Don Det
Zondag 5 februari 2012. Don Khon, Laos.

Vandaag een heerlijk rustige dag op het eiland. Beetje zwemmen voor de deur, wat schoolwerk en een filmpje kijken. Tegen vier uur zijn we met een voor ons weer nieuw soort taxi, de zijspanbrommer, naar het andere eiland gegaan. Aldaar bleken de slippers van Wout uit het bakje te zijn gegleden. Shit, we willen niet dat de kinderen op blote voeten lopen. Dus snel nieuwe slippers gescoord. Helaas zijn deze wat stijf en doen ze volgens Wout zeer aan zijn tenen. Ik dacht eigenlijk zijn eigen slippers op de terugweg wel te vinden, maar helaas. Wout baalde er echt van (en toen hij moe werd zelfs een beetje verdrietig), maar toen ik hem zei dat ze dan waarschijnlijk door iemand gevonden waren die er nu een ander arm kindje héél blij mee kon maken, was het wel weer goed. Ahh.. Om Wout te helpen, heeft (natuurlijk) Rens uiteindelijk de stijve slippers aangehad en Wout die van Rens.

We hebben op Don Det een kort rondje gelopen en daarna hebben de kinderen daar nog een plons in het water genomen. Don Det heeft een leuk strandje. Verder is het inderdaad met name gericht op het uitgangsleven van jonge backpackers met veel harde muziek en drank. Goede keuze dat wij heerlijk op Don Khon zitten!

We hebben vandaag ook bustickets naar Ratanakiri geregeld, overmorgen gaan we naar Cambodja! Volgens de Lonely Planetlanet een tocht van zes uur, echter hier worden aankomsttijden van half drie tot half zes aangegeven. We gaan dus maar uit van einde van de middag, hopelijk gaat de friet wel lukken.

Rust
Maandag 6 februari 2012. Don Khon, Laos.

Vandaag alweer een heerlijke rustdag, zo druk met niets doen dat we niet eens aan schoolwerk zijn toegekomen…

Prijzencircus
Dinsdag 7 februari 2012. Ban Lung, Cambodja.

Vanochtend vertrokken naar Cambodja! Nou dat wordt een heel verhaal… Om acht uur vertrokken met de boot naar het vaste land (25 minuutjes) aldaar bleek de bus pas om half tien te vertrekken. Maar dat uur kon je goed besteden om alvast de grens formaliteiten (papieren) in te vullen. Huh? Ik dacht dat we daar straks aan de grens een uur de tijd voor hadden. Al snel werd duidelijk dat de meneer die alles ‘regelde’ er zelf ook niet armer van werd. Per persoon vroeg hij een dollar extra, maar de prijzen die hij noemde die ons aan de grens sowieso zouden worden gevraagd, kwamen niet overeen met de prijzen uit onze Loneley Planet. Dus dachten wij, daar zal hij ook nog wel flink aan verdienen. Daarnaast wist hij eigenlijk niets over de prijzen voor kinderen en kregen wij de indruk dat hij daar zomaar wat voor vroeg, voor 95 dollar zou hij voor ons alle zeven alles regelen, nou nee bedankt. We namen de gok en regelden niets bij hem en zouden het wel zien aan de grens.

Ondertussen werd duidelijk dat bijna iedereen wél met die meneer in zee ging en we kregen het toch wel een beetje benauwd dat we er bij de grens niet uit zouden komen en daar zouden staan met de kindjes. Francisco, ook weer daar met z’n gezin en David hadden wél bij die tussenpersoon het een en ander geregeld en vonden het erg amusant om ons te zien twijfelen. Aan de andere kant hadden ze ook zoiets van: stoer plan van die Nederlanders en waren ze zeer nieuwsgierig hoe dat af zou gaan lopen.

Tegen tienen gingen we eindelijk op pad en nog eens een uurtje later sta je dan (na natuurlijk eerst een kapotte bus) bij de Laotiaanse grens. Eerst betalen voor het stempel dat je het land wilt verlaten, dat is corrupt maar je kwam er niet langs zonder twee dollar per persoon te betalen. Wij lieten Guus en Joep even lachen en jawel: kinderen gratis! Dat was de eerste tien dollar in de zak gehouden ha ha. Volgende station: Health Check: veel formulieren invullen en dan een thermometer tegen je wang want je zou eens met koorts Cambodja in komen, een dollar per persoon dokken en klaar is Klara. Kinderen na een beetje lachen weer gratis: hoppa volgende vijf dollar bespaard. Het begon een sport te worden. Op naar de visa regelaars: weer veel formulieren, volwassenen 23 dollar, kinderen ‘gratis’, alleen vijf dollar per kind voor het stempel. Corné bedong voor veertien dollar vijf stempels, dus weer elf dollar bespaard. Als laatste de douane zelf, weer een dollar per persoon. We gaven gewoon maar twee dollar onder het kopje ‘kinderen gratis’, de man keek niet blij maar wij bleven braaf lachen, en jawel hij pikte het! Uiteindelijk voor 68 dollar in Cambodja in plaats van 95. Goede gok! Francisco betaalde aan de ‘tussenpersoon’ al 74 en moest er later nog tien voor de kinderen bij doen voor de visa stempels, dus was uiteindelijk 84 dollar kwijt voor twee volwassenen en twee kinderen. Wij trots natuurlijk, en we hebben hem in Ban Lung een groot bier beloofd om het te vieren!

Dan met de VIP bus verder, twee keer er uit omdat hij (natuurlijk) kapot ging, en om drie uur zit je dan toch al wel zo’n vijftig kilometer verderop in Cambodja op een T splitsing te wachten op de volgende bus. Gelukkig is het maar ruim 35 graden, het zweet droop van ons af. We hadden natuurlijk nog geen Riel (Cambodjaans geld) kunnen scoren, maar de mensen willen gelukkig onze dollars graag en ook nog tegen een prima koers, dus we kunnen wel eten en drinken. Dit lijkt toch wel heel echt reizen ha ha!

Ondertussen ook nog twee mensen bij de grens blij gemaakt met wisselen. De een had geen dollars genoeg om Cambodja in te komen en wij ruilden met hen voor Euro’s. De andere had ’n dollar nodig en wij kregen alvast Riels. Corné en ik moesten lachen, vroeger (…..) stonden wij ook eens op een brug tussen Zimbabwe en Zambia en hadden geen dollars om er in te komen. Echt dikke stress gehad daar, totdat een Duitser ons ook dollars gaf voor euro’s die we toen toevallig nog wel bij ons hadden. Wat waren wij toen blij met die man, en we zagen vandaag hetzelfde gebeuren alleen waren wij nu de helpers: was erg leuk!

Uiteindelijk iets voor vier uur bij de T splitsing opgepikt door een prima bus, die ons in twee en een half uur naar Ban Lung (de eindbestemming voor vandaag) bracht. Erg vervelend was het dat Joep ziek werd in de bus, flink spugen en later buiten ook nog twee keer. We hopen wagenziekte...

Eenmaal bij het hotel was het dus al tegen zeven uur. We hopen altijd voor het avondeten ergens te zijn, maar dat zat er vandaag dus helaas weer niet in. Omdat iedereen moe was en eten dan geen favoriet meer is, krijgen ze morgen de beloofde frietjes!