Piemelcontrole
Woensdag 8 februari 2012. Yangon, Birma.

Inmiddels hebben we afscheid genomen van Inle Lake.

Zodra we terug in Yangon zijn, begint meteen weer de hectiek van alles regelen. Je kunt op dit moment in Myanmar niet op de bonnefooi reizen. Er is sinds de laatste positieve ontwikkeling in de politiek, een stroom toerisme op gang gekomen die men hier niet kan verwerken. Alle accommodatie zit vol, dus als je niet van tevoren plant, heb je een probleem.

Mijke en ik hebben besloten dat we graag de terugvlucht willen vervroegen. Maar om dat vanuit Myanmar te regelen, vergt engelengeduld, moed en doorzettingsvermogen. Internet werkt vaak niet of amper. Er zit geen kantoor van Emirates hier en je kunt nergens bellen naar het buitenland (maatregel van het regime). Na een flinke zoektocht en veel heen en weer geren, toch een internetshop gevonden waar ik via het internet kon bellen. Een uur later en na vier keer halverwege het gesprek te zijn afgekapt (en telkens weer opnieuw het verhaal moest doen), is het dan toch gelukt. Uiteindelijke conclusie; we komen aan op 8 maart. Later dan gehoopt, dus de komende weken proberen we het nog een paar dagen te vervroegen.

Okay, deel 1 geregeld. Vervolgens breekt het grote brainstormen los; blijven we nog hier of gaan we snel door naar Bangkok, Chiang Mai of toch naar Laos? We hebben besloten toch nog even hier te blijven om naar een pelgrimsoord in het Oosten te gaan en daarna naar Thailand. Al met al heeft dit ons bijna twee dagen gekost om dit te regelen. Niet fijn en het druist in tegen het vrijheidsgevoel dat je normaal hebt als je reist.

Na de regeldagen nemen we de bus naar ‘het pelgrimsoord’, de Golden Rock in Kyaiktiyo. Eerst worden we door een taxi gedropt op een busstation 45 minuten vanaf de stad. Het leek wel of hier nooit toeristen kwamen. Vanuit de bus wenkten Uma en Benk plechtig naar de toegestroomde mensenmassa die hier hun ogen uitkeken, terwijl ze ondertussen op hun betel-bladeren kauwden met de daarbij behorende rode tanden en bloedkleurige flatsen op de grond spugend.

Omdat de reis best lang zou duren, wilden we nog wat kopen voor onderweg. Omdat dit niet te krijgen was op het busstation, drong de taxichauffeur aan dat hij me naar een winkel wat verderop mocht brengen. Uiteraard mocht ik daarvoor niet betalen. Dit soort zaken kun je je bijna niet voorstellen in Nederland. Eenmaal met z’n allen in de bus, gaat ie er met een rotvaart vandoor.

Bij de stops van de bus ontmoetten we nieuwsgierige Myanmarezen die ons trakteren op maïskolven en overheerlijke watermeloen. Geld wordt niet aangenomen. Over-en-weer glimlachen des te meer.

Toen Myanmar nog Birma was (en Brits) reden de auto’s links. Eenmaal onafhankelijk van de Britten, besloot het regime dat men af moest van het koloniale verleden en dit doe je onder andere door rechts te gaan rijden. Er is alleen een probleem. Alle auto’s en bussen stammen van voor de switch. Hierdoor zit het stuur consequent aan de verkeerde kant en ziet niemand of er een tegenligger aankomt tijdens het inhalen. Hier heeft men wat op gevonden; je laat een arm schoffie voor te weinig geld aan de buitenkant van de bus hangen en deze kijkt of de weg min of meer vrij is, geeft dan de chauffeur aan dat hij kan inhalen om vervolgens min of meer door een tegemoetkomende bus van de bus te worden afgereden. Dit blijkt te werken, maar een relaxte reis is dit zo niet.

Benk is zo onder de indruk van de kunsten van de chauffeur dat hij het ook eens wil proberen. En Myanmar zou Myanmar niet zijn als dit ook zo maar kan. Benk wordt op de schoot genomen van de chauffeur en mag sturen en naar hartenlust toeteren (je merkte eigenlijk niet zoveel verschil tussen de frequentie van toeteren van beide heren). De chauffeur vond het fantastisch en ging ineens rustig rijden zonder in te halen, zodat hij lekker met Benk kon sturen. Dit ging zeker een half uur zo door en beiden vonden het geweldig. Eenmaal aangekomen in Kinpun (dat de basis is voor velen die de rots gaan beklimmen) worden we nog door de buschauffeur afgezet bij ons hotel.

De dag erna wagen we het erop. We hadden gehoord dat het afzien zou worden. Je moet namelijk eerst vanuit het dorp in een open vrachtwagen gaan zitten, die pas vertrekt als die uitpuilt van de mensen. De tocht naar het beginpunt duurt 45 minuten. Daarna is het een uur naar boven lopen. Omdat we gehoord hadden dat dit een helletocht zou zijn, maken we gretig gebruik van het feit dat er dragers zijn die de kinderen in een mandje op hun rug naar boven dragen. O zo blij dat we deze beslissing gemaakt hadden! Het was namelijk een uur lang echt steil klimmen zonder vlakke stukken.

Na flink zweten waren we er eindelijk; the Golden Rock. De gouden steen is een enorm rotsblok dat balanceert bovenop een berg en lijkt er ieder moment vanaf te kunnen rollen richting de vallei. Er zijn allerlei verhalen hoe dit wonder zou zijn ontstaan, maar iedereen is het er over eens; dit moet een heilige plaats zijn. In Myanmar wordt dit gezien als de meest heilige plaats van het land, waardoor alle boeddhisten hopen ooit de rots te mogen aanschouwen. Rondom de rots zijn kloosters en allerlei winkeltjes voor de pelgrims. Echt indrukwekkend vond ik de rots zelf niet maar wel de devotie van de pelgrims en de lokale bevolking.

In Myanmar mogen alleen mannen bij de echte heilige plekken komen omdat zij het dichtst bij verlichting zijn (vrouwen moeten eerst nog als man terugkomen, om verlichting te kunnen bereiken in hun filosofie). Dit houdt concreet in dat Mijke en Uma alleen op afstand naar de rots mogen kijken (Uma vond dat maar ‘belachelijk’). Zodra ik met Benk door de poort wil gaan om ons mannending te doen, word ik resoluut tegengehouden. Benk wordt meteen in zijn kruis gegrepen om te verifiëren of hij niet stiekem een meisje is (wat men hier altijd al aanneemt). Omdat hij door de luier heen niet helemaal zeker was, werd het een daadwerkelijke piemelcontrole. Na het aanschouwen van Benks piel, mochten we het heiligdom pas betreden. Echt hilarisch.

Benk was weer lekker hyper boven en we waren daarom extra blij met onze drager die zich als een prima nanny ontpopte en de hele tijd achter hem aanging. Toch kon hij niet voorkomen dat Benk de ergste driftbui ever kreeg op deze heilige plaats (hij wilde zijn luier niet verschonen). Dit was enorm gênant. Wat we ook deden, Benk bleef maar flippen. Je voelt je normaal al behoorlijk opgelaten als dit gebeurt, maar als Benk nu juist op deze plek met zoveel mensen om je heen staat de krijsen, voel je je behoorlijk machteloos.

Wij zijn blij dat we gekozen hebben nog wat langer in Myanmar te blijven. Het is echt een geweldig land. Lekker rauw en vies, de liefste mensen ter wereld, mooie natuur en er is genoeg te doen. Langzaamaan begint toch het besef door te dringen dat dit onze laatste dagen Myanmar zijn en de weemoed begint al toe te slaan.

De laatste twee dagen brengen we door in Bago en Yangon. Bago is niet echt indrukwekkend, maar toch wel aardig om dit gezien te hebben. Verspreid over de stad liggen allerlei tempels en kloosters. We zijn daar de Snake Monastery gegaan waar een 118 jaar oude slang woont die een reïncarnatie van een belangrijke monnik zou zijn. We vonden vooral het formaat van dit beest indrukwekkend.

Na al dit gereis afgesloten in Yangon in het Parkroyal hotel voor ‘slechts’ 150 euro per nacht, omdat er niets anders te krijgen was. Voordeel was dat we nu even konden relaxen met een zwembad en een goed restaurant. Morgen vliegen we naar Bangkok en zullen daar meteen op de nachttrein naar Chiang Mai stappen.

NB
Even een bericht voor de mensen die ons volgen op verrereizenmetkinderen.nl; Mocht je overwegen om te gaan tussen november en maart, bereid je dan goed voor. Regel de accommodatie van tevoren. (dit schaarste probleem zal alleen maar toenemen het komende jaar). En erg belangrijk; zorg voor een hoop kraakverse dollars (euro’s worden in Yangon nog geaccepteerd, maar daarbuiten niet) en bewaar deze in een metalen bakje. Er wordt namelijk enorm spastisch gedaan over de dollars; ieder biljet met een miniscuul vouwtje, stipje, vlekje of stempeltje wordt resoluut afgewezen en aangezien er geen pinautomaat is, travellerscheques waardeloos zijn en creditcard niet geaccepteerd wordt, heb je een megaprobleem. Bovendien is Myanmar best een duur land, waardoor je royaal moet budgetteren.