We zijn ongedeerd
Dinsdag 14 februari 2012. Bangkok, Thailand.

Het is weer tijd voor een verslag vanuit het verre oosten... Allereerst voor allen die zich misschien ongerust maken door de nieuwsberichten over enkele explosies afgelopen maandag in het centrum van Bangkok, wij zijn ongedeerd! Terwijl wij ons vorige verslag aan het schrijven waren, hoorden wij diverse harde knallen gevolgd door sirenes. Zelfs in een rumoerige stad als Bangkok valt dat op.

We vroegen ons al af wat het zou zijn. Toen wij even later een e-mail van onze buren ontvingen met de vraag of ons niets mankeerde, zijn wij direct het nieuws gaan bekijken. Het bleek een kwartier van ons hotel vandaan gebeurd te zijn. Ons hartje begon wel even sneller te tikken nu het allemaal zo dicht bij kwam en we nog drie dagen hier zouden zitten. Na wat overleg met elkaar besloten wij ons in ieder geval online bij de ambassade in Bangkok te registreren en de volgende ochtend telefonisch contact met ze op te nemen. Na dit gesprek bleek het advies 'waakzaamheid te betrachten' wat ze afgelopen maand hadden gegeven ongewijzigd. De spanningen waren daardoor iets gezakt en we besloten daarom ons verblijf in het centrum niet te staken. We waren hier namelijk ook met hetzelfde advies naar toe gekomen. En volgens het nieuws lag één verdachte zonder benen in het ziekenhuis, een ander was opgepakt op het vliegveld en de ander was gevlucht naar Maleisië. Maar uiteraard houden wij oren en ogen geopend...

Deze dag beginnen wij met een stevig ontbijt op Kao San Road. Wij hadden van verscheidene personen vernomen dat wij niet te veel bagage mee moesten nemen voor onze reis door Thailand omdat op deze plek genoeg winkeltjes zijn die kleding, schoeisel, reistassen, etc. verkopen. Echter zijn wij op een reistas en een zonnebril, jurkje en jumpsuit voor Chiara na niet echt geslaagd. Het is denk ik allemaal net niet onze smaak of maat.

Halverwege de lange straat waar veel toeristen te vinden zijn, lopen wij een vrouw tegen het lijf die een aantal vogelkooitjes bij zich heeft. Als wij niet van ons graatje gaan op deze enorm warme dag dan zijn het wel die ontelbare vogeltjes die gepropt zitten in een veel te klein kooitje. Wij besluiten daarom voor honderd Baht een goede daad te verrichten en een aantal van deze beestjes weer van hun vrijheid te laten genieten. En volgens die mevrouw zal het ons geluk brengen, maar dat is voor ons een bijzaak. We lopen nog door een paar steegjes en bekijken wat winkeltjes en gaan rond lunchtijd wat verkoeling opzoeken in onze hotelkamer.

Nadat wij alle drie een middagdutje hebben gedaan, nemen wij eind van de middag een taxi naar Wat Po om de liggende Boeddha te bekijken. Voor de tempel staat Chiara al met de vinger op haar mond ssst te zeggen en doet ze netjes haar schoentjes uit. Buiten wordt er door een aantal Indiase toeristen vriendelijk naar haar gelachen. Ze willen gelijk met haar op de foto. We zouden er geld voor moeten gaan vragen; overal wordt er naar haar gezwaaid, geroepen, krijgt ze een aai over haar bol, wordt er in haar wangen geknepen, krijgt ze een handje of wordt ze zelfs opgetild. Behalve dat optillen vindt ze alles prima.

Het is rond etenstijd en wij zoeken vlakbij de rivier iets te eten. We gokken het erop en halen wat bij een kar langs de weg. Eens kijken of onze magen daar tegen bestand zijn. Het is een heerlijke zoete soep met ei voor Chiara (een soort soto met ketjap) wat omelet en rijst met pittig gekruid vlees. We eten het op in het nabijgelegen park aan de oever van de rivier met uitzicht op de Wat Arun, waar Chiara eerder met een leeftijdgenootje wat chips heeft gegeten.

We willen terug naar het hotel met een taxi maar de chauffeur weigert ons te brengen vanwege het verkeer op de route. Pardon?! Voor Maurice (zelf oud taxichauffeur) is dit niet te begrijpen. Een tuktuk zien we niet zitten dus het wordt de benenwagen dit keer, want het is maar een kwartier lopen. Met google maps op de Ipad is de weg naar het hotel vinden een fluitje van een cent. In deze hitte zoveel inspanning verrichten zorgt echter voor veel trek, dus nemen wij onderweg vanuit een steegje nog een soepje en wat kippetjes mee die wij op de hotelkamer opeten.

We lopen wat achter met ons verslag maar de rest van onze belevenissen van de afgelopen dagen volgt hopelijk morgen.