| Anna, Arno en Sacha: Auckland-Kaikoura, Nieuw Zeeland |
|
Hallo Nieuw Zeeland; cultuurshock Australië is niet meer, wat een toptijd, wat een gebeurtenissen en avonturen. Ongelofelijk hoe de tijd is omgevlogen! Laatste nachtje in een hotel (bed, douche/wc dichtbij én een tv… wat een luxe!). We leveren zonder problemen onze lieve camper in en met een raar gevoel lopen we weg. Het vliegveld in Sydney is wel een domper, want ondanks al onze ‘no worries’ maanden is er stress. Bij binnenkomst worden we door een oude dame terecht gewezen dat we onze tickets niet hebben uitgeprint (hoe durven we). Daarna worden we met veel gedoe geleid naar de online incheck balie, waar de grondstewardess duidelijk haar dag niet heeft. Ze gromt en klaagt dat ze alleen maar ingewikkelde mensen moet inchecken (jaja wij nemen de buggy mee naar de gate… ingewikkeld?!). Daarna door de douane en ook daar hebben ze hun dag niet, het woord ‘move’ valt vaak en er zijn geen speciale rijen voor mensen met kleine kinderen. Ik zie een moeder met een huilend baby’tje ruim een uur in de rij staan en dat is een zielig gezicht. Gelukkig hebben we exit seats, dus in het vliegtuig gaan we genieten! Maar nee, bij de gate horen we dat we met een kind geen exit seats kunnen hebben en ze belt boos met de grondstewardess. Ze laat duidelijk weten dat ze het knap stom vind dat wij deze stoelen hebben gekregen. We hebben veel gereisd, maar dit is het meest chaotische en inefficiënte vliegveld dat we ooit hebben gezien. Gelukkig gaat het opstijgen wel goed. Nieuw Zeeland maakt alles na drie uur vliegen allemaal goed! Vanuit de lucht zien we super mooie landschappen en na de landing alleen maar blije gezichten. Wat een verademing! We nemen de shuttle naar het hotel (joehoe weer een bad!) en halen de volgende dag de camper op. We hebben weer een Britz Voyager gehuurd, maar deze is anders dan die in Australië. Je merkt dat je toch in die vier en een halve maand maniertjes hebt uitgevonden en ‘hoe we die dingen doen’ hebben ontwikkeld. Het is dus die eerste dag weer wennen in een nieuwe camper en een nieuw land. Eigenlijk hebben we last van een enorme cultuurshock. Maar ook hier zijn wij flexibel in; meebuigen, veranderen en verbeteren waardoor we snel weer ‘die dingen doen zoals we ze altijd doen’. Echt ons ding! We blijven een nachtje in Auckland, om de volgende dag naar Raglan te vertrekken. Een super mooi badplaatsje, laid-back surfers paradise. We bellen neef Martin en de volgende dag vertrekken we naar Tairua (Caromandel NP). We dachten dat hij in Taupo woonde, maar helaas, dus de dag erop ruim vier uur in de auto. Gelukkig heeft Sascha last van een jetlag, dus slaapt ze ruim drie uur in de auto.
We ontmoeten Martin in Tairua tijdens de lunch. En omdat hij die dag nog moet werken, vertrekken wij naar het volgende plaatsje: Hot Water Beach. De volgende ochtend doen we mee met de hysterie om op een specifiek stukje strand een hot pool te graven. Op sommige plekken is het water namelijk heel heet en kan je je eigen hot pool graven. Alleen is dat op zo’n klein stukje strand dat we na een uur met ruim honderd man als een stelletje Duitsers gaten aan het graven zijn. We vragen ons af of we ‘gekke Henkie’ zijn.
Die middag rijden we naar Hahei waar we de wandeling naar de Cathedral Cove willen ondernemen. Het is lekker warm, dus flink smeren met de zonnebrand (je verbrand hier super snel door het gat in de ozonlaag). Sascha in de back-pack en off we go. Een super mooie wandeling langs de kust van Hahei en uiteindelijk komen we uit op een stukje paradijs. Een hele mooie grot met een super mooi strand, grote witte rotsblokken in de zee en helder blauw-groen zeewater.
Om de dag mooi af te sluiten spreken we met Martin af in Tairua. Hij is vrijgezel, dus zijn huisinrichting moesten we met een knipoog nemen. Maar het uitzicht… Hij woont op een berg met een uitzicht over zee en de bergen. We worden verwend met sashimi en ik maak een lekkere pasta. We slapen bij Martin en vertrekken de volgende dag met Martin naar een camping in Opoutere. Een kleine camping en we ontmoeten daar ook nog een tante en oom van Martin (niet de Van Lubeck kant). Als we gaan bbq-en arriveert ook Carolien, de zus van Martin, om gezellig mee te eten. We kletsen heel wat af en genieten van de sterrenhemel.
De dag erop nemen we afscheid van Martin en rijden we door naar Taupo, want daar woont Tante Stien (de moeder van Martin en Carolien). Ze woont in een bejaardencentrum, maar dan op zijn Nieuw Zeelands. Het is een villa, in een prachtig gebied met alle voorzieningen en je eigen privacy. Ze vindt het super dat we er zijn en mogen de nacht blijven slapen (ze is 80, dus dat waarderen we zeer). We vervolgen onze route richting Wellington om de oversteek te maken naar het Zuidereiland. Op de boot worden we getrakteerd op een schitterend fjordenlandschap. Na drie uur varen komen we aan in Picton en geven gas riching Blenheim. Gelukkig heeft Blenheim ook zijn wijnregio. Want waar zouden we anders Arno’s verjaardag moeten vieren.
Nadat Arno is wakker gezongen (en onzichtbare cadeautjes van Sascha heeft gehad) huren we fietsen om de wijnregio van Blenheim te bezoeken. Bij Scotts Winery kunnen we heerlijk lunchen en schaken. Sascha is namelijk heel goed in het verplaatsen van de meterhoge schaakstukken. De herdersmat is voor haar een eitje. Na de lunch fietsen we verder. Onze billen doen zeer op de Nieuw Zeelandse zadels dus we willen asap naar onze camper toe. Maar dan opeens doemt zich aan de horizon een chocolade fabriek op. Ai, foute boel! Ze hebben daar ook tastings. Ai, foute boel! En dus, omdat we er niet genoeg van kunnen krijgen, trekken we de portemonnee. Ai, foute boel! En we vertrekken uit de chocolade fabriek met chocolade en een enorm schuldgevoel. Het gevoel went want we doen dit natuurlijk voornamelijk voor Sascha… Na al die wijntastings, dus… De volgende ochtend wordt papa wakker zonder heerlijk gezang van de twee dames. Beetje jammer maar het bederft de sfeer niet. Papa is flexibel! Al vlot rijden we richting Kaikoura. Kaikoura staat voornamelijk bekend om z’n sealife. Zowel in de zee (dolfijnen, walvissen en zeehonden) als op het bord (crayfish). Vlak voor Kaikoura rijden we langs een bord met lookout. Gezien we op zeeniveau reden vonden we deze lookout wat apart. Maar goed, we zien bij de lookout behoorlijk wat auto’s staan. Ook wij stoppen onze Britzmobiel en Anna gaat op verkenning uit. Als snel rent zij terug om happend naar adem papa en dochter te informeren dat daar een hele kolonie zeehonden aan het relaxen is inclusief baby’tjes! Sascha vindt de zeehonden helemaal te gek en vervloekt papa en mama als we vertrekken. Maar ze begrijpt het wel. Anders komen we nooit bij het springkussen.
De volgende ochtend heeft Sascha geen zin in ontbijt. Ze is liever op het springkussen. Na enige uitleg over het stofwisselingsproces van een mens begrijpt ze dat het toch wel handig is om te ontbijten. Ze heeft amper de cornflakes achter haar kiezen of ze staat al weer te springen op het springkussen. Gelukkig is ze bij tijd bij zinnen om samen met papa en mama een wandeling te gaan maken aan de voet van Mt Phifi. Een zeer mooi bebost gebied maar wel een beetje spannend omdat het in het bos zo donker is. Gelukkig voor Sascha duurt de wandeling niet al te lang. We rijden terug naar Kaikoura om bij een stalletje aan de weg crayfish te gaan eten. Anna eet als een volleerd chef haar crayfish volledig op. Arno stopt wanneer de pootjes aan de beurt zijn. Die stekeltjes doen namelijk pijn aan zijn vingertjes. Zijn duimpje bloed zelfs! Papa au?! Maar smaakvol is het zeker. En hoe idyllisch. Nabij het strand. We horen en zien de golfslag, op een terrasje, in het zonnetje bij 24 °C in januari 2012.
De volgende stop is Hanmer Springs. Bah hot pools en mooie trails in de bergen. Zal wel weer vervelend worden… Tot slot nog wat wist-je-dat-jes: |
Welkom op verrereizenmetkinderen.nl