraampjes van de meest uiteenlopende artikelen en etenswaren. Van traditionele kleden en gewaden en schitterende kleurige schil tot Engelser dan Engelse kraampjes waar je klokken kon laten repareren, familiewapens kon laten ontwerpen (en registeren) of van een high tea kon genieten. Voor Meine werd de aanblik van dit moois iets te veel en hij vertrok per express naar Dromenland.

Lieuwe liet deze trein aan zich voorbijgaan en wandelde gezellig met ons mee langs de kraampjes. Zijn interesse lag vooral bij de grote collectie Vuvuzela’s totdat hij het springkussen in het vizier kreeg. Als een pijl uit een boog schoot hij  door de drukke gangpaden recht op zijn doel af. 'Papa, mag ik op de springkussen?' Voor vijf Rand per tien minuten kon Lieuwe zich de blaren onder de voeten springen. En hij deed een serieuze poging: 25 Rand later was de energie écht op! Na de laatste (erg leuke) souvenirs en een heerlijk broodje boerenwors weer in de auto gestapt en terug gereden naar het appartement van Maarten. De jongens vonden het heerlijk om weer 'thuis' te zijn; parkeren in de parkeergarage en met de lift omhoog naar het appartement. Meine was er zo aan gewend geraakt dat hij vanochtend (het is nu woensdag 10 februari als we dit schrijven) toen we in de gang stonden de jassen aan te doen op de weg naar de crèche riep: 'Met de lift, met de lift, met de lift!'. Grote teleurstelling toen de deur openging en hij meteen de grond buiten zag.

altHet appartement was voor ons de perfecte plaats om ons te reorganiseren. De rugdrager en nog wat spullen waren in Johannesburg achtergebleven en die moesten natuurlijk wel terug naar Nederland. Iedereen nog even lekker douchen of in bad en daarna nog even plat om wat te rusten voor de lange vlucht terug.

Tegen half acht zijn we met de auto richting vliegveld gereden. Het was inmiddels wel écht donker en dat betekent extra goed oppassen in het verkeer. Op de route van Sandton (Johannesburg) naar het vliegveld liggen twee kruisingen die erg populair zijn bij carjackers en dat maakte dit ritje extra spannend. Volgens de locals zijn de carjackers pas actief na een uurtje of tien, maar we hebben het risico maar niet genomen. Zul je zien… Treffen wij nét weer die éne carjacker die geen klok kan kijken. Dus op de bekende plekken bij rood licht vroeg afremmen en nooit helemaal tot stilstand komen en geconcentreerd om je heen kijken met je voet op het gaspedaal. Niets aan de hand. Maar toch een apart gevoel.

Op het vliegveld weer heerlijk decadent de auto afgegeven bij de parkeerservice en vervolgens ingecheckt voor de lange vlucht naar Parijs. Het vliegveld op Johannesburg is onlangs vernieuwd en het shopping centre (open tot 22:00) is helemaal super. Onze laatste Rands hebben wij besteed in ‘Out of Africa-kids store’ aan een hele mooie grote leeuw voor Teije. Lieuwe had al zo’n leeuw van zijn oom gekregen, Meine had er nu één gekregen. Ja, dan kan Teije natuurlijk niet achterblijven. O ja, nog een tip. Als je naar Zuid-Afrika gaat, al je bonnetjes van goederen (kleding, souvenirs, etc.) bewaren, want met betrekkelijk weinig moeite krijg je hiervan 14% BTW terug, direct bij de grens. Leuk, toch?

Met de kids mochten we als één van de eersten boarden, wat toch wel prettig is, aangezien het even duurt voordat je geïnstalleerd bent met de kids. De jongens meteen samen in één stoel gezet met de laptop voor hun neus met Pieter Post en de Piratenschat. Onderstussen waren wij druk met het opbergen van de handbagage en het standby leggen van belangrijke zaken als truien, vochtige doekjes, zaklampje, leesboeken, appelsap, speentje voor Meine, knuffeldoekjes, knuffelbeesten en een klein assortiment speelgoedjes. Een blik opzij leerde ons dat Lieuwe weinig van de take-off zou meemaken; hij lag heerlijk te pitten in de stoel boven op Meine die met een vermoeid gezicht duidelijk gebukt ging onder het zware hoofd van zijn oudere broer.

altalt

Gelukkig was het geen volle vlucht en de erg attente Air France stewardess ging op eigen initiatief druk met mensen aan de schuif, zodat wij al voor de take-off drie extra stoelen kregen. Echt super! Nu konden Lieuwe en Meine lekker languit slapen. Dat deden ze vervolgens ook voor een uurtje of zes. Daarna moesten we ze nog een kleine 3,5 uur bezighouden voordat we in Parijs waren. De piloot liet het bordje ’stoelriemen vast erg lang branden, zonder dat we ook maar een beetje turbulentie voelden. Dat was minder, want 3,5 uur stilzitten na zes uur slapen in een vliegtuig is niet echt een succes met de jongens.

De overstap in Parijs moest razendsnel (1 uur en 10 minuten). In deze tijd moet je naar de andere kant van het vliegveld lopen. Zonder buggy, want die krijg je in Charles de Gaulle mooi niet bij de gate. Door de douane en snel weer opnieuw door de security check en hop aan boord voor de laatste 45 minuten vliegen.

De hoofdstewardess op deze vlucht was meteen verliefd op onze jongens en na een voet over de drempel gezet te hebben mochten ze meteen een blik werpen in de cockpit. Meine kreeg zelfs een stukje ontbijtkoek van één van de ontbijtende piloten.

Eenmaal op onze plaatsen sliepen ze allebei voordat we opstegen. Toen we na de landing weer bij de gate stilstonden werd Lieuwe wakker en vroeg: 'Wanneer gaan we nou vliegen?' Hij was duidelijk opgelucht toen we vertelden dat we er al waren, want hij wilde zo snel mogelijk naar Teije, Beer en Belle. En wij trouwens ook.

Op Schiphol werden we verwelkomd door Teije die samen met opa de Nederlandse kou had getrotseerd. Nog één klein oponthoud; onze tassen waren kwijt. De korte aansluiting in Parijs hadden wij wel gehaald, maar onze tassen was het niet gelukt. En bij de 'Lost bagage'-balie was het aardig druk met mensen die op hetzelfde vliegtuig vanuit Johannesburg gezeten hadden.

Het weerzien met Teije gaf gemengde gevoelens: Wij vonden het super, maar Teije wist het nog niet zeker. Eenmaal op de arm begon hij direct te huilen en één blik op opa toverde direct weer een grote lach op zijn gezicht. Hmmmm. Dat hadden we niet gedacht. Nou ja. Hij had het in ieder geval goed naar zijn zin gehad. Even later ging het al wat beter, maar je zag dat hij heel duidelijk gefocust was op opa en oma.

altMet de auto terug naar Utrecht (Utrecht, Nederland welteverstaan) en thuis aangekomen stonden alle knuffels van de jongens op de vensterbank van hun slaapkamer naar ze uit te kijken. Met brede glimlachen stapten ze uit de auto en renden ze naar binnen om eerste Beer en Belle een knuffel te geven en daarna direct naar boven, naar alle knuffels. Vervolgens met een collectie knuffels naar benden en snel de speelgoedbakken open en de duplo ton op zijn kop: We zijn weer thuis!

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!