Verdwenen koe
Vrijdag 27 januari 2012. Vientiane, Laos.

Vanochtend voor het eerst deze reis bijna een uur te laat vertrokken. De reis duurde toch zo’n vier uurtjes dus pas tegen drieën waren we terug bij Villa Sisavad. Dat is toch een gouden keuze: de jongens kenden de weg hier naar toe in de tuktuk en dat gaf veel vreugde van herkenning. Ze slapen in dezelfde kamer, we hebben pizza en friet gegeten bij een bekend restaurantje (reisdag is géén rijstdag is de leuze), en natuurlijk hebben ze ook weer heerlijk gespeeld in de speeltuin bij de Mekong. Zelfs oma hier lacht, moet niet gekker worden!

Nog even een momentje van stress: een van de koetjes van Joep was kwijt, waarschijnlijk verloren op de markt. Nou hangt Joep erg aan zijn knuffel koe, thuis proberen we hem in bed te laten, maar hier neemt hij hem echt overal mee naartoe. Dus dat ding is vaker viezer dan vies en als hij dan ’s avonds slaapt soppen wij de vieze terwijl hij heerlijk slaapt met een schone. Dus wij naar de markt terug, gebarentaal is gelukkig overal hetzelfde dus al gauw werd duidelijk dat hij inderdaad op de grond voor de kraam waar Corné mandarijntjes had gekocht had gelegen (handig als je er nog een hebt, kun je aanwijzen wat je zoekt). Maar waar hij nu was? Enorm grote markt van meerdere hallen vol, dus ik wilde het al bijna opgeven en toen kwamen Teun en Guus dol enthousiast terug gerend. Ze hadden hem gevonden, een hond had hem te pakken, nog even een gevaarlijk momentje want de hond wilde zijn nieuwe speeltje natuurlijk ook niet kwijt, maar eind goed al goed!

Opgelucht
Zaterdag 28 januari 2012. Vientiane, Laos.

Vandaag onderwijs en de Pha That Luang, het nationale monument van Laos. Rens had een plaatje daarvan gebruikt voor zijn werkstuk over onze reis. Ik baalde er van dat we daar nog niet aan toe waren gekomen de vorige keer dat we hier waren, dus ik had hem beloofd dat we dat deze keer zeker zouden gaan doen.

Nou de foto is gemaakt, het was best aardig om te zien, maar ik zal hem helaas toch met name gaan onthouden als de plek waar Guus zijn (sport)bril is verloren. Tja dachten we gisteren dat we iets belangrijks kwijtwaren, doen we het vandaag nog even dik over.

Guus had last van zijn ogen door het vele chloor in het zwembad bij Villa Sisavad, daarnaast had hij last van de felle zon en blijkbaar besloot hij zijn bril af te doen. Hij zegt dat hij hem in zijn handen hield, maar terug bij de tuktuk was dat niet meer zo. Slimme tip van Teun: kijken of hij hem op de foto nog op heeft dan weten we of we daarvoor of daarna moeten zoeken! Erna dus, maar we hebben hem niet gevonden. Shit! Corné is ’s middags nog een keer terug gegaan om weer te zoeken, helaas…

Morgen moeten we hier weg en met name ik begon steeds meer te twijfelen over de volgende bestemming. We zouden heel graag naar een erg indrukwekkende tunnel/grot van zeven kilometer lang gaan, maar die ligt in centraal Laos. Het kost ons heen en weer drie a vier reisdagen. Ik ben gaan twijfelen omdat we op die dagen geen rust voor de heren in kunnen bouwen, en het einddoel voor hun waarschijnlijk niet spectaculair is (natuur blijkt toch nog niet echt interessant op deze leeftijd). Daarnaast vinden we eigenlijk dat we wat rust verdiend hebben, een plek waar de jongens zichzelf (zonder elektronica) wat beter kunnen vermaken, wellicht de voetbal kunnen gaan gebruiken.

Corné heeft zojuist buskaartjes gekocht voor de nachtbus (met bedden) helemaal naar het zuiden van Laos: Si Phan Don (land van de 4000 eilanden). ’s Avonds om half negen vertrekken, volgende ochtend elf uur aankomen (dus dat zal wel middag worden maar dan ben je ook ergens: zo’n 775 kilometer verderop!). Als de jongens net zo goed slapen als in de nachttrein, zijn we al heel ver voordat ze het goed en wel in de gaten hebben. We hopen daar op een eilandje te chillen, in de hangmat te liggen, balletje te trappen en lekker te zwemmen. Ik merk dat ik helemaal ben opgelucht: dus het is sowieso al een erg goede keuze!