Lang leve Birma
Zondag 22 januari 2012. Mandalay, Birma.

Uitslapen was het motto, maar om half zeven wordt een show simultaan slaaptentje openen opgevoerd... Zucht. Enigszins als de nieuwe standaard beginnen we met witbrood, aardbeienjam, omeletje en thee. Zoë de omelet, Esther en Sven het witbrood, Ben uiteraard alles.

We boeken een vlucht naar Inle Lake voor morgen en nemen vervolgens de public bus naar het zwembad. 500 Kyat per persoon (vijftig cent) zou dat kosten, maar toen we eenmaal zaten was het ‘double-up-virus’ ineens toegeslagen en was het spontaan duizend per persoon. Je kan veel met ons doen, financieel een poot uitdraaien waar we bijzijn kunnen we wellicht soms nog wel waarderen, maar gemaakte afspraken niet nakomen is geen optie. Verontwaardigd stappen we de bus weer uit, ergens wilde ik de man nog uitschelden maar ik kon me beheersen (wellicht hadden we 'm later nog nodig...).

We nemen nog wat teleurgesteld de blue -haha serieus, is dat je truck?- taxi naar de piscina. Daar komen we erachter dat we onze kleine rugtas in de bus hebben laten staan, ai! Zonder zonnebrand, zakmes, drinkfles, sarongs etc komen we de dag door. We bekijken vervolgens nog wat tempels en stuitten op een festival waar kinderen elkaar van een paal af proberen te rammen (onze dochter direct: ‘ik wil ook’) en mannen die ontzettend goed een rieten balletje hoog kunnen houden.

Eenmaal terug in het hotel wagen we nog een poging onze tas terug te krijgen. Stel je voor dat je zoiets in Lima of Quito zou proberen, je zou echt volslagen nutteloos bezig zijn. Maar in Birma is het mogelijk. Op de plek waar we de bus ingestapt zijn, staat hetzelfde fruitvrouwtje, dat is een goed voorteken. Ze praat geen woord Engels dus via onze bookingsdame leggen we uit wat er voorgevallen is. Zij kan het zich nog herinneren en weet ook nog wie de 'busconducteur' is. Daarna gaat Ben (voor 2000!) achterop een brommer naar het busstation (overigens 300 meter van waar we net vandaan kwamen). Na wat navragen komen we de conducteur tegen. Eerst wist hij het niet meer, en toen herinnerde hij het zich plots. Ons tasje -met alles er nog in- kwam boven tafel. Yeahaa! Lang leve Birma!

We besluiten nogmaals te eten bij V-café. De kinderen worden nog net niet in coma geknuffeld, maar ze hebben het maar wat naar hun zin daar. Twee blije ouders gaan na een chill dagje heerlijk slapen.

Backpackersdorp
Maandag 23 januari 2012. Inle Lake, Birma.

De nachtrust wordt een uurtje ingekort doordat wij wederom even moeten kijken of het uitzicht op 7000ft de moeite waard is. Dat is die zeker. Geen wolkje aan de lucht. Na dertig minuten vliegen hebben we weer acht uur busrit of vijf uur taxirit uitgespaard.

We komen aan in Inle, of eerlijk gezegd in het nabij gelegen Nyaungshwe. We checken in en gaan een rondje door het relaxte dorpje lopen. Onze vleesgeworden liefde zit in de dubbele buggy (die ook veel bekijks trekt zonder kids). Het is een beetje (met nadruk op beetje) hét backpackersdorp van Birma. Nog steeds veel vijftig plussers. Het is een leuk dorpje.

Pannenkoekje met chocolade vliegt letterlijk naar binnen. We regelen een hotel voor de dag van morgen (nu slapen we voor veertig USD per nacht, dat is ons hier te duur). Avondeten doen we bij één van de vele stalletjes op straat (het is een illusie te denken dat het er in een restaurant achter de muren anders aan toe gaat dan hier). Daarna leggen we vroeg ons gezicht in de kreuk. Morgen met een bootje het meer op...

Echt koud
Dinsdag 24 januari 2012. Inle Lake, Birma.

Ex(tra)orbitant ontbijt in Teakwood Lodge. Het is zoveel dat we zouden moeten uitbollen maar we moeten met een twaalf meter lange boot Inle Lake verkennen. De gevoelstemperatuur is 's ochtends min tien graden en we hebben dus ook al onze kleren aan. Wellicht overdrijven we iets want in werkelijkheid is het 25 graden warmer, maar nog steeds echt koud dus.

Met een gezonde vaart knallen we over het met wier bezaaide meer. Het meer is mooi samengeklemd tussen de bergen en dat geeft een pittoresk uitzicht. Onderweg komen we de traditionele Birmese vissers tegen die de boot roeien met één been. Even later brengen onze voeten ons naar een marktje waar we proviand in de vorm van tomaten, wortels en sinaasappels inslaan (het vitamine-niveau van de kinderen moet te allen tijde gemonitord worden).

Op de boot laten we de kids knabbelen op het nieuwe proviand en gaan door vissersdorpjes (huizen op palen), floating gardens (vastgezet met bamboepalen) op weg naar een lotus-/zijdeweverij. Vanuit de steel van een lotusbloem worden handmatig draden getrokken en aan elkaar gerold. Intensief werk, interessant om te zien.

We eten bij een restaurantje waar je omheen kan rennen... En dat hoef je onze twee mini's niet twee keer te zeggen. Wel honderd keer lopen ze rondjes. Op de terugweg naar het hotel komt Klaas Vaak hun dan ook genoeg zand in de ogen strooien.

Na een badsessie gaat de overheerlijke pizza er bij hen helaas matig in, maar ze spelen wel heel lang met het zoontje van de baas. Ondertussen genieten wij van een Zuid Afrikaans wijntje en Thais biertje. Het was weer een mooie dag.

We hebben moeite met internet, dat merken jullie vast aan de vertraging van de verslaglegging. We proberen er foto's bij te zetten... Of 't lukt?

Chilldagje
Woensdag 25 januari 2012. Inle Lake, Birma.

Eerst een groepsknuffel als cadeau voor de jarige. Daarna slingers ophangen (van al onze kleren die we (lees:Es) net gewassen hebben). Omdat Wendy morgen in deze plaats aankomt hebben we vandaag een ‘chilldagje’. Wassen, verdere reis regelen, dat soort zaken. Vitamines kopen op de markt. We lunchen dan ook fruit en nog eens fruit: avocado, Chinese peertjes, ananas, mandarijnen en tomaatjes.

Tijdens de voorbereiding van deze reis lazen we over kakkerlakken, ratten en terrorisme. Niet bepaald zaken voor in een vakantiebrochure. We hebben hierdoor de stap om hier naar toe te gaan goed overwogen. Nu wordt de soep wel vaker heter opgediend dan hij gegeten wordt, maar hier in Birma is er niet eens sprake van soep. Nog maar één kakkerlak gezien (in Yangon), geen enkele rat en terrorisme is hier net zo ver weg als de paus van Mekka. Het reizen (zeker in de toeristische plaatsen) is makkelijk te doen, het enige lastige is het van te voren boeken en vastleggen van de verder te nemen reisstappen. Ik moet erbij zeggen dat wij veel vliegen en we daardoor veertien uur en meer in de bus vermijden, de wegen zijn hier nogal matig. Er is hier voldoende westers voedsel en er praat altijd wel iemand Engels in de buurt. We willen nog naar gebieden waar dat beide waarschijnlijk gaat afnemen.

De verjaardagspancake is op. We hebben hier internet in het restaurant. Dit typen wordt begeleid door een non-stop gegiechel in kanon. De kids zijn (weer) met locals aan het rennen, spelen, duwen en voetballen. Straks nog even de dag echt afsluiten.