Naar Thailand
Donderdag 7 februari 2012. Chang Mai, Thailand.

Net als voor een vroege dienst sliepen we ook hier onrustig met het oog op de gezette wekker. Toen om kwart over vijf Daan z'n gsm piepte zaten we beiden rechtop, maar het was een smsje van de NS over aangepaste dienstregeling vanwege de sneeuw. Aangezien voor vandaag veel vervoersmiddelen in de planning stonden maar niets van de NS hadden we niet zoveel aan deze informatie, behalve dat we daarna geen oog meer hebben dichtgedaan.

De meiden uit hun remslaap en hun tent getrokken (heerlijk van die kinderen die altijd vrolijk wakker worden, Novi ging gewoon verder met kletsen waar ze gisteravond gebleven was) en met alle bagage op naar de monorail. Het blijft leuk, soort Efteling gevoel en prachtig uitzicht over ontwakend Kuala Lumpur. Op Kuala Lumpur Sentral namen we de Aerobus naar de LCCT (Low Cost Carrier Terminal) van waaruit de vluchten van AirAsia vertrekken. Vijftig minuten rijden in een volgestouwde touringcar met een gewelddadige film op de tv, gelukkig waren de dames nog lekker suf van de slaap.

De koffer ingecheckt (25,2 kilo inclusief een literfles water die we erin hadden gestopt omdat we hem niet meer in de rugzak kregen, we hadden 25 kilo 'gekocht' dus dat was net goed) en de rugzak en slaaptentjes tas meegenomen aan boord. Voor het boarden heeft Tula zich vermaakt met een karretje terwijl Novi letters oefende (en daar de hele vlucht mee door is gegaan).

Een prima twee uur durende vlucht later (behalve dat ik tijdens de landing altijd groen word) waren we in Bangkok waar de vriendelijkheid ons meteen tegemoet straalde. We werden al voordat we erin stonden uit de douanerij geplukt omdat we van die leuke accessoires bij ons hebben (het is klein en blond en zwaait naar iedereen). Wij proberen graag allerlei soorten openbaar vervoer uit dus namen we naar ons hotel eerst de trein (soort bovengrondse metro, zo zie je meteen een hoop van Bangkok) en daarna de skytrain (zelfde idee) en na nog een stukje benenwagen kwamen we versleten en al aan in het Adelphi Grande waar we werden ontvangen met een koud nat doekje en een kopje ijsthee. Vette luxe, geweldige kamer, bijna een soort appartement met keuken en wasmachine/droger!

Ik ben met Novi en Tula het zwembad ingedoken terwijl Daan op de dokter wachtte, die zoals we al verwachtten mededeelde dat hij een flinke keel- en oorontsteking heeft (stop die zwembroek maar onderin de koffer) en meteen een paar zakjes medicijnen achterliet. Na het uittesten van de nieuwe badkamer (goedgekeurd) op naar de vlakbij gelegen supermarkt (Tula gaat nu beginnen aan de Thaise luiers) en daarna door naar het Emporium winkelcentrum (weer van die dure merken, ik durf niet eens te kijken) waar we aten op de vijfde etage in het foodcourt met prima uitzicht.

We trakteerden onszelf nog op een meeneemkoffie en legden de meiden snel op bed (het is hier een uur vroeger dan in Maleisië maar Tula staat nog op Kuala Lumpur tijd en was na het zwemmen eigenlijk al ingestort). We hebben voor Tula een babybedje op de kamer, maar omdat Novi's tent zo groot is hebben ze geruild en slaapt Tula gewoon in haar tentje en Novi in het (flinke) babybed inclusief schattig mini kussentje en dekentje.

Omdat Tula en ik nog op Maleise tijd stonden gooiden we om half zeven het eerste wasje al in de machine. De andere helft van de familie was ook bijtijds wakker dus namen we uitgebreid de tijd voor het luxe ontbijtbuffet, voor het eerst deze reis inbegrepen. Het is weer eens wat anders dan een boterham met jam eten op de kamer.

Met de skytrain gingen we naar het Chatuchak Park waar we fietsen wilden huren om een beetje wind te vangen. Blijkbaar zijn wij het park aan de compleet andere kant binnengekomen dan waar de fietsverhuur was, want pas heel veel slipperverslijtende kilometers later kwamen we de eerste (van vele) fietsende giebelende schoolmeisjes tegen op prachtige roze Hello Kitty fietsen. Novi was nog steeds enthousiast en wilde dolgraag fietsen, tja dan kan je als uitgeputte moeder met een dreumes op je rug natuurlijk niet opgeven. Uiteindelijk kwam de fietsverhuur in zicht, die dan ook wel meteen alles bood op twee wielen waar je maar om verlegen kan zitten. Novi zocht een fietsje met zijwieltjes en prinsessen uit, Daan een gewone fiets en ik een met kinderzitje achterop (helaas voor mij, de moederfietsen waren er niet in de Hello Kitty versie).

Het park bleek nog groter dan we al dachten, met heerlijk brede fietspaden en af en toe een boom midden in het wegdek. We vonden ook nog een gesloten en lichtelijk vervallen miniverkeersconcours, waar Daan langs een zijweggetje op fietste en we rotondes geoefend hebben, alleen dan op z'n Thais linksom natuurlijk. Novi vond het prachtig dat ze met haar eigen fietsje op de 'echte' weg mocht fietsen, thuis mag ze van ons pas van de stoep af als ze zonder zijwieltjes kan. Dit zou een mooi park zijn om dat te leren ware het niet dat je in deze temperatuur niet echt de puf hebt om er keer op keer achteraan te rennen. Voldaan dat we toch gefietst hadden, hebben we in het park geluncht en een roze taxi (Novi blij) terug naar het metrostation genomen (toen zagen we pas dat we echt heel erg ver gelopen hadden). Tula viel in de metro hangend op m'n buik in slaap maar werd helaas weer wakker toen we haar thuis op bed probeerden te leggen.

Wij zijn gaan zwemmen met de babyfoon mee maar ze wilde niet meer slapen, en aangezien wij het best fris begonnen te krijgen (zwembad vangt geen zon) sprongen we weer in de kleren om naar een museum te gaan. Geweldig om door de straten van Bangkok te slenteren, je kijkt je ogen uit naar mensen, winkels, voertuigen en stalletjes. Je kan alles op straat kopen en laten maken (we hebben voor veertig eurocent de losse bandjes van de kinderpetjes laten maken door een naaister op de stoep met een trapnaaimachine) en je ruikt op de ene hoek lekkere wierook en op de volgende hoek stinkend vuil.

Omdat we een half uur voor sluitingstijd aan kwamen zetten (het was nog best een eindje lopen ook al wonen wij in zijstraat 41 en ligt het museum in zijstraat 21) hoefden we niet te betalen. Het Ban Kamthieng House Museum is een traditioneel Thais houten huis op palen en laat de gebruiken uit het noorden van Thailand zien. Ik heb samen met Novi alle bordjes gelezen en daar een leuk verhaaltje van gemaakt. Ze deed erg leuk mee en maakte associaties met dingen die ze kent, grappig om die gedachtegang zo te kunnen volgen (bijvoorbeeld als ik het over bamboe heb zegt zij pandastok).

Bij thuiskomst heb ik via housekeeping een pannenset, strijkplank en strijkijzer gekregen (tja als je de wasdroger 's ochtends aanzet en aan het eind van de dag pas terugkomt dan ziet dat er best treurig uit). Voor de meiden pasta en een knakworstje gekookt en gezien het gebrek aan middagrust ging Tula's lichtje al vroeg uit en terwijl Novi nog een filmpje keek aten wij ‘magnetronthais’.

Onze avonden zijn echte rustmomenten aangezien je die gedurende de dag met kleine kinderen echt niet hebt. We hebben inmiddels een avondroutine van samen het budget bijhouden en plannen voor de volgende dag maken en ik schrijf elke avond een stukje over de dag en zet de foto's op de laptop als backup. We merken dat we al zoveel indrukken opdoen gedurende de dag dat we beiden niet veel behoefte hebben aan films of boeken maar het wel prima vinden om een beetje te internetten, met het reisverhaal bezig te zijn en onze reis verder uit te stippelen.

Dag twee in Bangkok hebben we gevuld met een bezoekje aan een snakefarm die bij het Rode Kruis hoort. Als je gebeten bent door een Thaise slang dan is dit de place to be omdat ze hier slangen melken voor het tegengif. Ondanks dat de dag voor Novi en mij al voor zevenen begonnen was waren we toch pas tegen half elf bij de snakefarm (twaalf rondes langs het ontbijtbuffet, insmeren, spullen pakken, naar de metro wandelen, metro en daarna nog meer wandelen op zoek naar de bestemming van vandaag) waar om elf uur een demonstratie was van het ‘gifmelken’ (ik had het steeds over een geit melken, beetje in de war).

Daarna nog een ronde langs alle slangen waarbij Novi trots was dat ze de bordjes begreep (met plaatjes: giftige slang, beetje giftige slang, niet giftige slang). Leuk om te merken dat ze alle informatie zo gretig opneemt al moet ik soms erg verzinnen hoe ik iets begrijpelijk uit moet leggen (slangenmelken voor het tegengif bijvoorbeeld).

Er was ook een hele expositie over slangen met uitgebreide informatie wat te doen als je gebeten wordt met daarbij heerlijke plaatjes van opgezwollen ledematen. Wederom vond Novi het machtig interessant. Als onderbreking hebben we op straat lunch gekocht en zijn in het Lumphinipark neergestreken om dit op te eten (Novi maakt tegenwoordig ook foto's, haar onderwerpen zijn niet allemaal even boeiend en ze mikt regelmatig mis maar dat mag de pret niet drukken). Daarna deed Tula een tukje in de wagen en hebben we een waterfiets gehuurd om met Novi de vijver over te varen.

Om half drie was er nog een slangendemonstratie die we graag wilden zien dus zijn we weer teruggegaan naar de snakefarm. Het allerleukste kwam op het laatst toen we zelf een slang om ons nek mochten voelen!

Voor de laatste keer vandaag naar het metrostation gestrompeld (onze slippers zijn inmiddels plat, we moeten nodig nieuwe kopen) en op naar huis. Daar is de helft van de familie in het zwembad gesprongen om wat te dollen, het jongste kwart ging in een als box fungerend warm bad zodat het resterende kwart de zich opstapelende strijk weg kon werken (feels like home).

Allemaal opgefrist moesten we toch weer de deur uit om wat te eten, maar tot ons grote geluk stond de hoteltuktuk klaar om ons naar het begin van onze lange steeg te brengen, dat scheelde weer wat.

Voordat we onze prachtige hotelkamer moesten verlaten hebben we de hele ochtend nog uitgebreid gebruik gemaakt van het ontbijtbuffet en het zwembad. Na het uitchecken (de receptioniste vroeg of onze bagage nog in de kamer stond, eh nee dit is alles) stond de huistuktuk weer klaar om ons vast een eindje op weg te helpen. Inmiddels ‘gedownsized’ tot één reistas, één handbagagerugzak, één slaaptententas en één buggy en met een vaste taakverdeling (Daan de rugzak en de reistas, ik Tula op m'n rug en de buggy uitgeklapt met daarin de slaaptententas tenzij we een trap op moeten dan klappen we de buggy in en draag ik die plus de tententas).

Bij de bagage dropoff woog de koffer 23,4 kilo, de rugzak 6,9 kilo en de slaaptentjes 4,5 kilo. Ik vind het meer dan genoeg en moet erg lachen om mensen met enorme koffers en het feit dat wij vroeger ook allebei een eigen koffer meenamen op reis, wat deed ik daar in vredesnaam allemaal in? In de metro had Tula al hangend een tukje gedaan (ze leert het nog wel dat slapen onderweg) dus op het vliegveld was het tijd voor lunch waarbij ik ontdekte dat de rugdrager ook heel goed kan dienen om Tula op een stoel vast te binden.

Met een kwartiertje vertraging konden we aan boord waarbij we gek genoeg hotseats op de eerste rij toegewezen hadden gekregen via de online check-in (waarvoor je normaal gesproken een toeslag moet betalen, Daan denkt dat het is omdat we iets van vijf vluchten geboekt hebben met AirAsia) dus als eerste erin en na een uurtje vliegen ook als eerste er weer uit.

Chiang Mai is best rustig als je net uit Bangkok komt en met het halve vliegtuig hebben we op een taxi gewacht (geen metro hier) om ons naar het guesthouse te brengen. Ondanks de dure airportlunch was het alweer tijd om wat te eten dus de spullen op de kamer gezet en aan de wandel totdat we tegen een foodcourt aanliepen waar we allemaal iets verschillends namen (en Tula at niks, die spuugt uitgekauwde hapjes uit als ze moe of boos is of iets lekkerders ziet. Ze heeft sinds drie dagen ook ontdekt dat ze heel hard en hoog kan krijsen als ze haar zin niet krijgt, wij worden er lichtelijk gek van want het is oorverdovend). Het leuke van een foodcourt is dat je eerst bonnetjes moet kopen, dan kun je elk bij een ander tentje wat te eten halen en weer ergens anders wat te drinken (Novi wilde een verse kokosnoot maar bleek het net als ik niet te drinken te vinden, de grapjas). Aan het eind lever je je niet gebruikte bonnetjes weer in en krijg je daarvoor geld terug. Het lijkt op ‘Dordt op je Bord’, alleen dan vele malen goedkoper. De meiden waren ernstig aan hun bed (tent) toe en wij hebben voor het eerst een 'buiten' dus zitten we op de veranda waaronder en rat zich tegoed doet aan Tula's etensresten die ik uit de buggy geveegd heb (niet zo slim dat geef ik toe).