Verrassing
Woensdag 25 januari 2012. Vang Vieng, Laos.

Vandaag zeer letterlijk het hoog(s)te punt van onze reis tot nu toe, maar daarover straks meer (voor de jongens was het ook lang wachten op de verrassing dus dat houden we er nog maar even in).

Vanochtend rustig aan opgestaan, ontbijtje, filmpje afkijken, heerlijk! Daarna met een tuktuk naar een grot met een klein meertje er voor wat ze hier The Blue Lagoon noemen. De ‘weg’ er naartoe is zeven kilometer hotse knotsen over een zandpad met meer kuilen dan een goede gatenkaas. Daar aangekomen wilden de heren natuurlijk direct het water in, maar wij vonden dat de grot eerst bekeken moest worden. Dat was nog een hele klim!

Corné bleef met Joep beneden. Wanneer ik dan terug zou zijn kon hij ook nog even naar boven. Corné heeft echter wat weinig geduld, maar wel veel kracht en motorische vaardigheden, dus die is gewoon met Joep op de arm (draagzak hadden we effe niet bij ons) achter ons aan gehuppeld! Zat ik boven te wachtten tot Teun en Rens de hele grot verkend hadden, staat Corné ineens voor de ingang, huh? Raar maar gaaf, dus Corné met Guus en Wout ook nog verder de grot in (wat Teun en Rens dus al alleen gedaan hadden omdat ik dat met name met Guus niet zag zitten).

In de grot ligt een grote gouden liggende Boeddha en dat was wel imposant. Toen de steile afdaling, Guus uiterst geconcentreerd, ging erg goed! Eindelijk konden de jongens dan toch de lagoon in alwaar ze weer heerlijk Tarzan hebben gespeeld.

We hadden de jongens verteld dat we ’s ochtends naar de grot zouden gaan, daarna thuis lunchen, uurtje school en dan einde van de middag een verrassing. Echter na de lunch was er ook een vage toezegging dat ze de film van vanochtend (Pietje Bel) af zouden mogen kijken. Aangezien de leerkrachten niet bruisten van enthousiasme, en we een bezoekje aan de bank moesten brengen om aan voldoende geld te kunnen blijven komen, is het onderwijs niet door gegaan. Overigens is dit geheel conform het Aziatische systeem en passen we ons dus al heel snel aan ha ha. Volgens Corné heeft hij na het laten bekijken van deze film de geschiedenis uit de jaren 30 voldoende behandeld...

En dan om half vier roepen we de jongens bij elkaar voor een briefing (doen we vaker, lekker duidelijk voor iedereen) en vertellen we ze dat we met de ballon gaan varen! Ze hebben die al op een veldje hier in het dorp opgebouwd zien worden en ’s ochtends over horen komen, dus ze weten direct waar we het over hebben. Unaniem wordt er enthousiast gereageerd!

Tegen half vijf worden we opgehaald. Op het veldje waar de twee ballonnen op zullen gaan stijgen moeten we nog wat wachten, maar dan wordt de ballon vol hete lucht geblazen en kunnen we instappen. Wat gaaf! Iedereen vond het natuurlijk erg spannend, maar gelukkig was niemand bang. En zo vlogen we over Vang Vieng, door het karstgebergte maximaal 560 meter boven de grond! De tocht duurde denken we zo’n 45 minuten.

In het bakje onder de ballon was het erg warm omdat de hete luchtkanonnen daar direct boven hangen (volgens een andere toerist moet daar in Nederland drie meter tussen zitten maar dat controleert hier echt niemand). De ballonvaarder had overigens alles zeer goed onder controle, en liet de ballon precies landen waar hij had bedacht. Behalve dat boompje op zo’n twee meter hoogte waar we nog even in bleven hangen, zetten hij de bak zeer rustig op de grond.

Nog vol adrenaline gingen we dineren. Helaas hebben de jongens maar weinig van de door hun zo fel begeerde frieten gegeten. Ik denk dat ze letterlijk vol waren van alle indrukken. Ze slapen nu als roosjes.

Verder hebben we de plannen voor de komende dagen ook rond. Aanvankelijk zouden we Vang Vieng alleen maar doen als ‘noodstop’ om de lange reis terug naar Vientiane wat te breken. Maar we hebben het hier prima naar ons zin, genoeg te zien en te doen, zodat we (alweer) nog een dag langer blijven. Morgen gaat Corné met Teun, Rens en Wout een wand klimles volgen. Ik ga met de andere twee mee om te kijken en te fotograferen, ’s middags wellicht nog even zwemmen bij de rivier. Vrijdag gaan we dan toch echt weer de bus in (zo’n vier uurtjes) naar Vientiane. We hebben besloten (in overleg met de kinderen) wél terug te gaan naar villa Sisavad. Ze krijgen daar zeker geen 10, maar we kennen de plekjes en dat geeft rust. En die mopperende oma: die nemen we dan maar op de koop toe. Corné belde om e.e.a. alvast af te spreken, en ze moesten nog best even nadenken voordat ze wisten wie ze aan de lijn hadden. Ha ha valt toch weer mee!