Flitsend
Dinsdag 7 februari 2012. Cameron Highlands, Maleisië.

Als de zon op het hoogste punt staat, verruilen we het zwembad voor onze sedan en volgen we onze voorbanden naar Cameron Highlands. Een mooie route slingert ons de bergen in. We nemen een iets te duur hotel, de mannen gaan even fitnessen en de vrouwen proberen het indoorzwembad. Voordat de kinderen heerlijk in hun tentje gaan slapen, gaan we nog even voetballen in de gang.

Herman Finkers zei eens dat een relatie net als onweer is: het begint flitsend maar het eindigt altijd met gedonder. Wij aanschouwen vanaf ons één vierkante meter (!) grote balkon onder het genot van wijntje/biertje een prachtig onweer (zo'n 90 flitsen per minuut) ogenschijnlijk dichtbij echter zonder enig gedonder. Dit alles onder toeziend oog van de volle maan: onze eigen 'full moon party'.

Lang rijden
Woensdag 8 februari 2012. Kuala Tahan, Maleisië.

's Ochtends vroeg op pad (alhoewel we pas om half elf de auto starten). We beginnen met het bezoeken van een Anton Pieckachtige theeplantage. Prachtig al die glooiende bergen bedekt met een felgroen kleed van theestruiken. Rondleiding in de fabriek, de kinderen kijken de ogen uit en leren hoe theeblaadjes van de struik uiteindelijk in de supermarkt belanden. We nemen er een dikke chocoladecake en wanen ons vervolgens de nieuwe Sebastiaan Vettel als we de auto richting Tamar Negara racen.

Ongelofelijk veel aangeplante palmbomen langs alle wegen, deze zijn geplant ten koste van veel groen. Nog steeds komen we leeg gekapte bergen tegen en veel vrachtwagens die de bomen (traag) vervoeren. Het eindpunt is toch verder dan we dachten, gelukkig zijn de uitzichten tijdens de route erg aantrekkelijk. Een paar keer moeten we de weg vragen, of stoppen voor overstekende koeien of enkele gaten in de weg ontwijken. De wegen en het verkeer zijn overigens prima te doen hier, alleen moet je alert blijven. Met twee super lieve kindjes op de achterbank (of soms met gordel om(!) plots tussen ons instaand) arriveren we in Kuala Tahan. We zijn precies op tijd om met het gehele hotel mee te eten (leuke formule bij de Travellers Lodge). We praten nog even gezellig na met een stel Engelsen en Duitsers. Veel gereden, maar een mooie dag.

Superhiker Sven
Donderdag 9 februari 2012. Kuala Lumpur, Maleisië.

'Ergens in de Jungle!' zo ‘schreeuwzingen’ de kinderen. 'Daar woont een dikke vette aap!', vervolgen ze het liedje dat wij niet kennen. Toepasselijk, want na het traditioneel 'luchtbedje-leeg-laten-lopen' en 'tentje-opvouwen' en het betrekkelijk nieuwe 'achterbak-volduwen' zetten we koers richting het regenwoud annex jungle.

Sven, die normaal na drie meter 'ik-kan-niet-meer-lopen' er op z'n zieligst uitperst, ontpopt zich tussen de woudreuzen als een superhiker. Over wortels, onder boomstammen, trap op, steile paden af, niks is hem te gek. Z'n zus bekijkt het met een rode kop en lede ogen vanuit de patapum. We geraken bij de canopy, hoog in de bomen zijn een paar dunne loopbruggen opgehangen. Erg veilig allemaal en nu is onze superhiker helemaal door het dolle. Hij steekt zelfs z'n zus aan die mee rent over de planken.

We vervolgen de wandeltocht naar een zwemplek. Dit alles gaat vanwege de hitte gepaard met genoeg vochtverlies via de huidporiën. Heerlijk zwemmen we aldaar en zongedroogd keren we weer terug. In de jungle zien we wilde zwijntjes, varanen (of zijn 't nu leguanen?), een superspin en apen.

Dan knallen we richting Kuala Lumpur. Kinderen zijn inmiddels al zo gewend aan het warm houden van de achterbank dat ze allerlei tijdrovende giechelspelletjes verzonnen hebben. Ze worden er wel moe van en wisselen het af met heerlijk slapen.

Vlak voor Kuala Lumpur besluiten we toch maar door te rijden en in de hoofdstad zelf te overnachten. Zo gezegd zo gedaan. File in, hectiek in, maar we blijven rustig en vinden een net hotel.

Aandenken
Vrijdag 10 februari 2012. Kuala Lumpur, Maleisië.

Een goed begin is het halve werk moeten de ochtendgoden gedacht hebben. Inmiddels vast ochtendritueel is dat de kinderen hun tentjes bij het ochtendgloren verruilen voor het ouderlijk bed. Zo ook deze morgen. Sven giechelt zich suf met een zelfverzonnen hoofd-op-het-kussen-bonk spelletje. Plots gaat hij rechtop zitten en knalt in volle vaart naar achteren. Op zich leuk, was het niet dat mijn hoofd daar al lag. Een bloedende snee van een dikke twee centimeter door m'n wenkbrauw zal waarschijnlijk een levenslange herinnering aan deze mooie reis opleveren.

Na wat bammetjes met chocopasta (terug van weggeweest!) gaan we op zoek naar wat speelvertier voor de kinderen. Eerst nog even ons extra tentje ophalen dat we de eerste dag van onze reis bij het hotel hadden gestald. Maar de woorden 'even' en 'ophalen' passen niet in één zin wat betreft het verkeer in Kuala Lumpur. Frustratie bouwt zich op in ons laatste autoritje, maar uiteindelijk komen we met wat 'ja-sorry-we-moeten-nu-naar-rechts' en 'wat-nou-verboden-te-keren' weer terug bij ons hotel.

Nu echt opzoek naar speelplezier. Helaas is het hier geen Thailand of Cambodja (dit zeggen we wel vaker) en na drie(!) shoppingmalls hebben niet één wipkip, glijbaantje, ballenbak of iets dergelijks kunnen vinden. We proberen er het beste van te maken, maar het was niet een optimale dagbesteding. We skypen even naar beide ouders en gaan wel optimaal eten. De kinderen een blik witte bonen in tomatensaus plus wat wortelen (uit de ervaringsdoos) en vers sapje en wij heerlijke diverse Indische gerechten (voor 2,50 Euro). Als de zon morgen opkomt gaan wij een vliegtuigstoel warmhouden op weg naar een mooi -met palmbomen overgoten en voor ons bekend- Thais eiland.

Naar Taailand
Zaterdag 11 februari 2012. Haad Salat, Thailand.

'Tring tring'. Met grote moeite gaan de oogluikjes open als de 'wake up call' om 6.23 de nachtelijke stilte doorbreekt.  Gisteravond stad en land afgezocht naar gratis wifi. Het netwerk in het hotel lag plat, en ook andere grote netwerken gaven niet present. Juist op het moment dat we even moesten checken hoe laat de vlucht was en wat er thuis nu allemaal precies kapotgevroren was... 

Eerst een vlucht met een Airbus, dan een rit met een bus, dan een tocht met een boot en vervolgens een stukje met de pickup-tuktuk. Omdat niet alle vervoermiddelen naadloos op elkaar aansluiten, moeten we hier en daar de wachtmodus aanzetten. Oververhitting slaat dan snel toe bij the little ones. Dus duiken we (waar mogelijk) even de zee in voor wat afkoeling. Kleertjes uit en twee naakte dropjes spelen heerlijk met het kraakheldere zoute water. Dan roept Sven plots: 'ik moet poepen!' Nu doet hij dat wel vaker als hij alleen goudgeel vocht moet lozen, dus antwoord ik met 'prima joh, doe maar in de zee'. Even wat aandacht voor Zoë en vervolgens zie ik Sven staan, glunderend trots starend naar z'n dampende bruine creatie bovenop het puntje van een rots. Tja, wat moet je dan zeggen...

Al met al is het een volle dag reizen maar dan heb je ook wat. We komen aan in Haad Salat. vorig jaar eindigde de reis hier, ook nu vinden we het een prima plek om een week even Zen-achtig te genieten van zon, zee & strand.

Werken aan de taint
Zondag 12 februari 2012. Haad Salat, Thailand.

Gisteren was er alleen een bungalow met fan beschikbaar, hetgeen resulteerde in een warme nacht. Ja, beste mensen, het is hier 's nachts qua warmte een slap aftreksel van overdag maar nog steeds bloedheet.

's Ochtends beginnen we met een ontbijtje op het strand, de overhangende palmbomen geven nu nog lekker schaduw. Heerlijk rustig en de kids moeten afgeremd worden om niet direct het zilte nat te omarmen. Vervolgens werken we de hele dag aan onze 'taint'. Sven speelt de hele dag heerlijk afwisselend met water en zand, Zoë doet dat ook maar plaatst er nog even een middagslaapje tussen. Wij chillen lekker en beseffen dat we gelukkig zijn dat we dit kunnen/mogen doen.

Als de kinderen op één oor liggen, laat Esther zich nog even verwennen door een Thaise massage aan het strand.

Leela Beach
Maandag 13 februari 2012. Haad Salat, Thailand.

Gisteren verhuisd naar een kamer met airco dus heerlijk geslapen. Echter heeft Es wat last van ‘plaspoep’ met ondersteunende krampgevoelens in de buikstreek.

Vandaag huren we één brommer en cruisen letterlijk het hele (zeer groene) eiland over om in Leela Beach Wendy (weer) te ontmoeten. We blijven de hele dag daar op het strand en genieten van de momenten dat we even voor onszelf hebben terwijl Wendy met de kids speelt. De kinderen zijn echte waterratjes geworden. Heerlijk chill, gezellig en relaxt. Grappig dat we (vooral Es) Wendy de laatste maanden vaker zien dan toen ze in 020 'om de hoek' woonde. We cruisen weer terug naar onze bungalow en testen na het eten nog even de hangmat op de veranda.

Le chill
Valentijnsdag. Haad Salat, Thailand.

We leven hier van dag tot dag. Voordeel is de vrijheid aan keuzes, nadeel is dat we na een dagje Wendy bij thuiskomst tijdens het eten tussen neus en lippen door even gemeld krijgen dat we morgen de kamer uitmoeten. Dus op Valentijnsdag pakken we onze spullen nog een keer in en gaan we voor vijf Euro meer van een houten bungalow naar een betonnen luxe resort met zwembad, koelkast, satelliet tv, twee douches en een hoop dingen die we eigenlijk niet nodig hebben (maar soms wel lekker zijn).

We hebben de scooter nog één dag. De hele familie neemt plaats op de Honda en we cruisen naar Tong Sala. Daar ‘shoppen we till we droppen’, en dat is al snel in deze hitte. De kinderen houden zich goed ondanks rode koppies. Ondanks het snelle inkopen, komen we met tassen vol shirts, rokjes en andere snuisterijen thuis. Nog even spelen op het strand en oogjes toe in ons heerlijke supersize bed.

Vitamine truc
Woensdag 15 februari 2012. Haad Salat, Thailand

Vandaag 'pool day'. De kinderen omarmen het zwembad de hele dag. Onze taak bestaat voornamelijk uit het regelmatig aanbrengen van zonwerende crème. Genieten is wel erg gemakkelijk hier.

Net als gisteren doen we om vier uur onze vitamine-truc. Na het douchen kinderen op bed. Dora op de notebook verzorgt de entertainment, en wij verzorgen het innerlijk kind met mini-tomaatjes, wortels, mais en dergelijke. Ongemerkt eten ze alles in de staarmodus op. Normaal niet wenselijk, maar hier is het super. Het niet op peil houden van vitamine-, vezel-, eiwitten-, mineralenniveau van de kids is wellicht de snelst gemaakte valkuil op reis. Nu gaan we lekker eten aan het strand met een gouden bol als mooie ooggetuige.