Ontmoeten en balen
Donderdag 26 januari 2012. Inle Lake, Birma.

Momenten van ontmoeten en van balen. Vandaag zouden zowel Wendy als een echtpaar met twee kinderen in Inle aankomen. Die laatste kennen we puur virtueel van verrereizenmetkinderen.nl (waar deze blog in afgeslankte versie tevens te zien is). Wendy kennen we uiteraard al meer dan dertien jaar en Esther heeft afgelopen november nog met haar in Laos gereisd.

We beginnen de dag actief met een 'horse riding'. Althans in theorie. Met een paardenkar worden we buiten de stad gebracht en daar wordt het paard opgezadeld. Twee ‘bambini's’ er boven op en gaan. Het paard is nogal levendig (lees: jong en koppig) en zet om de 300 meter de draf in. Een baas die stevig doorstapt helpt niet, integendeel. De kids vallen er telkens bijna af dus we willen één ouder op het paard met een kind en de ander tillen we wel. Mocht niet. Kon niet. Dit was niet de afspraak dus kan het paard de richting oplopen waar net z'n kont nog zat. Erg kort ritje dus.

Dan gaat de man zitten en wil hij gaan lunchen. Ons even terugbrengen naar het dorp wil hij niet, duizend Kyat (een Euro) extra zegt hij. Wát? De mate van ergernis is hoger dan we zouden willen en we lopen terug weer naar het dorp om ons geld terug te vragen. Na wat ‘getjippie en getjappie’ krijgen we het grootste gedeelte van ons geld terug.

Dan blijkt ook (voornamelijk vanwege Chinees Nieuwjaar) dat alle vluchten vol zitten, niet alleen voor de 27ste, maar ook voor de 28ste, en de 29ste was maybe. We willen wel een keer weg hier, dus we besluiten een bus ticket te regelen. Deze busrit betekent echter na veertien tot achttien uur een bus stoeltje aan je achterste geplakt te hebben om vier uur 's ochtends aakomen... Geen prettig vooruitzicht.

Dan gaan we op zoek naar Ruben en Mijke. Zij reizen met hun kinderen een half jaar door Azië. We vinden hun hotel. 'Nee, ze zijn nog niet aangekomen' zeggen de in mooi kostuum gedrapeerde dames achter de receptie. We laten een bericht achter en als we nogmaals uitleggen voor wie het bericht is, blijken ze er wel te zijn. Uma en Benk zijn vier en twee jaar oud, en daar kan je als Sven en Zoë zijnde natuurlijk mooi mee spelen. Als de kat uit de boom gekeken is, gaan ze lekker spelen.

We lunchen samen en gegiechel is onze achtergrondmuziek. Onze wegen scheiden weer, leuk stel. Op de weg terug blijkt dat er wel plek is voor ons in het vliegtuig. Dat nemen we direct. We proberen nog geld terug te krijgen van onze bus tickets maar helaas... Baalmoment.

Avondeten is veel fruit dit keer want de lunch bij Unique was veel en lekker. Dan op zoek naar Wendy. In haar hotel was ze niet, het bericht dat we gister voor haar achtergelaten hadden was niet doorgegeven, ondanks herhaalde aansporingen van onze kant. Kids naar bed. Ben besluit naar het pannenkoekenhuis te gaan want daar maak je een grote kans om Wendy te ontmoeten toch? Correct! Daar zit ze, we drinken en kletsen nog even wat bij bij ons hotel en gaan dan lekker slapen, morgen gelukkig niet in een bus voor achttien uur...

Reisdag
Vrijdag 27 januari 2012. Kinpun, Birma.

Birma ontwaakt. In de taxi naar de luchthaven ontwaken wij met haar mee. Uiteindelijk glijden we om 8.40 door de lucht om de mistige rivieren en rokende meren achter ons te laten.

Na het aluminium vervoermiddel met vleugels wacht ons direct een vijf uur durende reis met een stalen vervoermiddel met vier wielen. Deze is in verhouding erg nieuw, een flatscreen voorin de bus brengt ons zelfs een Birmese variant van Romeo en Julia, compleet voorzien van iets teveel decibellen. We zijn de enige toeristen in de bus en de twee kleintjes van ons trekken wederom veel bekijks (en goedbedoeld geknijp en geaai). Sven speelt bijna de hele reis met een meisje van dertien, een rij achter ons.

In de bus hebben we nu echt het gevoel in Birma te zijn, moeilijk om een woord te geven aan dat gevoel. Het is een fantastisch land, mooi, arm, druk/bezig, fascinerend, teruggaand in de tijd. We zijn blij dat we hier mogen reizen. De monniken, de vrouwelijke monniken(!), de groene bergen, de vriendelijkheid en behulpzaamheid (als je een Birmees iets vraagt dan zal hij z'n uiterste best doen om je te helpen, ook al weet hij het antwoord niet).

We komen aan in Kinpun, even zoeken naar ons hotel. We merken direct dat we iets off the beaten track zijn. Bijna niemand praat Engels en dat bemoeilijkt de zoektocht ietwat, gelukkig is het niet ver. Een heerlijke bungalow met een echte badkamer, tuin (met ganzenfamilie) en veranda wacht op ons. Daar gaan we heerlijk de avond afsluiten.

Golden Rock
Zaterdag 28 januari 2012. Kinpun, Birma.

Een omelet en aardbeienjam op toast vullen onze maag als wij op pad gaan naar de gouden rots. Even zoeken naar het busstation, maar dan begint het. Een open truck met acht twaalf centimeter smalle houten balken achterin die als 'wannabe' bankjes fungeren. Pas als de truck tjokvol zit, gaat hij rijden. We zitten redelijk achterin dus we hoeven gelukkig maar even te wachten. En dan begint de rit.

Michael Schumacher blijkt een bijbaantje te hebben in Kinpun als buschauffeur. Zelfs op het gedeelte dat eenrichtingsverkeer is, gaat onze Schumi inhalen. De kinderen beginnen spontaan 'van voor naar achter van links naar rechts' te zingen, eigenlijk vergeten ze dan nog 'op en neer'. Wat een rit, serieus een achtbaan in de Efteling zou verbleken bij deze rit.

Boven aangekomen, moeten we nog 45 minuten een steile klim bedwingen om een met bladgoud beplakte steen te mogen aanschouwen. Zoë in de patapum (dat is een draagzak voor baby's) en Sven laten we voor een paar centen vervoeren als Lodewijk de grote. Hoog vanuit zijn stoeltje -lees: een rieten mand- kijkt hij over het land uit. Z'n drager is een kleine dame die nog geen 45 kilo weegt.

In het groene landschap met een mistige horizon komt de gouden rots mooi tot zijn recht. Heel veel mensen bidden naar de rots toe (alleen mannen mogen 'm aanraken) en velen blijven er (op de grond!) slapen. We zien geen enkele westerling (later op de terugweg toch nog enkele). Sven en Zoë hebben hun aantrekkingskracht wederom aangezet. Het blijft een grappige gewaarwording als een monnik ineens uit z'n ‘doekding’ een iphone tevoorschijn tovert om onze blonde dame digitaal vast te leggen. De rit, de tocht was het allemaal waard, de hele entourage is geweldig. Dit is echt Birma.

Naar beneden gaat Zoë als Lodewijk en Sven in de patapum. Als iemand nog een goede spieroefening zoekt voor z'n 'core' dan is de busrit van de golden rock naar beneden met een inslaapgevallen dochter in je armen echt een aanrader. Je knieën zullen er anders over denken.

Na schoon gedoucht te zijn gaan de kids helemaal los met de tuinslang en modder. Heerlijk om te zien, ze konden daarna direct weer op zoek naar de douche... We eten in het prima restaurant hier in het Golden Sunrise Hotel. We sluiten de avond (20 graden) lokaal af met red bull, cola en rum. Morgen ‘el bus’.

Schokkende email
Zondag 29 januari 2012. Yangon, Birma.

De bus brengt ons langs talloze bamboehutten. We aanschouwen het straatleven vanachter glas en toeteren ons een weg door het chaotisch ogende overige verkeer (wat best veel is als je beseft dat dertig jaar geleden hier nog geen enkele privé auto of brommer rondreed).

We checken in in ons hotel in Yangon en kunnen eindelijk eens echt het internet op. We moeten immers nog een vlucht naar Maleisië boeken. In onze hotmail, die we nergens konden openen (gmail ging wel), zien we dat we in een tijdspanne van twee dagen twee oma's verloren hebben. Even slikken, respectabele leeftijden dat wel. We hopen dat ze vonden dat ze een mooi leven gehad hebben. Wij doen hier ons best om dat ook te hebben. Vaarwel.

Morgen naar Kuala Lumpur.