Brr...
Woensdag 8 februari 2012. Ban Lung, Cambodja.

Gisteravond zijn we naar een prachtig idyllisch hotel gegaan: Tree Top Eco Lodge. Alles is van hout, tussen de toppen van de bomen prachtige hutjes (bungalows) voor twee personen. Alleen de hutjes lagen behoorlijk ver van elkaar, en het was zeker niet ‘Joep proof’. We hebben de jongens allemaal bij elkaar gelegd met babyfoon, maar het zat me helemaal niet lekker. Er komt er ’s nachts nogal eens een uit bed en dan over die houtenbruggetjes… Brr. Toen bleek dat ze (eco) geen warm water hadden en ik koud moest douchen, was ik er klaar mee. Van een mooi bord kun je niet eten en dit is niet geschikt voor de Dingemannen!

Natuurlijk toch de nacht in gegaan want de jongens konden we echt niet weer meenemen. Gelukkig is alles goed gegaan, heeft iedereen goed geslapen en werd Joep ook weer prima fit wakker. Waarschijnlijk toch wagenziek en daarna door de hitte en de vermoeidheid er niet doorheen gekomen. Nachtje slapen doet wonderen!

Na het ontbijt is Corné met Joep in de buggy op onderzoek gegaan en na een klein uurtje belde hij al: drie grote kamers met airco en warmwater en goedkoper dan waar we nu zaten. Ondertussen had ik de tassen al weer ingepakt, dus we waren rond tien uur vanochtend al verhuisd. De jongens vinden het hier (Lake Site Chheng Lok Hotel) heerlijk, er is ook ruimte om te spelen, het brood is goed, helemaal prima dus. Wout had het tegen het einde van de ochtend zwaar. Ondertussen hebben we wel geleerd dat je de dag ná een reisdag niet te veel aan ze moet vragen, maar toen Wout bleef mopperen en huilen hebben we hem voor een dutje weggelegd en dat deed ook wonderen.

Natuurlijk is Gerrie vandaag jarig, dus wij zaten om vier uur met ballonnen voor de skype klaar om een serenade cadeau te geven. Jammer, niet on-line. Dus eerst het dorp verkennen, eten en later nog eens proberen.

Het dorp is enorm ruim opgezet, grote brede saaie straten. Alleen een klein deel van het dorp toont leven in de brouwerij. Het toerisme staat hier echt nog in de kinderschoenen, maar dat vinden we nou juist gaaf. We zijn naar een winkel gegaan waar ze adventure tours aanbieden gerund door een Nederlands stel. De meeste reizigers komen naar (de provincie) Ratanakiri om (meerdaagse) trekkings door de jungle en naar inheemse stammen te doen. Het boekje doorlezend werd me al gauw duidelijk dat dat met de kleintjes niet ging lukken. Toen hebben we de eigenaar aangesproken en hij gaat nadenken over een Dingemannen tour! Liefst nog met overnachting in een dorpje bij een stam! Hij heeft het niet beloofd, hij gaat zien of het haalbaar en veilig is voor ons. Morgen mogen we terug komen en dan horen we of het door kan gaan. Hij zag het wel als een uitdaging dus dat is leuk. We konden daar ook weer brommers huren, dus staan er nu weer twee voor de deur. Het hele gezin geniet echt met volle teugen van die ritjes, daarbij is het uiterst handig want dan kunnen we morgen de omgeving weer zelf op ons eigen tempo verkennen.

Bij thuiskomst weer met ballonnen voor de skype… Gerrie niet thuis! Nou Gerrie, dat wordt billenkoek over twee weken!

Yeak Lom
Donderdag 9 februari 2012. Ban Lung, Cambodja.

De ‘reiskater’ (alles is te veel/mopperdag na een lange reisdag) hebben we gelukkig weer gehad, dus we gaan vandaag weer vrolijk leuke dingen doen. Na het ontbijt zijn we op de brommers naar Yeak Lom gereden, een kratermeer zo’n vijf kilometer buiten het dorp. Het ligt in de jungle en is prachtig rond, zo’n 800 meter doorsnee én (heel belangrijk): je kunt er heerlijk in zwemmen! Het water is net iets warmer dan bijvoorbeeld de Mekong en dat is heerlijk. Corné en Rens zijn schuin naar een steiger een stuk verderop gezwommen, knap hoor! Guus kan ondertussen enkele meters zonder bandjes zwemmen en wil zijn bandjes dan ook eigenlijk niet meer aan. Ik snap het ook wel want met bandjes om is het lastig salto’s maken in het water en op je handen staan. Omdat het water zo helder was en ik naast hem zwom mocht hij zonder bandjes: nou dat was feest! Hij springt ook met zijn broers van de steiger af alsof het niets is. Joep ging steeds meer mopperen en toen we naar huis wilden, zagen we een snel uitbreidende rode huiduitslag ontstaan. Hum, toch een virusje. Joep heeft ’s middags vier uur geslapen en werd gelukkig vrolijk wakker, onder de rode vlekken maar prima te pas.

Rik van het adventure tour bureautje (Dutch Couple) kan voor ons een twee daagse ‘Dingemannen’ tour de binnenlanden in organiseren. Hoera! Maar… we willen met Joep onder de vlekken niet de outback in, eerst maar eens zien dat hij zich lekker blijft voelen. We spreken af morgen weer even contact te hebben.

Ook nog naar de markt geweest, en daar nieuwe schoenen voor Joep gekocht. Hij mopperde steeds vaker wanneer hij zijn eigen schoenen aan moest. Arm kind, die waren gewoon te klein geworden. Joep snapt echt al heel veel van de taal, maar praat nog bijzonder weinig. Hij kan wel ‘khàwp jai’ zeggen (spreek uit: kop tsjai), heel schattig, dat betekent ‘dank je wel’ in het Laotiaans. Maar hier in Cambodja zeggen ze weer heel iets anders, dus niemand snapt hem.

We houden de berichtjes op het weblog allemaal bij, heel leuk om van jullie wat terug te horen. Dat het koud is missen we niet echt, schaatsen kunnen we volgend jaar ook wel weer en je kunt niet alles hebben. Maar dat het Hilgelo bijna dicht zit doet toch wel een beetje pijn, om maar niet te spreken van als er echt een elfsteden tocht zou komen! We wensen iedereen super veel ijspret en de elfsteden koorts kunnen we hier bij 35 graden zelfs voelen!

Ka Tieng waterval
Vrijdag 10 februari 2012. Ban Lung, Cambodja.

In de provincie Ratanakiri zijn veel watervallen te bewonderen. Vanochtend op de brommers naar de Ka Tieng waterval gereden (zo’n acht kilometer buiten het dorp). De grond is hier roest rood en de weg zo droog en stoffig dat wanneer er een auto passeert, je tijdelijk niets ziet door de oranje stofwolk. Gelukkig hebben we geen contactlenzen.

We passeerden rubberplantages en dorpjes met mensen die op de plantages werken, geen vetpot zullen we maar zeggen. We wilden koekjes kopen, maar de eerste drie winkeltjes verkochten alleen maar bier, cola, sigaretten en wat zeepjes. Gelukkig toch nog wat kunnen vinden. Nu de sultana’s en kapitein koeken echt op zijn, moeten we andere versnaperingen zoeken!

De waterval was mooi, je kon er achterlangs en Teun en Rens zijn helemaal rondgegaan. Met het zonnetje op het spattende water hadden we het gevoel dat Nina met ons mee danste! Al snel hadden de jongens het gezien, en aangezien het met Joep ook niet echt handig was, vonden wij het ook prima weer verder te gaan. De jongens hadden maar één doel: weer naar het kratermeer om te zwemmen. Dat was nog wel een eindje tuffen zodat Joep tussen Teun en mij ingeklemd en Guus tussen Corné en Rens ingeklemd een power nap namen. En eerlijk is eerlijk, de jongens weten wel wat leuk is! Wederom heerlijk gezwommen in het heldere water!

’s Middags school, groep één keek een filmpje, groep drie en vijf hebben lekker gewerkt, groep zeven is voor onbepaalde tijd van school geroyeerd.

Wat nog wel opmerkelijk is hier, is dat er met twee munten gewerkt wordt, Riel en USD. Je kunt bij de pinautomaat kiezen wat je wilt, maar in dollars mag je meer opnemen. Als je betaalt in dollars krijg je het wisselgeld bij de kleine bedragen vaak terug in Riel bij grotere bedragen krijg je USD terug en soms allebei. Ze rekenen heel gemakkelijk heen en weer en overal één USD is 4000 Riel en dat is best een eerlijke koers.

Morgen gaan we echt op avontuur! We gaan een nachtje in hangmatten slapen in een afgelegen dorpje in de jungle. Volgens Rik hebben ze nog nooit zo’n kindje als Joep (zo blank en blond) gezien! We nemen alleen een set extra kleren mee de rest blijft hier in het hotel. Ik heb er echt mega veel zin in en verwacht er echt heel veel van (misschien dom want dan kan het alleen maar tegen vallen).

Tweedaagse trekking
Maandag 12 februari 2012. Ban Lung, Cambodja.

Gaaf, gaaf, gaaf. We hebben de afgelopen 36 uur zo veel indrukken opgedaan echt ongelooflijk, ik zal proberen een deel daarvan te beschrijven.

We zijn met Darat onze gids gisterenochtend in de jeep vertrokken (ook Rens zei vanavond: was dat pas gisteren mama...). Al na een klein uurtje wachten kwamen we bij de rivier (Tonlé San), alwaar we met de boot verder zouden gaan. Omdat er nog twee toeristen meer mee zouden gaan moesten we even (is ruim begrip in Azië ) wachten.

Vlakbij stond een basisschooltje en omdat het pauze was kwamen er wat kinderen voorzichtig kijken wie of wat wij waren. Wat direct opviel was dat ze eigenlijk een beetje bang van ons waren. Joep liep vrolijk op hen af, maar zij weken achteruit. O dacht Joep, ook een leuk spel: dan ga ik er bij brullen als een leeuw en dan spelen we pakkertje… Grote hilariteit, maar iedereen bleef op afstand naar ons staan kijken.

Toen in de boot, na weer een klein uurtje varen kwamen we aan bij het dorpje waar we gingen overnachten. Er was veel bedrijvigheid op het strandje, mensen wasten zich, vrouwen haalden water in speciale kommen en kinderen speelden. Opnieuw was evident duidelijk dat wij vreemd waren, iedereen staarde op veilige afstand naar ons en al gauw was dat een erg grote groep geworden. Onze kinderen gingen ook direct zwemmen. Ze vonden het niet plezierig om overal aangestaard en gevolgd te worden, maar ja hielden we ze voor: wij komen ook naar hun kijken.

Darat ging proberen slaapruimte te organiseren in het dorp. Echter hij kwam terug en ging de hangmatten onder de boom ophangen waar we zaten te lunchen. Huh, zijn we niet welkom? Nou inderdaad, deze mensen hebben pas sinds kort toeristen (dus buitenlanders) op bezoek, en nog nooit heeft er iemand zijn kinderen meegenomen. Onze kinderen waren dus de eerste blanke kinderen die ze zagen (stel je voor dat ze dit als de norm gaan zien haha, vijf van die druktemakers, ik denk dat er maar snel een familie met twee lieve meisjes naar toe moet om een en ander recht te zetten).

Oké dan blijven we toch net buiten het dorp. Later op de middag is Darat nog eens het dorp ingegaan, en kreeg toen wel toestemming met ons in het gemeenschapshuis te verblijven. Dus wij ‘verhuizen’ van onder de boom, naar een huis op palen. Nog een rondje door het dorp gelopen, maar het was warm en de kinderen hadden er echt genoeg van om als aapjes aangestaard te worden. Dus terug naar het veilige huis. Alleen privacy heeft hier blijkbaar een andere invulling, dus de grootste waaghalzen kwamen gewoon in het huis bij ons kijken. Joep vond het buiten geweldig. Hij stoorde zich niet aan de horde mensen om hem heen, nee spande ze zelfs vaker dan eens voor zijn karretje als hij ergens op of af wilde. Er liepen honden, kippen en varkens los tussen de huizen door en dat vind Joep echt geweldig.

Wat mij zo opviel is dat echt jonge kinderen al de hele dag verantwoordelijk zijn voor hun broertjes en zusjes. Een draagzak om, jongere kind er in en gaan met die banaan. Vrouwen lopen veelal met hun borsten bedekt, maar sommige ook niet. Overal hingen kinderen aan de borst, en daarna werden ze dus gedropt bij hun oudere broertjes of zusjes. Ik heb geen ouder zich zien bemoeien met de kinderen. Opstootjes werden door de kinderen zelf geregeld. Ik vond het echt vervelend om te zien dat wat raddraaiers (natuurlijk jongetjes) kleine kinderen pijn aan het doen waren, zomaar omdat ze er zin in hadden en toch niets beters te doen hadden. Maar blijkbaar worden ze zo groot, de kleintjes huilden zeer kort en verscholen zich achter de rok van hun oudere broertje of zusje. Er stonden vrouwen van het dorp bij, ze keken er naar maar deden er niets mee. Uiteindelijk kon ik het niet meer aanzien en heb ik die raddraaiers weggestuurd. Slaat natuurlijk helemaal nergens op, waar bemoei ik me mee, maar goed.

Er is wel een schooltje voor basisonderwijs in het dorp, maar volgens Darat zien de meeste mensen daar het nut niet van in en gaan er veel kinderen niet naar school. Er is ook geen gezondheidszorg, Darat vond het aantal kinderen zorgwekkend groot en betreurde het feit dat ze dus ook niets van geboortebeperking en anticonceptie afweten. In het hele dorp is geen enkele wc, iedereen zoekt gewoon een plekje blijkbaar.

Corné was ondertussen door de burgemeester uitgenodigd bier te komen drinken: nee zijn vrouw mocht niet mee. Er was een begrafenisfeest in het dorp. Blijkbaar wordt je hier kort nadat je bent overleden voor de eerste keer begraven. Vervolgens heeft de familie een jaar de tijd om een mooi grafhuis te bouwen, zodat de ziel veilig kan worden gesteld. Als dat huis helemaal klaar is, wordt er een groot feest gehouden: de tweede begrafenis. Dat was dus nu aan de hand en we zagen dan ook heel wat dronken mannen. Corné was blij dat het etenstijd was en hij een goed excuus had zich uit de voeten te maken.

Darat maakte een smakelijke maaltijd op het kampvuur dat hij in het huis op de vuurplaats had aangestoken. De kinderen mochten later het vuurtje gaande houden, dus Darat scoorde punten bij de boys. We hebben dat bij het licht van het kampvuur en wat kaarsjes opgegeten en zijn daarna allemaal snel in onze hangmatten gekropen: moe van alle indrukken.

Ondertussen ging het feest vrolijk verder: trommels, gongs, gezang, gelal door een microfoon en harde muziek (blijkbaar was er wel ergens stroom in het dorp waar een enorme krakende geluidsinstallatie op aangesloten kon worden). Het begon pas echt vervelend te worden toen blijkbaar iedereen te moe of dronken was om zelf geluiden te produceren en er echt keihard horrorfilms afgedraaid werden. Dat duurde zo tot een uurtje of half vijf. Daarna is het heel even stil geweest en rond zes uur begint hier de dag. Daarbij was het ook enorm afgekoeld en hadden we het eigenlijk zelfs koud. We wisten wel dat het koud kon worden, maar als je met ruim 30 graden gaat slapen, leg je niet direct alle fleece truien klaar. Toen de kinderen ’s nachts wakker werden (waarschijnlijk van de kou dus), viel het niet mee met een zaklampje alles bij elkaar te zoeken en iedereen weer rustig te krijgen. Je snapt, we hadden ons een nachtje in de outback toch iets anders voorgesteld.

Darat bakte roereieren voor ons als ontbijt, en ondertussen sloeg iemand met een stok op een grote gong onderaan de trap van ons huis. Opstaan, dachten we nog haha, we zijn heus al lang wakker! Toen hij na een paar minuten weer op de gong ging slaan, wilde Rens geïrriteerd mededelen dat we het heus wel gehoord hadden. Nou nee Rens, dit zijn hun gebruiken en je hebt het maar aan te nemen.

Later stroomde het grasveldje voor ons huis helemaal vol met mannen: er moest vergaderd worden (en omdat wij in het gemeenschapshuis zaten deden ze het voor deze keer buiten). Er was een boom omgekapt door een naburig dorp en dat is illegaal, en ze gingen een plan smeden hoe dit probleem op te lossen. Heel bijzonder om zo’n vergadering gade te slaan!

Uiteindelijk vertrokken we met de boot. Later op een zandbank in de rivier gestopt om weer te zwemmen. Darat wilde ons nog door een volgend dorp leiden, toen ik de kinderen voorlegde dat te doen of terug naar ons hotel, kozen ze er unaniem voor terug te gaan naar ons hotel. Anderhalve dag was voor iedereen genoeg, het was zeer indrukwekkend, maar ook heel intensief! ’s Avonds als ‘beloning’ en goede afsluiting frietjes gaan eten.

Morgen geen gekken dingen en overmorgen gaan we naar Kratie, onze laatste stop voor Phnom Penh waar papa, mama en Gerrie komen!

Onderwijs in Cambodja
Maandag 13 februari 2012.

Darat is naast gids ook leraar Engels op een privé school. Het niveau van onderwijs op een openbare school is enorm slecht, de leerkrachten krijgen per uur betaald, en het kan ze niets schelen wie er wat leert in dat uur is ons verteld. Voor wie het betalen kan (250 USD per jaar inclusief uniform) kun je onderwijs volgen op de privé schooltjes waar het onderwijs wél op niveau is.

Het leek Darat leuk wanneer onze Teun wat met die kinderen kon spreken in het Engels. Dus wij daar naar toe, echt indrukwekkend om al die kinderen in lesbankjes te zien zitten en de juf in koor te horen herhalen (zoals zestig jaar geleden in Nederland). Alleen is het hier bloedheet, en is het lokaal helemaal open aan de zijkant. De klas daarnaast dreunt ook de meester na etc. Wat een oorverdovend kabaal!

Teun probeerde voor een klas te vertellen wie hij was en waar we vandaan kwamen, dat deed hij heel goed, maar ik kon het nauwelijks verstaan omdat de andere klassen zo veel herrie produceerden. Er was ook een Duitse vrijwilliger die de school met van alles helpt: website, Engelse les en medische zorg. Dus ik vroeg of hij arts was, nou nee zei hij maar hij deed zijn best om via vrienden (wel artsen) in Duitsland wat kinderen alhier te helpen.

Er was een jongetje met een ernstige huidafwijking nog zonder definitieve diagnose. Behandelen is vaak wat handiger als je een diagnose hebt… Het kind was al met zijn ouders naar Phnom Penh geweest voor betere zorg en diagnose stelling, maar het consult was zeer teleurstellend met een pot zalf zonder enige uitleg of diagnose afgesloten. Ik ben ’s middags terug gegaan om te kijken of ik iets wijzer zou kunnen worden. Ik heb het (ondanks een erg vriendelijk tolk helaas toch angstige) jochie onderzocht, ik heb ook foto’s van zijn huid gemaakt. Ik ga die nog even met de dermatologie overleggen, en dan hoop ik dat we een diagnose kunnen stellen. Een behandeling wordt vrees ik echt lastig, maar ik ga het zeker proberen. We hoorden ook van een gezin met vijf kinderen die heel graag daar naar school zouden willen gaan, maar het niet kunnen betalen. Ze wachten nu op geld van derden. Ik denk dat wij voor één van die vijf de 250 USD per jaar maar gaan betalen.

Verder zijn we er echt aan toe om verder te gaan. We hebben in en rondom Ban Lung alles gezien wat we wilden en nu hangen we een beetje rondom het hotel en vervelen de kinderen zich.

Weer terug bij de Mekong
Dinsdag 14 februari 2012. Kratie, Cambodja.

De minivan naar Kratie kwam ons weer keurig op tijd bij ons hotel ophalen (kwart voor zeven), daarna nog andere passagiers ophalen. Al gauw werd weer duidelijk dat ‘vol’een erg rekbaar begrip is. Omdat Joep een nogal ondernemend baasje is (?), is het in onze ogen geen doen hem de hele weg op schoot te houden. Wij kopen dus altijd zeven bus/trein etc kaartjes. De mensen hier snappen daar helemaal niets van, en de chauffeur wees ons zes plaatsen toe. Nou nee, ik heb zeven kaartjes betaald dus ik wil ook zeven stoelen. Om een lang verhaal kort te maken, er waren twee stoelen te weinig (dus twee kaartjes te veel verkocht) één meisje ging bij haar vriend op schoot, vier heren zaten op een bankje met drie stoelen. Wel lullig als Guus, Joep en ik dan zo’n zelfde bankje bezetten. Maar goed, we zijn te westers om ons wat dit betreft aan te passen, betaald is betaald en we willen (eisen dus eigenlijk) die stoelen. Maar goed er mopperde niemand, en na een prima rit van vier uurtjes waren we al in Kratie.

Nou dat was wat mij betreft geen liefde op het eerste gezicht. Echt bloedheet (we kwamen rond twaalf uur dus op het heetst van de dag aan), Corné deed zijn best een leuk hotel te vinden maar de leuke waren allebei vol. We zitten nu in een sfeerloos hotel met tl verlichting. De kamers hebben allemaal een dubbel en een enkel bed (dus driepersoons) maar omdat ze zo klein zijn konden we echt niet alles in twee kamers kwijt en hebben we er weer drie genomen. Voor airco en warm water moet je extra betalen. We hadden dat eerst niet door, dus de jongens stonden koud te douchen. Toen Corné het ging navragen moest hij eerst die ene dollar betalen, en toen kwamen ze het warm water aansluiten onder het mom van first you pay, than we deliver. Lekker, gezellig.

Het is wel fijn om weer bij de Mekong in de buurt te zijn. Dat voelt wel vertrouwd, die volgen we al onze hele reis, alleen in Ban Lung waren we even van haar route afgeweken. We zijn natuurlijk weer in de Mekong gaan zwemmen. Het water stond op sommige stukken zo laag dat het echt aanvoelde als warme soep, maar bij ruim 35 graden is het toch heerlijk om in het water te liggen. We kunnen de vervuiling goed zien, in Luang Prabang (ik schat toch zo’n 1250-1500 kilometer noordelijker), was de Mekong duidelijk schoner. Joep dronk er van, en een lokaal jongetje kwam ons daarvoor waarschuwen! Nou is het bijna niet te voorkomen, als hij zelf zwemt krijgt hij altijd wel iets binnen, maar vanochtend had hij wel weer dunne poep.

Irrawaddy dolfijnen
Woensdag 15 februari 2012. Kratie, Cambodja.

Vanochtend vroeg op om de Irrawaddy dolfijnen te spotten. Dat is een (uitstervende) dolfijnsoort die alleen in de Mekong leeft. Ik had me er niet te veel van voorgesteld, in Bali was het dolfijnen spotten een nogal lawaaierig gebeuren met veel boten die allemaal achter die beesten aandreven (bij zonsopgang dus dat maakte het toch een mooie uitstapje). Maar hier was het veel rustiger.

Aanvankelijk was er nog maar één ander bootje op het water, de kapitein heeft nauwelijks zijn motor aangehad, deed veel met de peddel om de dolfijnen zo min mogelijk te storen. We hebben ze allemaal goed kunnen zien! Ze komen om de paar minuten lucht happen en maken dan een sierlijke beweging boven het water (zoals in Bali). Echt leuk.

Daarna in de tuktuk weer terug naar het hotel, lunchen en dan je opsluiten op je kamer totdat de ergste hitte weer voorbij is. ’s Avonds als de zon al lang onder is, blijft de temperatuur nog boven de dertig graden hangen. Ik hoop eigenlijk niet dat dit zo blijft. Eigenlijk hebben we het hier wel gezien, maar we kunnen in Phnom Penh niet eerder in ons reeds geboekte hotel terecht, dus we blijven hier nog een dagje rondhangen.

Zoete koffie met ijs
Donderdag 16 februari 2012. Kratie, Cambodja.

Vandaag dus nog een dagje Kratie. Vanochtend weer brommertjes gehuurd en er op uit. Om het toerisme wat op gang te helpen is er hier in de regio een Mekong Discovery Trail opgericht met routes en bezienswaardigheden allemaal netjes uitgestippeld. Het ziet er gelikt uit op de posters, mooi logo, maar onderweg valt het zonder bewegwijzering niet mee de bedoelde route te vinden. We zijn met een veerpont de Mekong overgestoken en hebben rond getuft op de west bank. Absoluut mooi, echt authentiek Cambodja. Dat hadden we nog niet gezien, de ‘outback’ is toch weer heel anders dan de normale bewoonde wereld maar dan zonder toeristen.

Eigenlijk staat de tijd hier nog stil rond de jaren twintig/dertig met ossenkarren, ieder huis zijn eigen boerderijdieren, nauwelijks auto’s. Maar wel veel vrolijk (en verbaasd kijkende) zwaaiende mensen. We gingen ergens wat drinken, maar ze bleken alleen energy drank te hebben, nou Corné wilde dan wel koffie en ik thee. Ons Engels werd toch niet helemaal goed begrepen, en zo hadden we allebei een grote mok zeer sterke, gezoete koffie met ijs voor ons. Tja, en laten staan is ook zo wat. We hebben wel enorm gelachen omdat we in het Nederlands natuurlijk zeiden dat het echt niet te pruimen was, maar erbij keken alsof er niets aan de hand was. Ik probeerde Teun nog af te kopen: voor iedere grote slok een koekje, maar hij lachte en liet me mooi met de koffie zitten.

Op de terugweg had Corné (geheel in stijl van onze reis) een kapotte achterband. Gelukkig waren we weer heel dicht bij een fietsenmaker en werd de band snel geplakt. We moesten 2000 Riel betalen, minder dan vijftig eurocent! Corné heeft de beste man een flinke fooi gegeven, en het duurde lang voordat hij doorhad dat we ons niet vergist hadden maar dat het voor hem was. Nou die heeft een goeie dag! ’s Middags ons teruggetrokken op de hotelkamer, dutje, filmpje, lezen, beetje school, best wel vol te houden. Morgen naar Phnom Penh, de kinderen kunnen haast niet wachten!