Mosselkebab
Woensdag 25 januari 2012. Marahau, Zuidereiland, Nieuw Zeeland.

Weer een afwisselende dag achter de rug. De Queen Charlotte Drive bleek smal en bochtig, maar bracht ons wel bij Cullen Point Lookout waar we een mooie wandeling maakten van ruim een uur, met de meiden weer grotendeels in de rugdragers (en dan te bedenken dat ik die een half jaar geleden al bijna wilde verkopen via Marktplaats!).

Grappig genoeg liep ik ineens hand in hand met Vera en kwam zíj dit keer ook bij mij in de rugdrager terecht. Opvallend, omdat de verdeling Ron/Vera en Irene/Lena duidelijk aanwezig is geweest tot nu toe (wat we thuis juist proberen te doorbreken door Ron/Lena- en Irene/Vera-momenten in te bouwen door de ander naar de peuterspeelzaal te laten gaan). Leuk, om Vera in mijn oor te horen zingen (een soort mantra met de tekst ‘kooiebuiedee’, en daarna Kerst- en Sint-liedjes), alhoewel het wel wat minder luid had gemogen.

De wandeling liep om een soort verhoogd schiereiland heen, en bood mooie uitzichten op de Marlborough Sounds. Terug op de parkeerplaats nam ik een ‘mussel kebab’ bij een eettentje dat daar stond en die bleek heerlijk. Even later in Havelock bleek dat dé plaats van de green shell mussels te zijn; die had ik dus al op.

We namen een aardige liftende jonge Schot mee naar Nelson, die ons een inkijkje gaf in het ‘backpackers-bestaan’ in Nieuw Zeeland. Opvallend in zijn verhaal was, dat hij het vooral over de steden had; ontmoetingsplaatsen voor backpackers.

In Nelson zelf de ‘I-site’ bezocht en informatie gekregen over het weer en de mogelijkheden in het Abel Tasman park. Door de slechte conditie van de Noordelijke toegangsweg waren die voor ons beperkt. Wel werd gesuggereerd, dat we een ‘watertaxi’ zouden nemen om toch nog iets van het park te kunnen zien. Verder dankbaar gebruik gemaakt van de mogelijkheid om het internet te kunnen gebruiken in de plaatselijke bibliotheek (het internet in nota bene Welllington was helaas veel te traag om het blog bij te kunnen werken!), terwijl de meiden zich vermaakten in een plaatselijke speeltuin, onder supervisie van Ron.

Aan het eind van de middag nog doorgereden naar het Abel Tasman National Park, waar we een heel mooi plekje vonden voor onze avondmaaltijd. Bij low tide aan het inmiddels zo goed als lege strand. Ik heb daar met de meiden nog heerlijk schelpjes gezocht (en gevonden) in het ondiepe water, lekker op blote voeten. Was leuk.

We mochten daar niet blijven staan tijdens de nacht, dus we zijn voor zonsondergang vertrokken. Op dat moment herkende ik Bregje van mijn Amnesty-groep in een vrouw, die ik eerder al voor onze camper foto’s had zien maken (ik wist al wel dat ze momenteel in Nieuw Zeeland was). We hebben elkaar even gesproken. Leuk, om haar (en haar vriend) hier te hebben gezien. Wellicht gaat dat nog vaker gebeuren de komende weken.

Nu staan we weer naast de openbare weg op een rustig plekje. Morgenavond gaan we waarschijnlijk op de camping van Marahau staan. We vonden dat nu nog niet nodig. Morgenochtend om half elf nemen we de ‘watertaxi’ naar een plek in het Abel Tasman Park die elf kilometer ten noorden van Marahau ligt. We willen daarna over een deel van de Abel Tasman Track teruglopen naar Marahau. Hopelijk valt ons dat niet tegen, met de Tongariro Crossing nog redelijk recent in de benen.

Poep
Tamelijk onsmakelijk wetenswaardigheidje: In tegenstelling tot thuis is in de camper-wc heel goed te zien wat het ‘resultaat’ is na het poepen; dit heeft al heel wat commentaren van Vera opgeleverd. Zo heeft ze al verscheidene keren een krokodil en een slang geproduceerd. Gisteren kwam ze met een wel heel originele: ‘twee konijnenoren’!

Speeltuinen
Door al de ‘speeltuinervaring’ die onze meiden momenteel op doen, waarin ze duidelijk progressie boeken, vragen wij ons inmiddels af, hoe we hen thuis nog nieuwe dingen kunnen laten leren. In ieder geval kunnen ze bij ons in de achtertuin nog beter leren schommelen. Dat blijft blijkbaar iets moeilijks. We denken verder over een peuter-gym of –judogroep. Wie weet.

Stepjes
Zie je hier heel veel, vooral van die heel kleine. Ook grotere kinderen zie je daar veel op. Onze meiden hebben ze ook gezien, en willen er nu ook één. Het bracht mij er in ieder geval vandaag al toe, om in Havelock even een tweedehands zaakje in te lopen en er naar te vragen. Wie weet, komen we dus ook nog met twee kleine stepjes thuis. Die kunnen er nog makkelijk bij…

Abel Tasman Park
Donderdag 26 januari 2012. Marahau, Zuidereiland, Nieuw Zeeland.

We hadden een mooie dag vandaag. Qua weer, terwijl het weerbericht helemaal niet zo best was. De weermannen (m/v) hebben het hier nogal eens niet bij het rechte eind, en dit keer pakte dat positief voor ons uit. En qua activiteiten. We zijn per watertaxi naar Anchorage gegaan en zijn daarna terug naar Marahau gelopen (zo’n twaalf kilometer). Een mooie wandeling, die goed te doen was.

Zodra we wakker waren (met uitzondering van Lena) zijn we naar Marahau gereden waar we op een plek bij het strand ontbeten. We hadden links mooi zicht op de watertaxi’s (boten) van negen uur die met een tractor over het strand naar zee getransporteerd werden, en rechts op mensen die er duidelijk voor het eerst met een kajak op uit zouden gaan en instructie kregen.

Toen we zelf om half elf aan de beurt waren om met de watertaxi te vertrekken, was de zee zo ver naar ons toe gekomen (vloed), dat de tractor ons enkel in zijn achteruit te water hoefde te laten. Iedereen moest een zwemvest aan (leek tamelijk overdreven, maar goed), en er waren zo waar twee heel kleine zwemvestjes voor onze meiden. Heel stoer. Wij hadden de mazzel met ons vieren achterin de boot te zitten, vanwaar we goed uitzicht hadden op de motor en het ‘spoor’ dat de boot maakte. De boot bleek een flinke motor te hebben en dus flink hard te kunnen gaan. Leuk! De boot voer voor mijn gevoel heel ver, terwijl ik wist, dat we het hele eind weer terug zouden moeten lopen.

Aangekomen op het strand van Anchorage hadden de meiden een zwak moment. Het was duidelijk dat we hen niet konden motiveren om het eerste stuk te lopen. Ze begonnen dus gelijk al in de rugdrager, weer in de ‘ouderwetse’ verdeling (ik Lena). Juist het begin bestond uit veel klimmen, dus het begin was zwaar. Lena was vrij stil en viel op een gegeven moment in slaap, waarbij haar hoofd tegen het mijne rustte. Best zwaar, om zo’n hoofd tegen te houden!

Daarna viel de zwaarte van de wandeling erg mee. We wandelden grotendeels in de schaduw, door het bos (vol cicaden en vogelgeluiden met een nog altijd voor mijn gevoel zeer tropische vegetatie; de ‘boomvarens’ die ik in het noorden van het Noordereiland aanzag voor ‘tropisch’ blijken hier ook nog overal te groeien), en aan het eind langs baaitjes en stranden. We kozen het één na laatste strand uit om een stop te houden en dat bleek een goede keus. Het strand had bij vloed onder water gestaan, maar nu het water wegtrok, was het er heel mooi en rustig, met stenen/ rotsen/ en heerlijk water waar zowel Ron als de meiden zich in waagden.

Aan het eind van de wandeling konden we een stuk afsteken door over het strand te lopen, dat toch minder droog was dan we aanvankelijk dachten. Ik was zo stom, om aanvankelijk het voorbeeld van Ron te volgen en met mijn gloednieuwe Meindl’s door het zoute water te lopen. Uiteindelijk moesten de schoenen alsnog uit omdat het water te diep werd. De meiden liepen het laatste stuk lekker op hun blote voetjes met ons mee. Gezellig.

We zijn hier op de camping gaan staan, waar de meiden nog energie hadden voor de speeltuin, en waar het haren wassen dit keer een fluitje van een cent was. Zanderig wasgoed gewassen. We hebben weer elektriciteit, dus een filmpje voor het naar bed gaan voor onze meiden en voor ons de kans om onze apparatuur weer op te laden.

Morgen Zuidwaarts. Heb nog geen idee, waar naartoe. Moet ik morgen onderweg maar eens gaan bedenken!

Citaat
Aan het eind van onze wandeling, samen met de meiden lopend over het strand: Irene: ‘Zwak hoor, dat jullie alleen maar kunnen lopen met een speentje in jullie mond. Jullie zijn toch al grote meiden?’ Vera (zonder er een seconde over na te hoeven denken): ‘Nee, wij zijn geen grote meiden, wij zijn kleine meiden’. Lena (aanvullend): ‘Wij moeten nog veel groter groeien’.

Zandvliegen?
Vrijdag 27 januari 2012. Murchison, Zuidereiland, Nieuw Zeeland.

Over vandaag kan ik vrij kort zijn. Het was een dag met niet al te veel spannends, behalve een wandeling over Nieuw Zeeland’s langste swing bridge, een hangbrug van staalkabels en gaas, honderdtien meter lang, zo’n vijf kilometer hier vandaan. De meiden liepen er zonder aarzelen overheen, terwijl ze door het metalen bodemrooster de rivier en de rotsen konden zien. Ze lijken (ook) geen last van hoogtevrees te hebben.

De dag begon rustig, op de camping van Marahau. De meiden namen een zandbad in de speeltuin en waren na afloop weer net zo vies als gisteren vóór hun wasbeurt, en hun kleren ook. We maakten gebruik van internet, skypten met de opa’s en oma’s (en Carolien en Remko), en rommelden verder nog wat rond.

Rond het middaguur vertrokken we, eerst via een heel klein kronkelweggetje naar Kaiteriteri; een dorpje onder Marahau, dat veel drukker en toeristischer bleek. De camping leek bomvol. Zo erg hadden we het nog niet eerder gezien. Volgens mij loopt de schoolvakantie dit weekend af, dus het zou volgende week rustiger moeten zijn.

Daarna namen we op hoop van zegen de gele (kleine) weg tussen Motueka en Kohatu. Het bleek gelukkig een goed berijdbare en erg mooie weg, langs een heuvelrug. Het weer was super wisselvallig, met afwisselend stralende zon en buien.

Halverwege de rit hebben we vandaag de stoelen van de meiden verplaatst, omdat het voor ons gevoel een (te) lange rit was en zij zich leken te vervelen (na hun gebruikelijke rij-slaapje). Eén stoel is nu op de voorbank tussen Ron en mij in terecht gekomen, de ander in het zitje achter de bestuurderscabine, waar we direct zicht op hebben. Het werd niet eens ruzie; ze lijken goed om te kunnen gaan met het één voor één achterin zitten. Gezellig hoor, een meisje zo dichtbij, dat commentaar geeft op alles dat we tegenkomen. Vooral Lena vond het geweldig. Ze straalde helemaal. Ze heeft vandaag ontdekt, waar ruitenwissers voor dienen.

In Murchison getankt, boodschappen gedaan en naar een speeltuintje geïnformeerd. Bleek er wel te zijn, maar bij een café te horen. Noodgedwongen een heerlijke (dure) cappuccino gedronken.

Om toch ook nog écht iets te doen, uitgestapt bij de Buller Gorge Swingbridge. Aan de overkant zouden volgens de Lonely Planet ‘some excellent short walks’ zijn. Díe vielen wat tegen, maar leuk was wel, dat de meiden (bijna) alles zelf liepen.

Nu op een parkeerplaats aangekomen, waar we verplicht zijn, binnen te blijven. Ron en de meiden werden lek gestoken door zwermen kleine vliegen, toen ze even bij de paarden hier vlakbij gingen kijken. Waarschijnlijk gaat het om de beruchte zandvliegen, die ik me kleiner voorgesteld had. Ze lijken mij erg lekker te vinden. Ik heb al heel wat steken te pakken, en dat terwijl we nog niet eens aan de Westkust zijn, die erom bekend staat. Waarschijnlijk is het een ‘goed’ zandvliegen-jaar, met al die regen van de afgelopen maanden (merendeels van vóór onze komst). Grote kans, dat ik mij ga verschansen in de camper!

Ik begin vraagtekens te zetten bij mijn aanvankelijke idee, dat we de komende 2,5 week even ‘heel’ het Zuidereiland zouden gaan doen. Ik denk niet dat dat haalbaar is. Tenzij we heel vaak en veel gaan rijden, wat niet zo leuk is voor vooral de meiden. Maar zien, wat haalbaar is (op een prettige manier). Wordt vervolgd.

Citaat
Een cicade volgens onze meiden: ‘Kikker met vleugels’.

PS
Opa’s en oma’s: De meiden lagen net in hun bed hele telefoongesprekken met jullie te voeren, waarin de woorden ‘speeltuin’, ‘Nieuw Zeeland’ en ‘Australie’ (zonder puntjes op de e) het meeste voorkwamen. Ook werd jullie meerdere keren gevraagd, of jullie aan het eten waren.