Gillespies Beach
Maandag 30 januari 2012. Haast, Nieuw Zeeland.

Vroeg en onrustig wakker geworden door vertrekkende campers pal naast ons en een flink geronk van vele helikopters in de lucht, die mensen een mooi zicht op de bergen en gletsjers bezorgden. De lucht was helder. Vera heeft vanmorgen voor het eerst ‘echt’ geschommeld. Ze lijkt nu door te hebben hoe dat moet. Zelf uitgevonden. Leuk hoor… vond ze zelf ook!

Ik heb navraag gedaan of de weg naar de Fox Glacier weer open was, maar helaas zou deze vandaag dicht blijven in verband met severe rock fall. We besloten de weg aan de andere kant van de rivier richting gletsjer te nemen, die naar alternatieve (helaas minder mooie-) wandelroutes en uitzichtpunten zou gaan. Die weg bleek onverhard en smal en ongeschikt voor campers. Toen maar rechtsomkeert gemaakt en de 21 kilometer naar Gillespies Beach gereden. Ik had een lange rechte dalende weg naar de kust verwacht, maar het bleek de laatste twaalf kilometer bochtig en stijgend, door een bos, en onverhard. Het strand zelf was vreemd. Het bestond uit donkerbruin-zwart zand met daarop een enorme hoeveelheid aan ronde, grijze, platte en vaak geaderde stenen. Verder bevond zich er een enorme hoeveelheid aan vreemde verweerde delen van bomen. De zee was mooi lichtblauw-grijs met mooie golven. Op de één of andere manier vond met name Vera de zee erg beangstigend dit keer. Ze bleef ‘papa/mama, doe maar niet’ zeggen. Het is deze vakantie nu twee keer gebeurd dat onze spullen ingehaald zijn door de zee tijdens vloed, en dat is waarschijnlijk nogal beangstigend geweest. Toen we de rugdragers gehaald hadden, konden we toch even een wandelingetje over het strand maken, alhoewel Ron niet te dicht bij de zee mocht komen van Vera.

In de loop van de middag hebben we Fox Glacier achter ons gelaten, zonder de gletsjer überhaupt gezien te hebben. Tamelijk onbevredigend, maar ja, ‘we can’t control nature’, zoals de receptionist van de camping vanmorgen zei.

De weg naar Haast, richting Zuiden, leek veel op die van gisteren. Weer mooie brede rivieren en beboste bergen gezien. Even gestopt bij een salmon farm waar we de zalmen (en eendjes) konden voeren met voer dat daar te koop was. Gestopt bij twee uitzichtpunten aan de kust. Daarna naar Haast gereden, een gehucht van niets, waar wel een mooie speeltuin bleek te zijn (en veel zandvliegen). Ik kookte, de meiden speelden. Nu staan we naast een strandopgang waar we de nacht door zullen brengen. Hier geen helikopters die ons morgen wakker gaan maken. Wij gaan lekker slapen.

Puzzling World
Dinsdag 31 januari 2012. Cardrona, Nieuw Zeeland.

Vandaag weer eens een echt goede dag gehad, alles ‘klopte’. De meiden vonden ons programma dit keer ook prima en we hadden geen tegenslagen, behalve wat regen.

Onze dag in het kort: Ontbeten naast speeltuin in Haast, naar Wanaka gereden langs Haast Rivier en over Haast Pass, langs Lake Wanaka en Hawea. In Wanaka respectievelijk speeltuin (meiden en Ron) en boodschappen (ik) ‘gedaan’ en cruise over Milford Sound voor 2 februari geboekt. Daarna volgden een bezoek aan Puzzling World door de meiden en mij, en aan een vliegtuig- en automuseum op het lokale vliegveld door Ron. Diner met prachtig uitzicht op de parkeerplaats van Puzzling World, waarna nog begonnen aan een mooie avondetappe richting Queenstown, door prachtige kale bergen met plukjes groen, tot we dit mooie plekje vonden langs een riviertje.

Nog even wat meer details:
Gisteravond en vanmorgen hebben Ron en ik vele muggen doodgeslagen die op de één of andere manier hun weg naar binnen hadden gevonden. Er leek ergens een lek te zijn, maar dat konden we niet vinden.
Vanmorgen was het aan de kust bewolkt en regenachtig. Toch konden de meiden tussen de buien door nog lekker spelen in de speeltuin. De weg langs de Haast Rivier bood meerdere uitstap- en wandelmogelijkheden, maar gezien het weer (regen) en de toestand van onze meiden (slapend) hebben we ons beperkt tot een korte stop bij een waterval en het nemen van foto’s vanuit de (rijdende) camper. De Haast ‘Pass’ was een lachertje, als je bergpassen in de Franse Alpen ‘gewend’ bent. Het bestond uit een bultje in het bos met een bordje erbij. Nog niet 600 meter hoog.

Toen we afdaalden naar de Wanaka vallei knapte het weer op, en werden prachtige kale bergen zichtbaar, veel ‘bergachtiger’ dan we tot nu toe op het Zuidereiland gezien hebben (behalve de besneeuwde bergtoppen van een paar dagen geleden). Het waaide enorm hard. Zo hard dat er op de meren golfjes en hier en daar een heuse branding te zien was, met soms wolkjes van ‘spray’ die over het wateroppervlak scheerden. Mooi om van boven af te zien.
In Wanaka waaide het ook erg hard, maar de temperatuur was goed. Aan het meer bleek een erg mooie speeltuin te liggen, waar ik Ron met de meiden achterliet om onze voorraad weer aan te vullen bij de supermarkt. Het was nogal veel wat ik kocht, en het bleek nog een hele toer om alles weer bij de camper te krijgen.

In de loop van de middag zette Ron mij en de meiden af bij Puzzling World, net buiten Wanaka, om zelf door te rijden naar het vliegveld, waar zich een museum bevond met gevechtsvliegtuigen en auto’s. Puzzling World bleek een prima plek om een paar uur met de meiden door te brengen. Er was een groot doolhof compleet met uitkijktorens en trappen en bruggen, een ruimte met vele hologrammen (ik moest Lena en Vera één voor één optillen om deze goed te kunnen zien. Ze vonden het erg raar om te bemerken dat ze de voorwerpen niet aan konden raken), een ruimte met schuine wanden en vloeren waar het evenwichtsgevoel van de meiden geen moeite mee leek te hebben, en een enorme zaal vol met puzzels en leuke denkspelletjes, waar veel mensen zaten te ‘spelen’ (met name volwassenen). Al met al een leuke plek. Na sluitingstijd zijn we nog even op hun terrein blijven staan om te eten, waarna we nog een eindje verder gereden zijn. Lena viel al snel in slaap. Vera heb ik daarna maar weer met stoel en al tussen Ron en mij in de bestuurderscabine gezet. Wel zo gezellig.

We hebben hier nu een prachtig plekje tussen de bergen en naast een riviertje. Morgen gaan we naar Queenstown, dat nogal druk en toeristisch schijnt te zijn. Mogelijk dat we daar toch met de stoeltjeslift omhoog gaan. Morgenavond willen we in Te Anau zijn. De dag erop gaan we om half vijf ‘s middags per cruise-bootje een tocht van twee uur over de Milford Sound maken. Die dag kunnen we dan rustig naar Milford Sound toe rijden. Een tocht van 120 kilometer, met meerdere mooie plekken om onderweg uit te stappen.

Queenstown
Woensdag 1 februari 2012. Te Anau, Nieuw Zeeland.

Vandaag was een goede dag, met een vervelend einde. Lena beet Vera vanavond in haar vinger en vertikte het daarna urenlang om ‘sorry’ te zeggen, terwijl dat onze voorwaarde was vóór ze mocht eten/ melk drinken/ haar hondje en speentje mee mocht nemen naar bed. Nu ligt ze dus nog altijd in bed om haar speentje te jammeren en snottebellen te maken, met een lege maag. We hebben dit strenge regime gehanteerd, omdat ze Vera twee dagen geleden ook al beet (in haar arm). Toen heeft ze uiteindelijk geen sorry gezegd, waar ze toen mee weg kwam. Nu dus niet; omdat ze echt moet leren dat bijten écht niet kan. Wel heel erg vervelend. Hoop dat ze morgen weer bijgedraaid is en het ‘S-woord’ alsnog over haar lippen kan krijgen, anders krijgt dit nog een lang staartje. Wat een koppige tante. Van wie zou ze dat hebben?

We hadden mooi weer vandaag, op deze 1e februari. We reden na ons ontbijt op het mooie plekje de resterende kilometers naar Queenstown, waar we linea recta naar de parkeerplaats van de Skyline Gondola reden. Het bleek daar vol en onze camper is relatief erg groot. Gelukkig konden we een plekje bemachtigen door een aardige meneer die zijn grote plek aanbood in ruil voor een kleinere plek die ik zo lang even voor hem bezet hield.

De kabelbaan bracht ons naar een plek met een enorm mooi uitzicht: Queenstown met Lake Wakatipu onder ons en kale bergtoppen met wat witte wolkenflarden daarachter. We konden er nog verder omhoog met een stoeltjeslift, naar het vertrekpunt van de ‘Lugebaan’ (soort kart) waar Ron en ik elk met een kind op schoot naar beneden suisden. Daarna onze broodjes verorberd op een plek uit de wind, met uitzicht op het huisje van waaruit mensen zich aan bungy-jumpen waagden. Zij liever dan wij!

Nadat de kabelbaan ons weer beneden afgeleverd had, zijn we naar de Queenstown Gardens gegaan aan het meer, waar volgens de Lonely Planet een playground zou zijn. Die vonden we inderdaad, na een mooie wandeling langs sequoia’s, bloemperkjes, een vijver met fontein, en vele zonaanbidders op het gazon. Wat een mooie plek, aan het strakblauwe meer, met de bergen op de achtergrond! We dachten het feest compleet te maken door een waterfiets te huren. We hadden ons echter verkeken op de wind, die het vrijwel onmogelijk maakte om nog terug te komen bij het vertrekpunt. Uiteindelijk lieten we de ‘fiets’ maar op het strand lopen, vanwaar hij naar het vertrekpunt getrokken kon worden. In plaats van een relaxt tochtje op het meer dus nog een hele inspanning, maar toch leuk.

Daarna zijn we nog even een paar uur kilometers gaan maken, met twee slapende meiden achterin. Ze waren in slaap gevallen ondanks het feit, dat ze geen speentje van ons gekregen hadden. We hebben een strenger ‘speentjes-regime’ ingevoerd, want ze leken hem steeds meer in plaats van minder te gebruiken: enkel nog ’s avonds bij het naar bed gaan, en verder niet. Misschien lukt het, om ze in Australië te begraven, als afsluiting van onze vakantie, zodat we twee ‘speen-loze’ dochters mee terug kunnen nemen naar Nederland. Wie weet!

In Te Anau een plek geregeld op deze camping. Daarna zijn we meteen weer vertrokken, om naar een (opnieuw!) mooie speeltuin te rijden aan het meer (Lake Te Anau), waar we net daarvoor langs gekomen waren (en die ‘gespot’ was door onze meiden). Ze blijken goed naar buiten te kijken, want elke speeltuin wordt genoemd, mits ze wakker zijn, natuurlijk. Daar gekookt en gespeeld… waarna Lena dus Vera in haar vinger beet. Het avondeten en de verdere avond werden daardoor danig verpest. Hopelijk leert ze hier wat van, en krijgt dit geen vervolg. Leuk was overigens nog wel een badsessie in een ‘zeehonden-kinderbadje’ in de familiebadkamer.

Morgen naar Milford Sound. Ben benieuwd! Dé tourist trap van Nieuw Zeeland. Ook wel te zien aan de enorme hoeveelheid campers die op deze camping staat. We hebben bewust voor de laatste cruise van half vijf gekozen, in de hoop dat het dan wat rustiger is daar.

Voorbeeld van de verheffende conversaties die in ‘camper Gijzen’ gevoerd worden:
Vera: ‘Is deze kaas?’ (wijzend op het beleg dat Ron op brood doet). Ron: ‘Nee, dat is smeerworst’. Vera: ‘Waarom is dat niet kaas?’ Ron: ‘Omdat het smeerworst is’.