Guus is jarig
Vrijdag 3 februari 2012. Don Khon, Laos.

Guus Jarig! We hadden gisterenavond al slingers en ballonnen opgehangen. Vanochtend gezongen op het grote bed, en natuurlijk cadeautjes. Hij heeft een kindercomputertje gekregen, klein zakje lego en een puzzeltje, en alles viel in goede aarde!

We hebben fietsen gehuurd en een stukje van het eiland verkend. Grappig is dat we her en der dezelfde mensen tegen komen. Zo kwamen we David (een aardige Belg/Waal waarmee we in Luang Prabang gedineerd hadden) hier tijdens het fietsen weer tegen.

Het strandje waar we naar opzoek waren hebben we niet gevonden, wel is het al poepie heet ’s ochtends om half elf, dus maar snel naar ons guesthouse voor pootjebaden in de rivier en een verfrissende douche. Rens heeft de ministek ‘ontdekt’ en zit heerlijk bij de airco te spelen.

Ondertussen was Francisco al naar ons opzoek. We wisten dat zij vandaag van Don Khong naar Don Khon zouden komen. Er is een Argentijns jongetje (dat toevallig vandaag drie jaar wordt) twee dagen geleden met zijn voetje tussen de spaken gekomen. Hij wil er nog nauwelijks op staan. Of Corné even mee wilde kijken. Nou hij hinkepinkt wel, maar als je er aan komt heeft hij echt nog erg veel pijn. Volgens ons moet daar toch maar even een fotootje van gemaakt worden. Maar waar doe je dat hier? De ouders spreken alleen goed Spaans, en paracetamol hadden ze ook niet… Corné heeft voldoende paracetamol achter gelaten en Francisco (oorspronkelijk Chileen dus spreekt ook vloeiend Spaans) ging het verder met ze regelen. Pfff, arm kind, gelukkig hebben wij iets meer bagage (in de breedste zin van het woord) meegenomen.

Daarna een uurtje school en lekker skypen met het thuisfront! Eerst een serenade van opa en oma en daarna nog een van Gerrie. Gerrie had voor Guus de slingers opgehangen en hij heeft ook al een blik op zijn ingepakte cadeau kunnen werpen. Gaaf! Helaas deed de verbinding daarna moeilijk, zodat oma Dymph het met de telefoon moest doen. Op het hele eiland is geen bakker of restaurantje dat taart bakt. Dat is wel jammer, maar met snoep, chips, priklimonade en frietjes was het toch een hele echte verjaardag!

Li Phi watervallen
Zaterdag 4 februari 2012. Don Khon, Laos.

Vanochtend op de fiets naar de Li Phi watervallen. Eerst kom je dan nog langs een oude stoomlocomotief die de Fransen rond 1900 gebruikt hebben. Omdat er hier rondom de eilanden watervallen en stroomversnellingen zijn, hokte de handelsroute vanuit Vietnam over de Mekong hier. Om toch handel te kunnen drijven met de landen hogerop langs de Mekong (met name China) werd er een treinrails gebouwd van enkele kilometers hier over het eiland waarop boot en al over land naar de andere kant van de watervallen werd vervoerd. Zo konden ze weer zo’n tweeduizend kilometer verder over de Mekong (die in Tibet ontspringt). Wel raar zo’n oude locomotief midden tussen de rijstvelden.

De watervallen zijn inderdaad indrukwekkend, over een paar honderd meter breedte stort het water zich enkele meters naar beneden over de rotsblokken. Zelfs de jongens vonden het indrukwekkend. Daarna stond er op een bordje: Beach 200 mrt. Dat zagen de heren wel zitten. Helaas was het pad (natuurlijk) wat langer, stomend heet en het strandje kwam uit op nog véél te snel stromend stuk water (net onder de waterval) waar ze van ons niet in mochten. Dus veel gemopper en toch nog een beetje een anticlimax van een leuk uitstapje. Gelukkig fietsten we snel naar huis om hier een plons in het water te nemen. We weten ondertussen precies waar je hier voor de deur goed kunt zwemmen zonder te veel stroming dus dat gaat goed.

We raken helaas door onze voorraad sultana’s en broodbeleg heen. Dat wordt nog twee weken afzien voordat er nieuwe voorraad komt ha ha. Nutella is hier sporadisch wel te koop (acht Euro per pot), dus daar moeten we nog even goed naar zoeken. En Nardie: het verlengsnoer is briljant! Alle nintendo’s, e-readers, mp4 spelers, fototoestel, telefoons en computer vinden zo nu en dan een beetje stroom heerlijk!

We zijn ons ondertussen ook aan het verdiepen in Cambodja. Het dilemma is gaan we nog naar Ratanakiri of Mundulkiri. We hebben voordat we in Phnom Penh ‘moeten’ zijn nog tijd voor één van deze twee bergprovincies. Luxeprobleem want allebei zijn ze nog redelijk ongerept en volgens de Lonely Planet vind je er prachtige natuur. We zijn er nog niet uit, wordt vervolgd.