Singapore
Zondag 29 januari 2012. Melaka, Maleisië.

Om vijf uur ’s middags met de trein naar Schiphol, meteen plaatsen gekregen! Gegeten bij de Mac, Novi was helemaal hyper aan het rondrennen. Nog even wat energie slijten in de speeltuin waar de extra set kleding zich nuttig maakte doordat Novi door alle spanning de wc niet op tijd haalde en een beetje in haar broek poepte. Toen we de wc bereikt hadden en ze zat sprong ze panisch weer overeind. Die Schiphol wc's spoelen automatisch door, kind heeft er een trauma bij. Ach ze was natuurlijk een beetje prikkelbaar door de drukke dag (eerst nog naar school geweest en 's middags nog naar het theater voor de Jip en Janneke musical).

Grappig hoe snel je je standaard bijstelt: van 'zouden we wel met de vlucht meekunnen', via 'ja we hebben stoelen en al een extra stoel voor Tula', naar 'oh het vliegtuig is halfleeg dus we kunnen wel allebei een eigen rij bezetten met een kind' tot 'en nu willen we allemaal een paar uur slapen ook!' Prima vlucht gehad (op uurtje mopperen van Tula na, gelukkig is ze geen krijser). De kinderen hebben allebei goed geslapen, die konden lekker gestrekt over twee stoelen liggen. Anderhalf uur voor de landing werd iedereen langzaam wakker en na verschonen en opruimen waren we er al bijna.

Half vijf ‘s middags plaatselijke tijd zijn we geland. Er stond een lange rij voor de douane (de kinderen nog rond laten rennen maar we werden helaas niet uit de rij geplukt zoals de vorige keren hier), koffer was er al. Om zes uur met de free shuttle naar het hotel, een kwartiertje rijden. We hadden het Grand Mercure Roxy geboekt, hele ruime kamer, alleen vroeg Novi zich af waar de tafel was en waar we dan moesten eten. Geloof niet dat het kwartje bij haar gevallen was dat op reis ook steeds buiten de deur eten betekent. 'Oh in een restaurantje, dat wil ik wel'. Tentjes opgezet, even aangerommeld en toen naar buiten. Novi vond het zo warm, die wilde telkens haar shirt uitdoen. Jammer dat ze het tijdperk van de blote naveltruitjes heeft gemist, zou echt wat voor haar zijn. Gegeten bij een foodcourt. Even wennen aan alle etensluchten, maar snel en goedkoop eten, daar gingen we voor. Voor de kinderen een yoghurtje gekocht want die wilden behalve fruitjuice niks proeven. Ze hadden in het hotel al een broodje pindakaas en een krentenbol uit de proviandtas op.

Om half negen lag Tula onder zeil en om negen uur Novi, en wij volgden niet veel later. Om middernacht werd Tula als eerste wakker, waarschijnlijk van de honger (het was in Nederland vijf uur ‘s middags, bij ons thuis etenstijd). Toen we allemaal in het grote bed lagen (wat gelukkig ook echt een heel groot bed is) zijn we aan de koekjes van oma Ina begonnen en de fruitbakjes en 'carrotcake' uit het vliegtuig. Na anderhalf uur wakker te zijn geweest en na een filmpje is Novi weer naar haar eigen tent gegaan en Tula bij ons in bed in slaap gevallen. Het duurde nog tot een uur of vier voordat ik zelf ook weer kon slapen.

Om negen uur werd Novi al zingend wakker. Hoe dat kind zo uitgeslapen komt? Ik heb haar aan het kleuren gezet en daarna lekker in bad laten poedelen zodat de anderen nog even door konden slapen. Tula was vannacht overdwars in bed beland waardoor Daan lekker op het randje heeft gelegen. Na een zeer trage start gingen we rond elf uur naar buiten op zoek naar ontbijt en wat te drinken. We hadden wel al een koekje op en niet echt honger maar wel een lege maag. Richting het East Coast Park gelopen, een mooi aangelegde strook groen langs een opgespoten strand aan de zee met brede wandelpaden en aparte fiets-, skate- en joggingpaden.

Tegen de tijd dat we verhit en moe waren liepen we langs een Mac met een speeltuin. Wat wil een mens nog meer. Omdat het al middag was had de Mac geen ontbijt meer, maar het McCafe had tosti's en kip pesto sandwiches. Novi at zogenaamd haar muffin (beetje eraan plukken), Tula vond de kip en het brood en de muffin van Novi lekker. Afgekoeld door de airco zijn we via de supermarkt naar het hotel vertrokken. Ik een stuk met Novi in de rugdrager want die kwam haast niet meer vooruit. Na een boterham met pindakaas zijn we rond twee uur ’s middags allemaal gaan slapen en met moeite twee uur later er weer uitgekomen. De lucht was helemaal betrokken en het regende een beetje, dus eerst nog wat rommelen op de kamer voordat we gingen zwemmen. Best koud dat zwembad, maar Novi was niet te houden.

Daarna maar even opwarmen in bad. Eerst een rondje winkelcentrum Parkway Parade. Bij een stalletje vissticks op een stokje gekocht voor de meiden, daarna een enorme smoothie (Novi had het al de hele dag over zo'n roze drankje dat ze graag wilde) en weer gegeten bij een foodcourt. Om acht uur lagen de meiden in hun tent (Novi telde hardop sateetjes: één saté, twee saté etc) en rond half negen waren ze ook daadwerkelijk stil.

Het is even wennen met z'n vieren op de kamer. Vanuit de tent is het natuurlijk heel interessant om te kijken wat papa en mama allemaal aan het doen zijn en je daarmee proberen te bemoeien. Voor ons is het ook even wennen aangezien Novi snurkt als een dronken zeeman. Dat weten we natuurlijk wel, maar normaal zitten er een paar muren en een dichte deur tussen.

Precies twee uur later (na wat voor hun een heerlijk middagslaapje moet hebben geleken) werd eerst de een en daarna de ander huilend wakker. Verhaal Novi: oorpijn, oordruppels, huilen, bij ons in bed. Verhaal Tula: huilen in de tent, uit de tent druk doen, huilen in de tent etc. Van alles geprobeerd maar ze was gewoon klaarwakker. Uiteindelijk uren later in Novi's tent gezet met de laptop met Bumba erop voor de tent zodat wij in ieder geval konden slapen, toen was het inmiddels bijna vier uur. Geen idee hoe laat ze uiteindelijk in slaap is gevallen, maar we waren allemaal gebroken.

Om half twaalf werd Novi als eerste vrolijk wakker (hoe ze dat doet met zo weinig slaap? Ik begin 's ochtends niet met zingen hoor) en rond het middaguur waren wij ook weer enigszins aanspreekbaar, behalve Tula, die lag natuurlijk nu wel heerlijk te slapen.

Na een verkorte ochtendroutine zijn we met Tula (met haar ogen nog dichtgeplakt) in de wagen en een banaan en appel in de hand op stap gegaan. Missie van vandaag (of wat er nog van de dag over was) was Playground Big Splash, wat klinkt als een waterpark/speeltuin maar geen van beide bleek te zijn. Eerst een frappuchino bij Starbucks (vonden de meiden ook lekker) en toen een soort van fietsriksja gehuurd om het park door te toeren. Dames voorop, vonden ze heerlijk en ze hadden veel bekijks. East Coast Park is super, brede wandel en fiets/skatepaden en een strook zand aan de zee. Na het fietsen hebben we de rest van de middag op het strand doorgebracht, Novi helemaal in d'r element. Het zand is prima om te oefenen met namen schrijven.

Op de terugweg naar het hotel nog in het Parkway Parade Shoppingcenter geweest. Je kan je hier helemaal gek kopen aan van alles en nog wat. Haast jammer dat wij niet zo van winkelen houden. De meiden samen een happy meal (dan eten ze tenminste iets) en daarna wij weer bij de foodcourt een gerecht uitgekozen en een lekkere fruitjuice (ik weet niet wat me overkomt met al die vitaminen, thuis ben ik niet zo fruiterig).

Na uitgebreid op de kamer gerommeld te hebben, de kinderen afzonderlijk een half uur in bad, filmpje kijken voor Novi, lopen op de gang voor Tula vonden we het om negen uur bedtijd. Het werd zowaar zonder morren stil. We hebben gezegd dat er vannacht niet gegeten wordt en ze in hun eigen tent blijven en er geen filmpjes gekeken worden.

En jawel twee uur later, na een heerlijk middagslaapje, begon de pret weer. Uiteindelijk is niemand de tent uit gekomen, maar het duurde wel tot één uur eer de kinderen weer in dromenland waren. Daarna hadden wij ernstige moeite om in slaap te komen, dat duurde tot een uur of drie, vier. De grote misser van vandaag was natuurlijk het uitslapen. Ook na zo'n brakke nacht hadden we gewoon de wekker moeten zetten om er op tijd uit te komen, maar op de een of andere manier leek dat om vier uur 's nachts toch een stuk minder logisch. Novi was om acht uur weer haar sprankelende zelf, wij hadden dus een kort nachtje.

De ochtend begonnen met boterhammen met pindakaas en aangerommeld op de kamer. Ik inpakken en de kinderen spelen. Om half elf zijn we uitgecheckt en met de stadsbus naar het vertrekstation voor de bus naar Maleisië (Keypoint) gegaan. Het was zondagmiddag dus rustig in de bus en we pasten er met alle spullen in. We hebben net een stuk bagage te veel om handig in en uit te stappen, dus dat wordt herpakken. Novi helpt steeds erg goed mee met spullen tillen (en tellen, 'mama, hebben we de buggy en de roze tas en de blauwe tas?') maar als ze haar roze rugzak op heeft komt ze voor geen meter vooruit.

Eerst op zoek naar het ticketoffice, daarna bij de Subway op ons gemak een broodje gegeten totdat het tijd was om te vertrekken. Ik ging nog even plassen en Daan stond met de meiden buiten bij de bus toen de Chinese nieuwjaarsviering blijkbaar afgelopen was en ze omringd werden door een horde kirrende vrouwen. Een meisje gaf spontaan haar ballonbloem aan Novi, die er helemaal verlegen van werd. Onze heerlijk luxe bus in, met ligstoelen en voetensteun.

Maar al snel moesten we er uit voor de grensovergang. Bus uit, douane door, Singapore uit, bus in, stukje rijden, bus uit met alle bagage, douane door, Maleisië in, bus in. Waarom die bagage mee moest is ons een raadsel want de koffer controle afdeling was onbemand.

Na een goede middagtuk voor ons allen waren we drie en een half uur later al op de plaats van bestemming. Daar de bus gezocht naar het guesthouse. Een aftandse bus die door onze bagage meteen vol zat, maar iedereen keek ons lachend aan vanwege die witte meiden.

We zitten in Old Town Guesthouse, prima kamer voor erg weinig geld met grote woonkamer en gedeelde wc's en douches. We vertrokken al gauw weer richting de avondmarkt, waar vooral veel slippers en speelgoed te koop zijn, maar waar we wel wat leuke dingen gegeten hebben: gesuikerde druiven op een stokje, een knakworstje in deeg op een stokje, aardappelplakjes op een stokje, limoenpruimensap (Tula trok er een vreemd gezicht bij, hij was lekker zuur), een soort poffertjespannenkoek en tweemaal noodlesoep voor ons.

Op een plein begon net een Chinese dansshow met keiharde muziek. Novi dacht dat ze een minidisco had getroffen en ging uit haar dak. De meiden doen het echt prima, zeker gezien de weinige uren slaap die ze hier maken. Ze hebben wel allebei flinke wallen, maar dat is logisch gezien de halvering van de benodigde uren slaap. We gaan nu streng door met het 'in je eigen tent' regime (nu hebben we ook geen bed meer van twee en een halve meter breed) en zetten de wekker 's ochtends op tijd om in het goede ritme te komen. Bedtijd voor de dames is nu al twee avonden rond negen uur en dat bevalt wel.