Rons verjaardag
Vrijdag 20 januari 2012. Tongariro Crossing, Nieuw Zeeland.

Vandaag is Ron jarig. Vanmorgen gezellig even samen met z’n vieren in het ‘grote’ bed wakker geworden. Het grote bed is de laatste week niet zo groot meer, omdat we de kinderstoelen vast laten zitten achterin de camper om ons zelf werk te besparen. Hierdoor hebben we dus minder slaapruimte, maar het gaat net. Bij het ontbijt ‘lang zal hij leven’ gezongen en Ron een poging laten doen om de kaarsjes op de taart uit te laten blazen, maar het waren ‘magic candles’ dus dat lukte lekker niet! De taart bleek erg ‘fout’ dus lekker: ‘chocolate mud’ met een dikke laag witte chocolade erover als topping.

Het was Rons feestje vandaag, dus hij mocht zeggen wat we gingen doen (voor de verandering!). Het werd een fietstochtje langs een rivier en over een oude koetsweg (gras, met daartussen nog de oude bestrating van dikke keien) het dorp uit, het Tongariro national park in, dus (?) stijgend. Flink klimmen dus. Het leverde ons in ieder geval een mooie plek op om even een appeltje en onze boterhammen op te eten. Lena begon me uit zichzelf te helpen om de fotocamera die ik op mijn rug laat hangen tijdens het fietsen en die steeds naar voren wil schuiven, tegen te houden en terug te trekken. Goed bezig!

Weer terug in het dorp begon het te regenen. Goede timing dus. Daarna toch nog maar de berg, vulkaan Ruapehu, opgereden (de Ohakune Mountain Road) naar het Turoa Ski Centre. Onderweg nog even uitgestapt om de waterval Mangawhero te bekijken. Was eigenlijk de meest ‘echte’ waterval die we tot nu toe gezien hebben: een ‘klassieke’ verticale vrije val-waterval. We kwamen al snel in een wolk terecht. Wel zagen we bij het skicentrum nog veel sneeuwkanonnen liggen.

Onderweg kwam Ron met een idee. Hij stelde voor, om morgen sámen de Tongariro Crossing te gaan doen. Mét de meiden dus. Daar moest ik eens over nadenken. Het weerbericht voor morgen was goed (vooralsnog), waarna het slechter weer zou worden. Het pad was me gisteren niet tegengevallen. Uiteindelijk besloten we het te gaan dóen. We weten dat het zwaar gaat worden, maar we hopen dat het uiteindelijk een heel mooie ervaring wordt en dat we niet gebroken (met name figuurlijk bedoeld) van die berg af komen. Vanavond hebben we de meiden van onze plannen op de hoogte gebracht en hen serieus medegedeeld, dat zij morgen ook stukjes zullen moeten lopen, omdat het anders voor ons te zwaar wordt. Ze leken het goed te begrijpen en stemden er mee in. Lena begon zelfs over de stokken. Zo leuk, de laatste tijd valt er echt met hen te communiceren en afspraken met hen te maken. Ze worden al zo groot (ook letterlijk, dat zullen we morgen aan den lijve gaan ondervinden als we hen in de rugdragers hebben)!

De dag bestond verder nog uit een speeltuintje (jawel!) in Ohakune, een heerlijk broodje kebab en de rit naar deze camping. De camping is een ervaring op zich: geen receptie, wel een hokje waar je een plastic zakje met je gegevens en het geld (een fractie van wat het normaal kost, acht NZD dit keer) in een bus kunt deponeren. Het bleek hier aardig vol. We zullen morgen niet de enige wandelaars zijn. Uiteindelijk was een stel Duitsers zo aardig om hun bus wat aan de kant te zetten, zodat wij nog naast hen konden staan. Pannenkoeken gebakken, en een heerlijk toetje gegeten: een soort Saroma in butterscotch-uitvoering. Misschien dat ik daar maar een paar pakjes van mee ga nemen als souvenir. Morgen vroeg uit de veren (we hebben een shuttlebus om kwart voor zeven, de ‘wekker’ staat afgesteld op 5.20 uur. Brr!).

Citaten:
1) Ron, tijdens de rit de vulkaan op in de regen en wolken: ‘De meiden zijn een liefdesanker: ze zijn wel lief, maar benemen je continu alle vrijheid…’
2) Vera, tijdens de lunchstop tijdens ons fietstochtje, ze heeft net een hap genomen van haar stuk appel: ‘Mama, ik heb een kindje Jezus-appeltje’. Waar ze het vandaan haalt?

Tongariro Crossing met z’n vieren
Zaterdag 21 januari 2012. Tongariro Crossing, Nieuw Zeeland.

Wát een dag! Een uitputtingsslag, maar tegelijk ook een onvergetelijke ervaring. We hebben de Tongariro Crossing gelopen met ons vieren. Ron en ik hebben het grootste deel respectievelijk Vera en Lena op onze rug gedragen, maar verrassend genoeg hebben Lena en Vera ook nog heel goed hun best gedaan. Door drie keer een stuk te lopen: op de vlonder door het ‘moeras’ (nog voor het pad echt begon te stijgen), het eerste echt stijgende stuk waarin meerdere trappen zaten, en de laatste klim van de Central Crater tot de Blue Lake (Lena geheel, Vera deels).

We hadden ongelofelijk mooi weer, zeker gezien het weer van de afgelopen weken en het weer van vandaag. Helder, wat witte vegen in de verder blauwe lucht, verkoelende wind (bovenop de ‘graat’ wel stevig, maar niet té), zonder weersomslag waarvoor nu eenmaal in de bergen altijd gewaarschuwd wordt.

Het goede weer was waarschijnlijk ook de oorzaak voor de grote aanloop van mede-wandelaars en –klimmers. Het was erg druk. Soms letterlijk file-lopen met een opstopping (hier dus wel, Karen!). Later in de middag werd het rustiger, wat wel prettig was. De meesten waren waarschijnlijk eerder weg dan wij. Wij hadden de laatste shuttlebus, van half vijf ’s middags.

De dag begon vroeg. Vooral Vera was het daar absoluut niet mee eens. Ze kon alleen maar huilen na het opstaan, toen het nog donker en koud was. We vertrokken om kwart voor zeven met een shuttlebus vanaf Lodge en camping ‘Discovery’, naar het drop off-punt, waar Ron me twee dagen ervoor ook afgezet (en opgehaald) had. Toen we aankwamen, was de zon net bezig om achter Mountain Ngauruhoe (Mt. Doom uit de Lord of the Rings) vandaan te komen. Het was nog tamelijk fris op dat moment, dus de meiden waren flink ingepakt (in col-vestjes van oma Gijzen, fleece-truien en jasjes erover heen, én sokken over hun handjes). Al snel werd het warmer door de zon die haar werk begon te doen.

We hebben erg veel complimenten en aanmoedigingen gekregen van anderen. Uiteraard trokken vooral de zelf wandelende- en klimmende meiden (mét echte Leki-wandelstok!) erg veel bekijks. Op een gegeven moment zei een jongen ‘I pity you’, maar op dat moment vond ik dat geheel niet terecht. Ik voelde me erg trots (en dankbaar!) dat ik zo’n geweldige dochter op mijn rug mocht dragen, die al uren aan het neuriën was, en het blijkbaar allemaal wel prima vond. Een jonge vrouw zei op een gegeven moment tegen haar vriendin, in onvervalst Nederlands: ‘Ook dáárom wil ik dus geen kinderen!’. Waarschijnlijk had zij niet verwacht dat wij haar zouden kunnen verstaan, maar dat deden we dus wel.

Vera heeft nog op meerdere plekken tijdens de tocht in het wild geplast (best lastig met die wind!) en gepoept. Ik heb Lena bovenop een berg, liggend op de rugdrager, en tussen meerdere andere wandelaars, verschoond.

De route was, zoals beloofd, erg mooi en afwisselend. Mooie, geleidelijke klim met mooi uitzicht. Daarna door vlak deel (South Crater, dus op bodem van krater!) met prachtig uitzicht op Mountain (vulkaan) Ngauruhoe, steile klim over graat naar Red Crater, waarna de waanzinnig groene Emerald Lakes in zicht kwamen. Prachtig!

Helaas hadden we niet al te veel tijd om er lang van te genieten, want de afdaling naar het afhaalpunt zou nog de nodige tijd gaan vergen. Gelukkig waren we daar voor gewaarschuwd, maar desondanks viel het nogal tegen. De koek was inmiddels aardig op, de meiden nog even zwaar, en afdalen met dat extra gewicht op de rug viel niet mee voor knieën, heupen en schouders. Hoe dan ook, we hebben het gered, en ondanks alles had ik nog het opmerkingsvermogen om vast te stellen dat zelfs het laatste stuk van de tocht nog heel mooi was. Door een prachtig bos met bruisende rivier en vogelgeluiden.

Eenmaal teruggebracht door de bus besloten we maar bij Discovery te blijven overnachten. Daar in het restaurant gegeten (steak en frites, de meiden kip nuggets) waarna vooral ik mijn ogen bijna niet meer open kon houden. Voor de verandering eens vóór Ron naar bed.

Speeltuin
Zondag 22 januari 2012. Sanson, Nieuw Zeeland.

Vandaag verrassend genoeg ‘goed’ opgestaan. De stijfheid en spierpijn van de vorige dag zijn zo goed als verdwenen. Wat één goede nachtrust niet kan doen! De bergen die de vorige avond nog zo mooi vanaf onze camping te zien waren, zijn nu verdwenen achter een flink wolkendek. De shuttlebus vertrekt vandaag niet eens, zo slecht zijn de vooruitzichten! Er wordt zelfs sneeuw voorspeld.

Wij zijn rustig opgestart en hebben daarna afscheid genomen van dit berggebied. In Raetihi aan weg 4 heb ik bij een toeristen-informatie punt (gerund door vrijwilligers) geïnformeerd naar de toestand van de weg tussen Pipiriki en Whanganui, langs de Whanganui rivier. Ik had gelezen, dat dit een erg mooie weg is maar soms moeilijk begaanbaar. De weg bleek slechts twaalf kilometer niet geasfalteerd en wat smal te zijn, maar de mevrouw zag geen bezwaren. Ron aanvankelijk wel, maar hij liet zich overhalen.

Het bleek een mooie weg, met veel bochten (opnieuw geen klachten van achteren, dus wagenziekte lijkt geen probleem te gaan worden), langs witte wanden, met zicht op de rivier. Door zeer kleine dorpjes en langs een prachtig weitje (keurig gemaaid, zoals veel openbare plekken hier!) aan de kant van de weg, wat een prachtige lunchplek was. Lena en Vera hebben daar heerlijk lopen geinen en tikkertje lopen doen. Ze zagen er schattig uit met hun col-vestjes en zonnebrillen op. We schrokken flink, toen Lena zich al rennend verslikte in een hap brood (van de boterham die ze intussen ook nog aan het eten was, stom van ons natuurlijk, goede les!). Ze had het even zwaar, maar gelukkig kwam het allemaal weer goed.

We hadden Vera ’s ochtends moeten beloven, dat ze vandaag écht in een speeltuin zou mogen spelen. Ze kwam er steeds weer op terug, dus we wisten wat ons te doen stond. Een speeltuin vinden lukte gelukkig. In Whanganui reden we er zo’n beetje tegenaan. Het was een prachtige dit keer, met erg originele toestellen en bouwsels. Een octopus met zijn kop half onder de grond, met tentakels die op meerdere plekken uit de grond kwamen, een grote schoen waarin een glijbaan verwerkt was, een walvis waar je in kon kruipen, etc. Helaas begon het net flink te regenen en te stormen toen we er aankwamen (waardoor we bijna alle bezoekers weg zagen vluchten, compleet met koeltassen, dus die waren er al even!). Gelukkig verdween de ergste wind en regen en konden de meiden er naar hartenlust hun gang gaan. Ook hun papa en mama moesten flink aan de bak bij de spectaculaire kabelbaan vanaf een verhoging, waar de meiden uiteraard niet alleen vanaf mochten.

Nu staan we dus naast een school met opnieuw een pracht van een speeltuin, in een dorp genaamd Sanson, waar verder werkelijk niets te beleven valt. Zo ziet het eruit, tenminste. Morgenochtend is het hopelijk droog en kunnen de meiden hier nog lekker hun gang gaan. De rest van de dag zal opgaan aan de reis naar- en een kennismaking met Wellington. Een stad die volgens mijn informatie nog heel wat te bieden heeft.

Overmorgen hopen we de oversteek naar het Zuidereiland te gaan maken. Ik hoop, dat we dan redelijk weer hebben, want die overtocht schijnt mooi te zijn.

Wellington Day
Maandag 23 januari 2012. Wellington, Nieuw Zeeland.

We hebben vandaag onze laatste hele dag op het Noordereiland doorgebracht. Opgestaan onder een strak blauwe hemel. Het (weer) kan verkeren hier! Lekker rustig aan gedaan. Uiteraard weer gebruik gemaakt van de school-speeltuin. Kwart over tien vertrokken, viel ons mee na de relaxte start.

Met slechts één stop (om aardbeien langs de weg te kopen) naar Wellington gereden, waar we rond één uur aankwamen bij deze ideaal gelegen plek. Motorhome plekken met elektriciteit, goede warme douches, pal naast de plek waar onze veerboot morgen vertrekt, en op loopafstand van het centrum.

Toevallig was het net vandaag ‘Wellington Day’, een lokale feestdag. Niet alle winkels zouden open zijn, kregen we te horen. Uiteindelijk heb ik geen enkele winkel gezien, realiseer ik me nu. De middag hebben we langs de kade doorgebracht, waar al genoeg te beleven was. Op weg naar hét museum van Nieuw Zeeland Té Papa kwamen we langs, jullie raden het vast al, een speeltuin. Vanwege de feestdag stond daar vlakbij een band te spelen, dus ook wij (Ron/ Irene) kwamen er aan onze trekken. Er stonden meerdere eettentjes en daar dachten we tegen de avond wel een maaltje te kunnen ‘scoren’, maar helaas bleken ze al weg op het moment dat we er later weer langskwamen.

We hebben een indruk van het imponerende Té Papa kunnen krijgen, maar ons echt verdiepen in tentoonstellingen of films goed kunnen volgen was er niet bij door de aanwezigheid van onze dochters, die veel aandacht bleven vragen. Ron kon daar niet goed tegen en raakte gefrustreerd, wat wel weer snel overwaaide. De meiden konden in het museum leuk spelen in speciale ‘kinderafdelingen’ waar veel speelgoed en ook een ‘speelwinkel’ te vinden was. Verder vonden ze opnieuw de roltrap erg interessant. Morgen gaat Ron overigens nog even terug naar Té Papa, om een biografie over John Britten te kopen, een legendarische motorontwerper die de ‘grote merken’ versloeg met zijn zelfgebouwde tweecilindermotor. Ron heeft een dergelijke motor in het verleden zien rijden in Assen.

Na het museum leek vooral Vera erg moe. Toen we echter bij een pleintje kwamen waar een heel leuke ska-band stond te spelen voor een publiek met ontzaglijk veel jonge ouders en dito kinderen, en waar ook nog eens maskers ingekleurd konden worden, kwam ze weer helemaal tot leven. Ik heb enorm genoten van de sfeer. Heb ook nog lekker met Lena op mijn arm gedanst. Heel leuk. Een ijsje voor de meiden maakte het feest compleet.

De eettentjes bleken verdwenen en verder leek er hier in de buurt geen eten te krijgen. Vandaar toch maar weer in de camper gekookt (geen straf!) en gegeten. De meiden hebben we onderworpen aan een douche- en haren wasbeurt, die ze wel weer nodig hadden. Was geen feest… Vera krijste als een speenvarken; ze vond het water van de douche te heet (temperatuur was niet bij te regelen). Dat missen we wel tijdens onze vakantie: ons inklapbare badje van thuis… Ze ‘zitten’ inmiddels in bed en kletsen nog voluit terwijl het echt slaaptijd is voor hen. Te veel onder de indruk van alle lampjes die ze vanuit hun raampjes zien.

Morgenochtend wil ik nog graag met de kabelbaan naar de botanische tuinen gaan (hier vlakbij). Vandaag zijn we daar niet meer aan toegekomen. Maar even zien, of de tijd en het weer dat toelaten. Vanmiddag is de lucht helemaal dichtgetrokken met een flink wolkendek. Morgen om half twee vertrekken we met de veerboot naar het Zuidereiland.

Overtocht
Dinsdag 24 januari 2012. Picton, Zuidereiland, Nieuw Zeeland.

We zijn aangekomen op het Zuidereiland! Voelt gelijk anders, maar dat zit misschien tussen mijn oren. Het zuiden van het Noordereiland is tamelijk gecultiveerd/ bebouwd, terwijl we hier vanmiddag zeker een uur lang tussen groene landtongen van de Marlborough Sounds doorgevaren zijn, met enkel zo nu en dan een huisje met een aanlegsteiger ervoor (absoluut niet via een weg bereikbaar). Komt toch als het eind van de wereld op mij over… en dat is het eigenlijk ook.

Vanmorgen was het gelukkig goed weer. We waren vroeg op door alle bedrijvigheid van de grote opstartende stad met een grote vertrekkende boot vlakbij. Het lukte ons dus, om toch nog met de rode ‘cable-car’ naar de botanische tuinen van Wellington te gaan. We kochten een retourticket, maar gebruikten de terugrit niet. Het bleek een erg leuke wandeling door de botanische tuinen naar beneden, via opnieuw een erg mooie speeltuin, een rozentuin met kas en mooie vijver, een begraafplaats en langs de ‘Beehive’, het parlementsgebouw, tot we weer bij onze camper kwamen.

Inmiddels was de tijd wel aangebroken om in te gaan checken bij Bluebridge ‘next door’. Na dat gedaan te hebben, hadden we nog ruim een uur voor we in moesten schepen. Onze fietsen kwamen weer eens goed van pas. We zijn nog een stukje gaan fietsen over de kade waar we gisteren ook al waren (het was er nu duidelijk rustiger!). De meiden hebben nóg eens twee speeltuinen mogen ‘doen’ en Ron kon zijn boek bij Té Papa kopen.

Terug bij de camper maakte Ron snel een uitsmijter. Net toen hij er zijn mes in wilde zetten werd er op het raam geklopt en mochten we de boot al op. De meiden hebben super geholpen door hun bordjes en bekers vast te houden terwijl we de boot op reden, anders was alles van de tafel af gevallen.

De boottocht zelf duurde zo’n vier uur en bleek ‘zwaarder’ dan verwacht. Ron had geen pil tegen zeeziekte ingenomen en had daar spijt van. De open zee in de Cook Strait bleek toch ‘golvender’ dan verwacht… Toch kon hij zeeziekte voorkomen door goed naar de horizon te blijven kijken. We zaten aanvankelijk binnen, maar later lekker bovenop het dek. De meiden maakten contact met twee Nederlandse jonge vrouwen en hadden het prima naar hun zin.

Eenmaal van de boot af vielen ze meteen in slaap. We reden slechts een paar kilometer tot de eerste de beste supermarkt. We hadden weer flink wat aanvulling van onze voorraad nodig. Het viel me opnieuw tegen, hoeveel tijd het kostte om boodschappen te doen. Best lastig, als je een winkel niet kent, de producten niet kent en de prijzen een stuk hoger zijn dan in Nederland. Er gaat bij veel artikelen veel tijd op aan prijsvergelijking om niet onnodig nóg duurder uit te zijn. Leuk is, dat Aziatische artikelen hier goed voorradig zijn. Vandaag kocht ik  noodles, currypasta en kokoscrème. Ik heb me weer lens gezocht naar maltbier, wat vrijwel niet te krijgen is hier. Uiteindelijk kocht ik een light bier van Nieuw Zeelandse bodem.

Picton eenmaal uit, was het meteen al mooi en inmiddels wel etenstijd. We zijn dus vrij snel gestopt en hebben nu een prachtig uitzicht. In een impulsieve bui ben ik nog even op de fiets gestapt om nog een foto van Picton met avondlicht te maken. Ik had me verkeken op de afstand en hoogtemeters die we ongemerkt in de auto afgelegd hadden. Het bleek nog een fikse fietstocht te zijn. Was toch nog op tijd terug voordat de quiche die net uit de oven kwam. Morgen richting Abel Tasman National Park.