De allermooiste fiets
Woensdag 1 februari 2012. Melaka, Maleisië.

Na een goede nacht voor Novi en een jolige nacht voor Tula. Ze lag midden in de nacht te lolbroeken en toen ze merkte dat ik wakker was omdat ik me omdraaide ging ze zitten, keek door het gaas en zei 'mama open'. Maar mooi dat ze in haar eigen tent is gebleven, al ben je nog zo schattig met je eerste minizinnetje.

Na een doe-het-zelf ontbijt in het guesthouse zijn we aan de wandel gegaan richting de must-sees van Melaka. Van het Stadhuys (een rozerood Nederlands bouwwerk), via kanonnen en een enorm waterrad naar het Baba-Nonya Museum (een traditioneel 19e eeuws huis met inrichting).

Daarna terug naar het guesthouse. Tula deed een middagslaapje, Novi heeft leuk gespeeld met het vierjarige dochtertje van de eigenaars (ze speelden samen voor Chinese draak) en wij hadden eens even een uurtje voor onszelf.

Novi heeft nu door dat ze hier Engels moet praten en zegt tegen ons ook maar meteen op alles 'yes'. Eind van de middag zijn we gaan zwemmen in het openbare zwembad van Melaka, vlakbij ons guesthouse met een groot 'diepe' en een peuterbadje.

Met de haren nog nat zijn we neergestreken in een Indiaas restaurant. De meiden hebben er samen een heel naanbrood doorheen gejaagd en werden tijdens het eten flink bekeken. Novi vroeg waarom die man Tula steeds een handje gaf en ik antwoordde dat hij haar zo grappig vond waarop zij beteuterd vroeg: 'mij niet dan?'.

Ze lagen er op een nette tijd in, maar het bleek de zoveelste avond van Chinees Nieuwjaar te zijn (twee weken lang feest) en er werd in onze straat flink geknald waardoor Tula telkens wakker schrok. Novi had nergens last van, die sliep van negen tot vijf uur en Tula van twaalf (na middernacht hield het geknal vrijwel gelijk op) tot negen uur. Dus sliepen wij van middernacht tot vijf, wat erin resulteerde dat Daan vandaag als een zwetende zombie rondliep.

Toch hebben we nog aardig wat ondernomen. In de ochtend is Novi eerst met Daan op een met bloemen versierde trishaw geweest, dat hadden we beloofd. Ze mocht de mooiste uitkiezen. De meesten zijn rijkelijk versierd maar er rijdt ook een heel oud mannetje rond die maar tien bloemen aan z'n fiets heeft hangen. Ziet er een beetje sneu uit. Ze vond het prachtig en heeft de hele dag verteld dat zij de allermooiste fiets uit had gezocht. Daarna gingen we naar het Naval Museum, dat huist in een enorm nagemaakt schip. Wij noemen het de Piet Piraat boot. Tja je moet het een beetje interessant proberen te houden. Er was een stukje over ruilhandel en dat heb ik Novi met een toneelstukje uitgelegd. Toen zij aan de beurt was om te ruilen zei ze: 'nee ik kan nu niet met je ruilen want ik krijg zo visite'. Daarna nog naar een naastgelegen museum (toegang was erbij inbegrepen) waar Tula heerlijk over de brede, met tapijt bedekte gangen heeft gelopen en ondertussen haar op- en afstapjes vaardigheid oefende.

Novi was erg moe (ja wie is er dan ook om vijf uur klaar met slapen) en nogal dwars, dus we zijn teruggegaan naar het guesthouse om bij te tanken. Terwijl Daan en Tula een uiltje knapten deed uitgebreide één op één tijd van Novi met mij wonderen voor haar stemming. We vervolgden de middag met een rivercruise (zo saai dat Novi in slaap viel) en net als gisteren gingen we naar het public zwembad. Daarna Indiaas eten bij dezelfde tent als gister (ze hebben er een kinderstoel, dan ben je bij ons al snel favoriet).

Onze dineruitgaven blijven een lachertje: omgerekend ongeveer vijf Euro voor twee keer een bananenblad met daarop een berg rijst, drie groenten, kip en een papadum, twee naanbroden met een dipje, twee blikjes drinken en een versgeperste sap. En vergeet het toetje niet: een ijsje voor 25 eurocent bij een supermarktje. Tula kan inmiddels prima uit een rietje drinken en laat duidelijk merken wat ze wil: nog een slokje of hier met dat ijsje. Tja voor dat geld krijgt ze volgende keer wel een eigen ijsje. Onze kinderen zijn toch een half uur na ontwaken alweer smoezelig dus zo'n lekkend ijsje kan er ook nog wel bij.

Na onze eerste goede nacht (wat ons betreft klopt de uitspraak dus dat voor elk uur tijdsverschil een dag wennen staat: we leven hier plus zeven in vergelijking met Nederland en we zijn nu een week onderweg) deden we vandaag een dagje dierentuin. Melaka Zoo bleek een prima plek om Tula zelf aan de wandel te laten gaan. Ze heeft een gebaartje ontwikkeld met haar hand dat wil zeggen dat ze hulp nodig heeft met een trapje of een handje van je wil. Ze wordt al een echte peuter, als iets haar niet zint gaat ze op de grond zitten jammeren.

Voor ons gevoel hadden we al kilometers afgelegd, maar volgens het kaartje waren we pas op een kwart van de dierentuin toen we er wel klaar mee waren. Warm, hongerig en moe. Na de lunch in het treintje een heel rondje zoo gemaakt, maar als zelfs Novi in de dierentuin waagt te vragen wanneer we naar huis gaan (ze zegt heel schattig 'guesthouse') dan moeten we maar opdoeken.

Eenmaal thuis de bezwete kinders gewassen en hier hun gang laten gaan met de kinderen van de eigenaars. Old Town Guesthouse is echt geweldig kindvriendelijk, natuurlijk een groot voordeel dat ze zelf twee kleintjes hebben. We gebruiken hun kinderstoel, teiltjes om de kinderen in te wassen en speelgoed. De stoelen worden voor de kleinsten in een halve cirkel als grote box neergezet, de kinderen spelen met elkaar en de eigenaars zijn heel erg aardig (en dat voor 11,25 Euro per nacht).

Vanavond hebben de meiden kale pasta gegeten en toen Tula sliep en Novi een filmpje keek zijn wij aan de overkant Chinees gaan halen. Terwijl Daan op de bestelling wachtte ben ik thuis Novi op bed gaan leggen zodat we ook eens rustig samen konden eten. Best fijn om na een week constant met z'n vieren ook eens een momentje samen te hebben, al is het maar een klein wandelingetje en je eten uit een plastic zakje thuis opeten.

Sandalendag
Donderdag 2 februari 2012. Kuala Lumpur, Maleisië.

Vandaag was sandalendag (slippers nemen minder plek in in de koffer, dus op reisdagen trekken we onze sandalen aan) want na een rustige start (behalve voor degene die probeert alles in de koffer te proppen, ik begrijp er niks van, we hebben echt heel weinig bij ons en toch lijkt het nu al niet meer te passen, zullen die vier fleecevesten wel zijn) verlieten we ons inmiddels geliefde guesthouse in Melaka om door te reizen naar Kuala Lumpur. We deden net als gister naar de dierentuin het spelletje 'we stappen in wat het eerste langskomt, taxi of bus' en in tegenstelling tot gisteren won vandaag de bus. Gelukkig was hij helemaal leeg en konden we er makkelijk in met onze bagage.

Eenmaal op het busstation eerst Novi's verse schaafwonden verzorgd (dat is wel een nadeel van die blote knietjes, als je valt liggen ze meteen open) terwijl Daan buskaartjes haalde. Daarna aan boord gegaan van weer een mooie touringcar voor de twee uur durende rit naar Kuala Lumpur.

Dat was nog het makkelijke deel van de reisdag. Daarna moesten we eerst met de metro (het 'kaartje' was een blauw plastic muntje, heel grappig) en dan overstappen op de monorail (waar ik met buggy en al klem kwam te zitten in zo'n draaipoortje). Tula zat gelukkig op m'n rug, maar met koffer, buggy, slaaptentjestas en twee keer handbagage plus nog een loslopend kind was het een aardig gezeul al die trappen op en perrons af. We waren dan ook redelijk versleten toen we eenmaal in ons hotel aankwamen.

Het Pacific Regency is een soort van vergane glorie. Voor een leuke prijs hebben we een flinke kamer op de 28e etage, een badkamer met aparte douche en ligbad (we waren zo smerig dat we een familiedouche plus badsessie hebben gehouden, kon allemaal tegelijk) en enorme keuken (28 keukenkastjes en laatjes met daarin welgeteld wat bestek, twee borden, twee glazen en één wijnglas, nou nou dat zal me een dinertje worden).

Het zwembad moest natuurlijk meteen uitgeprobeerd worden wat Novi betreft. Die kon het niets schelen dat het een soort hippe loungeclub is en spetterde lekker mee op de muziek van de dj. Ik voelde me nogal misplaatst met twee kinders in een poolbar, maar ach nat is nat en het uitzicht is natuurlijk super als je op de 33e verdieping zwemt.

Na een snel (want moe en hongerig) diner bij Dominos Pizza bestaande uit twee minipizza's waren we nog steeds moe en hongerig en hebben we nog een doos donuts gehaald bij Dunkin Donuts en koffie bij Starbucks (als je dit leest zou je denken dat we in een heel ander land zijn.)

Hoogtepunten
Zondag 5 februari 2012. Kuala Lumpur, Maleisië.

Natuurlijk begonnen wij met het ontdekken van Kuala Lumpur bij de Petronas Towers, die maar tien minuten wandelen van ons hotel liggen (exclusief de tijd die je hier nodig hebt om de straat over te steken want dat is nog best een hele kunst ondanks de zebrapaden).

De geijkte foto's werden ook door ons genomen waarna we door het Suria winkelcentrum naar het KLCC (Kuala Lumpur City Center) Park gegaan zijn waar een enorme speeltuin is (veel te warm, na drie minuten schommelen kreeg Tula al een rolberoerte) en gelukkig ook een heerlijke waterspeelplaats.

Daar hebben we ons wel twee uur lang vermaakt totdat de magen begonnen te knorren. Dat bleek echter ook het geval bij de overige winkelbezoekers en na een paar chaotische rondjes foodcourt hadden we eindelijk een tafeltje, een bakje fruit en een wafel voor de meiden, twee wokschotels voor ons en wat te drinken.

Leuk al die verschillende tentjes, maar het vergt wel wat coördinatie, iets wat niet meer heel soepel gaat als je suikerspiegel zo laag is dat je haast niet meer na kunt denken. Les één van vandaag: anticiperen op hongergevoelens. Tula had tijdens de lunch de luiken gesloten dus besloten we op te splitsen: Novi en Daan gingen naar Petrosains, een science center met doe dingen over natuur en aarde op de vierde etage van de shoppingmall, terwijl ik met Tula een rondje park zou doen.

Petrosains was leuk, het park ook (Tula heeft haar beste beentje voor gezet en bij veel parkbezoekers een glimlach op het gezicht getoverd omdat ze zo parmantig over het pad liep te waggelen en overal naar zwaaide) maar daarna was het tijd voor les twee van vandaag: beter communiceren. Nadat ik ruim een uur op Daan en Novi had staan wachten besloot ik tot de noodoplossing: terug naar het hotel. Gelukkig hadden we op de heenweg zo lekker lopen kletsen met Novi, over de driehoekige tegels, het stukje kale bos, de lampionnen etc. waardoor ik genoeg aanknopingspunten had om de weg terug te kunnen vinden (ik heb een belabberd richtingsgevoel maar gelukkig wel een goed visueel ingesteld geheugen). Bij het megakruispunt voor onze straat (waar ik al tien minuten stond omdat ik niet overgestoken raakte) kwamen opeens Daan en Novi aan en waren we dus weer compleet, met z'n allen doorweekt door een flinke plensbui. Maar een warme douche maakt veel goed en we hebben weer wat geleerd vandaag, dat moet ook zo af en toe eens gebeuren.

Op dag twee in Kuala Lumpur brachten we een bezoekje aan de Batu Caves, een Hindoeistisch bedevaartsoord in een grot waarvoor je eerst 272 treden omhoog moet.

Na een dagje OV rust konden we de rit per monorail en metro wel weer aan, waarbij alles ons mee zat (het scheelt dat Tula vanwege het vooruitzicht op die trappen in de rugdrager zat en we dus geen buggy bij ons hadden). Op wacht voor de grot staat een reusachtig gouden beeld en er waren vele Hindoe's in het geel gekleed offers naar boven aan het brengen, met allemaal kaalgeschoren kindertjes waarvan de hoofden ingesmeerd waren met gelig spul. Ze offeren het haar aan de goden en smeren de hoofdhuid in tegen de brandende zon.

Het Thaipusam festival waarbij zichzelf kastijdende Hindoe's met haken in hun lijf in trance dingen voorttrekken is pas volgende week (dat is niet iets waarvan ik graag wil dat m'n kinderen het zien) maar toch kwamen we vandaag een hele processie tegen met als middelpunt een man in een soort kooiconstructie met spiesen in z'n lijf die de trap naast ons beklom.

Eenmaal in de grot is het voor ons als niet Hindoe behalve enorm groot niet zo bijzonder, maar de hele sfeer eromheen was wel speciaal inclusief een flinke markt met offerandes, sarees, eten en drinken (geen idee waarom de Lonely Planet zegt dat je je eigen eten en water mee moet nemen, wij waren dus flink bevoorraad met het idee dat er niks te koop zou zijn, goeie grap).

Na de terugreis met metro en monorail waarbij Novi een ‘drukkie’ druk aanval had (komt vast van alle kleurstoffen in dat lekkere drankje dat we kochten) en de hele rit onze oren van ons hoofd heeft getetterd heeft ze de extra energie in het hotelzwembad kunnen lozen met Daan terwijl Tula en ik middagpauze hielden. Voor ons avondeten gingen we op zoek naar de eetstraat Jalan Alor, die zijn omschrijving eer aan bleek te doen waardoor het moeilijk kiezen was.

Na een simpel maar lekker diner (Novi at nasi met gebakken ei, alleen dan min de nasi en Tula at van mijn nasi met kip de hele kip op en zowaar ook aardig wat happen rijst, iets wat thuis altijd op de vloer terecht komt) hadden we nog energie over en liepen we naar het Berjaya Times Square winkelcentrum. Wat een enorme shoppingmall, wel tien verdiepingen hoog. Als je van winkelen houdt kan je hier wel een hele vakantie doorbrengen denk ik. Op de vijfde etage is een indoor pretpark met een heuse achtbaan, bizar om te zien zo tussen alle winkels.

Omdat we nog niet OV moe waren zijn we met de van twee gifgroene ijsjes aan elkaar plakkende meisjes met de monorail terug gegaan om ze na wat skypetijd met de opa's en oma's hun tent in te bonjouren, waar Tula nu twee uur later nog steeds rechtop zit te mopperen (vast weer een gevalletje kleurstof).

Juist op de dag dat Novi eindelijk haar blote-schouders-jurkje aan mocht van mij bleek het een wolkeloze stralend zonnige dag te zijn (het was de afgelopen 'bewolkte' dagen al heet maar het kon dus nog een graadje zweteriger). Ik ben erg blij met de ontdekking (dankzij het verre reizen met kinderen forum) van Vision zonnebrand: 's ochtends smeren en de rest van de dag geen omkijken meer naar, werkt als een trein.

We ondernamen een flinke wandeltocht door de rustige zondagochtend straten van Kuala Lumpur (wij 'wonen' blijkbaar in een zakelijk district, zelfs Starbucks was dicht) op weg naar het Kompleks Kraft, dat er verlaten bij lag maar bij nadere inspectie gelukkig wel wat zaakjes open waren waaronder het huisje waar wij voor kwamen: doe het zelf batik. Novi en ik hebben allebei een eigen batik doek beschilderd terwijl Daan en Tula op het terrein de beentjes strekten. Heerlijk om samen een uurtje lekker rustig creatief bezig te zijn en prima te doen voor Novi want het is eigenlijk gewoon een kleurplaat alleen dan op stof.

Na een poosje drogen in de zon gingen wij helemaal trots met onze eigen kunst weer op huis aan. Via het winkelcentrum onder de Petronas torens waar we dit keer in het foodcourt op de tweede etage geluncht hebben. Het was rustiger op zondagmiddag en we wisten inmiddels waar we mee bezig waren, dus dit keer ging het stukken soepeler. De meiden fruit en verse fruitshakes (aan vitamientjes geen gebrek) en mijn naanbrood, ik dus alleen de kip en de resten fruit en Daan een stomende hotplate.

Na een gezamenlijke middagtuk wilden we Kuala Lumpur nu ook wel eens vanaf boven bekijken dus bezochten we de vreselijk toeristische KL Toren die vlakbij ons hotel staat. Flinke entreeprijs, ladingen souvenirwinkeltjes maar wel een gaaf uitzicht vanaf 276 meter hoog. We kregen een audioset met lachwekkende Nederlands gesproken uitleg en bij het kaartje zat entree voor een treurig dierentuintje (Novi heeft nog een paar keer mijn zin herhaald: is die wasbeer dood of doet ie het nog?). Op de terugweg een simpele snackbox bij KFC gegeten waar Novi Chinese letters van haar friet heeft gemaakt.

Na een waterfestijn (zo fijn dat ik hier de badkamer niet hoef te dweilen) vroeg naar bed want morgen moeten we vroeg op voor onze vlucht naar Bangkok. Voorlopig zeggen we gedag tegen Maleisië, inmiddels gewend aan de hurkwc's (maar niet aan afspoelen met een tuinslang. Volgens Daan dragen de mensen hier geen ondergoed, het is toch niet fijn om nog een poos met een nat kruis rond te lopen?) aan een beetje dringen (niemand laat je voorgaan, zeker niet met een buggy) en gewoon de weg oversteken zodra je een gaatje ziet.