Contrast
Dinsdag 31 januari 2012. Kuala Lumpur, Maleisië.

In het kleurenspectrum geven wit en zwart het meeste contrast. Dit contrast verbleekt echter bij de overgang van Birma naar Kuala Lumpur. Acht en veertig uur geleden ging ik 's avonds nog even een biertje halen in Kinpun. Word ik ingehaald door een ossenkar die opgeslokt wordt door het donker wegens gebrek aan elektriciteit. Niemand praat Engels en één van de weinige koelkasten in het dorp wordt met een generator levend gehouden. Iedereen heeft rokken aan, mannen en vrouwen. Gebitsverzorging kennen ze wel, maar doen daar verder weinig mee.

Inmiddels zijn we in Kuala Lumpur, de hoofdstad van Maleisië. Twee en een half uur vliegen van Birma. Momenteel zitten we zo’n acht honderd vuilvrije meters van een met wifi overgoten blinkende shopping mall, met McD's, Subways en KFC's, een bowlingbaan, megabioscoop en duizenden winkels onder één dak. Dit alles afgetopt met een rollercoaster dwars door (!) het gebouw heen. Erg prettig allemaal maar met een kleine vorm van weemoed denken we terug aan het heerlijke eten van de straat, de rammelauto's langs bamboehutten, de schattig vervallen koloniale gebouwen, het gegiechel als men onze blauwoogige modellen 2007 en 2008 zagen.

Toen we in Yangon naar het vliegveld gingen, stond Wendy ineens in ons hotel. Samen een (hallo-alles-haalt-je-in,-rij-eens-door-met-je-53-kilometer-per-uur-maximaal) taxi genomen (haar vlucht naar Bangkok was grappig genoeg een half uur later dan die van ons). Op het vliegveld gezellig bijgekletst. Kids lekker uitgeraasd en moesten dat bekopen met een coma-momentje in respectievelijk de airbus van Air Asia (Zoë) en de shuttlebus naar Kuala Lumpur (Sven).

Vandaag rustig aangedaan, Sven had koorts en was wat snotterig (gevalletje aircootje vliegtuig?). Even langs de gratis speeltuin met zwembad bij de voet van de Petronas Towers gegaan. Afkoelen in deze hitte is geen overbodige luxe (extreme vochtigheidsgraad, zweet al bijna bij niks doen). Veel achterstallig skype- en mailverkeer bijgewerkt en nog even wennen aan de anderhalf uur tijdsverschil.

En oh ja, wegens een communicatiestoornis blijkt dat er niet twee maar één oma is overleden.